II SA/Lu 535/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. [...] r. Rady Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. - etap I. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. zarzucił uchwale naruszenie art. 28 ust.1 w związku z art. 19, art. 17 i art. 20 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jej przyjęcie bez uprzedniego podjęcia uchwały o zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B.. Zdaniem skarżącego naruszono także rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U Nr 120, poz. 826 ) przez podjęcie zaskarżonej uchwały o lokalizacji schroniska dla zwierząt mimo, że zakres szkodliwego oddziaływania hałasu związanego z jego funkcjonowaniem wchodzi w strefę zabudowy mieszkaniowej oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U Nr 92, poz. 880 ) przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, które uwzględniałoby okoliczność znaczącego oddziaływania projektu planu na obszar Natura 2000. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności z prawem. W uzasadnieniu skargi podał, że niezgodna ze studium jest lokalizacja na działce nr [...] schroniska dla zwierząt. Zgodnie z jego ustaleniami teren tej działki oznaczony został symbolem ZD – teren zieleni dolin rzecznych, w części usługi w zieleni. W ocenie skarżącego dopuszczenie do lokalizacji schroniska doprowadzi do braku możliwości realizacji inwestycji na sąsiednich działkach. Wynika to z Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, według którego schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w odległości co najmniej 150m od siedzib ludzkich i obiektów użyteczności publicznej. Tymczasem odległość ta od jego działki w nr [...] wynosi około 20m. Na tej działce zlokalizowany jest budynek biurowo – magazynowy, który zgodnie z decyzją Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy z dnia [...]. podlega rozbudowie i nadbudowie dla celów gastronomii i zamieszkania zbiorowego. W przekonaniu skarżącego lokalizacja schroniska spowoduje zagrożenie dla tego obiektu. Zaznaczył, że teren na którym ma być ono zlokalizowane to dolina rzeczna, który mógłby służyć mieszkańcom miasta jako teren rekreacyjny. Tym bardziej, że działka nr [...] leży w granicy obszaru Natura 2000 P. S., którego przedmiotem ochrony jest 25 gatunków ptaków. W jego mniemaniu lokalizacja schroniska grozi degradacją środowiska. Ponadto na działce zlokalizowane są studnie głębinowe zabezpieczające wodę dla miasta, a działka położona jest w obrębie czwartorzędowego Głównego Zbiornika Wód Podziemnych GZWZ 428 B. L. i nie powinny być na niej lokalizowane inwestycje szczególnie szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogące pogorszyć stan środowiska. Skarżący zaznaczył, że sprzeciw na lokalizację schroniska wniosło ponad 400 osób. W jego ocenie powinno zostać zlokalizowane poza strefą zamieszkiwania, na terenach nie związanych z inwestycjami przeznaczonymi pod zabudowę obiektami użyteczności publicznej. Odnosząc się do konieczności poprzedzenia zaskarżonej chwały uchwałą o jej zgodności z ustaleniami studium skarżący zauważył, że nie zawiera jej część wstępna, nie podjęto jej także jako uchwały odrębnej. Odpowiadając na skargę Burmistrz Miasta B. podnoszone zarzutu uznał za chybione. Wskazał, że stwierdzenie zgodności zaskarżonej uchwały z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta B. zatwierdzonego uchwalą nr [...] Rady Miasta z dnia [...]. zostało zapisane w jej § 1. Burmistrz przyznał, że zgodnie z § 294 ust.3 pkt.1 dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem G.U/Z jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano schronisko dla zwierząt, zwrócił jednak uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta B. zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady N. w Z. z dnia [...]. nr [...] na rysunku planu o symbolu VI 20 UJ przewidywał realizację schroniska. W dacie uchwalenia powyższego planu na tym obszarze była zlokalizowana chlewnia i teren ten jest objęty decyzją Wójta Gminy B. przywołaną w skardze. Burmistrz zaznaczył, że plan uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia, a wszelkie zgłoszone uwagi zostały rozpoznane. Wskazał ponadto, że z pkt. 2 Karty Informacyjnej przedsięwzięcia " Budowa schroniska dla zwierząt w B." przedmiotowym przedsięwzięciem jest budowa schroniska dla 60 kotów. Jego wpływ na florę i faunę nie ma cech negatywnych, a samo jego odziaływanie ogranicza się tylko do nieruchomości na której będzie zlokalizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodzić należy się ze skarżącym, że posiada legitymację do wniesienia skargi. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz.U z 2018r. poz. 994 ) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie od dawna zwracano uwagę, że określona w tym przepisie legitymacja skargowa stanowi lex specialis wobec ogólnej normy wynikającej z art. 28 kpa, co oznacza, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, w tym postępowaniu stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Podkreśla się przy tym, że skarga złożona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r. sygn. akt I OSK 1761/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Prawo do jej wniesienia przysługuje zatem podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Wydaje się oczywiste, że zaskarżona uchwała ma przez sąsiedztwo terenu na którym dopuszczono możliwość realizacji schroniska dla zwierząt realny wpływ na wymiar wykonywania prawa własności przez właścicieli oddziaływujących na siebie nieruchomości. W orzecznictwie wydaje się dominujące stanowisko, że podstawa interesu prawnego mogą być również przepisy cywilnego prawa materialnego zwłaszcza art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Jeżeli dochodzi do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który daje właścicielowi nieruchomości nim objętej możliwość zagospodarowania jej w sposób, który udaremni bądź utrudni zabudowę nieruchomości sąsiednich lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności uznać należy, że ich interes prawny został naruszony. W tym przypadku skarżący jest właścicielem nieruchomości zabudowanej, objętej zaskarżoną uchwałą, sąsiadującej z terenem na którym dopuszczono lokalizację schroniska dla zwierząt. Z powodów wyżej wskazanych uzasadniona jest zatem jego legitymacja skargowa. Wniesienia skargi nie wyklucza także dokonana wcześniej kontrola zaskarżonej uchwały przez Wojewódzki Sąd Administracyjnyw Lublinie na skutek skargi Wojewody L. oraz T. K. i M. K., który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2018r. ( II SA/Lu 269/18 ) stwierdził jej nieważność w części wskazanej przez Wojewodę i oddalił skargę pozostałych skarżących. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że przepisy prawa nie wykluczają możliwości skargi kolejnego podmiotu na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo dokonanej przez sąd oceny legalności tego aktu w wyniku rozpoznania wcześniej złożonej skargi przez inny podmiot. Jak się uważa, taki stan wynika z szerokiego zakresu przedmiotowego aktów prawa miejscowego, które w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego regulują kompleksowo problematykę przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania na obszarach, obejmujących nieruchomości wielu podmiotów. W konsekwencji, z przepisu art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, przy uwzględnieniu charakteru skargi określonej przepisem art. 101 ust. 1 pow. ustawy, w doktrynie i orzecznictwie wywodzi się, że nie można wyłączyć skargi na akt prawa miejscowego, mimo dokonanej już wcześniej oceny legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu, powaga zaś rzeczy osądzonej, o której stanowi norma z art. 101 ust. 2 ustawy dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów. Oznacza to, że w sytuacji, gdy o legalności danego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później ze skargi innego podmiotu jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów. Odróżnić bowiem trzeba te wszystkie treści, które odnoszą się do ogółu adresatów, od tych, które wpływają na sytuację prawną konkretnej nieruchomości. Dotyczy to zwłaszcza kontroli nadużycia przez gminę przysługujących jej z mocy ustawy uprawnień do decydowania o przeznaczeniu terenów pod określone funkcje, doktrynalnie zwanych władztwem planistycznym. Konieczna w tym zakresie kontrola nie jest zatem możliwa z urzędu w odniesieniu do każdego indywidualnego przypadku. Kolejną zatem skargę sąd może ograniczyć do kwestii naruszenia indywidualnego interesu skarżącego, a w konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić w części dotyczącej interesu prawnego skarżącego (por. wyroki NSA z 24 lutego 2009 r., II OSK 1087/08 i z dnia 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 2018r. Sąd wskazał, że nie dopatrzył się uchybień w trybie i zasadach sporządzenia zaskarżonej uchwały, wprawdzie zaznaczając, że w zakresie 144 ust. 1, 2 i 3 , trzeba jednak powyższą formułę odnieść do całości planu, trudno bowiem przypuszczać, aby dla poszczególnych zapisów planu miałaby