II SA/Lu 1187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak (sprawozdawca) Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skarg L. K. i B. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień oddala skargi. L. K. i B. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jednobrzmiące skargi na uchwałę Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] października 2011 r. Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446) wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] października 2011 r. Uzasadnienia skarg są tożsame, natomiast skarżący są właścicielami innych działek położnych na terenie objętym planem miejscowym. Skarżący L. K. jest właścicielem działek: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb N., gm. B., oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowym symbolem "Z23RL". Skarżący B. K. jest właścicielem działek nr [...] położonych w miejscowości S., oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowym symbolami "AF141RL", "AF136ZL" oraz "AF142ZL". W uzasadnieniu skarg skarżący podnieśli, że zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza: 1/ art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 - u.p.z.p.). Wskazanymi przepisami ustawodawca wskazał zakres możliwych ustaleń planu miejscowego. Wszelkie zapisy planu miejscowego wykraczające poza katalog dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego traktować należy jako przekroczenie władztwa planistycznego. Skarżący zwrócili uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że "za niedopuszczalne należy [...] uznać przyznanie uprawnień określonym podmiotom i nałożenie korespondujących z nimi ograniczeń w wykonywaniu prawa własności na innych adresatów, w przypadku braku wyraźnego upoważnienia w przepisach rangi ustawowej" (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 138/13). W ocenie skarżących zaskarżony plan miejscowy przepisem § 5 ust. 4 - uzależnia prowadzenie prac poszukiwawczych od uzgodnienia z odpowiednimi organami. Podobne uchybienie dostrzec należy w przepisie § 6 ust. 2 pkt 1 lit. 1, także przepisie § 6 ust. 3 pkt 2-3. Wskazane uchybienia stanowią o przekroczeniu władztwa planistycznego bowiem nakładają na właścicieli działek objętych planem miejscowym, w tym także na skarżących dodatkowe obowiązki, które nie mogą wynikać z ustaleń planu miejscowego, co przesądza o naruszeniu interesu prawnego skarżących, co w ich przekonaniu daje podstawę do wniesienia o stwierdzenie nieważności planu miejscowego; 2/ art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zakresie w jakim przepisem § 6 ust. 1 pkt 2 określa zasady wycinki drzew. Wycinka drzew zależna jest co do zasady od decyzji administracyjnej oraz przepisów ustawy o ochronie przyrody, natomiast plan miejscowy nie może "przejmować" tych ustaleń. W tym zakresie Rada Gminy także naruszyła władztwo planistyczne, nakładając na właścicieli działek objętych planem miejscowym reżimy, których plan miejscowy określać nie może. Tym samym doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących; 3/ art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zakresie § 6 ust. 2 stanowiącego o zakazach, które nie mogą być przedmiotem ustaleń planu miejscowego, co narusza władztwo planistyczne gminy; 4/ art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ponieważ miejscowy plan nie określa w sposób jednoznaczny przeznaczenia terenów działek, których właścicielem jest L. K. oraz terenów oznaczonych symbolem "AF141RL", na którym położone są działki należące do B. K.. Powyższy obliguje do określenia przeznaczenia terenu oraz wskazania linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zdaniem skarżących nie ma wątpliwości, że przepis § 7 pkt 1 planu miejscowego nie tylko nie przesądza o rozgraniczeniu terenów przeznaczonych do zalesienia, od terenów infrastruktury technicznej lub terenów inwestycji celu publicznego - ale stosuje także normę otwartą. Znikąd bowiem nie sposób wyprowadzić, kto ma przesądzić, które z gruntów w świetle brzmienia przywołanego przepisu planu miejscowego można przeznaczyć do zalesienia, a które nie. Na konieczność traktowania powyższego uchybienia jako kwalifikowanej przesłanki do stwierdzenia nieważności planu miejscowego wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2006 r., sygn. akt 11 SA/Kr 1329/05 zgodnie z którym "niedopuszczalne jest objęcie liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania bez rozgraniczenia tych terenów od siebie. Specyfika i zakres ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu dopuszcza jedynie stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych, nie daje natomiast podstaw do ustalania "mieszanych" sposobów przeznaczenia terenów bez wyraźnego rozgraniczenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania". W związku z powyższym skarżący wywodzą, że został naruszony ich interes prawny. Jako właściciele działek