I SA/Lu 795/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za maj - wrzesień 2015 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. N. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego o charakterze solidarnym w podatku od nieruchomości za miesiące maj-wrzesień 2015 r. wobec współwłaścicieli nieruchomości, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za maj-wrzesień 2015 r. wobec współwłaścicieli nieruchomości, położonej w L. przy ul. B. (garaż wielostanowiskowy) w kwocie 3.109,00 zł, opodatkowując: 1. grunt o pow. 779,90 m2 stawką podatkową przewidzianą dla gruntów pozostałych w wysokości 0,46 zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości 149,50 zł), 2. budynki mieszkalne lub ich części o pow. 115,35 m2 według stawki podatkowej w wysokości 0,73 zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości 35,09 zł), 3. budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 22,57 m2 według stawki podatkowej w wysokości 22,20 zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości 208,77 zł), 4. budynki pozostałe lub ich części o pow. 855,43 m2 według stawki podatkowej w wysokości 7.62 zł za 1 m2 powierzchni (podatek w wysokości 2.715,99 zł). Od decyzji organu pierwszej instancji J. N. złożyła odwołanie zarzucając, że obowiązujące prawo nie daje podstaw dla obowiązku składania deklaracji przez współwłaścicieli nieruchomości. W jej ocenie, wspólnota mieszkaniowa powinna być administratorem również w sprawie podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w rozpoznaniu odwołania wyjaśniło, iż opodatkowanie przedmiotowego lokalu, stanowiącego garaż wielostanowiskowy położony w L. przy ul. B., było przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 58/14. Sprawa dotyczyła podatku od przedmiotowej nieruchomości za 2013 r. Wyrok ten został w całości uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2015 roku sygn. akt II FSK 2214/15. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 118/16 skarga podatniczki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego została oddalona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 118/16 jest prawomocny, zaś wyrok załączony do odwołania został uchylony, a tym samym nie funkcjonuje w obrocie prawnym. W prawomocnym wyroku z dnia 16 marca 2016 r., dotyczącym opodatkowania przedmiotowej nieruchomości za 2013 r. Sąd stwierdził, iż kontrolowana decyzja odpowiada prawu i w żaden sposób nie narusza konstytucyjnych praw i wolności podatników. Podatek od nieruchomości został prawidłowo określony zarówno w jego aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym, przy zastosowaniu właściwych stawek podatkowych. Powyższe rozstrzygnięcie ma zdaniem organu znaczenie w niniejszej sprawie o tyle, iż przepisy prawa obowiązujące w 2015 r. nie wprowadziły odmienności wobec przepisów regulujących zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w 2013 r., a stan faktyczny niniejszej sprawy jest analogiczny. Przedmiotowa nieruchomość, położona w L. przy ul. B. na działce nr ew. [...] obręb [...] stanowi lokal niemieszkalny - garaż wielostanowiskowy - będący przedmiotem odrębnej własności, posiada powierzchnię 878 m2. Dla w/w nieruchomości Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. Z prawem własności nieruchomości związany jest udział [...] części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt o pow. 779,99 m2 oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali o pow. łącznej 115,35 m2 (informacja złożona przez developera). Współwłasność lokalu przysługuje osobom fizycznym oraz osobie prawnej PPH E. Sp. z o.o. Wydanie decyzji za maj-wrzesień 2015 r. wobec innego kręgu współwłaścicieli niż określeni w decyzji za styczeń-kwiecień 2015 r. stało się konieczne w związku z umową zawartą w dniu [...] kwietnia 2015 r., prowadzącą do zmiany kręgu współwłaścicieli. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania za maj-wrzesień 2015 r. Strona została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 3 ust. 4, art. 3 ust. 5, art. 6 ust. 11, art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zaznaczył, że współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości budynkowej jest przedsiębiorca: PPH E. Sp. z o.o. z siedzibą w L. Garaż stanowi część budynku rozumianego zgodnie z treścią art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Został wyodrębniony pod względem faktycznym i prawnym, nie pełni funkcji mieszkalnej. Stanowi zatem odrębny przedmiot opodatkowania. W sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność, na jego współwłaścicielach ciąży solidarny obowiązek podatkowy. Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne (art. 6 ust. 11 ustawy). Organ za podstawę opodatkowania przyjął zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 22,57 m2. