III SA/Lu 1057/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie WSA Robert Hałabis, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego dotyczącego postanowienia o uzgodnieniu planowanego przebiegu linii komunikacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. L. kwotę [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r., uzgadniające planowany przebieg linii komunikacyjnej zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy dla [...] Sp. z o.o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie zażaleniowe. W podstawie prawnej postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 i art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej jako K.p.a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia 9 lipca 2012 r. Marszałek Województwa [...] zwrócił się do Marszałka Województwa [...] z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej relacji [...] – [...] dla przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., wydanym w trybie uzgodnieniowym (art. 106 K.p.a.), Marszałek Województwa [...] uzgodnił planowany przebieg wymienionej linii komunikacyjnej, zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy dla [...] Sp. z o.o. w [...]. Organ odstąpił od uzasadnienia postanowienia na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. w związku z uwzględnieniem w całości żądania strony. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosło Stowarzyszenie [...], dopuszczone postanowieniem Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r. do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Wnoszący zażalenie podniósł, że brak uzasadnienia uniemożliwia poznanie przesłanek wydanego rozstrzygnięcia, a nadto gdy w postępowaniu administracyjnym oprócz strony występuje uczestnik, art. 107 § 4 nie może mieć zastosowania, ponieważ wyklucza to możliwość prawidłowego udziału w postępowaniu. Uzasadniając zaskarżone zażaleniem postanowienie, organ II instancji podniósł, że stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi i przemawia za tym interes społeczny. Organ podniósł, że o ile w świetle zapisów statutu Stowarzyszenia [...] można uznać za uzasadnione przystąpienie Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, to jednakże nie przemawia za tym interes społeczny. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium podkreśliło, że udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony, nie może służyć realizacji partykularnych interesów samej organizacji społecznej lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nich organów administracyjnych. W ocenie organu udział organizacji społecznej, której członkami jest określona liczba przewoźników zrzeszonych w stowarzyszeniu, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym uprawnień innego konkurencyjnego przewoźnika, niebędącego członkiem stowarzyszenia, jest sprzeczny z pojęciem interesu społecznego, o którym mówi art. 31 § 1 K.p.a. Zdaniem organu, fakt, że postanowienie dopuszczające organizację społeczną do udziału w sprawie nie podlega zaskarżeniu, nie oznacza, że jest ono wiążące dla innych organów administracji publicznej orzekających w postępowaniach uzgodnieniowych. Mimo bowiem powiązania postępowań, kwestia spełnienia przesłanek z art. 31 K.p.a. podlega odrębnej ocenie również przez organy prowadzące postępowanie w trybie art. 106 K.p.a. Badając tę kwestię na etapie postępowania zażaleniowego Kolegium uznało, że za przystąpieniem Stowarzyszenia [...] do udziału w niniejszym postępowaniu nie przemawia interes społeczny. Wobec niespełnienia przesłanki działania w interesie społecznym, o której mowa w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., Stowarzyszenie nie może występować w niniejszym postępowaniu na prawach strony, a w związku z tym nie jest legitymowane do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji dotyczące uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej [...] – [...] dla [...] Sp. z o.o. w [...]. Skargę na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...], wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 31, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 106 K.p.a., poprzez: - błędne przyjęcie, że organ zajmujący stanowisko w sprawie w trybie art. 106 K.p.a. jest uprawniony zgodnie z art. 31 K.p.a., czy organizacja społeczna może przystąpić do postępowania administracyjnego; - błędne przyjęcie, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu społecznego przemawiająca za przystąpieniem do postępowania Stowarzyszenia [...]; - brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych, aby organ I instancji (opiniujący), niezależnie od orzeczenia Marszałka Województwa [...] rozstrzygał kwestię dopuszczenia Stowarzyszenia do przedmiotowego postępowania toczącego się w trybie art. 106 K.p.a. Zdaniem strony skarżącej, brak jest racjonalnego uzasadnienia, aby w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego dwa organy niezależnie od siebie badały i rozstrzygały kwestię dopuszczalności udziału organizacji społecznej w postępowaniu. Dokumenty uzasadniające dopuszczenie Stowarzyszenia do postępowania znajdują się w aktach sprawy toczącej się przed Marszałkiem Województwa [...]. W związku z wykazaniem ustawowych przesłanek przemawiających za udziałem Stowarzyszenia w tym postępowaniu Marszałek Województwa [...] prawidłowo dopuścił Stowarzyszenie do postępowania. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2012 r. wydane w sprawie II OSK 2161/10, Stowarzyszenie wskazało, że nawet jeśli w ocenie organu nie wykazano przesłanek uzasadniających dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, wówczas organ zobowiązany jest wezwać taką organizację do złożenia dodatkowych wyjaśnień lub dowodów w celu wykazania, że w konkretnej sprawie występują przesłanki określone art. 31 § 1 K.p.a. W dalszej kolejności Stowarzyszenie podniosło, że zmianie uległ zapis § 6 ust. 1 jego statutu, w którym wykreślono sformułowania dotyczące ochrony interesów członków Stowarzyszenia. Obecny zapis § 6 ust. 1 stanowi, że celem Stowarzyszenia jest integracja przedsiębiorców prowadzących firmy transportowe, bez zawężania działalności do grona członków Stowarzyszenia. Z tego powodu, zdaniem skarżącego zdezaktualizowało się stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. II GSK 314/08 uznającego zasadność stanowiska organu, który odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia [...] do udziału w postępowaniu. Pomimo, że organ II instancji powołuje się w zaskarżonym postanowieniu na zapisy nowego statutu, to jednak błędnie wyprowadza z tego zapisu takie same wnioski, jakie wyprowadził NSA z zapisów starego statutu Stowarzyszenia. Poprzez brak zebrania i nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak szczegółowej analizy zapisów statutu Stowarzyszenia, organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 607/07 podniósł również, że orzecznictwo sądów administracyjnych akceptuje pogląd uznający za prawidłowe dopuszczenie organizacji społecznej w postępowaniu, nawet jeśli uczestniczy ona w postępowaniu ze względu na faktyczne interesy członków. Skarżący podkreślił, że wobec zmiany statutu Stowarzyszenia, brało ono czynny udział w kilku postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, nie wiążąc jednakże swoich czynności procesowych z interesami żadnej ze stron. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 23 maja 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 173/13) oddalił skargę Stowarzyszenia. Sąd pierwszej instancji uznał, że postanowienie Marszałka Województwa [...] dopuszczające Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu administracyjnym nie pozbawiało innych organów administracji, w tym organu drugiej instancji (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]), a także organu uzgadniającego (Marszałka Województwa [...]), do samodzielnej oceny spełniania przez Stowarzyszenie przesłanek wymienionych w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. W ocenie WSA, brak było podstaw do uznania, że postanowienie Marszałka Województwa [...] było wiążące dla organu uzgadniającego. Postępowanie incydentalne prowadzone na podstawie art. 106 K.p.a. jest związane z postępowaniem głównym, jednakże jest postępowaniem odrębnym od postępowania głównego, a wynik tego postępowania podlega kontroli instancyjnej w toku postępowania administracyjnego oraz kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd uznał, że organ będący dysponentem postępowania incydentalnego (organ uzgadniający), jest uprawniony i zobowiązany do badania, czy dany podmiot spełnia kryteria określone art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., pozwalające na jego udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Podobnie organ odwoławczy powinien dokonać własnych ustaleń co do istnienia przesłanek określonych w art. 31 § 1 K.p.a., gdyż nie jest związany w tym zakresie stanowiskiem organu pierwszej instancji, jakie ten wyraził wydając postanowienie o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu. W związku z tym, zdaniem WSA, obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu odwoławczego było ustalenie, czy zażalenie zostało wniesione przez legitymowany podmiot. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że badając sprawę na etapie postępowania zażaleniowego, nie można poprzestać na stwierdzeniu, że organizacja społeczna została formalnie dopuszczona do udziału w postępowaniu postanowieniem Marszałka Województwa [...] z [...] października 2012 r., ale należy kontrolować istnienie przesłanek wymienionych w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji, że za przystąpieniem Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym nie przemawiał interes społeczny. W ocenie Sądu, nie ma znaczenia okoliczność, że w przeszłości Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w innych postępowaniach administracyjnych, gdyż w każdej sprawie administracyjnej organ bada oddzielnie, czy występują przesłanki określone w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., warunkujące udział organizacji w postępowaniu. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Stowarzyszenie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia z 23 maja 2013 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie sygn. II GSK 1822/13 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji wskazał, że kompetencje organu współdziałającego (w tym organu wyższego stopnia) są ściśle określone. Organ ten jest uprawniony wyłącznie do zajęcia stanowiska w przypadkach określonych przepisami prawa materialnego. Natomiast obowiązkiem organu współdziałającego jest zapewnienie wszystkim podmiotom uczestniczącym w postępowaniu, zapewnienie czynnego udziału w czynnościach tego organu. W żadnym razie organ współdziałający nie jest uprawniony do podejmowania czynności procesowych należących do organu właściwego do załatwienia sprawy w drodze decyzji. Z istoty postępowania prowadzonego na podstawie art. 106 K.p.a. wynika, że organ współdziałający ma za zadanie wyłącznie zajęcie stanowiska w zakresie