objętych planem miejscowym nie powinni mieć jakichkolwiek wątpliwości co do ich przeznaczenia. Tymczasem Rada Gminy, wprowadziła regulacje, które pozostawiają dużą dowolność interpretacji w zakresie tego, czy dany teren można zalesić czy też nie; 5/ art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587), w zakresie w jakim względem terenów, których właścicielem pozostają skarżący, plan miejscowy nie określa parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący L. K. wskazał, że skoro plan miejscowy, co do zasady zakazuje na stosownych terenach tylko lokalizacji budynków, to należy przyjąć, że mogą na tym terenie powstać inne obiekty budowlane (budowle bądź obiekty małej architektury). Zdaniem skarżącego nie można też przyjąć inaczej, bo wówczas w studium stosowne tereny musiały być wyłączone spod zabudowy. Jeżeli zatem na przedmiotowym terenie mogą powstać budowle lub obiekty małej architektury - to plan miejscowy powinien określać: linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej, a także gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący B. K. wskazał, że skoro plan miejscowy zakazuje co do zasady na stosownych terenach tylko lokalizacji budynków (a dla terenów oznaczonych symbolami: "AF136ZL" oraz "AF142ZL" - dopuszcza nawet budynki związane z gospodarką leśną), to należy przyjąć, że mogą na terenie oznaczonym symbolem "AF141RL" powstać inne obiekty budowlane (budowle bądź obiekty małej architektury). Jednocześnie na terenach oznaczonych symbolami "AF136ZL" oraz "AF142ZL" mogą powstawać zarówno budowle, jak również obiekty małej architektury - ale także budynki związane z gospodarką leśną. Zdaniem skarżącego nie można też przyjąć inaczej, bo wówczas w studium stosowne tereny musiałyby być wyłączone spod zabudowy. Jeżeli zatem na przedmiotowych terenach mogą powstać budowle lub obiekty małej architektury (a także budynki związane z gospodarką leśną) - to zgodnie z przywołanymi przepisami prawnymi plan miejscowy powinien określić: linie zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej, a także gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu; 6/ art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 9 cyt. rozporządzenia w zakresie w jakim nie określa zasad scalania i podziału nieruchomości. "Kształt" działek wskazuje na konieczność dokonania stosownej procedury. Brak określenia stosownych parametrów uniemożliwia jednak scalenie i podział nieruchomości. W tym zakresie skarżący nie mogą dokonać scalania, a następnie podziału nieruchomość - w sposób umożliwiający racjonalne wykorzystanie działek będących jego własnością; 7/ art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 9 cyt. rozporządzenia w zakresie w jakim plan miejscowy w żaden sposób nie określa zasad obsługi komunikacyjnej oraz zasad lokalizacji sieci infrastruktury technicznej. Plan miejscowy powinien przesądzać o sposobie "skomunikowania" każdego terenu z układem zewnętrznym. W tym zakresie przedmiotowy plan miejscowy nie wypełnia podstawowego wymogu w zakresie zagospodarowania terenu, jaki powinien spełniać plan miejscowy. Brak określenia zasad komunikacji terenów, których właścicielami pozostają skarżący uniemożliwia nie tylko racjonalne, ale przede wszystkim praktyczne korzystanie z działek. W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. ustanowiony przez skarżącego B. K. pełnomocnik sprecyzował skargę. Podniósł, że w punktach 1 - 3 skargi skarżący wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów leśnych i zalesień przekracza zakres władztwa planistycznego, jakim dysponuje gmina uchwalając tego typu akt prawa miejscowego. Uzupełnił, że władztwo planistyczne gminy nie jest terminem ustawowym i pojawia się jedynie w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych. Wywodzi się je m.in. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Podkreślił, że autonomia gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych nie jest nieograniczona i nie może być nadużywana. W realizacji zadań własnych gmina związana jest więc przepisami Konstytucji RP i ustaw. Tylko w takich granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt wniesionej skargi pełnomocnik wskazał, że przepisy: § 5 ust. 4; § 6 ust. 1 pkt 1 lit. 1; § 6 ust. 3 pkt 2-3; § 6 ust. 1 pkt 2 oraz § 6 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekraczają tak rozumiane władztwo planistyczne gminy, które nie może w sposób nieuzasadniony nakładać na właścicieli nieruchomości objętych takim planem ograniczeń wykraczających poza zakres wskazany w aktach prawnych rangi ustawowej. Ma to wpływ na naruszenie interesu prawnego skarżącego. Kwestionowane przepisy planu przekraczają zakres ograniczeń nakładanych w ustawach. Jak wskazuje skarżący § 5 ust. 4 planu uzależnia prowadzenie prac poszukiwawczych od uzgodnienia z odpowiednimi organami. Materia, którą reguluje wskazany przepis, regulowana jest aktem prawnym rangi