II SA/Lu 146/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2008 r. sprawy o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 442/06 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego. p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. przyznać [...] L. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 października 2006 r. w sprawie II SA/Lu 442/06 ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Uzasadnienie tego wyroku nie zostało sporządzone, ponieważ żadna ze stron nie złożyła wniosku o jego sporządzenie, w wyniku zaś upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego, wyrok stał się prawomocny. Następnie w dniu 21 stycznia 2008 r. Z.W. wniósł do Sądu skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 442/06. W uzasadnieniu tej skargi, uzupełnionej pismem z dnia 8 kwietnia 2008 r. skarżący wskazał jako podstawę wznowienia art. 273 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt I OSK 59/07 oraz art. 273 § 2 tej ustawy, wskazując na niepoczytalność i dołączając opinie biegłych sądowych. Ponadto wskazał, że został zachowany termin do wniesienia skargi, gdyż wskazany wyrok NSA został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 listopada 2007 r. Postanowieniem z dnia 6 marca 2008 r. referendarz sądowy przyznał Z.W. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie o wznowienie postępowania. Wyznaczony w sprawie pełnomocnik skarżącego, wezwany zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. do usunięcia braków formalnych skargi, pismem procesowym z dnia 27 kwietnia 2008 r. uzupełnił skargę, precyzując wskazaną przez skarżącego podstawę wznowienia. Ponadto wskazał, iż żądanie wznowienia postępowania sądowego znajduje również podstawę prawną w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ w chwili wydawania zaskarżonego orzeczenia Sądu istniała nieważność postępowania, bowiem skarżący, z uwagi na chorobę psychiczną potwierdzoną wskazanymi w skardze opiniami biegłych (opinia sądowo–psychiatryczna z dnia 15 grudnia 2003 r. sporządzona na polecenie Prokuratury Rejonowej w sprawie sygn. [...]; opinia psychologiczna sporządzona na polecenie Sądu Rejonowego w sprawie sygn [...]) – miał całkowicie zniesioną zdolność pokierowania swoim postępowaniem. Pełnomocnik podniósł także późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (wyrok NSA - I OSK 69/07), o którym dowiedział się w dniu 22 listopada 2007 r., co przy wniesieniu skargi w dniu 21 stycznia 2008 r. oznacza zachowanie trzymiesięcznego terminu wskazanego w art. 277 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, iż wyrok stanowiący w ocenie skarżącego podstawę do wznowienia postępowania zapadł w innej sprawie niż ta, której wznowienia żąda strona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga Z.W. podlega odrzuceniu. Kompetencje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania wyznacza treść art. 275 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołanej w dalszej części jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Z tej przyczyny i przy uwzględnieniu treści skargi o wznowienie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie był właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Instytucja wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem uregulowana została w przepisach art. 270 – 285 powołanej ustawy. Przepisy te określają przesłanki wznowienia postępowania wskazując na przypadki, w których można żądać jego wznowienia. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane przez wnoszącego w skardze o wznowienie (art. 279 p.p.s.a.). Skargę o wznowienie, w myśl art. 277 p.p.s.a. wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Podkreślić należy, że tryb postępowania w sprawie o wznowienie postępowania przewiduje dwustopniową ocenę dopuszczalności wznowienia postępowania, którego negatywny wynik przesądza o odrzuceniu skargi. Stosownie do przepisu art. 280 § 1 powołanej ustawy, sąd w pierwszej kolejności dokonuje weryfikacji formalnej skargi, badając na posiedzeniu niejawnym, czy skarga wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak któregokolwiek z tych wymagań powoduje konieczność odrzucenia skargi. Oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu powyższego przepisu oznacza powołanie jednej lub kilku podstaw wznowienia, wymienionych w przepisach art. 271 – 274 ustawy. Następnie, jeżeli ustawowa przyczyna wznowienia jest wskazana i zachowany termin do wniesienia skargi (co oznacza brak podstaw do odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym), skarga o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 280 § 1 ustawy, kierowana jest do rozpoznania na rozprawie. Na rozprawie Sąd zobowiązany jest przede wszystkim zbadać, w myśl przepisu art. 281 ustawy, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna i odrzuca skargę, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia, albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Brak ustawowej podstawy wznowienia oznacza, że podstawa ta, mimo jej wskazania w skardze, w rzeczywistości nie istnieje. W postanowieniu z dnia 26 marca 1999 r. Sąd Najwyższy na tle art. 411 kodeksu postępowania cywilnego (analogicznego do omawianego przepisu art. 281 ustawy) wyjaśnił, że samo sformułowanie w skardze o wznowienie zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie, jeżeli na rozprawie sąd stwierdzi, że przytoczone zarzuty okazały się bezzasadne, bowiem w rzeczywistości nie zachodzą powołane przyczyny wznowienia (OSNP 2000, nr 14, poz. 564). Poddawszy ocenie wskazaną w przedmiotowej skardze podstawę wznowienia, w świetle powołanych okoliczności, w tym szczegółowej analizy akt sprawy II SA/Lu 442/06, stwierdzić należy, że nie jest ona merytorycznie uzasadniona, a zatem skarga w rzeczywistości nie opiera się na ustawowej podstawie, co skutkowało odrzuceniem skargi. Istnienie przyczyn wznowienia uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia tylko wówczas, gdy zostanie stwierdzony związek przyczynowy zachodzący pomiędzy nimi a treścią orzeczenia. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie związek taki nie zachodzi, a okoliczności wskazane w skardze nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Pełnomocnik skarżącego, jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 271 pkt 2 ustawy, podnosząc, iż w chwili wydawania zaskarżonego orzeczenia istniała nieważność postępowania, gdyż skarżący miał całkowicie zniesioną zdolność pokierowania swoim postępowania z uwagi na chorobę psychiczną potwierdzoną opiniami biegłych sądowych. W świetle powyższego przepisu można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W ocenie Sądu powyższa podstawa wznowienia nie istnieje w rzeczywistości, ponieważ wymienione w powołanym przepisie okoliczności nie wystąpiły w postępowaniu, którego wznowienia skarżący się domaga. Jak bowiem wynika z akt sprawy II SA/Lu 442/06, skarżący miał w tym postępowaniu zarówno zdolność sądową jak i procesową, ponieważ skutecznie przeprowadził ważne postępowanie przed sądem administracyjnym z jego udziałem w charakterze strony, jak też samodzielnie skutecznie podejmował czynności procesowe, m.in. inicjując postępowanie sądowoadministracyjne, składając samodzielnie pisma i wnioski procesowe. Ponadto w tym kontekście wymaga pokreślenia, iż postanowieniem Sądu z dnia 2 czerwca 2006 r. ustanowiono dla skarżącego w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu profesjonalnego pełnomocnika, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia, że skarżący nie był należycie reprezentowany. W ocenie Sądu w sprawie II SA/Lu 442/06 nie doszło do naruszenia przepisów prawa i skarżący nie był pozbawiony możności działania. Przez pozbawienie strony możności działania należy bowiem rozumieć pozbawienie strony możliwości obrony jej praw na skutek naruszenia przepisów prawa, przy czym wystąpienie tej przesłanki wznowienia wymaga wykazania związku pomiędzy naruszeniem prawa a pozbawieniem stron możliwości działania, zaś w omawianym przypadku takie okoliczności nie zaistniały. Podstawą wznowienia postępowania, zdaniem skarżącego, jest również przepis art. 273 § 2 ustawy, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Takim środkiem dowodowym zdaniem skarżącego, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego strona nie mogła skorzystać z uwagi na brak poczytalności - jest opinia psychologiczna sporządzona w sierpniu 2004 r. na polecenie Sądu Rejonowego (karta 31 akt sądowych) na potrzeby prowadzonego w stosunku do skarżącego postępowania karnego sygn. akt [...] oraz opinia sądowo-psychiatryczna z 15 grudnia 2003 r. sporządzona na polecenie Prokuratury Rejonowej w sprawie sygn. [...] (karta 29 akt sądowych) jak również postanowienie Sądu Rejonowego Wydziału Karnego z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie [...] (karta 51 akt sądowych). Odnosząc się do regulacji zawartej w art. 273 § 2 p.p.s.a., należy podkreślić, iż jest ona powtórzeniem unormowania zawartego w art. 403 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. W ocenie Sądu zatem, dotychczasowe orzecznictwo tak Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane na tle przepisów k.p.c. zachowuje swoją aktualność przy stosowaniu przepisów ustawy p.p.s.a. W związku z tym zasadne jest w tym miejscu powołanie się na treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r. sygn. akt I CO 1/68, (OSNC 1969/2/36), zgodnie z którą, zwrot "wykrycie" zawarty w treści art. 273 § 2 p.p.s.a. odnosi się tylko do takiej sytuacji, gdy nowe okoliczności i dowody nie zostały ujawnione w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były stronom znane. To znaczy, że wykrycie ich nastąpiło po wydaniu prawomocnego wyroku. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu taki przypadek nie zachodzi. Już z prostego zestawienia dat sporządzenia opinii psychologicznej (sierpień 2004 r.), opinii sądowo-psychiatrycznej (grudzień 2003 r.) i powołanego postanowienia sądu rejonowego (czerwiec 2005 r.) z datą wydania wyroku w sprawie, której wznowienia żąda Z.W. (13 październik 2006 r.) wynika, że dokumenty na które powołuje się skarżący istniały, a strona nie mogła nie wiedzieć o jego istnieniu, skoro brała udział w tym badaniu w całym postępowaniu karnym. W tym kontekście należy również wskazać, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że nie mógł powołać określonych okoliczności lub skorzystać ze środków dowodowych w poprzednim postępowaniu. W ocenie Sądu skarżący nie wskazał, że istniały przeszkody do powołania tych dokumentów, w szczególności niczym nie uzasadnił twierdzenia, że w trakcie prowadzonego postępowania miał ograniczoną świadomość co do obowiązku złożenia tych dokumentów. Niemożność skorzystania ze środków dowodowych oznacza uzasadnioną, obiektywną niemożność, co w przypadku skarżącego w żaden sposób nie zostało wykazane. Ponadto podkreślić należy, że skarżący w sprawie II SA/Lu 442/06 podnosił okoliczność wskazującą na jego zaburzenia psychiczne. Świadczy o tym treść pism skarżącego, jak i dołączone do nich dokumenty. A zatem twierdzenia te znane były Sądowi i w tym znaczeniu nie można uznać, ich "późniejszego wykrycia". Również należy dodać, że nowe okoliczności lub środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem nowe dowody lub okoliczności należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie SN z 24 maja 1982 r., II CO 1/82, LEX nr 5175). Zarówno analiza treści pism skarżącego jak również podjęta z urzędu przez Sąd ocena materiału sprawy nie pozwoliła na przyjęcie, że wskazana podstawa wznowieniowa mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Podobnie uznał NSA w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2007 r. (sygn. akt II OZ 845/06, Lex nr 313825) wskazując, że wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu może być podstawą wznowienia, jeżeli okoliczności te lub środki dowodowe pozostają w związku z orzeczeniem, które jest zaskarżone w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu, w związku z powyższymi rozważaniami, w niniejszej sprawie nie zaistniała merytoryczna przesłanka do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności podniesionej podstawy wznowienia określonej w art. 273 § 3 p.p.s.a., należy wskazać, że zgodnie z treścią przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 273 § 3 p.p.s.a., wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w dniu 16 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 59/07. W orzeczeniu tym NSA uznał zasadność skargi kasacyjnej skarżącego złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 września 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 599/06 oddalającego skargę Z.W. na decyzję SKO z dnia 25 maja 2006 r. odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku celowego. Jak należy sądzić w ocenie skarżącego powołane orzeczenie dotyczy tej samej sprawy, która była przedmiotem orzeczenia w sprawie II SA/Lu 442/06. Dlatego też w sprawie II SA/Lu 442/06 powinien, zdaniem skarżącego, zapaść wyrok uwzględniający jego skargę, a nie oddalający ją. Wskazana podstawa wznowienia postępowania związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom. Przy rozważaniu przesłanki wznowienia określonej w powołanym przepisie za aktualne uznać należy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1967r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209) przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda. Sąd Najwyższy natomiast w postanowieniu z dnia 26 czerwca 1997r., I CNK 149/97 (OSNC 1998/1/9) przyjął, iż późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku dotyczącego tej samej sprawy stanowi podstawę wznowienia postępowania, tylko wtedy, gdy wykryty wyrok już istniał w czasie postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie, lecz, o którym to wyroku strona wówczas nie wiedziała. Uwzględniając powyższe poglądy, które skład orzekający w pełnej rozciągłości podziela, należy wskazać, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, co do którego strona wnosi skargę o wznowienie postępowania został wydany w dniu 13 października 2006 r. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 59/07 został wydany w dniu 16 października 2007 r. (i z tą datą stał się prawomocny), a więc po terminie wydania orzeczenia, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania i nie może tym samym stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Podkreślić jednocześnie należy, iż w myśl powoływanego art. 273 § 3 p.p.s.a., orzeczenia, które mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowego, muszą zostać wydane w tej samej sprawie, w której zapadło orzeczenie, którego skarga o wznowienie dotyczy. W rozpatrywanej sprawie nie zaszła zatem także druga wymagana przesłanka wznowienia. Powoływane przez skarżącego orzeczenia nie zapadły bowiem w tej samej sprawie. Wyroki te zostały wydane wprawdzie w stosunku do tej samej strony skarżącej i tego samego organu administracji publicznej (SKO), ale przedmiot zaskarżenia nie był tożsamy. Przyznał to pełnomocnik skarżącego na rozprawie przez Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Lublinie, co uwidocznione zostało w protokole. Wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r. dotyczył kontroli decyzji SKO z dnia 25 maja 2006 r. nr [...] podczas gdy wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 października 2006 r. dotyczył kontroli decyzji SKO z dnia 9 marca 2006 r. nr [...]. Zatem wskazane postępowania sądowe dotyczyły zgodności z prawem zupełnie odrębnych nie związanych ze sobą decyzji administracyjnych, mimo, że wydanych w podobnym przedmiocie i przez te same organy. Tym samym brak podstawy, aby stwierdzić, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenie zapadło w tej samej sprawie, co wyrok z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 442/06. Wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 3 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, który dotyczy "tej samej sprawy", tzn. gdy przedmiotem rozstrzygnięcia w tym wyroku są te same prawa i obowiązki, dotyczące tych samych podmiotów, wynikające z określonych norm prawnych, które pomiędzy nimi były przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu, którego wznowienia dotyczy skarga (por. postanowienie Sąd Najwyższy z dnia 26 marca 1999 r., sygn. akt. III AO 10/99, Lex nr 36977). Ponadto należy dodać, co również istotne, że samo wskazanie przez stronę, że przepisy przyjęte za podstawę prawomocnego wyroku zostały następnie inaczej zinterpretowane w danym nie odnoszącym się do tego orzeczenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie uzasadnia wznowienia postępowania według art. 273 § 3 p.p.s.a. W postępowaniu którego wznowienia żąda skarżący przysługiwały mu zwykłe środki odwoławcze od wyroku, z których możliwości złożenia skarżący nie skorzystał. Ponadto skarżący nawet nie złożył (skutecznie) wniosku o uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, celem zapoznania się ze szczegółową argumentacją Sądu i motywami podjętego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie, iż powoływane przez skarżącego przesłanki nie stanowią podstawy wznowienia postępowania, wyłącza możliwość merytorycznego rozpoznania złożonej skargi. Jeżeli zatem na rozprawie sąd stwierdzi, że przytoczone zarzuty okazały się bezzasadne odrzuca skargę ( por. postanowienie SN z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie III AO 5/99, Lex nr 40653 lub postanowienie SN z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie IV CO 6/05, Lex nr 155376, w którym stwierdzono, że sąd odrzuca skargę o wznowienie, jeżeli wskazana podstawa nie występuje). Ponadto brak ustawowej podstawy wznowienia skutkuje dla Sądu obowiązkiem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3.06.2004r., OW 87/04, niepubl). Z przytoczonych powodów, wobec nieistnienia omówionej podstawy wznowienia, wskazanej w przepisie art. 271 pkt 2, art. 273 § 2 oraz art. 273 § 3 p.p.s.a., skarga o wznowienie podlega odrzuceniu z mocy art. 281 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 litera "c" i § 15 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).