być prowadzona jakaś odrębna procedura lub inaczej należałoby postrzegać przesłanki nieważności planu o jakich mowa w art. 28 ust.1 ustawy. Skoro w powołanym wyroku Sąd dokonał oceny ustaleń planu dotyczących praw i obowiązków ogółu adresatów w zakresie w jakim ustalenia przyjętego planu zostały podjęte z uwzględnieniem zasad sporządzania planu, trybu jego sporządzania, jak również, czy nie doszło do naruszenia kompetencji właściwych organów, czyli przesłanek nieważności planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to wymienione okoliczności pozostawać musiały poza rozważaniami, jakie należało poczynić rozpoznając skargę złożoną w niniejszej sprawie. Z powyższych powodów nie mógł zostać uznany za uzasadniony zarzut podjęcia uchwały z naruszeniem art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak rozstrzygnięcia o zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w sprawie ma zastosowanie ten przepis w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2010 r. Nr 130, poz, 871 ). Zgodnie bowiem z art. 4 ust.2 tej ustawy do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 21 października 2010 r., a uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B. podjęto w dniu [...] r. Jest to tyle istotne, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepis art. 20 ust. 1 nakazywał sprawdzanie nie zgodności ze studium ale, czy nie narusza on jego ustaleń, co wydaje się swobodniejszym podejściem do rozwiązań przyjętych w planie miejscowym. Mimo wcześniejszych uwag warto jednak zaznaczyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi większych wątpliwości, iż stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwraca się uwagę, że wprawdzie redakcja wspomnianego przepisu wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, w szczególności gdy np. rada gminy ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan ( wyroki NSA z dnia 6 października 2016r. II OSK 220/15 i 22 lutego 2007 r., II OSK 1863/06 opubl. w CBOSA ). W rozpoznawanej sprawie po wskazaniu przepisów, które stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały zamieszczono w §1 stwierdzenie o tym, że uchwała ta nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B., która w takim kształcie została przegłosowana przez Radę Miasta. Nie ma także powodów, aby sądzić, że powyższa ocena była wadliwa. Z treści art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jest zatem aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. W orzecznictwie podkreśla się jego ogólny charakter, wyznaczający podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, przy pozostawieniu uszczegółowienia zasad zagospodarowania terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ( wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., II OSK 350/10, 19 marca 2008 r., II OSK 751/07 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Studium pełni przez to też funkcję koordynującą ustalenia przyszłych planów miejscowych, a jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, co wprost wynika z art. art. 9 ust. 4 ustawy. W orzecznictwie zwraca się również uwagę, że stopień związania planu ustaleniami studium zależy przede wszystkim od treści konkretnych postanowień studium, przy czym punktem wyjścia dla dokonania powyższej oceny jest zawsze określenie przedmiotu i sposobu ujęcia ustaleń studium. Zgodność ta nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności ze studium, lecz jest to stopień związania znacznie silniejszy niż spójność, bądź niesprzeczność (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2014r. II OSK 3154/13 i 12 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 66/13 opubl. w CBOSA). Stan taki będzie miał miejsce, gdy plan miejscowy dokona sprecyzowania ustaleń dokonanych w studium lub na podstawie przyznanego gminie władztwa planistycznego unormuje stany nie ujęte w studium, nie powodując przy tym uszczerbku dla realizacji na terenie objętym planem funkcji przewidzianej w studium (wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2015r. II OSK 2769/13, 12 lutego 2013 r., II OSK 2460/12, 3 lipca 2014r. II OSK 240/13 opubl. w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie zgodność ze studium zaskarżonego zapisu planu w powołanym wyżej znaczeniu nie budzi wątpliwości. Jeśli porównać rysunek planu z rysunkiem studium to widoczne jest, że omawiany teren oznaczony w planie symbolem G. U/Z.01 – teren zabudowy usługowej, nie znajduje się na obszarze opisanym w rysunku studium symbolem ZD – zieleń dolin rzecznych, jak utrzymuje skarżący, ale