ustawowej. Chociażby w stosunku do określonych § 5 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania prac poszukiwawczych w zakresie wierceń za ropą i gazem. Zakres pozwoleń na tego typu prace, tryb ich uzyskiwania, czy też kompetencje organów do ich wydawania są regulowane ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze oraz ewentualnie aktami wykonawczymi do ustawy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić, tak jak w przywołanym przypadku o warunkach, których spełnienie umożliwia prowadzenia takich prac. Pełnomocnik skarżącego wskazał na nieprecyzyjność tego zapisu, co także narusza art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy planistycznej, który nakazuje, aby miejscowy plan zagospodarowania określał szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich wykonywaniu, w tym zakaz zabudowy. Skarżący we wniesionej skardze podniósł, naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W tym zakresie pełnomocnik sprecyzował, że naruszenie to wynika z treści § 7 ust. 1 lit b oraz ust. 2 lit a planu. Polega ono w szczególności na nieprecyzyjnym sformułowaniu kategorii obiektów, których lokalizowania na terenach leśnych i zalesionych, zabrania uchwała. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sposób ustalić, jakiego rodzaju obiekty nie mogą być lokalizowane na tych terenach. Posłużono się w tym zakresie pojęciem "wszelkich budynków". Wskazany § 7 uchwały nie precyzuje czy pojęcie to odnosi się do pojęcia budynku na gruncie ustawy Prawo budowlane. Nie odnosi się także do innych pojęć wprowadzonych na gruncie tej ustawy m.in. pojęcia "budowli" czy też "obiektu małej architektury". Na gruncie ustawy Prawo budowlane pojęcie budynku, budowli oraz obiektu małej architektury podlega kategorii zbiorczej określanej pojęciem "obiektu budowlanego" nie zaś pojęciem "wszelkich budowli". Dlatego też na gruncie zaskarżonej uchwały Rady Gminy, nie sposób ustalić zakresu ograniczeń w lokalizacji obiektów budowlanych na terenach objętych uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taka regulacja narusza także, powołany powyżej art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. poprzez nieprecyzyjne wskazanie ograniczeń w użytkowaniu w tym określeniu zakazu zabudowy na terenach objętych planem. Powoduje to naruszenie interesu prawnego skarżącego B. K., którego decyzje gospodarcze w zakresie wykorzystania należących do niego gruntów muszą być podejmowane w oparciu o nieprecyzyjnie ustalone ograniczenia w lokalizacji obiektów budowlanych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów leśnych i zalesień, narusza art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez brak określenia zasad scalania i podziału nieruchomości. Narusza także art. 15 ust. 3 pkt 1 poprzez nieuwzględnienie granic obszarów wymagających scaleń i podziałów nieruchomości. Powyższe narusza interes prawny skarżącego B. K. ze względu na fakt, iż określenie zasad scalania i podziału nieruchomości oraz obszarów granic wymagających scalenia i podziału nieruchomości nie pozwala, jak już wskazano we wniesionej skardze, na racjonalne wykorzystanie działek. Rada Gminy w B. w 2011 r. dokonała zmiany uchwały pochodzącej z 2005 r. na mocy uchwały Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesionych. Jednakże znowelizowana uchwała w dalszym ciągu narusza przepisy prawa materialnego w zakresie podniesionym w zarzutach skargi oraz wskazanym w niniejszym piśmie. Istnienie w obrocie prawnym aktu prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym, który narusza interes prawny podmiotów posiadających nieograniczone prawo do nieruchomości znajdujących się na obszarze obowiązywania tegoż aktu wymaga jego usunięcia z porządku prawnego ze skutkiem ex tunc. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] maja 2018 r. pełnomocnik skarżącego B. K. wskazał ponadto, że zaskarżona uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została uchwalone w tym samym dniu, w którym podjęta została uchwała w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazać należy, że skargi złożone zostały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 - dalej "u.s.g"). Zgodnie z tą regulacją w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi (4 września 2017 r.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednocześnie z przepisu art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."), w wersji obowiązującej w dacie wniesienia skargi, wynika trzydziestodniowy termin na złożenie takiej skargi, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku braku odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było więc zbadanie, czy wniesione przez skarżących skargi podlegają rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy zostały spełnione warunki formalne do ich skutecznego złożenia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi oraz zachowanie terminu do jej wniesienia). Po udzieleniu pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytania możliwe dopiero będzie dalsze badanie skargi, w aspekcie legitymacji skarżących do jej wniesienia, a w końcu - zasadności skargi. W ocenie Sądu analiza akt wykazała, iż skargi zostały wniesione w terminie. Oceniając natomiast materialnoprawną legitymację skarżących wskazać należy, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., II OSK 1973/14). W przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wojewódzki sąd administracyjny, kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia, czyni to więc zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Z tego też powodu skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawiając go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Pogląd ten utrwalił się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i jest konsekwentnie przez sądy administracyjne prezentowany (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. II OSK 1087/08, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14). Podziela go w pełni Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji podejmując się rozważenia w niniejszej sprawie interesu prawnego skarżących i jego naruszenia postawieniami planu wskazać należy, że kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Z niespornych okoliczności sprawy wynika, że skarżący L. K. jest właścicielem działek: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb N., gm. B., oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowym symbolem "Z23RL", natomiast skarżący B. K. jest właścicielem działek nr [...] położonych w miejscowości S., oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowym symbolami "AF141RL", "AF136ZL" oraz "AF142ZL". Objęcie działek skarżących postanowieniami kwestionowanego planu uzasadniało ich legitymację do wniesienia skargi. Istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją skarżących, a zaskarżoną uchwałą. Podkreślić należy, że charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu, Sąd ma obowiązek w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Jeśli skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. W rozpoznawanej sprawie doszło do sytuacji, w której skarżący będący właścicielami w sumie 12 działek na terenie objętym planem (różne obręby), wskazujący na niezgodność z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pięciu paragrafów zaskarżonej uchwały żądają stwierdzenia nieważności całego planu. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w powyższym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc nie będące przyczyną nieważności uchwały (por. T. Bąkowski, Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, [w:] T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość (część tekstowa, graficzna) określają art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., a standardy dokumentacji określa wydane na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 ze zm.). Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu. Przy czym podkreślić należy, że nie każde naruszenie zasad i trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Oceniając prawidłowość skorzystania przez gminę w niniejszym przypadku z przysługującej jej samodzielności planistycznej rozważania w tym zakresie poprzedzić należy kilkoma uwagami natury ogólnej. W art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca powierzył kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, gminom i zaliczył te działania do zadań własnych gminy. Przepis ten statuuje generalną zasadę władztwa planistycznego gminy, która ma obowiązek ustawowy kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. Z mocy art. 9 ust. 1 i 2 u.p.z.p. gmina uprawniona jest do określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, poprzez uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. określa natomiast, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tak więc ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Przy czym władztwo planistyczne gminy nie jest absolutne i podlega ograniczeniom wynikającym niekiedy wprost z u.p.z.p. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. w sprawie K 27/00 (sygn. akt OTK 2001/2/29, LEX nr 46367) wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji RP. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP. W konsekwencji ocena przyjętych przez organ planistyczny rozwiązań dokonywana musi być przez pryzmat przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a na sądzie spoczywa obowiązek dokonania oceny zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem, w tym też z zasadą proporcjonalności oraz zasadą ochrony prawa własności, wynikającymi z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP. Dokonując powyższej oceny Sąd w sposób szczegółowy poddał weryfikacji postawione w skargach zarzuty i z przyczyn przedstawionych poniżej odmówił im zasadności. Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności całej uchwały Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień zakwestionowali następujące jego zapisy: - § 5 ust. 4 - "na obszarze opracowania dopuszcza się prowadzenie prac poszukiwawczych, tj. badań geofizycznych, wierceń za ropą i gazem w uzgodnieniu z odpowiednimi organami"; - § 6 ust. 1 pkt 2 - "w zakresie ochrony środowiska wprowadza się nakaz zachowania istniejącej wartościowej zieleni, dopuszcza się wycinkę drzew wyłącznie w przypadkach szczególnych związanych z pielęgnacją drzewostanu, w innych przypadkach nakazuje się odtworzenie zniszczonego drzewostanu"; - § 6 ust. 2 pkt 1 lit. l) - "w obszarach rezerwatu przyrody [...] i projektowanego rezerwatu przyrody [...] zakazuje się prowadzenia badań naukowych bez zgody właściwego organu uznającego obszar za rezerwat przyrody"; - § 6 ust. 3 pkt 2 - "wszystkie zamierzenia inwestycyjne na obszarach (określonych w pkt 1), którym towarzyszą prace ziemne i przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu - muszą być zgłaszane do wojewódzkiego konserwatora zabytków w celu uzyskania warunków i wytycznych konserwatorskich"; - § 6 ust. 3 pkt 3 - "wszystkie prace ziemne prowadzone w obrębie stanowiska wymagają przeprowadzenia przedinwestycyjnych badań archeologicznych lub nadzoru archeologicznego; - § 7 pkt 1- określający ogólne zasady zagospodarowania terenów w zakresie zalesienia. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że opisane poniżej zakwestionowane przez skarżących ustalenia planu nie odnoszą się bezpośrednio do nieruchomości, których są właścicielami są skarżący, tj.: § 6 ust. 2 pkt 1 lit. l), § 6 ust. 3 pkt 2 oraz § 6 ust. 3 pkt 3 zaskarżonej uchwały. Odnośnie § 6 ust. 2 pkt 1 lit. l) wskazać należy, że dotyczy on rezerwatu przyrody [...] i projektowanego rezerwatu przyrody [...]. Przypomnieć należy, że działki, których właścicielami są skarżący leżą w obrębie N. ([...]) oraz w miejscowości S. ([...]). Zapisy obrębu [...] oznaczonego symbolem Z i ZL reguluje § 28 zaskarżonej uchwały, natomiast zapisy miejscowości S. oznaczonej symbolem AF reguluje § 34 zaskarżonej uchwały. Rezerwat przyrody [...] położony jest pomiędzy wsiami [...] (§ 15 zaskarżonej uchwały) i [...] (§14 zaskarżonej uchwały). Tereny, na których położone są działki skarżących znajdują się w odległości co najmniej kilka kilometrów od rezerwatu przyrody [...] i projektowanego rezerwatu [...]. Nadto na rozprawie przed Sądem w dniu [...] maja 2018 r., pełnomocnik skarżącego B. K. w odpowiedzi na pytanie Sądu wskazał, że działki skarżącego nie są położone na terenie rezerwatów. W związku z powyższym, że naruszenie interesu prawnego następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący to wskazać należy, że powyższy zapis planu nie narusza interesu prawnego skarżących. Skarżący nie wykazali by ich interes prawny lub uprawnienie zostały wyższym zapisem planu naruszone, nie przedstawili takiego rodzaju argumentu (okoliczności), który mógłby świadczyć o tym, że powyższy zapis zaskarżonej uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie. Powyższy § 6 ust. 2 pkt 1 lit. l) nie nałożył na skarżących żądanych obowiązków. Powyższe uwagi zachowują również aktualność w zakresie § 6 ust. 3 pkt 2 ("wszystkie zamierzenia inwestycyjne na obszarach (określonych w pkt 1), którym towarzyszą prace ziemne i przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu - muszą być zgłaszane do wojewódzkiego konserwatora zabytków w celu uzyskania warunków i wytycznych konserwatorskich") oraz § 6 ust. 3 pkt 3 ("wszystkie prace ziemne prowadzone w obrębie stanowiska wymagają przeprowadzenia przedinwestycyjnych badań archeologicznych lub nadzoru archeologicznego). Przede wszystkim wyjaśniać należy, że z poprzedzającego powyższe zapisy § 6 ust. 3 pkt 1 wynika, że ochronie konserwatorskiej podlegają obszary o dużym nasyceniu znaleziskami archeologicznymi i stanowiska archeologiczne na obszarze gminy, oznaczone rysunku planu. Na rysunku planu obszary archeologiczne i stanowiska archeologiczne oznaczone zostały w legendzie stosownym symbolem. Z analizy załącznika graficznego do zaskarżanego planu wynika, że na działkach, których właścicielami są skarżący nie znajdują się znaleziska archeologiczne i stanowiska archeologiczne toteż powyższe zapisy nie nałożyły na skarżących żadnych obowiązków, w konsekwencji nie naruszają ich interesu prawnego. Ponadto wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., plan miejscowy obowiązkowo określa zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Ustawa z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, 09z. 1568, ze zm.) w art. 19 ust. 3 dopuszcza ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Odnosząc się do § 5 ust. 4 ("na obszarze opracowania dopuszcza się prowadzenie prac poszukiwawczych, tj. badań geofizycznych, wierceń za ropą i gazem w uzgodnieniu z odpowiednimi organami") to skarżący nie wykazali również na czym polega naruszenie ich interesu prawnego powyższym zapisem. Wyjaśnić należy, że z powyższego zapisu wynika, że plan dopuszcza prowadzenie prac poszukiwawczych, natomiast zapis dotyczący obowiązku uzgodnienia z odpowiednimi organami należy odczytywać jedynie jako wskazówkę interpretacyjną, a nie bezpośrednie zobowiązanie do dokonania uzgodnienia. Sformułowanie "z odpowiednimi organami" oznacza odesłanie do innych aktów prawnych, np. ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (w dacie uchwalenie planu była to ustawa z 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze). Nałożenie obowiązku uzgodnienia będzie wynikało np. z powyższej ustawy, nie zaś z zapisów planu. Odnosząc się do § 6 ust. 1 pkt 2 ("w zakresie ochrony środowiska wprowadza się nakaz zachowania istniejącej wartościowej zieleni, dopuszcza się wycinkę drzew wyłącznie w przypadkach szczególnych związanych z pielęgnacją drzewostanu, w innych przypadkach nakazuje się odtworzenie zniszczonego drzewostanu") Sąd uznał, że tego rodzaju regulacja nie narusza zasad sporządzania planu w sposób istotny i nie może doprowadzić do stwierdzenia jego nieważności. Treść wskazanej jednostki redakcyjnej świadczy o jej charakterze jako wskazówki interpretacyjnej przy stosowaniu powszechnie obowiązujących przepisów ustawy (obecnie jest to ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134). Wprawdzie plan miejscowy nie powinien zawierać postanowień o charakterze informacyjnym, gdyż stanowi to o naruszeniu techniki prawodawczej, niemniej Sąd na tle niniejszej sprawy nie ocenia tego jako istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Podkreślić należy, że aktualne przepisy ustawy o ochronie przyrody stanowią wyłączną podstawę do udzielenia zezwolenia przez właściwy organ na wycinkę określonych gatunków drzew i krzewów, bądź wycinkę bez zezwolenia, a kwestionowane postanowienia planu regulacji ustawowych nie zastępują. Odnosząc się do § 7 pkt 1 zaskarżonej uchwały określającego ogólne zasady zagospodarowania terenów w zakresie zalesienia, a w szczególności zarzutów skarżących dotyczących nieprawidłowego oznaczenia linii rozgraniczających lub braku wyznaczenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jednak wykładnia tego przepisu oraz przepisów rozporządzenia odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, że jest dozwolone z punktu widzenia obowiązującego prawa określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, pod warunkiem jednak, że wzajemnie się one nie wykluczają, np. funkcja usługowa z mieszkalną albo przeznaczenia nieruchomości na uprawy rolne (w okresie letnim) oraz na rekreację, łącznie z budową wyciągu narciarskiego w okresie zimowym (por. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz (red.) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2016, s. 212-213). Możliwość stosowania mieszanych oznaczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1278/06; z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2199/11; z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2490/12; z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11). Skarżący L. K. jest właścicielem działek oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowym symbolem "Z23RL" (przeznaczenie podstawowe zalesienie), natomiast skarżący B. K. jest właścicielem oznaczonych w zaskarżonym planie miejscowym symbolami "AF141RL" (przeznaczenie podstawowe zalesienie), "AF136ZL" (przeznaczenie podstawowe lasy) oraz "AF142ZL" (przeznaczenie podstawowe lasy). Wyjaśnić należy, że w legendzie do załącznika graficznego planu wskazano symbol linii rozgraniczających tereny o różnym sposobie użytkowania. Oceniając załącznik graficzny do planu zauważyć należy, że linie rozgraniczające zostały prawidłowo wyznaczone, zgodnie z zapisami części tekstowej planu. Sąd więc nie dostrzegł w powyższych regulacjach naruszenia przepisów prawa, które prowadziłoby również do uszczuplenia uprawnień właścicielskich skarżącego. Postanowienia te zostały sformułowane w sposób jasny i precyzyjny i nie powodują wątpliwości interpretacyjnych. Poza wymienionymi powyżej zapisami planu, których prawidłowość kwestionują skarżący, podnieśli oni ponadto dodatkowe zarzuty naruszenia: 1/ art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587), w zakresie w jakim względem terenów, których właścicielem pozostają skarżący, plan miejscowy nie określa parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, 2/ art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 9 cyt. rozporządzenia w zakresie w jakim nie określa zasad scalania i podziału nieruchomości; 3/ art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 9 cyt. rozporządzenia w zakresie w jakim plan miejscowy w żaden sposób nie określa zasad obsługi komunikacyjnej oraz zasad lokalizacji sieci infrastruktury technicznej. Odnosząc się do powyższych zarzutów podkreślić przede wszystkim należy, że przedmiotem ustaleń planu stosownie do § 4 są: tereny lasów oznaczone symbolem ZL, tereny zalesień oznaczone symbolem RL, tereny wód powierzchniowych oznaczone symbolem WS oraz zasady zagospodarowania powyższych terenów. Wyjaśniać należy przede wszystkim, że do uchwały Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień sporządzony został załącznik nr [...], który jest rozstrzygnięciem o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz o zasadach ich finansowania. Z powyższego wynika, że miejscowy plan został sporządzony wyłącznie w celu przeznaczenia terenów do zalesienia. Plan nie przewiduje obszarów, które wymagają realizacji infrastruktury technicznej i nie ustala zasad realizacji sieci infrastruktury technicznej, a ponadto plan nie obejmuje obszarów, które wymagają realizacji infrastruktury komunikacyjnej - dojazdy do działek poprzez istniejące wydzielone na gruncie drogi obsługi pól, które nie wymagają nakładów finansowych. Ponadto w § 7 pkt 1 lit. d) wskazano, że utrzymuje się funkcje dróg wydzielonych geodezyjnie, służących obsłudze gospodarki rolnej i leśnej. Powyższa argumentacja znajduje również zastosowanie do wprowadzonego zakazu lokalizowania wszelkich budynków na terenach zalesień i lasów. Sposób zagospodarowania nieruchomości znajdujących się na powyższych obszarach determinowany jest celem sporządzenia tego planu, którym jest przeznaczenie terenów do zalesienia. Powyższe rozstrzygniecie mieścił się w przyznanym radzie prawie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy. W niniejszej sprawie nie przekroczono granic władztwa planistycznego. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. W ocenie Sądu przepis ten powinien być interpretowany łącznie z art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., w świetle którego w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym wymóg określenia w planie miejscowym szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym jest obowiązkowy tylko wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Jeżeli jednak stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. - brak takich ustaleń nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 814/12; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 888/13). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że jak wynika z materiału dowodowego przedmiotowym planem miejscowym objęto jednolite obszary leśne lub przeznaczone do zalesienia. Brak jest natomiast obszarów w stosunku do których zachodzi potrzeba ich scalania Przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. należy zatem rozumieć w ten sposób, że określenie wskazanych w nim wymagań tj. szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału jest obowiązkowe, ale tylko wówczas gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Gdy brak tych warunków jak w odniesieniu do obszaru objętego zaskarżoną uchwałą brak powyższych ustaleń nie uzasadnia stwierdzenia nieważności planu. Analiza przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązań planistycznych doprowadziła sąd do wniosku, że gmina uchwalając zaskarżony plan w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżącego nie przekroczyła w sposób istotny granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu, jak też nie naruszyła w sposób istotny trybu sporządzania planu. Ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca prawo własności, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie naruszyła w sposób istotny zasad jego sporządzania, w tym nie nadużyła władztwa planistycznego. Jeśli zatem przyjęte postanowienia planu kształtując sytuację prawną skarżącego nie naruszają przepisów prawa powszechnie obowiązującego, to nie ma powodów do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Odnosząc się do wskazanego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego B. K. zarzutu uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w tym samum dniu, w którym nastąpiło uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśnić należy, że rzeczywiście miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień został uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] września 2005 r., natomiast zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. została uchwalona uchwałą Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] września 2005 r. Jednakże wskazać należy, że zakres zmian studium nie dotyczył obszarów, na których położone są działki skarżących. Odnośnie terenów, na których położone są działki skarżących obowiązuje Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. uchwalone [...] lipca 1999 r. Ponadto wyjaśnić należy, że uchwała Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] października 2011 r. zmieniająca zaskarżaną uchwałę nie dotyczyła obszarów, na których położone są nieruchomości skarżących. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną