II SA/Lu 766/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Maciej Gapski Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Lublin-Północ sprawy ze skarg T. T. oraz W. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 31 lipca 2024 r., znak: IF-VII.7840.3.26.2024.DB w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 31 lipca 2024r., nr IF-VII.7840.3.26.2024.DB po rozpatrzeniu odwołań B. T., T. T., W. S. oraz L. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 29 kwietnia 2024r., znak: AB.6740.1885.2023.DK2, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą Spółce F. Sp. z o.o. w N. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazu LPG z pawilonem obsługi oraz infrastrukturą towarzyszącą; z instalacjami zewnętrznymi: energetyczną, kanalizacji sanitarnej do bezodpływowego zbiornika ścieków, kanalizacji deszczowej z separatorem węglowodorów do podziemnego szczelnego zbiornika, kanalizacji deszczowej do bezodpływowego zbiornika na wody deszczowe i oświetleniową; z przyłączem wodociągowym; z pylonem reklamowym na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości K., gm. K., Organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny: Postępowanie zostało wszczęte na wniosek Spółki F. Sp. z o.o. z 13 grudnia 2023r., do którego Spółka dołączyła m.in. decyzję Wójta Gminy [...] z 21 czerwca 2023r. o warunkach zabudowy dla działek nr [...], [...] i [...] oraz decyzję środowiskową z dnia 18 stycznia 2022r. Uwagi i zastrzeżenia do inwestycji wnieśli B. i T. T., W. S., L. K. i A. i Spółka Sp. j., będący stronami postępowania; udział w postępowaniu zgłosił także Prokuratur Rejonowy Lublin-Północ w Lublinie; organ odmówił natomiast dopuszczenia do udziału na prawach strony Stowarzyszenia O. w K. ; o wyjaśnienia w sprawie zwrócił się do organu poseł na Sejm RP P. C.. Organ odmownie rozpatrzył wnioski A. i Sp. j. oraz L. K. o zawieszenia postępowania. Postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym, a w wykonaniu postanowienia w dniu 16 kwietnia 2024 r. do organu wpłynęło uzupełnienie wniosku oraz poprawiona dokumentacja projektowa. B. i T. T. w odwołaniu zarzucali, że inwestycja uniemożliwi im zabudowę ich działki o nr ew. [...] budynkiem handlowo-biurowym, na co mają już decyzję o warunkach zabudowy. Dodatkowo podnieśli, że pominięto ich jako strony w postępowaniach dotyczących decyzji środowiskowej oraz decyzji o warunkach zabudowy i nie zawieszono niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania przed NSA ze skargi od wyroku WSA w Lublinie o sygn. akt II SA/Lu 238/22 dotyczącego decyzji środowiskowej; organ nie ustalił właściwie podmiotów, którym przysługuje status strony w niniejszej sprawie (pominął Stowarzyszenie O. oraz Stowarzyszenia P. które starają się o status strony w postępowaniu dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy – postępowanie w przyznanie im takiego statusu toczy się przed NSA ze skargi od wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 633/22); podnieśli, że plan miejscowy przewiduje w § 72 lokalizację budynku o funkcji komisu samochodowego, zaplecza administracyjno-socjalnego oraz infrastruktury wyposażenia i obsługi terenu na części działek nr ew. [...] i [...] (symbol G 70 UH, S - usługi handlu i składu), a więc to na tym terenie - zdaniem skarżących - możliwa jest realizacja stacji paliw; zarzucili niezgodność karty informacyjnej (sporządzonej na etapie postępowania dotyczącego decyzji środowiskowej) ze stanem faktycznym w zakresie danych geograficznych, geologicznych i hydrologicznych, co ich zdaniem wynika z "Analizy ryzyka obejmującej ocenę zagrożeń zdrowotnych i czynników negatywnie wpływających na jakość ujmowanej wody dla rejonu wyznaczonej strefy ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych z utworów górnokredowych w miejscowości K." – analiza zawiera - ich zdaniem - inne dane, niż karta; autor analizy zaleca wprowadzenie na terenie gminy szeregu zakazów w celu ochrony wód gruntowych, w szczególności bezwzględny zakaz lokalizacji magazynów produktów ropopochodnych oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zwłaszcza na wody powierzchniowe i podziemne, zaś sporna inwestycja narusza te zakazy; inwestycja jest też niezgodna z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie planu zagospodarowania wodami na terenie dorzecza Wisły (załącznikiem do rozporządzenia - "Charakterystyka jednolitych części wód podziemnych", który określa m.in. jako cele środowiskowe: zapobieganie dopływowi lub ograniczenie dopływu zanieczyszczeń głównie antropogenicznych do wód podziemnych, wdrożenie działań niezbędnych dla odwrócenia rosnącego trendu stężenia każdego rodzaju zanieczyszczenia, powstałego w wyniku działalności człowieka"). W. S. jako właściciel działki nr ew. [...], sąsiadującej z terenem inwestycji, podniósł podobne zarzuty (nieuwzględnienie "Analizy (...)", nieuwzględnienie, że Wójt Gminy K. zwrócił się do Wojewody Lubelskiego o utworzenie strefy ochrony pośredniej ujęcia na działce nr ew. [...]; niedokonanie oceny zgodności inwestycji z decyzją środowiskową; niedokonanie samodzielnej oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym i decyzją o warunkach zabudowy; nieuwzględnienie, że zapisy planu miejscowego przewidują lokalizację stacji paliw wyłącznie w terenach o symbolu KS, co potwierdza opinia urbanistyczna z 27 stycznia 2021r.; niezawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny legalności decyzji środowiskowej oraz stron postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji); ponadto zarzucił nieuwzględnienie jego interesu jako właściciela sąsiedniej działki (powinien mieć prawo do zagospodarowania nieruchomości na warunkach nie gorszych, niż istniejące przed wydaniem spornej decyzji). Odwołanie wniósł także L. K., który podnosił, że organ naruszył art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2024r., poz. 725, dalej jako "pr. bud.") błędnie przyjmując, że wyrok sądowy wydany w sprawie decyzji środowiskowej zwalnia organ architektoniczno-budowlany z obowiązku zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska i przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda Lubelski wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego kilka podmiotów wniosło ponadto skargi w trybie art. 234 pkt 2 k.p.a.: S. Ł. - radny Gminy K., Stowarzyszenie S. oraz Stowarzyszenie O. w K. Stowarzyszenia zarzucały zignorowanie przez organ szkodliwego wpływu inwestycji na środowisko, przede wszystkim na wody podziemne - ujęcie wody na działce nr ew. [...], gdyż napływ wód podziemnych odbywa się od strony projektowanej inwestycji, a teren inwestycji charakteryzuje się słabą izolacją przed potencjalnymi zanieczyszczeniami antropogenicznymi, w szczególności ropopochodnymi; zakwestionowały też wyłączenie gruntu z produkcji rolnej bądź zmianę jego przeznaczenia wskazując, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów stanowiących użytki klas I-III wymaga zgody ministra do spraw rozwoju wsi, a takiej inwestor nie uzyskał; podobne uwagi wnosił S. Ł. - radny Gminy K.. Wojewoda Lubelski nie uwzględnił odwołań, nie podzielił też uwag wyrażonych w skargach i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przytoczył treść regulacji prawnych mających zastosowanie w sprawie, tj. przede wszystkim art. 35 ust. 1 