III SA/Lu 1329/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Michał Fiut, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania wszczętego z urzędu w sprawie określenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym: Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W toku prowadzonego postępowania skarżąca wniosła o umorzenie, ewentualnie o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Wniosek uzasadniła tym, że przed Trybunałem Konstytucyjnym prowadzone są sprawy wywołane pytaniami prawnymi: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt P 32/12) oraz Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku X Wydział Karny (sygn. akt P 45/13), jak też wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich (sygn. akt K40/13) – dotyczące zgodności z Konstytucją art. 89 ustawy o grach hazardowych, co powoduje, że rozstrzygnięcie Trybunału będzie mieć znaczenie prejudycjalne w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] odmówił zawieszenia postępowania. W ocenie organu zakończenie postępowania podatkowego nie jest uzależnione od wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny, ponieważ rozstrzygane zagadnienie nie stanowi zagadnienia wstępnego dla przedmiotowej sprawy, zatem brak jest podstaw do zawieszenia postępowania odwoławczego. Skarżąca wniosła zażalenie od powyższego postanowienia, zarzucając błędną wykładnię przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i wskazując jako dodatkowe argumenty zawieszenia – zawisłość przez Sądem Najwyższym sprawy I KZP 6/15 dotyczącej technicznego charakteru art. 14 ustawy o grach hazardowych i jego konsekwencji w sferze odpowiedzialności karnoskarbowej na podstawie art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego, wobec braku notyfikacji projektu tej ustawy; jak też skierowanie przez Sąd Okręgowy w Łodzi pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie możliwości zróżnicowania skutków braku notyfikacji przepisów technicznych. Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach swojego rozstrzygnięcia wskazał, że rozpatrywane przez Sąd Najwyższy zagadnienie prawne przekazane przez Sąd Okręgowy w Częstochowie (I KZP 6/15) jak też pytanie prejudycjalne przekazane przez Sąd Okręgowy w Łodzi do Trybunału Sprawiedliwości Uni Europejskiej (V KZ 142/15) nie stanowią zagadnienia wstępnego, o jakim jest mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że organ administracji zawiesza postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z prowadzonym postępowaniem, że bez jego rozstrzygnięcia, nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy. Wskazał, że Trybunał Sprawiedliwości UE nie jest organem lub sądem, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego pozostanie bez wpływu na merytoryczne załatwienie sprawy przez organ, który obowiązany jest do stosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w czasie wydawania rozstrzygnięcia. Organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie przepisów prawa zgodnie z zasadą legalizmu wynikającą z treści art. 120 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy winien zatem samodzielnie dokonać ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...], w przedmiotowej sprawie, żaden z powodów podanych w zażaleniu skarżącej nie stanowi zagadnienia wstępnego, bez którego rozstrzygnięcia, nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Same zaś wątpliwości dotyczące braku notyfikacji i techniczności przepisów ustawy o grach hazardowych, nie uzasadniają tezy, że rozstrzygnięcie tej kwestii, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, wskazując na naruszenie przepisu art. 201 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, oraz rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w sprawie sankcji karnej za urządzanie gier bez zezwolenia, jak też rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie niestosowania przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu na ich techniczny charakter – nie stanowiło zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, skarga podlega oddaleniu. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem wskazanych przepisów doprowadziła do uznania, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, co powoduje, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia i podlegającą w niniejszej sprawie ocenie Sądu, była zasadność odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Istotą sporu zaś była odpowiedź na pytanie, czy w sprawie tej wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., dalej jako o.p.), uzasadniające zawieszenie postępowania. Dla porządku należy wskazać, iż stosownie do przepisu art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w ustawie, w tym dotyczących wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zatem z przepisem art. 201 § 1 pkt 2 o.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie skarżąca upatrywała istnienia zagadnienia wstępnego w mających zapaść rozstrzygnięciach Trybunału Konstytucyjnego dotyczących zgodności z Konstytucją RP art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w zakresie odnoszącym się do podwójnej penalizacji osoby fizycznej za ten sam czyn, która mogłaby wystąpić w sytuacji nałożenia kary pieniężnej w postępowaniu prowadzonym przez organ celny oraz w ewentualnym postępowaniu karnym o przestępstwo skarbowe na podstawie art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego. Sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym zostały zainicjowane przez: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 21 maja 2012 r. sygn. akt III SA/GL 1979/11 (sygn. akt TK P 32/12), Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku X Wydział Karny postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r. (sygn. akt TK 45/13) oraz Rzecznika Praw Obywatelskich wnioskiem z 11 września 2013 r. (znak : RPO-663459-V-II/GH). Istnienia zagadnienia wstępnego skarżąca upatrywała ponadto w rozstrzygnięciu przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego Sądu Okręgowego w Łodzi dotyczącego możliwości zróżnicowania skutków braku notyfikacji przepisów technicznych (postanowienie z dnia 24 kwietnia 2015 r. V Kz 142/15). Zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. występuje wtedy, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od jego rozstrzygnięcia, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni (por: B. Dauter w "Ordynacja Ordynacja podatkowa, Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, wyd. 6 LexisNexis 2010 s. 826). Stanowi ono materialnoprawną przeszkodę, powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 201 § 1 pkt 2 o.p. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Musi ono dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Od jej rozstrzygnięcia zależy zarówno możliwość kontynuowania postępowania jak i treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Z omawianej regulacji wynika, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne, ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie. Chodzi tu jednak o związek bezpośredni, a więc o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, w rozumieniu przepisu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, zaś od jego rozstrzygnięcia zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, a nie tylko wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r. II FSK 2011/13; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011 r. II FSK 1916/11; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r. I FSK 536/09, powołane wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto również wspomnieć, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą jego bieg i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Uwzględniając zatem tę okoliczność, należy podzielić pogląd, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił jego przesłanki w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2005 r. II GSK 27/04, wyrok WSA w Gliwicach z 12 czerwca 2013 r. III SA/Gl 2016/12). W świetle powyższych rozważań, zagadnienie wstępne należy utożsamić z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej organowi rozstrzygnięcie toczącej się sprawy administracyjnej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie tak rozumiana przesłanka zawieszenia postępowania nie wystąpiła, wobec czego organ prawidłowo omówił zawieszenia postępowania. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że samo wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności danego przepisu, nie pozbawia go tego przymiotu, a organ podatkowy ma obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa mającego zastosowanie w danej sprawie. Wątpliwości, nawet istotne, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Organ podatkowy nie może bowiem odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, nawet wówczas gdy wydane zostały one z naruszeniem Konstytucji, gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym, pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym (tak: Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2002 r. P 7/2000). Ponieważ ustawodawca nie przewidział możliwości zawieszenia postępowania w związku z oczekiwaniem na ogłoszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, należy dać prymat zasadzie praworządności, z której wywodzony jest obowiązek stosowania przez organy administracji publicznej przepisu prawa, dopóki nie utraci on mocy obowiązującej (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2012 r. I FPS 4/12). Również w aktualnym orzecznictwie i doktrynie utrwalone jest stanowisko, iż zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest bowiem zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu. Ustawodawca wyraźnie odróżnia w ramach władzy sądowniczej sądy i trybunały jako ciała od siebie odrębne (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2013 r. II SA/Op 552/12; wyrok WSA w Poznaniu z 18 grudnia 2014 r. I SA/Po 476/14; wyrok WSA w Gdańsku z sierpnia 2014 I SA/Gd 57/14; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2015 r. II SA/Ol 1333/14; a także B. Dauter w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, , Wyd. LexisNexis Warszawa 2010, s. 827). Konstatując powyższe należy przyjąć, że zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy z 2009 r. o grach hazardowych z Konstytucją, nie powodowały obowiązku zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ prowadzący postępowanie trafnie zatem przyjął, że sama zawisłość sprawy zgodności tego przepisu z Konstytucją nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. i nie powoduje obowiązku zawieszenia postępowania. Z tych samych względów charakteru zagadnienia wstępnego nie można przypisać zagadnieniu prawnemu przekazanemu do rozpoznania Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy w Częstochowie (I KZP 6/15), które dotyczyło braku możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnoskarbowej za występek z art. 107 § 1 k.k.s. osób prowadzących grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny, wbrew zakazom wynikającym z przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, w sytuacji uznania go za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i wobec faktu jego nienotyfikowania Komisji Europejskiej. Pobocznie tylko należy zauważyć, że w wyroku z dnia 21 października 2015 r. w sprawie P 32/15 Trybunał Konstytucyjny uznał przepisy art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy, za zgodne z Konstytucją. Natomiast jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z 30 września 2015 r., w sprawie o sygn. akt I KZP 6/15, stan faktyczny tej sprawy dotyczył urządzania gier hazardowych za pośrednictwem sieci Internet, w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o grach hazardowych, co pozostawało poza zakresem hipotezy normy prawnej z art. 14 tej ustawy i w głównej mierze stało się powodem odmowy powzięcia uchwały. Abstrahując zatem od wyniku sprawy (odmowa podjęcia uchwały), należy stwierdzić brak bezpośredniego związku pomiędzy przekazanym Sądowi Najwyższemu do rozpatrywanego zagadnieniem prawnym a rozstrzygnięciem prowadzonej przez organy celne sprawy. Przechodząc do kolejnych argumentów podniesionych na poparcie sformułowanego w skardze zarzutu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie za prawidłowe uznaje stanowisko organu, w którym wywodzi, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest "innym organem lub sądem", w rozumieniu przepisu art. 201 § 1 pkt 2 o.p., gdyż z mocy art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskie, powołany jest do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni Traktatów oraz ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii Europejskiej. Stanowisko to również znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego przykładem jest choćby pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażony w wyroku z 19 kwietnia 2006 r., iż "(...) innym organem lub sądem nie będzie w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który orzeka o wykładni przepisów prawa wspólnotowego" (I SA/Sz 14/06). Stanowisko to jest utrwalane w kolejnych orzeczeniach (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2012 r. I SA/Po 60/12; wyrok WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2014 r. I SA/Sz 1526/13). Odnosząc się dalej do kwestii postępowania przez Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej toczącego się z inicjatywy Sądu Okręgowego w Łodzi (sprawa o sygn. akt V Kz 142/15) należy dodać, że przedmiotem pytania prejudycjalnego było ewentualne zróżnicowanie skutków braku notyfikacji przepisów technicznych w kontekście art. 36 TfUE. Nie dotyczyło ono więc bezpośrednio przepisu stanowiącego podstawę wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach, co wskazuje dodatkowo na brak bezpośredniego związku rozstrzyganego zagadnienia wstępnego z prowadzonym przez organ postępowaniem w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W świetle podniesionych argumentów, należało stwierdzić brak podstaw do zawieszenia postępowania prowadzonego przez organ celny w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry i rozstrzygnięcie podjęte w tym przedmiocie przez Dyrektora Izby Celnej w [...] – ocenić jako prawidłowe. Mając powyższe okoliczności na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.