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2016 r. potwierdzono, iż powyższe jest prawidłowe, ponieważ stawkę przewidzianą dla przedmiotu opodatkowania związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej należy stosować wyłącznie do powierzchni odpowiadającej udziałowi osoby prawnej we współwłasności, zaś do pozostałej powierzchni lokalu garażowego (to jest do 855,43 m2) należy zastosować stawkę dla budynków pozostałych. Sąd uzasadnił, że solidarna odpowiedzialność współwłaścicieli nie wyklucza uwzględnienia przy wymiarze podatku od nieruchomości w stosunku do określonej ułamkowej części tej nieruchomości okoliczności, od których zależy stawka podatku. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona podniosła, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 1, 2, 21, 30, 31, 32, 42, 64 Konstytucji oraz art. 3 ust. 5 i art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy rozpoznając sprawę dopuściły się nadinterpretacji poszczególnych przepisów. Podatniczka stwierdziła, iż ani przed 2016 r., ani obecnie, nie ma podstaw do solidarnego opodatkowania i składania deklaracji w sposób określony przez Urząd Miasta. Zdaniem strony, art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowił swoisty bezpiecznik, polegający na zaliczeniu osób fizycznych, tworzących wspólnotę mieszkaniową do osób prawnych. Wykluczał on składanie deklaracji, a tym samym solidarne rozliczanie współwłaścicieli. Podatniczka stwierdziła, że administratorem przedmiotowej nieruchomości jest Wspólnota Mieszkaniowa B. P. w L. Wobec powyższego jej zdaniem nie ma ona obowiązku składania deklaracji i samoobliczenia podatku. Podniosła też, że pod adresem nieruchomości, na ul. B. w L., nie było i nie ma żadnej firmy, a jej rejestracja w tym miejscu jest fikcją. Konkludując, strona zwróciła się o przywrócenie formy opodatkowania na zasadach ogólnych i uchylenie wydanych decyzji oraz zwolnienie z obowiązku składania deklaracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Poparło stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do przepisu art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Po dokonaniu, według wskazanych reguł, kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za maj – wrzesień 2015 rok, Sąd stwierdził, że odpowiada ona prawu i nie zachodzi żadna z okoliczności uzasadniających jej wzruszenie. W niniejszej sprawie, podobnie jak we wcześniej rozstrzygniętej i przywołanej przez organ sprawie tut. Sądu sygn. akt I SA/Lu 118/16, poza sporem pozostają fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Spór dotyczy natomiast oceny prawnej faktów w kontekście określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości. Jak zasadnie wskazał organ, prawomocnym wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 118/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. N., dotyczącą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od przedmiotowej nieruchomości za 2013 r. Wyrok w przywołanej w skardze sprawie sygn. akt I SA/Lu 58/14 został natomiast uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II FSK 2214/15, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy zapadł właśnie wyrok w sprawie sygn. akt I SA/Lu 118/16. Zatem to właśnie rozstrzygnięcie funkcjonuje w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że w niniejszej sprawie brak jest wprawdzie związania Sądu przywołanym rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, bowiem dotyczy ono odmiennych okoliczności (obejmuje inny okres podatkowy). Niemniej jednak Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela ocenę prawną dokonaną przez Sąd w postępowaniu w sprawie sygn. akt I SA/Lu 118/16, zwłaszcza, że – jak podkreślił organ – okoliczności stanu faktycznego i prawnego są w niniejszej sprawie tożsame. Nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania, położona jest w L. przy ul. B. na działce nr ewidencyjny [...] w obrębie [...] i stanowi lokal niemieszkalny - garaż wielostanowiskowy – o powierzchni 878 m2, będący przedmiotem odrębnej własności, posiadający 36 miejsc postojowych i powierzchnię komunikacyjną, a z jego własnością związany jest udział we własności nieruchomości gruntowej o pow. 779,99 m2 oraz udział w częściach budynków i urządzeniach, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali o powierzchni łącznej 115,35 m2. Dla wymienionego wyżej lokalu Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. Współwłasność lokalu przysługuje osobom fizycznym oraz osobie prawnej PPH E. Sp. z o.o. Stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzą wspólnotę mieszkaniową. W art. 1 ust 1 ustawy o własności lokali ustawy ustawodawca określił zakres regulacji objętej tym aktem prawnym, to jest sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Na podstawie wskazanych regulacji prawnych należy wyprowadzić wniosek, że współwłaściciele garażu wielostanowiskowego, usytuowanego w podziemnej części budynku