pr. bud. Przypomniał, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji paliw płynnych i gazu LPG z pawilonem obsługi oraz infrastrukturą towarzyszącą; z instalacjami zewnętrznymi: energetyczną, kanalizacji sanitarnej do bezodpływowego zbiornika ścieków, kanalizacji deszczowej z separatorem węglowodorów do podziemnego szczelnego zbiornika, kanalizacji deszczowej do bezodpływowego zbiornika na wody deszczowe i oświetleniową; z przyłączem wodociągowym; z pylonem reklamowym na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości K., gm. K.. Po dokonaniu analizy dokumentacji projektowej stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany spełniają wymagania określone w art. 35 ust. 1 pr. bud. Wskazał, że teren inwestycyjny w części dotyczącej działek nr nr ew. [...] i [...] jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/189/98 Rady Gminy K. z dnia 26 marca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 1998 r., nr 10), dalej jako "plan miejscowy/plan", zaś w części dotyczącej działek nr nr ewid. [...], [...] i [...] – ostateczną decyzją Wójta Gminy K. z dnia 21 czerwca 2023 r. o warunkach zabudowy. Gdy chodzi o ustalenia planu miejscowego dla wskazanych dwóch działek, organ wyjaśnił, że stosownie do § 9 planu znajdują się one w obszarze oznaczonym symbolem G 67 UH - usługi handlu o następujących warunkach i zasadach zagospodarowania: dopuszcza się lokalizowanie obiektów od strony południowej działki, sytuowanie zabudowy w min. odległości: 20 m od krawędzi drogi ozn. symbolem 086 a KDW; 25 m od krawędzi drogi krajowej (nr [...]) ozn. symbolem 03 KDMR, maksymalna wysokość jedna kondygnacja; pokrycie dachem spadzistym, obsługa komunikacyjna od drogi wojewódzkiej. Odnosząc się do zarzutów niezgodności inwestycji z planem, polegającej na przyjęciu, że w terenie UH dopuszczalne jest sytuowanie stacji paliw, organ przedstawił chronologicznie regulacje prawne dotyczące zasad opracowywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym; zarządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych /M. P. z 1995 r., Nr 3, poz. 40/; rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /Dz. U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12 ze zm./; rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1587/ i aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. poz. 2404/). Reasumując stwierdził, że akty planowania przestrzennego sporządzane pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., na podstawie której uchwalany był sporny plan miejscowy, różnią się znacząco od planów miejscowych przyjmowanych obecnie. Określenie przeznaczenia terenu symbolem UH opisanym jako usługi handlu jest na tyle ogólne, że wobec braku jednoznacznego wykluczenia w tym zakresie, nie ma podstaw do wyeliminowania możliwości realizacji na tym terenie stacji paliw płynnych, który to sposób zagospodarowania zawiera się w pojęciu "usług handlu". Organ podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 238/22 dotyczącego decyzji środowiskowej, że lokalizacja przedsięwzięcia na działkach nr nr ewid. [...] i [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Wojewoda uznał za słuszną argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie zawartą w uzasadnieniu decyzji środowiskowej z 18 stycznia 2022 r., że przy ocenie zgodności inwestycji z planem należy odwołać się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1998 r., nr 112, poz. 1316), które stacje paliw zalicza do klasy 120 - budynki handlowo- usługowe. Jeśli autor planu chciałby wykluczyć możliwość realizacji konkretnych przedsięwzięć na danym terenie, powinien wyraźnie wskazać zakaz ich dopuszczalności chociażby odnosząc się do kwestii uciążliwości, czy też znaczącego lub potencjalnie znaczącego oddziaływania na środowisko, a takich zapisów plan nie wprowadza. Wojewoda nie zgodził się z poglądem skarżących, że realizacje stacji paliw są dopuszczalne tylko w terenach wprost wskazanych w planie pod takie inwestycje. Taka wykładnia postanowień planu prowadziłaby do istotnego ograniczenia prawa własności. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1508/16). Dodatkowo bezprzedmiotowe są zarzuty dotyczące niezgodności inwestycji z zapisami planu dotyczącymi terenu o symbolu G 70 UH, S - przeznaczenie usługi handlu i skład, regulującymi zagospodarowanie działek nr nr ew. [...] i [...], gdyż te działki nie są objęte sporną inwestycją. Natomiast w odniesieniu do działek nr nr ewid. [...], [...] i [...], objętych decyzją o warunkach zabudowy, organ przedstawił określone w niej warunki: 1) w zakresie kształtowania zabudowy oraz ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: m.in. warunek nieprzekraczalnej linii zabudowy - 12 m od granicy działki drogi publicznej powiatowej (działka nr ew. [...]) oraz 20 m od granicy działki pasa drogowego drogi wojewódzkiej (działka nr ew. [...]); 2) w zakresie ochrony środowiska, zdrowia i życia ludzi, przyrody i krajobrazu, gruntów rolnych i leśnych m.in. warunek realizowania inwestycji zgodnie z decyzją środowiskową z dnia 18 stycznia 2022 r. i zgodnie z przepisami odrębnymi oraz z uwzględnieniem decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 3 listopada 2022 r. dotyczącej zmiany dotychczasowej klasyfikacji gruntów rolnych (R IVa), stwierdzającej, że nie jest wymaga zgoda na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze; 3) w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji m.in.: warunek obsługi komunikacyjnej od drogi publicznej powiatowej nr 2262L (działka nr ew. [...]); 4) w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z powyższymi warunkami. Jednocześnie za niezasadne uznał zarzuty dotyczące wadliwości tej decyzji, jak i decyzji o zmianie dotychczasowej klasyfikacji gruntów działek nr nr ew. [...], [...] i [...]. Podkreślił, że decyzje są ostateczne, a więc wiążące dla organów architektoniczno-budowlanych, które nie są uprawnione do oceny ich legalności. Bez znaczenia jest to, że zainicjowano liczne postępowania mające na celu ich podważenie, w szczególności nie ma podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania do czasu zakończenia tych postępowań. Odnosząc się do zarzutu skarżących B. i T. T., że budowa stacji paliw płynnych uniemożliwi im zabudowę ich działki nr ew. [...] budynkiem handlowo – biurowym, dla którego Wójt Gminy K. wydał decyzję o warunkach zabudowy, Wojewoda podniósł, że ochrona prawa własności obejmującego prawo zabudowy nieruchomości (art. 4 pr. bud.) dotyczy wszystkich podmiotów prawa w równym stopniu, a wolność zabudowy nie upoważnia do lekceważenia uzasadnionych interesów prawnych innych podmiotów (art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud.), co oznacza, że każdy właściciel nieruchomości ma prawo realizować obiekt w taki sposób, aby nie uniemożliwiać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie; należy w tym zakresie dokonywać wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie akcentuje się potrzebę przestrzegania prawa do zabudowy w kontekście zasad konstytucyjnych związanych z ochroną własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Wzajemne stosunki właścicieli sąsiednich nieruchomości określa tzw. prawo sąsiedzkie, którego ważnym elementem jest zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości, np. wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych, w