wyznaczonym przepisami prawa materialnego. Nie ma natomiast uprawnień do ingerowania w kwestie związane z prowadzeniem postępowania przez organ wydający decyzję. O dopuszczeniu do udziału w sprawie organizacji społecznej rozstrzyga organ prowadzący postępowanie administracyjne i postanowienie w tej sprawie jest wiążące także dla organu współdziałającego. W związku z tym nie jest rzeczą organu wyższego stopnia nad organem współdziałającym, badanie czy organizacja społeczna, która wniosła zażalenie na podstawie art. 106 § 5 K.p.a. została słusznie dopuszczona, przez organ wydający decyzję, do udziału w sprawie na prawach strony. Podkreślenia wymaga, że organ współdziałający nie może wykroczyć poza granice czynności związanych z zajęciem stanowiska w przedmiocie określonym przepisami prawa materialnego. Badanie, czy biorąca już udział w postępowaniu organizacja społeczna spełnia kryteria określone w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. niewątpliwie wykracza poza granice czynności mających na celu uzgodnienie planowanego przebiegu linii komunikacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy na wstępie wyjaśnić, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie sygn. II GSK 1822/13 uwzględnił skargę Stowarzyszenia i uchylił wyrok z 23 maja 2013 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (sygn. akt III SA/Lu 173/13) oraz przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn.. akt VII SA/Wa 912/14, LEX nr 1640223). Przez "ocenę prawną", o której mowa w art. 153 P.p.s.a., zasadniczo rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt I GSK 143/13, LEX nr 1587435). Sąd orzekający obecnie w sprawie związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1822/13. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało z naruszeniem przepisów art. 106 § 1 i art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (art. 31 § 2 K.p.a.). Na postanowienie o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu nie przysługuje zażalenie. Jedynie w przypadku odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (art. 31 § 2 zdanie drugie K.p.a.). Od chwili doręczenia lub ogłoszenia postanowienia w sprawie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu uzyskuje ona prawa strony (art. 31 § 3 K.p.a.). Organizacja społeczna, na mocy indywidualnego aktu administracyjnego, staje się jednym z uczestników postępowania, któremu przysługują uprawnienia strony dotyczące postępowania administracyjnego. W literaturze postępowanie administracyjne rozumiane jest jako regulowany przez prawo procesowe ciąg czynności procesowych podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz podmioty postępowania w celu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej, jak i ciąg czynności procesowych podjętych w celu weryfikacji decyzji administracyjnej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wydanie 8, Warszawa 2010, s.100). We wspomnianym ciągu czynności procesowych prowadzących do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej może wystąpić faza współdziałania organów, przewidziana przepisami prawa materialnego. W myśl art. 106 § 1 K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (art. 106 § 2 k.p.a.). Organ zobowiązany do zajęcia stanowiska (współdziałający) może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (art. 106 § 4). Zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Strony postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ wydający decyzję mają zapewniony czynny udział w postępowaniu wszczętym przed organem współdziałającym. Takie same uprawnienia mają podmioty na prawach strony, które biorą już udział w tym postępowaniu. Organ współdziałający nie będzie jednak władny dopuścić do udziału w jego czynnościach podmiotu na prawach strony, gdyż nie prowadzi on samodzielnego postępowania. Postępowanie przed organem współdziałającym jest jedynie fazą postępowania w sprawie, która ma być załatwiona przez wydanie decyzji (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 11, Warszawa 2011, s. 421). To organ załatwiający sprawę, a nie organ współdziałający w wydaniu decyzji, co do zasady określa krąg osób, które będą stroną postępowania przed organem współdziałającym w wydaniu decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2538/10, LEX nr 1251971). Natomiast zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony. Organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą załatwienia sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 853/13, LEX nr 1467787). Uzgodnienie musi odbywać się w oparciu o projekt rozstrzygnięcia. Organ uzgadniający nie ocenia sposobu prowadzenia postępowania głównego, odnosi się tylko do projektu decyzji w kontekście czy jest on sprzeczny z przepisami prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 125/11, LEX nr 1410743). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2011 r., odnosząc się do charakteru i funkcji organu uzgadniającego, organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska w zakresie swej właściwości (art. 106 § 1 k.p.a.). Stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje, nie rozstrzyga o istocie sprawy ani nie kończy jej w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1421/10, LEX nr 1070329). Rozpoznając sprawę po uchyleniu zaskarżonego postanowienie organ odwoławczy uwzględni status skarżącego jako biorącego udział w postępowaniu na prawach strony i w związku z tym mającego prawo do złożenia zażalenia. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.).