mieszkalnego wraz z właścicielami pozostałych odrębnych lokali położonych w tym budynku, tworzą wspólnotę mieszkaniową. Zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości reguluje art. 2 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5, zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Z treści art. 3 ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l. niewątpliwie wynika, że prawnie wyodrębniony lokal, zarówno mieszkalny, jak i niemieszkalny, w tym przypadku garaż wielostanowiskowy, stanowi odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a jeśli taki lokal pozostaje we współwłasności, to obowiązek podatkowy spoczywa solidarnie na jego współwłaścicielach. Odrębność przedmiotu opodatkowania pozwala na zróżnicowanie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały lub przeznaczony na działalność gospodarczą. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 (ONSAiWSA 2012/3/36, SIP LEX nr 1110767) zawarta została teza, że świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy, to jest według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części "pozostałych". Taki garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych, ponieważ nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych właściciela (i osób mu bliskich). W sytuacji zatem, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Stosownie do art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Z kolei zakres podmiotowy podatku od nieruchomości uregulowany został w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., który wskazuje podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Są nimi w szczególności osoby fizyczne i osoby prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Jeżeli jednak przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, to zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Podatnikiem jest zatem właściciel nieruchomości lub obiektu budowlanego, chyba że włada nimi posiadacz samoistny. Jeżeli zaś współwłaściciele są równocześnie współposiadaczami faktycznie władającymi rzeczą, to stosunek współwłasności wyklucza możliwość zastosowania art. 3 ust. 3 ustawy. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ nieruchomość lokalowa (garaż) znajduje się we współposiadaniu współwłaścicieli korzystających z garażu zgodnie z jego funkcją, z poszczególnych miejsc postojowych. Brak jest jakichkolwiek okoliczności pozwalających na przyjęcie, że lokal znajduje się w posiadaniu samoistnym osoby trzeciej albo jednego lub kilku współwłaścicieli garażu, korzystających z niego ponad swoje udziały w charakterze posiadaczy samoistnych. Sytuacja faktyczna w rozpatrywanej sprawie wyczerpuje dyspozycję art. 3 ust. 4 u.p.o.l., a ustanowienie solidarnego obowiązku podatkowego oznacza, że każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, natomiast uiszczenie należności przez jednego zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty (art. 91 Ordynacji podatkowej w związku z art. 366 § Kodeksu cywilnego). Z chwilą uiszczenia podatku przez jednego ze zobowiązanych powstaje natomiast roszczenie regresowe wobec pozostałych zobowiązanych na podstawie art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego. Tak długo zatem jak przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność, na jego współwłaścicielach ciąży solidarny obowiązek podatkowy. Wynika to z istoty prawa współwłasności, która polega na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego), a każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania całej rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego). Solidarny charakter zobowiązania podatkowego wynika bezpośrednio z powołanych wyżej przepisów. Jednocześnie należy podkreślić, że podział nieruchomości między współwłaścicielami do korzystania, niezależnie od tego czy jest to podział umowny na podstawie wyraźnej (np. pisemnej) umowy między współwłaścicielami, czy treść takiej umowy jest dorozumiana i da się ją ustalić na podstawie zachowania współwłaścicieli, czy też podział quoad usum wynika z postanowienia sądu - nie daje podstawy do dokonania wymiaru podatku osobno dla każdego ze współwłaścicieli, nawet wówczas gdy na wydzielonej części nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza. Do czasu zniesienia współwłasności, której może żądać każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 Kodeksu cywilnego nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością (por. wskazane w uzasadnieniu wyroku Sądu kasacyjnego wyroki NSA: z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II FSK 1748/06, z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II FSK 189/11 oraz z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3012/12). Solidarna odpowiedzialność współwłaścicieli nie wyklucza uwzględnienia przy wymiarze podatku od nieruchomości, w stosunku do określonej ułamkowej części tej nieruchomości, okoliczności, od których zależy stawka podatku. Dotyczyć to będzie zarówno przypadków, w których w grę wchodzi np. zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe, jak i takich w których z uwagi na sposób korzystania przez współwłaściciela z będącej w jego faktycznym władaniu części nieruchomości wspólnej zastosowanie ma wyższa stawka podatkowa (np. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.). Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Podobne stanowisko prezentowane było w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3012/12 NSA zajął stanowisko, że w przypadku gdy jeden ze współwłaścicieli nieruchomości spełnia warunki do zwolnienia z podatku od nieruchomości określone w art. 7 ust 2, od wysokości zobowiązania podatkowego naliczonego od całej nieruchomości należy odliczyć, obliczając wymiar należnego podatku, kwotę która wynika z opodatkowania części zwolnionej (wykorzystywanej przez podmiot zwolniony i odpowiadający zwolnieniu przedmiotowemu). Dopiero w zakresie tak wyliczonego obowiązku podatkowego wszyscy współwłaściciele ponoszą odpowiedzialność solidarną. Z kolei w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3152/12 NSA na tle opodatkowania garażu wielostanowiskowego usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, stanowiącego odrębną nieruchomość uznał, że część garażu, która znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i jednocześnie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, objęta jest obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w pozostałym zakresie według stawek dla budynków pozostałych. Należy w tym miejscu przypomnieć, że prawidłowo w zaskarżonej decyzji stawkę przewidzianą dla przedmiotu opodatkowania związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej zastosowano tylko do powierzchni 22,57 m², a zatem w części odpowiadającej udziałowi osoby prawnej we współwłasności. Do pozostałej powierzchni lokalu garażowego (to jest do 855,43 m2) zastosowano stawkę dla budynków pozostałych. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy stwierdzić, że decyzja wymiarowa określająca współwłaścicielom garażu wielostanowiskowego zobowiązanie w podatku od nieruchomości za maj – wrzesień 2015 rok w wysokości [...] zł na zasadzie solidarności odpowiada prawu i w żaden sposób nie narusza przepisów wskazanych w skardze, w tym również konstytucyjnych praw i wolności podatników. Podatek od nieruchomości został prawidłowo określony zarówno w jego aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym, przy zastosowaniu właściwych stawek podatkowych. W treści skargi skarżąca powieliła zarzut braku obowiązku składania deklaracji na podatek od nieruchomości. Zarzut ten był zgłoszony także w sprawie I SA/Lu 118/16, w której Sąd dokonał prawidłowej wykładni treści art. 6 ust. 11 u.p.o.l., według którego jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Podkreślił też, że skarżąca razem ze współwłaścicielami lokalu garażowego oraz właścicielami pozostałych lokali, w tym lokali mieszkalnych tworzą wspólnotę mieszkaniową. W takim przypadku obowiązek złożenia deklaracji jest wyłączony w stosunku do osób fizycznych. Konsekwencją tego jest konieczność wydania przez organ podatkowy decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, zamiast decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Omawiana okoliczność nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji, jeżeli chodzi o wymiar podatku oraz przyjęcie przez organy podatkowe solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe. Wspomniane w art. 6 ust. 11 u.p.o.l. opłacanie podatku na zasadach obowiązujących osoby prawne, to konieczność samoobliczenia podatku i możliwość opłacania go w ratach (art. 6 ust. 9 u.p.o.l.). Nie ma to zatem nic wspólnego z istotnym w sprawie rozmiarem zobowiązania podatkowego oraz solidarną odpowiedzialnością współwłaścicieli. Podobnie nieskutecznym jest podniesiony w skardze zarzut, iż pod adresem przy ul. B. w L. żaden podmiot gospodarczy nie prowadzi faktycznie działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowe E. Spółka z o.o. w L. zarejestrowało pod wskazanym adresem swoją siedzibę i jest współwłaścicielem nieruchomości. Jako spółka kapitałowa jest bez wątpienia podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. W przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca zdefiniował grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Takie okoliczności w niniejszej sprawie niespornie nie zaistniały. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Nie narusza ona wskazywanych przez skarżącą norm konstytucyjnych, w tym praw i wolności obywatelskich, prawa do własności, godności ludzkiej, zasady równości obywateli wobec prawa i równości w prawie. Biorąc pod uwagę omówione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.