tym w szczególności ze względu na ograniczenie dopływu światła lub widoku, jak też inne immisje. Wojewoda stwierdził, że skarżący B. i T. T. nie wykazali, by sporna inwestycja naruszała ustalenia ich decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda stwierdził ponadto, że przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym z § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U z 2023 r., poz. 1707), dalej jako "rozporządzenie MKiŚ", który określa wymagane odległości magazynów butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzaczy tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorników gazu płynnego od wskazanych; podkreślił, że w myśl § 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MKiŚ odległości te mogą być zmniejszone o połowę w przypadku zbiorników podziemnych. Podniósł, że z części graficznej projektu zagospodarowania terenu wynika, że lokalizacja zbiornika gazu płynnego LPG oraz odmierzacza tego gazu nie ograniczy możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości, w tym należącej do B. i T. T. działki nr ew. [...], należącej do W. S. działki nr ew. [...] i działki nr ew. [...], będącej własnością L. K.. Zdaniem Wojewody, dopuszczalne było (zgodnie z § 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MKIŚ) zaprojektowanie odmierzacza gazu w odległości 30 m od budynku użyteczności publicznej oraz budynku wielorodzinnego, a więc zmniejszonej o połowę od odległości określonej w § 124 ust. 1 pkt 4 (60 m), ponieważ projekt obejmuje realizację zbiornika podziemnego LPG, z którym odmierzacz jest związany funkcjonalnie, bowiem razem służą do tankownia pojazdów. Nie można oceniać możliwości usytuowania jednego z tych urządzeń w oderwaniu od drugiego i dla zachowania odległości usytuowania obu urządzeń należy brać pod uwagę ich funkcjonalny związek (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3283/18). Wojewoda stwierdził zgodność inwestycji z wymaganiami art. 35 ust. 1 pr. bud., tj. z wymaganiami ochrony środowiska. Wskazał, że inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, (stosownie do § 3 ust. 1 pkt 34-35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Inwestor przedłożył ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 stycznia 2022 r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla niej, a następnie w projekcie zagospodarowania działki wskazano rozwiązania i zalecenia zapewniające spełnienie warunków określonych tą decyzją (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa pkt 4.10, s. 6). Z projektu wynika, że odpady powstające w procesie realizacji inwestycji będą odbierane przez uprawniony podmiot; odpady niebezpieczne powstające podczas funkcjonowania inwestycji będą segregowane i oddzielane od odpadów obojętnych, celem ich wywozu do specjalistycznych przedsiębiorstw zajmujących się utylizacją. Pozostałe odpady powstające na etapie eksploatacji będą czasowo magazynowane w pojemnikach, a następnie przekazywane odpowiednim jednostkom, dysponującymi pozwoleniami w zakresie gospodarowania odpadami. Ze względu na to, że źródłem zanieczyszczeń będą procesy technologiczne związane z obrotem paliw, dystrybutory paliw będą wyposażone w układy odsysania oparów "VRS 1", a podczas rozładunku autocysterny będzie miało zastosowanie tzw. "wahadło gazowe VRS II". Wykonane obliczenia emisji zanieczyszczeń powietrza wskazują, że na terenie projektowanej stacji i poza granicami tego obszaru, na etapie realizacji inwestycji oraz jej eksploatacji, dotrzymane będą standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. Eksploatacja inwestycji nie będzie powodować także przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zwłaszcza hałas powodowany przez pojazdy poruszające się po terenie projektowanej stacji (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa - pkt 12 Wpływ planowanej inwestycji na środowisko, s. 11). Ponadto w ramach inwestycji zaprojektowano kanalizację sanitarną z bezodpływowym zbiornikiem ścieków, kanalizację deszczową z separatorem węglowodorów do podziemnego szczelnego zbiornika oraz kanalizację deszczową do bezodpływowego zbiornika na wody deszczowe. Przedstawione rozwiązania świadczą – zdaniem Wojewody - o dostosowaniu inwestycji do wymagań decyzji środowiskowej. Wszelkie uciążliwości związane z realizacją inwestycji i jej eksploatacją ograniczono do granic terenu inwestycyjnego. Wojewoda odniósł się też to zarzutów dotyczących negatywnego wpływu inwestycji na środowisko wodne. Wskazał, że w decyzji przewidziano, że w celu zapewnienia ochrony środowiska gruntowo- wodnego i wód poziemnych należy zapewnić wykonanie szczelnych tac w obrębie stanowisk nalewczych (pod wiatą nad dystrybutorami) oraz przy stanowisku zlewczym paliw z autocysterny z odprowadzeniem odcieków poprzez separator produktów ropopochodnych do szczelnego zbiornika. W ramach inwestycji przewidziano budowę szczelnego placu dystrybucyjnego - budowę szczelnej tacy pod wiatą i przy stanowisku spustowym paliw, a także zaplanowano wykonanie instalacji kanalizacji deszczowej z separatorem węglowodorów, odwadniającej płyty szczelnej, odprowadzającej wody do zbiornika wód opadowych o pojemności V=10 m3. Ponadto zbiorniki paliw mają być dwuścianowe oraz mają być wyposażone w instalacje monitorujące potencjalne wycieki. W ocenie organu odwoławczego zastosowane rozwiązania techniczne zapobiegają negatywnemu oddziaływaniu na środowisko wodne, w szczególności w aspekcie wód podziemnych. Następnie Wojewoda stwierdził, że zarówno projekt zagospodarowania terenu, jak i projekt architektoniczno-budowlany są kompletne. Załączono do nich informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr. bud., jak również wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany zostały wykonane i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektów zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr. bud., których kopie znajdują się w analizowanych opracowaniach; projektanci złożyli oświadczenia o sporządzeniu w/w projektów zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda stwierdził ponadto, że wprawdzie uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, to jednak rozstrzygnięcie tego organu odpowiada prawu, a więc sam fakt, że uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Końcowo Wojewoda wyjaśnił, że złożone w trybie art. 234 pkt 2 k.p.a. skargi również nie dostarczyły argumentów uzasadniających uchylenie kontrolowanej decyzji. W tych okolicznościach, mając na uwadze art. 35 ust. 4 pr. bud., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli: T. T., reprezentowany przez adwokata M. M. (zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 766/24) oraz W. S., reprezentowany przez adwokata D. P. (zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 676/24). T. T. zarzucił – podobnie jak w odwołaniu - wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania tj.: - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., bowiem postępowanie, jako kolejny etap inwestycyjny, powinno być wstrzymane do zakończenia postępowania przed NSA ze skargi od wyroku WSA w Lublinie, sygn. akt: II SA/Lu 238/22 dotyczącego decyzji środowiskowej; - art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a., bowiem organy nie ustaliły prawidłowo kręgu stron postępowania, gdyż nie uwzględniły, że przed NSA toczy się postępowanie ze skargi od wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022r., sygn. akt: II SA/Lu 633/22 na postanowienie organu o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia O. do udziału na prawach strony w postępowaniu dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy; zdaniem skarżącego, organ powinien wstrzymać się z wydaniem zaskarżonej decyzji do zakończenia tego postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżący omówił wybrane zasady postępowania administracyjnego i przytoczył orzecznictwo sądowe. Podkreślił, że określenie podmiotów postępowania administracyjnego ma pierwszeństwo przed decyzją w sprawie, w szczególności dlatego, aby dać wszystkim stronom postępowania prawo do udziału w postępowaniu, zgłaszania dowodów i wypowiedzenia się na temat zakresu materiału dowodowego; dotyczy to także organizacji społecznych, które nie powinny być pominięte, nawet jeśli złożą wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu już w jego toku. Zdaniem skarżącego, nie było żadnych okoliczności, które w sposób ponadstandardowy obligowałyby organy administracji do wydania decyzji w jak najszybszym terminie, w szczególności z lekceważeniem zasady zagwarantowania stronie czynnego udziału w sprawie. Ponadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 u.p.z.p. podnosząc, że inwestycja sprzeczna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ działki objęte inwestycją (nr nr ewid. [...] i [...]) położone są w obszarze oznaczonym symbolem G 67 UH - usługi handlu, natomiast stacje paliw – zdaniem skarżącego – mogą być sytuowane na obszarze o symbolu G 70 UH, S - usługi handlu i składu, gdzie dopuszczono lokalizację komisu samochodowego, a więc na działkach nr ewid. o nr [...] oraz [...], a nie na działkach objętych inwestycją. Skarżący – tak samo jak w odwołaniu - zarzucił też niezgodność karty informacyjnej z dokumentem pn. "Analiza ryzyka obejmująca ocenę zagrożeń zdrowotnych i czynników negatywnie wpływających na jakość ujmowanej wody dla rejonu wyznaczonej strefy ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych z utworów górnokredowych w miejscowości K." sporządzonym przez geologa mgr R. S.. Ponownie skarżący podkreślił, że z "Analizy (...)" wynika, że poziom występowania wód gruntowych na tym terenie jest niezwykle płytki, a z uwagi na przepuszczalność podłoża istnieje bardzo wysokie ryzyko zanieczyszczenia wód gruntowych, zaś autor "Analizy (...)" zalecił wprowadzenie przez Gminę szereg zakazów celem ochrony wód gruntowych, w szczególności bezwzględny zakaz lokalizacji na tym terenie magazynów produktów ropopochodnych oraz lokalizacji nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zwłaszcza na wody powierzchniowe i podziemne. "Analiza (...)" jako dokument o charakterze eksperckim obiektywnie określa warunki faktyczne dotyczące terenu objętego sporną inwestycją i w kilku punktach istotnie różni się od informacji wskazanych w karcie informacyjnej, co podważa wiarygodność tej karty. Dodatkowo skarżący wskazał na inny dokument potwierdzający potrzebę ochrony ujęć wód podziemnych w K. pn. "Charakterystyka jednolitych części wód podziemnych", stanowiący załącznik do "Planu zagospodarowania wodami na terenie dorzecza Wisły" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1911 ze zm.). Z kolei W. S. w swojej skardze zarzucił organowi wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 15 k.p.a. w zw. 107 § 3 w zw. z art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, że uzasadnienie faktyczne i prawne nie spełniało wymogów art 107 § 3 k.p.a., a braki uzasadnienia były na tyle poważne, że nie była możliwa kontrola prawidłowości decyzji tego organu; 2) art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 320, dalej jako "u.d.p"), ponieważ organ wadliwie stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest kompletny, pomimo że nie zawiera uzgodnienia planowanej zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego z właściwym zarządcą drogi (wymaganego w art 35 ust. 3 u.d.p.), biorąc pod uwagę wymóg obsługi komunikacyjnej terenu działek nr nr ewid. [...] i [...] od drogi wojewódzkiej, zawarty w § 9 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a pr. bud. w zw. z § 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 planu miejscowego: - poprzez błędne przyjęcie, że stacja paliw jest dopuszczalna w terenie przeznaczonym na usługi handlu (symbol UH), podczas gdy lokalizacja stacji paliw została przewidziana na obszarze o symbolu KS, zaś prawa do lokalizacji zabudowy i urządzeń nieprzewidzianych zapisami planu nie można domniemywać; - poprzez niezbadanie zapisów planu (§ 9) dotyczących sytuowania zabudowy we w wskazanych w tym przepisie odległościach od krawędzi drogi oraz wymogu zapewnienia obsługi komunikacyjnej działek nr [...] (obecnie [...] i [...]) od drogi wojewódzkiej; 4) art. 35 ust 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z § 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia MKiŚ poprzez dopuszczenie lokalizacji odmierzacza LPG w odległości o połowę mniejszej, niż określona w § 124 ust. 1 rozporządzenia w sytuacji, gdy odmierzacz jako urządzenie nadziemne powiązane z podziemnym zbiornikiem gazu płynnego stanowi realne źródło zagrożenia pożarem, a więc nie powinien być lokalizowany w większym zbliżeniu do obiektów budowlanych, niż nadziemne zbiorniki LPG; 5) art. 7 a k.p.a. i 77 §1 k.p.a. - w zw. z art. 5 ust 1 pkt 9 pr. bud. oraz z § 98 i 124 rozporządzenia MKiŚ poprzez dokonanie niewystarczających ustaleń faktycznych co do odległości zbiorników paliw płynnych i gazowych od granic działek sąsiednich, w tym w zakresie możliwości potencjalnego zagospodarowania tychże działek; - w zw. art 35 ust 1 pkt 1 lit. b poprzez niedokonanie rzeczywistej kontroli czy przewidziane przez inwestora rozwiązania faktycznie spowodują ograniczenie uciążliwości i oddziaływań środowiskowych wyłącznie do terenu inwestycyjnego; 6) naruszenie art 107 § 3 k.p.a. poprzez istotne braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji (brak własnej oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z zapisami planu; nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez strony w odwołaniach). W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 4 lutego 2025r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a".), połączyć obie skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Lu 766/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrolując zaskarżoną decyzję w takim zakresie, Sąd nie stwierdził, by została ona wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów. Dla porządku należy wskazać, że decyzją tą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono Spółce F. Sp. z o.o. w N. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazu LPG z pawilonem obsługi oraz infrastrukturą towarzyszącą na wskazanych działkach w miejscowości K.. Przepisy prawa budowlanego ściśle określają, jakie warunki musi spełnić inwestor, by uzyskać pozwolenie na budowę. Otóż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 pr. bud., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pr. bud. do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należy dołączyć: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci: a) papierowej - w 3 egzemplarzach albo b) elektronicznej - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Z kolei art. 35 ust. 4 pr. bud. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest więc decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. W praktyce oznacza to, że właściwy organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, ale zarazem nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor spełni wszystkie wymagane przepisami przesłanki. W ocenie Sądu, stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie inwestor spełnił wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 pr. bud., jest prawidłowe, a zatem organ zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 pr. bud. Z akt wynika że, inwestor do złożonego w dniu 13 grudnia 2023 r. wniosku o pozwolenie na budowę, załączył stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; do wniosku dołączył projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany wraz z załącznikami, w tym ostateczną decyzję o warunkach zabudowy oraz ostateczną decyzję środowiskową z dnia 18 stycznia 2022r. Badając kompletność dokumentacji i zgodność inwestycji z przepisami w zakresie określonym w powołanych wyżej przepisach, organ stwierdził nieprawidłowości i postanowieniem z dnia 19 marca 2024r. na podstawie art. 35 ust. 3 pr. bud. nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia; inwestor wykonał ten obowiązek – złożył pisemne wyjaśnienia i uzupełnił dokumentację projektową we wskazanym zakresie (pismo z dnia 15 kwietnia 2024r., akta admin. nr 2). Organy zasadnie oceniły, że przedstawiona dokumentacja projektowa jest kompletna, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wskazaną w art. 20 ust. 1 pkt 1b pr. bud., a także zaświadczenie wymienione w jej art. 12 ust. 7. Organy nie miały uzasadnionych podstaw do wydania decyzji odmownej. Wbrew zarzutom obu skarg, organy słusznie oceniły, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki objęte zostały symbolem G 67 UH, a więc zostały przeznaczone pod usługi. Niewątpliwie prowadzenie stacji paliw jest działalnością usługową, polegającą na świadczeniu usług w zakresie sprzedaży paliw i tankowania pojazdów. Wojewoda trafnie więc stwierdził, że w ramach ogólnego przeznaczenia spornych działek symbolem UH – usługi handlu, mieści się też przeznaczenie pod działalność polegającą na prowadzeniu stacji paliw. Organ odwoławczy obszernie przy tym wyjaśnił, że plan miejscowy został uchwalony w okresie, kiedy nie było jeszcze szczegółowych regulacji prawnych dotyczących zagospodarowania (przeznaczenia) terenów obejmowanych planem miejscowym. Jak wyjaśnił, obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021r., poz. 2404), dalej jako "rozporządzenie MRiT" precyzyjnie określa symbole, nazwy i oznaczenia graficzne dotyczące przeznaczenia terenu – przewidując m.in. klasy przeznaczeń uzupełniających oraz wykluczonych. Sporny plan miejscowy nie uszczegóławiał przeznaczenia terenów pod stacje paliw, ani nie wykluczał ich sytuowania na terenach przeznaczonych ogólnie pod usługi. Co istotne, takiego uszczegółowienia nie dokonała Rada Gminy, mimo wejścia w życie ww. rozporządzenia MRiT z 17 grudnia 2021r. Stanowisko Wojewody, że w tej sytuacji, wobec braku jednoznacznego wykluczenia sytuowania stacji paliw na terenie UH, stacja może być realizowana w tym terenie, jest prawidłowe. Wbrew zarzutom skarżącego T. T., okoliczność, że w planie przewidziano odrębne tereny oznaczone symbolem G 70 UH, S – usługi handlu i składu, na których przewidziano możliwość "realizacji budynków o funkcjach komisu samochodowego, zaplecza administracyjno – socjalnego, infrastruktury wyposażenia i obsługi terenu", nie wyklucza sytuowania stacji paliw w terenie UH. Gdy chodzi o wykładnię przepisów planu miejscowego Wojewoda słusznie przytoczył stanowisko NSA z dnia 9 maja 2018r., II OSK 1508/16, zgodnie z którym postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich. Sąd rozpoznający niniejsze skargi podziela w pełni ten pogląd. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w wielu przypadkach może się wiązać z ograniczeniem wykonywania tego prawa. Wszelkie więc ustawowe ograniczenia prawa własności, a w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco – bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z brzmienia ustaleń planu, przy uwzględnieniu nie tylko wykładni literalnej, ale przede wszystkim systemowej (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020r., II OSK 1016/19). Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych i muszą być ustanowione wyraźnie. Istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności budowlanej przysługującej inwestorowi. Przepis art. 4 pr. bud., na który trafnie wskazał Wojewoda Lubelski, statuuje zasadę wolności budowlanej, która znajduje ochronę w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, nakazujących poszanowanie wolności i własności. Jest to publiczne prawo podmiotowe przysługujące każdemu, kto spełnia warunki, o którym mowa w przepisie. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130), zwanej dalej u.p.z.p., jest jedną z ustaw ograniczających własność. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Biorąc pod uwagę wskazane zasady konstytucyjne, postanowienia planów miejscowych nie powinny być jednak interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II OSK 490/05). Należy również przychylić się do wyrażonego w orzecznictwie sądowym poglądu, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wykluczona ustaleniami tego planu (tak NSA w wyroku z 25 listopada 2009 r., II OSK 586/09). W rozpatrywanej sprawie plan miejscowy nie wykluczył budowy stacji paliw w obszarze UH, ani - wbrew stanowisku skarżącego W. S. - nie określił wprost, gdzie takie stacje mogą być na terenie gminy lokalizowane, a zatem słuszne jest stanowisko organów architektoniczno - budowlanych, że dopuszczalne jest ich sytuowanie w obszarze G 67 UH. Tereny KS, na które wskazuje skarżący, nie zostały objęte planem miejscowym obowiązującym na działkach objętych sporną inwestycją. W kwestii tej obszernie wypowiedział się WSA w Lublinie w wyroku z dnia 22 listopada 2022r., II SA/Lu 238/22 oddalającym skargę na decyzję środowiskową dla spornej inwestycji z 18 stycznia 2022r. Sąd uznał za w pełni trafny wywód organu wydającego tę decyzję, dotyczący zgodności inwestycji z planem, w tym również w zakresie zmian planu miejscowego. Wskazał, że tereny KS zostały wprowadzone do planu miejscowego gminy K. uchwałą nr III/39/2002 Rady Gminy K. z dnia 30 grudnia 2002r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. - Część Wschodnia. Zmiana ta miała jednak jednoznacznie ograniczony terytorialnie zasięg. W § 1 ust. 1 uchwały z 2002 r. wskazano, że zmienia się miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzony uchwałą Nr XX/53/88 Gminnej Rady Narodowej w K. z dnia 29 stycznia 1988 r., na obszarze miejscowości S., Z. , Z.1, Z.2, Z.3. Plan powstały na skutek zmian został przez prawodawcę miejscowego nazwany odrębnie jako "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. - Część Wschodnia" (§ 1 ust. 2 uchwały). Zmieniony w 2002 r. plan stanowi zatem regulację odrębną, obowiązującą wyłącznie na terenie wskazanych w nim pięciu miejscowości. Na pozostałym terenie, nieobjętym zmianą z 2002 r., obowiązuje natomiast plan w wersji uchwalonej w 1998r. (uchwała Rady Gminy K. nr XXXI/189/98 z dnia 26 marca 1998 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K.) i zmienionej w 1999 r. (uchwała Rady Gminy K. nr V/49/99 z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K.), tj. "plan miejscowy". Bezsporne jest, że inwestycja jest położona w miejscowości K., a nie w jednej z miejscowości objętych zmienionym w 2002 r. planem. Z uwagi na jednoznaczne ograniczenie terytorialnego zakresu obowiązywania, nie można więc planu z 2002 r. stosować do oceny lokalizacji spornej inwestycji. Skoro tak, na terenie objętym inwestycją (ściślej: dla działek nr [...] i [...]) nie obowiązują ustalenia planu wprowadzające tereny o przeznaczeniu KS, a jedynie ustalenia dotyczące przeznaczenia terenu określone symbolem G 67 UH – usługi handlu. Dodatkowo Sąd za w pełni trafną ocenił argumentację organu środowiskowego, który uznając za dopuszczalne sytuowanie stacji paliw w obszarze UH, odwołał się obszernie do Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych oraz do zasad konstytucyjnych, z których wynika konieczność ścisłej interpretacji regulacji planistycznych ograniczających prawo własności. Wojewoda uzasadniając swoje stanowisko o zgodności lokalizacji stacji paliw na spornych działkach z planem miejscowym, zasadnie powołał się na stanowisko Sądu w sprawie. Wojewoda trafnie zauważył, że wprawdzie nie jest związany argumentacją organu środowiskowego w zakresie zgodności z planem (ponieważ organ architektoniczno - budowlany ma obowiązek samodzielnie badać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pr. bud.), to jednak podziela to stanowisko i tę argumentację, którą w pełni zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie II SA/Lu 238/22, badając legalność decyzji środowiskowej. Wzmocnienie argumentacji organu architektoniczno - budowlanego poprzez nawiązanie do uzasadnienia decyzji środowiskowej w tym zakresie było dopuszczalne. Wynika to z tego, że podstawowym warunkiem wydania decyzji środowiskowej, podobnie jak decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, jest zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023r., poz. 1094, ze zm., dalej jako "u.i.o.ś." - "Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /.../"). W świetle orzecznictwa, "Przepis art. 80 ust. 2 u.i.o.ś, w zdaniu pierwszym zawiera normę, która wprowadza podstawowe kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko". "Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami" (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 kwietnia 2014 r, sygn. akt II SA/Wr 48/14; wyrok NSA z 1 sierpnia 2012 r., II OSK 829/11; wyrok WSA w Łodzi z 24 marca 2011r., II SA/Łd 1441/10). Należy w tym miejscu podnieść, że Sądowi jest wiadome z urzędu, że na skutek cofnięcia skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Lublinie z dnia 22 listopada 2022r., sygn. akt II SA/Lu 238/22, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało umorzone; wyrok WSA oddalający skargi na decyzję środowiskową jest więc już prawomocny (postanowienie NSA z 28 stycznia 2025r., sygn. akt III OSK 726/23). Sąd obecnie (podobnie jak Wojewoda) nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które uzasadniałyby odmienne stanowisko, niż wyrażone w decyzji środowiskowej w zakresie zgodności inwestycji z planem miejscowym, w szczególności nie zmieniły się postanowienia tego planu. Sąd nie dopatrzył się też niezgodności z planem w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej działek nr nr ewid. [...] i [...] od drogi wojewódzkiej, co zarzucał W. S., wskazując na przepis § 9 ust. 2 pkt 4 planu. Zgodnie z tym przepisem wydziela się teren (...) o symbolu G 67 UH oraz przeznaczenie na usługi handlu. Ustala się warunki i zasady zagospodarowania terenu: (...) 4/ obsługa komunikacyjna od drogi wojewódzkiej. Z dokumentacji projektowej (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa, s. 6) wynika, że obsługę komunikacyjną zapewniają dwa zjazdy z drogi powiatowej nr 2262L, projektowane zgodnie z decyzją Zarządu Dróg Powiatowych w L. z siedzibą w B. z dnia 29 czerwca 2020r. W świetle art. 103 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną – "3. Z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w ust. 1, stają się drogami powiatowymi. 4. Zarząd drogi powiatowej lub wojewódzkiej, który przejął właściwe drogi, jest następcą prawnym dotychczasowego zarządu drogi ( ...)". Oznacza to, że zaprojektowanie obsługi komunikacyjnej od drogi powiatowej jest zgodne z § 9 ust. 4 planu miejscowego. W dokumentacji projektowej (Załączniki projektu budowlanego, s. 109). znajduje się wskazana decyzja Zarządu Dróg Powiatowych w L. z siedzibą w B. z dnia 29 czerwca 2020r. zezwalająca na lokalizację dwóch zjazdów z drowi powiatowej nr 2262L Objazd awaryjny dla dr. 19 w K. (działka drogowa nr [...]). Zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. a także w zw. z § 9 ust.1 i ust. 2 pkt 4 planu, a więc zarzuty niezgodności inwestycji z planem i niekompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, nie są więc trafne. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące zbadania przez organy architektoniczno-budowlane zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b pr. bud. W istocie te zarzuty sprowadzają się do nienależytej oceny przez organy architektoniczno - budowlane oddziaływania inwestycji na środowisko, przede wszystkim na wody podziemne i znajdujące się w pobliżu spornej inwestycji ujęcie wody. Odnosząc się do tych zarzutów należy podnieść, że kwestia oddziaływania spornej inwestycji była przedmiotem badania w odrębnym postępowaniu, które zakończyło się prawomocnie. Organ architektoniczno - budowlany nie ma na tym etapie uprawnień do badania zgodności tej decyzji z przepisami, lecz wyłącznie ma zbadać, czy realizacja tych warunków została przewidziana w projekcie. (zob. wyrok NSA z 13 lipca 2016 r., II OSK 2751/14). Skoro organy właściwe do ochrony środowiska nie stwierdziły takiego oddziaływania, które przekraczałoby granice działki sąsiedniej, to okoliczność ta nie mogła być ponownie oceniana przez organ architektoniczno-budowlany. W tym zakresie warto powołać kilka wybranych orzeczeń sądowych: "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane" (zob. wyrok NSA z 10 czerwca 2014 r., II OSK 1578/13). "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter prejudycjalny i wiąże wszystkie organy, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. (...). Od tego związania decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma wyjątków (wyrok WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 53/17; wyrok NSA z 10 maja 2017r., II OSK 2234/15; wyrok WSA w Poznaniu z 2 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 785/10; wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., II OSK 2732/14; wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., II OSK 1483/11; wyrok NSA z 13 lipca 2016 r., II OSK 2751/14). "Ustalenia poczynione przez organy ochrony środowiska w ramach przeprowadzanej, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przestają wiązać organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dopiero w sytuacji, gdy organ ten stwierdzi, że we wniosku o wydanie pozwolenia zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takim przypadku należy przeprowadzić nową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę".(tak wyrok WSA w Poznaniu z 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1017/16). W niniejszej sprawie decyzja środowiskowa z 18 stycznia 2022r. była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z 22 listopada 2022r., sygn. akt II SA/Lu 238/22 potwierdził jej prawidłowość – wyrok tego sądu jest prawomocny, ponieważ skargi kasacyjne od niego zostały cofnięte, a NSA postanowieniem z dnia 28 stycznia 2025r., III OSK 726/23 umorzył postępowanie przed NSA. Podnoszone przez skarżących obecnie kwestie niezgodności karty informacyjnej z "Analizą ryzyka obejmującą ocenę zagrożeń zdrowotnych i czynników negatywnie wpływających na jakość ujmowanej wody dla rejonu wyznaczonej strefy ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych z utworów górnokredowych w miejscowości K." były przedmiotem badania przez sąd kontrolujący decyzję środowiskową, który nie potwierdził takiej niezgodności. W związku z prawomocnym wyrokiem sądu w przedmiocie decyzji środowiskowej, ani organy architektoniczno - budowlane ani obecnie Sąd, nie są uprawnione do ponownego badania oddziaływania inwestycji na środowisko. Do obowiązków organów architektoniczno - budowlanych należało obecnie jedynie zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami określonymi już w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b pr. bud.). Wojewoda Lubelski wykonując ten obowiązek wskazał, że warunki środowiskowe określone w decyzji środowiskowej zostały uwzględnione w projekcie budowlanym, przede wszystkim poprzez wyraźny nakaz uwzględnienia jej warunków; określono ponadto sposób zagospodarowania odpadów zarówno na etapie realizacji, jak i następnie funkcjonowania stacji oraz sposób zabezpieczenia środowiska przed oparami; w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza stwierdzono, że nie przekroczą one dopuszczalnych norm. W celu realizacji wskazanego w decyzji środowiskowej warunku ochrony środowiska gruntowo - wodnego i wód podziemnych przewidziano budowę szczelnego placu dystrybucyjnego tj. szczelnej tacy pod wiatą i przy stanowisku spustowym paliw, a także zaplanowano wykonanie instalacji kanalizacji deszczowej z separatorem węglowodorów, odwadniającej płyty szczelnej, odprowadzającej wody do zbiornika wód opadowych; zaprojektowano dwuścianowe zbiorniki paliw, wyposażone w instalacje monitorujące potencjalne wycieki. Nie jest trafny też zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z § 124 ust.1 i 2 rozporządzenia MKiŚ. Zgodnie z tym przepisem - 1. Magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż: 1) 10 m - od budynku stacji paliw płynnych; 2) 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej; 3) 30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych; 4) 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego; 5) 20 m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4; 6) 20 m - od granicy lasu; 7) 6 m - od zbiorników naziemnych innych paliw płynnych; 8) 10 m - od rzutu skrajnego przewodu sieci elektroenergetycznej i skrajnej szyny linii tramwajowej - o napięciu do 1 kV; 9) 1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii; 10) określona w § 98 ust. 1 pkt 6. 2. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę w przypadku: 1) zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem odległości określonych w ust. 1 pkt 3 i 4; 2) gdy masa składowanego gazu płynnego nie przekracza 440 kg i butle są składowane w kontenerach o konstrukcji ażurowej; 3) zbiorników podziemnych. W rozpatrywanej sprawie zaprojektowano usytuowanie odmierzacza (dystrybutora) w odległości o połowę zmniejszonej niż wymagana w pkt 4 cyt. przepisu, tj. w odległości 30 m. Wojewoda uznając tę odległość za zgodną z rozporządzeniem MKiŚ, trafnie podniósł, że odmierzacz jest urządzeniem funkcjonalnie związanym ze stacją paliw, co należy uwzględniać przy określaniu odległości usytuowania obu urządzeń (tak: wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r., sygn. akt II OSK 3283/18). Sąd podziela taką wykładnię art. 124 rozporządzenia. Poza tym należy zauważyć, że dystrybutory nie służą do magazynowania paliw, lecz do przepływu paliw ze zbiorników paliw, a więc wbrew obawom skarżących, dystrybutory /odmierzacze nie stwarzają takiego samego zagrożenia, jak nadziemne zbiorniki paliw, w których magazynowe jest paliwo. Nie można też pominąć, że usytuowanie dystrybutorów w zmniejszonej o połowę odległości zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. G. K. (mapa do celów projektowych w Projekcie zagospodarowania terenu). Z zarzutem naruszenia § 124 rozporządzenia MKiŚ i niezachowaniem określonych w nim odległości, wiąże się też zarzut naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 pr. bud. i art 35 ust 1 pkt 1 lit. b pr. bud. dotyczący ograniczenia w zakresie zagospodarowania działek skarżących oraz błędnej oceny, że uciążliwości i oddziaływania środowiskowe ograniczą się wyłącznie do terenu inwestycyjnego. Kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko i uciążliwości na etapie jej realizacji i następnie funkcjonowania, została omówiona wyżej. Natomiast w odniesieniu do zarzutu wpływu inwestycji na możliwość zagospodarowania przez skarżących ich sąsiednich nieruchomości, Wojewoda Lubelski trafnie podniósł, że przepis § 124 rozporządzenia MKiŚ dotyczy także określania odległości nowej zabudowy w stosunku do istniejącej już stacji paliw, a więc nie ma charakteru jednokierunkowego; właściciele sąsiednich niezabudowanych nieruchomości mają więc prawo zagospodarować swoje nieruchomości również z uwzględnieniem zmniejszonych o połowę odległości. Usytuowanie stacji paliw w odległościach zmniejszonych nie oznacza automatycznie ograniczenia zabudowy na działkach sąsiednich. "Ochrona interesów osób trzecich nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, będą decydować o sposobie zagospodarowania nieruchomości" (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2019r., sygn. akt VII SA/Wa 1002/19). Nie ma podstaw do ograniczania prawa zagospodarowania działki poprzez budowę stacji paliw z uwagi na niezrealizowaną, a jedynie planowaną inwestycję, dla której nie uzyskano jeszcze nawet pozwolenia na budowę. Argumentacja ta jest istotna w kontekście zarzutu skarżącego T. T., który już w odwołaniu podnosił, że realizacja spornej stacji paliw uniemożliwi mu zabudowanie własnej działki nr [...], dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Jak wynika z akt, wskazana przez niego decyzja o warunkach zabudowy została wydana w dniu 14 maja 2009r. (akta admin. nr [...]), jednak nie wydano dotychczas na jej podstawie pozwolenia na budowę. Zasadnie więc podniósł Wojewoda Lubelski, że skarżący nie wykazał, na czym miałoby polegać uniemożliwienie mu zabudowy jego działki. Podobny argument podniósł w skardze skarżący W. S., który również nie wykazał konkretnie, w jaki sposób realizacja spornej stacji paliw uniemożliwi mu zagospodarowanie jego działki. W orzecznictwie trafnie wyrażono pogląd, że "w zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznie zarzutu, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami" (tak: WSA w Poznaniu w wyroku z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 534/18). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a więc nie można zasadnie zarzucić organom naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. Z kwestią oddziaływania inwestycji wiążą się zarzuty skarżących dotyczące prawidłowego ustalenia stron postępowania. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 pr. bud. - stronami w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie zaś do art. 3 pkt 20 pr. bud., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W niniejszej sprawie organy za strony postępowania uznały inwestora, a także skarżących jako właścicieli działek sąsiednich oraz L. K. i A. i Sp. j., zapewniając im udział w postępowaniu. Zarzuty skargi (T T.) dotyczą natomiast pominięcia w postępowaniu innych podmiotów tj. Stowarzyszenia O. oraz Stowarzyszenia P. , które ubiegają się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla trzech działek objętych inwestycją. Zdaniem skarżącego, decyzja o pozwoleniu na budowę nie powinna być wydana przed zakończeniem postępowania sądowo - administracyjnego w przedmiocie ustalenia, czy Stowarzyszania te mają przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Krąg stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jest inny, niż krąg stron postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a zgodnie z art. 28 ust. 3 pr. bud. – "przepisu art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego [dotyczącego udziału organizacji społecznych] nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę", a więc niedopuszczalny jest udział organizacji społecznych, w tym stowarzyszeń, na zasadach ogólnych przewidzianych w k.p.a. 3a. "Do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, poprzedzonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepisy art. 86g i art. 86h ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 1094)".- art. 28 ust. 3 a pr. bud., co oznacza, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę mają prawo brać udział – na określonych warunkach – wyłącznie "organizacje ekologiczne" w rozumieniu przepisów u.i.o.ś. W związku z tym, nawet w razie stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w odrębnym toczącym się postępowaniu w przedmiocie dopuszczenia Stowarzyszenia O. w K. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy (sprawa o sygn. akt II SA/Lu 633/22, wyrok WSA w Lublinie oddalający skargę Stowarzyszenia, nieprawomocny), że Stowarzyszeniu przysługuje prawo udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, to nie miałoby to znaczenia przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie udzielania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym, nieuzasadnione było też żądanie skarżących zawieszenia postępowania i wstrzymania się z udzieleniem pozwolenia na budowę do czasu zakończenia tego postępowania. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika bowiem, że warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest przedstawienie przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. "Dołączenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu warunkuje formalną poprawność wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 3 pr. bud.), uprzednie wydanie decyzji jest materialno-prawną przesłanką ubiegającego się inwestora o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy określa bowiem dopuszczalność zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia ładu przestrzennego przyjętego na terenie, na którym realizowana ma być inwestycja. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest nią związany, jednak jedynie w sytuacji, gdy decyzja ta jest decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów k.p.a. i nie utraciła ważności, co może nastąpić w sytuacjach określonych w art. 65 ust. 1 u.p.z.p". (tak: NSA w wyroku z dnia 16 października 2019 r., II OSK 2913/17). Taką ostateczną decyzję inwestor przedstawił, a więc to, czy ona następnie miałaby zostać wyeliminowana (decyzja ta jest przedmiotem skarg zarejestrowanych w tut. sądzie pod sygn. akt II SA/Lu 1081/23 – sprawa w toku), nie stanowiło przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji. Podsumowując, prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie - w świetle art. 35 ust. 4 pr. bud. – nie zachodziły podstawy do odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Organy orzekające w niniejszej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., kompleksowo ustaliły stan faktyczny i uwzględniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wobec złożenia kompletnej dokumentacji projektowej, zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym z planem miejscowym oraz braku podstaw do zakwestionowania uprawniania inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia nie mogły stanowić zastrzeżenia skarżących, związane z obawami co do jej wpływu na środowisko. Jak wyżej wyjaśniono, decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora przesłanek określonych w przepisach pr. bud., nie pozostawiono organom administracji luzu decyzyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wyżej wskazano, wprawdzie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organy zobowiązane są stosować określoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak ochrona ta sama w sobie nie może uniemożliwiać inwestorowi realizacji zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Zarzuty skarg okazały się nie uzasadnione. Z przedstawionych wyżej powodów, nie ma podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia zasad postępowania, tj. art. 7, 8, 9 k.p.a. Nie doszło też do naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), ani istotnego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ Wojewoda Lubelski jako organ odwoławczy był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia sprawy i zajęcia własnego stanowiska w formie decyzji administracyjnej. Brak szczegółowego uzasadnienia decyzji przez organ I instancji nie był więc wystarczający do uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy; zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest więc chybiony. Nie doszło również do naruszenia art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ – jak wyżej wyjaśniono - przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Z tego samego powodu nie mogło dojść do naruszenia art. 61u.p.z.p., gdyż nie stanowił on podstawy wydania zaskarżonej decyzji. Organy zasadnie potwierdziły spełnienie wymogów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3a pr. bud., zarzuty naruszenia tych przepisów nie są uzasadnione, co wyżej wyjaśniono. Zachowane zostały odległości stacji paliw od innych obiektów i granic, zgodnie z § 124 rozporządzenia MKiŚ. W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego w sprawie legalności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla spornej stacji paliw, inwestycja powinna być realizowana zgodnie z tymi warunkami, do czego wprost zobowiązują rozwiązania projektowe wskazane przez Wojewodę Lubelskiego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego obawy skarżących dotyczące negatywnego wpływu tej inwestycji na środowisko nie są usprawiedliwione. Przestrzeganie tych warunków podlega kontroli organów nadzoru budowlanego i ochrony środowiska, które dysponują instrumentami prawnymi zapewniającymi ich egzekwowanie przez inwestora. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji