II SAB/Lu 310/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę oznaczoną jako "Skarga na Radę Gminy W.", wskazując jako powód jej złożenia okoliczność, iż Przewodnicząca ww. organu pismem odmówiła mu udzielenia informacji o sytuacji finansowej Gminy. Skarżący podniósł, że Wójt Gminy "okłamuje mieszkańców" podając nieprawdziwe dane o stanie zadłużenia Gminy. W jego ocenie, odmawiając mu informacji naruszono ustawę o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. – reprezentujący Radę Gminy w niniejszym postępowaniu – wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie o oddalenie skargi jako niezasadnej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Wójt stwierdził, że w istocie organ stanowiący, jakim jest Rada Gminy W., nie może odmówić udzielenia informacji o sytuacji finansowej Gminy, a w konsekwencji dopuścić się naruszenia ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ wszelkich czynności związanych z udostępnieniem informacji publicznych dotyczących działalności Gminy i jej organu stanowiącego dokonuje organ wykonawczy. Z kolei sposób realizacji kompetencji nadzorczych, których w istocie Rada nie posiada, nie może być przedmiotem skargi. Odnosząc się merytorycznie do treści skargi Wójt Gminy wskazał natomiast, że skarżący w okresie od złożenia swojej skargi dotyczącej sytuacji finansowej gminy, która została rozpatrzona w drodze uchwały Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] września 2012 r., nie otrzymał w formie pisemnej żadnej odpowiedzi, bądź jakiegokolwiek pisma, dotyczących zapytania w sprawie sytuacji finansowej Gminy W., w tym działalności Wójta Gminy. Skoro zaś skarżący nawet w formie ustnej nie formułował na posiedzeniach Rady Gminy bądź jej komisji jakichkolwiek zapytań, to nie może być mowy o odmowie udzielenia odpowiedzi. Do odpowiedzi na skargę załączono pismo Przewodniczącej Rady Gminy W. z dnia 22 lipca 2014 r., skierowane do Wójta Gminy W., w którym Przewodnicząca wskazała, że w okresie od skargi dotyczącej sytuacji finansowej gminy zakończonej uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. nie odpowiadała w formie pisemnej na jakiekolwiek zapytania dotyczące sytuacji finansowej Gminy, w tym działalności Wójta Gminy w zakresie poruszonym w skardze. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lipca 2014 r. przedmiotowa skarga B. B. została zakwalifikowana jako skarga na bezczynność Rady Gminy W. - reprezentowanej przez Wójta Gminy W.- w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a następnie zarejestrowana w repertorium "SAB". Na rozprawie przed Sądem w dniu 24 lutego 2015 r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarżący nie składał wniosku o udzielenie informacji. Jednocześnie przedłożył kserokopie dokumentów związanych z załatwieniem skargi B. B. z dnia 20 września 2012 r., okazując przy tym oryginały tych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że za dokonaną przez Sad kwalifikacją skargi i przypisaniem jej charakteru skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (pomimo braku takiego jednoznacznego oznaczenia przedmiotu skargi przez samego skarżącego) przemawiały okoliczności sprawy, z których wynika, że wobec skarżącego dotychczas nie została wydana żadna odmowa udostępnienia informacji publicznych w zakresie podanym w skardze, a także uzasadnienie skargi, w które skarżący, pisząc o rzekomej odmowie udzielenie mu informacji o sytuacji finansowej Gminy, w istocie zarzuca Radzie Gminy W. niewypełnienie obowiązku w tym zakresie. Ponadto stwierdzić należy, iż nie znajduje uzasadnionych podstaw zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o jej odrzucenie, oparty na błędnym przekonaniu, jakoby Rada Gminy nie posiadała kompetencji w zakresie udostępniania informacji publicznych. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). W świetle zaś art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Rada gminy jest zaś takim organem. Stąd też skarga na bezczynność rady gminy w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest co do zasady dopuszczalna. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA: z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1274/12; z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 974/12, z dnia 9 listopada 2011 r, sygn. akt I OSK 1459/11; a także wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym m.in.: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 103/13; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 76/12 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 79/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oceniając natomiast skargę B. B. merytorycznie należy stwierdzić iż jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. - informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Z powyższego przepisu wynika, że warunkiem powstania po stronie organu władzy publicznej obowiązku udostępnienia określonej informacji publicznej jest skuteczne złożenie wniosku w tym przedmiocie. Nie dotyczy to jedynie informacji, które z mocy prawa podlegają publikacji w Biuletynie informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Podkreślić jednak należy, że kontrola wypełniania obowiązków zamieszczania określonych informacji publicznych w tych publikatorach wykracza poza kognicję sądów administracyjnych, która w istocie ogranicza się jedynie do wnioskowego trybu udostępnienia informacji publicznych (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1210/05, LEX nr 287641; wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08, a także orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym: postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Łd 40/08, LEX nr 504540, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 126/13, LEX 1420796; postanowienia WSA w Warszawie: z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 408/05, LEX nr 235137 oraz z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2176/07, LEX nr 971944). W ramach trybu wnioskowego adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej (jeżeli należy do podmiotów objętych regulacją art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien załatwić taki wniosek w przewidziany przepisami u.d.i.p. sposób. Co do zasady, jeżeli żądana informacja ma charakter informacji publicznej, powinien on ją udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem ( art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Warunkiem zainicjowania opisanego wyżej postępowania jest jednak - jak już wyżej wskazano - skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, a przepisy u.d.i.p. w zasadzie nie przewidują żadnych wymagań formalnych co do takiego wniosku. Nie jest przy tym nawet konieczne pełne zidentyfikowanie wnioskodawcy, albowiem żądając informacji nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, publ. ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 91). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Radzie Gminy W. nie sposób zarzucić bezczynności polegającej na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej w zakresie opisanym w skardze, albowiem z akt sprawy nie wynika, by skarżący złożył do tego organu – w jakiejkolwiek formie - wniosek o udzielenie tejże informacji. Na złożenie takiego wniosku nie wskazywał przy tym sam skarżący, zaś przyjęciu, iż czynność taka miała miejsce, przeczy treść odpowiedzi na skargę oraz niekwestionowane przez stronę skarżącą wyjaśnienia pełnomocnika Gminy złożone na rozprawie. Wniosku o udostepnienie informacji publicznej nie zwierała przy tym załączona do akt sprawy skarga B. B. z dnia 20 czerwca 2012 r. dotycząca braku nadzoru na sprawami finansowymi Gminy W., która to skarga uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia 20 września 2012 r. została uznana za bezzasadną. Skarżący wprawdzie w skardze tej wskazywał na "nagminne nieinformowanie mieszkańców" o sytuacji finansowej Gminy, które – w jego ocenie – skutkuje tym ,że "wydawane pieniądze są marnotrawione", jednak nie sformułował przy tym żadnego wniosku o udzielenie konkretnej informacji. Skoro zatem skarżący nie złożył skutecznie do Rady Gminy W. wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie – jak to wskazał ogólnie w skardze – informacji o sytuacji finansowej Gminy, organowi temu nie można zarzucić bezczynności polegającej na nieudzieleniu tych informacji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).