symbolem UZ – jak wynika z legendy - usługi w zieleni większe. Na rysunku wyraźnie widoczne jest jego wyodrębnienie z terenów doliny rzecznej rzeki [...], co jednoznacznie wskazuje na przemyślane działanie. Bez wątpienia zatem zapis planu jest powtórzeniem przeznaczenia terenu w studium. Jeśli w plan mają zostać uszczegółowione zapisy studium, nie ma powodów, aby zarzucić Radzie niedochowanie wspomnianej zgodności przez możliwość lokalizacji na tym obszarze również schroniska dla zwierząt, które zresztą zgodnie z opisem symbolu G. U/Z.01 uznaje się za dopuszczalne, podobnie jak garaże, budynki gospodarcze, sieci, urządzenia techniczne czy obiekty infrastruktury technicznej przy podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę usługową w zieleni, usługi oświatowe, obiekty handlowe i obiekty rekreacyjno – sportowe. Studium nie zawiera żadnych rozwiązań dotyczących sytuowania tego rodzaju obiektów, uzasadnione jest zatem przekonanie, że organ nie nadużył przysługującego mu uprawnienia planistycznego. W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że wykonywanie prawa własności nie ma charakteru absolutnego. W wyrokach z dnia 25 maja 1999 r. ( sygn. SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78 ) i 12 stycznia 1999 r. (sygn. P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią. Tym samym nawet pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania i rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Ustalenia planu miejscowego dla obszaru G. U/Z.01 w tym dopuszczenie możliwości lokalizacji schroniska nie naruszają istoty prawa przysługującego skarżącemu, ani też nie ingerują nadmiernie w jego prawa. Ocena ta jest tym bardziej uzasadniona, jeśli zważyć, jak wskazano w odpowiedzi na skargę i co wynika ze złożonej wraz z nią karty informacyjnej przedsięwzięcia "Budowa schroniska dla zwierząt w B.", że również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta B. zatwierdzony uchwałą Miejskiej Rady N. w Z. z dnia [...]. nr [...] przewidywał na tym samym obszarze realizację schroniska dla zwierząt. Według rysunku planu teren o symbolu VI 20 UI opisany został jako " teren chlewni Z. S. M.-E., realizacja schroniska dla zwierząt". Wbrew przekonaniu skarżącego nie ma także podstaw do zarzucenia Radzie Miasta naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody ( Dz. U z 2016r. poz. 2134 ) poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 33 ust.1 pkt. 1-3 tej ustawy na obszarach Natura 2000 zabrania się podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności mogących ; pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub (pkt 1); wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 (pkt 2); pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami (pkt 3). Skutkiem zakazu negatywnego oddziaływania na siedliska i gatunki chronione na danym obszarze Natura 2000 jest konieczność każdorazowego poddawania projektowanych przedsięwzięć procedurze oceny oddziaływania na środowisko i dokonanie w niej oceny wpływu projektowanych przedsięwzięć na te siedliska i gatunki, dla ochrony których powołano obszar Natura 2000. Zgodnie z ust. 3 art. 33 projekty polityk, strategii, planów i programów oraz zmian do takich dokumentów, a także planowane przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub obszarów, o których mowa w ust. 2, lub nie wynikają z tej ochrony, wymagają przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Bez wątpienia przepis ten jest bezpośrednią konsekwencją obowiązywania zasady przezorności uregulowanej w art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przy czym jej istotą jest przyjęcie, iż w sytuacji, kiedy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, może być ono znaczące, a racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania są przesłanką na rzecz dokonania oceny. Wbrew stanowisku skarżącego przepis ten nie mógł mieć jednak zastosowania. Tok postępowania planistycznego określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 17 ust. 6 pkt.b tiret 2 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o uzgodnienie projektu miejscowego planu z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych. Takim przepisem odrębnym jest art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, według którego projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej istniejącego lub projektowanego obszaru Natura 2000 wymagają uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak uzgodnienia oznacza, że nie jest możliwe przyjęcie uchwały w proponowanej wersji. Z akt planistycznych wynika, że projekt planu był trzykrotnie [...]. [...]. a następnie [...]. opiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L.. Także ten sam organ pięciokrotnie postanowieniami z [...], [...]., [...]., [...]. i [...]. pozytywnie uzgadniał projekt planu w odniesieniu do wymogów ochrony ptaków i ich siedlisk będących przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 P. S.. W opiniach i uzgodnieniach jednoznacznie stwierdzano, że negatywne oddziaływanie ustaleń planu na cele ochrony obszarów Natura 2000 nie osiągnie poziomu znaczącego. Formułując swoje stanowisko organ powoływał art. 30 ust. 3 oraz właśnie art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem organu z przeprowadzonej analizy dołączonej do projektu planu uchwały, prognozy odziaływania na środowisko, wyników inwentaryzacji ornitologicznej w latach 2004-2013 oraz uwarunkowań ekofizjograficznych obszaru objętego projektem planu, zwłaszcza walorów przyrodniczych i funkcji ekologicznych, w tym wzorca ekologicznego terenu objętego planem i terenów otaczających oraz wymagań ochronnych przedmiotów ochrony, a także analizy charakteru i skali ustaleń planu, rodzaju możliwych oddziaływań i ich poziomu wynika, że negatywne oddziaływanie ustaleń planu na cele ochrony obszarów Natura 2000 nie osiągnie poziomu znaczącego. Brak jest także prawdopobieństwa wpływu na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych określonych przepisami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009r.w sprawie ochrony dzikiego ptactwa ( Dz. U. UE. L. z 2010r. Nr 20 poz. 7 ze z mianami ). Z akt nie wynika, aby postanowienia uzgadniające były przedmiotem zażalenia. Należy zaznaczyć, że postanowieniami z dnia 21 października 2014r. 5 stycznia 2016r. i 22 czerwca 2016r. projekt planu w zakresie obszaru Natura 2000 został pozytywnie uzgodniony także przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Również ten organ powołał się na sporządzoną w sprawie prognozę oddziaływania na środowisko w której stwierdzono, że realizacja ustaleń planu nie spowoduje naruszenia równowagi przyrodniczej, ani nie spowoduje ujemnych skutków dla zdrowia ludzi. W ocenie organu przyjęte rozwiązania w zakresie zagospodarowania przestrzennego dla tych terenów są pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych poprawne. Także w przypadku tego uzgodnienia akta planistyczne nie zawierają informacji o jego zaskarżeniu. Kwestii tej nie podnosił zresztą także skarżący. Uzgodnienia były natomiast wiążące dla organu sporządzającego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warto zaznaczyć, że we wspomnianej prognozie oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. sporządzonej w 2013r. określono, że wskazane byłoby przedstawienie alternatywnej lokalizacji schroniska np. w północno- zachodniej części miasta ( str. 51 ). Powyższe stanowisko uzasadniano jednak nie potrzeba ochrony obszaru natura 2000, ale koniecznością zachowania odległości 150m terenu schroniska od siedzib ludzkich wynikającej z podanego także w skardze Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, co może ograniczać i utrudniać lokalizację obiektu w proponowanym terenie przy równoczesnym uwzględnieniu położeniu w sąsiedztwie granicy obszaru Natura 2000 oraz granicy administracyjnej miasta. Z konkluzji wynika natomiast, że zakres przewidywanych przekształceń środowiska wprowadzonych w projekcie planu będzie się mieścił w dopuszczalnych granicach i będzie zgodny z wnioskami prognozy obejmującej całość opracowania planistycznego. Trzeba natomiast podkreślić, że właśnie z uwagi na zasadę ostrożności o jakiej mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, każde przedsięwzięcie które może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 wymaga analizy pod względem przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niczego w tym względzie nie zmienia uzyskanie pozytywnego uzgodnienia właściwego organu w procedurze planistycznej. Trzeba także zaznaczyć, że sama uchwała wprowadza stosowne regulacje dotyczące obszarów szczególnej ochrony Natura 2000, także w obszarze o symbolu G.U/Z.01, poprzez odesłanie w § 294 ust. 7 do § 5 uchwały. Zgodnie natomiast z ust. 6 pkt 2 tego przepisu dla obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 " P. S." ustala się zakaz podejmowania działań mogących w sposób znaczący pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć na gatunki, dla których ochrony wyznacza się obszary ochrony. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 ) skargę należało oddalić.