I SA/Ol 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019r. sprawy ze skargi podmiotu A na informację Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Rozwoju Regionalnego S.A, 2. zasądza od Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Fundacja A w B. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr "[...]" pt.: "Pakietyzowanie oferty przedsiębiorstw Fundacja A i B" do konkursu nr "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014 – 2020 (dalej: "RPO WM") w ramach Osi priorytetowej – "[...]" Inteligentna gospodarka. Celem złożonego wniosku była budowa obiektów kortów tenisowych (hala, kort, infrastruktura towarzysząca) oraz zakup środków trwałych w postaci wyposażenia, oświetlenia i monitoringu kortów, przęseł metalowych, ławek i koszy na śmieci, maszyny wyrzutu piłek, sprzętu sportowego, samochodu, wyposażenia kuchni kateringowej i zestawu kateringowego. Wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację warunków formalnych i został przedłożony do oceny formalno - merytorycznej Komisji Oceny Projektów (dalej: "KOP"), które stwierdziła, iż nie spełniono kryteriów obligatoryjnych ogólnych o numerach 1 i 7 oraz kryterium obligatoryjnego specyficznego numer 4. Informując pismem z dnia "[...]" o negatywnej ocenie projektu, Agencja C, działając jako Instytucja Pośrednicząca (dalej również jako: "IP"), wskazała, że kryterium merytoryczne ogólne nr 1 "Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt" nie zostało spełnione z uwagi na nieprawidłową analizę finansową projektu. Przedstawiła poszczególne uchybienia stwierdzone w biznesplanie, np.: niewypełnienie w sekcji B.3.1 - Partner rubryki dotyczącej wartości przychodów od I do II kwartału (włącznie) roku bieżącego, nieprzedstawienie szczegółowej prognozy sprzedaży i założeń dotyczących prognozy finansowej dla każdego z partnerów, zaniżenie kosztów przedsiębiorstwa. Wskazano również na ujemny kapitał własny i ujemne roczne saldo skumulowanych przepływów pieniężnych na koniec roku, a także na brak płynności finansowej wnioskodawcy. Stwierdzono, że we wniosku nie przedstawiono realnych założeń dotyczących popytu na usługi oraz kalkulacji przychodów. Ponadto w ocenie IP, trwałość finansowa projektu była zagrożona, gdyż zasoby finansowe na realizację projektu nie były wystarczające do sfinansowania kosztów przedsięwzięcia podczas jego realizacji, a następnie eksploatacji. Uzasadniając rozstrzygnięcie w kwestii kryterium merytorycznego ogólnego numer 7 "Trwałość projektu", podano, że jako źródło finansowania, w części C.6 zostały wskazane oszczędności, podczas gdy osiągane wyniki finansowe i poziom środków pieniężnych nie były wystarczającym źródłem do sfinansowania kosztów projektu podczas jego realizacji, a następnie eksploatacji. Zwrócono bowiem uwagę na następujące przepływy środków pieniężnych na koniec lat 2018, 2019, 2020, 2021: odpowiednio w tysiącach złotych: - 433,82; - 499,91; - 112,03 oraz 279,91 tys. zł. Wnioskodawca nie wykazał dodatnich rocznych sald skumulowanych przepływów pieniężnych na koniec każdego roku we wszystkich latach objętych analizą. Ujemne saldo na koniec jakiegokolwiek okresu skutkuje zaś negatywną oceną trwałości projektu. Natomiast w odniesieniu do kryterium merytorycznego specyficznego numer 4 "Analiza rynku" IP stwierdziła, że wnioskodawca przedstawił tylko ogólnikowe założenia o ruchu turystycznym w województwie "[...]", nie przeprowadził zaś prognozy wielkości popytu oraz nie przedstawił informacji o trendach rynkowych wpływających na cykl życia planowanego pakietu. W proteście z dnia 23 listopada 2018 r. Fundacja podniosła, że w toku procedury KOP nie wskazywał na konieczność uzupełnienia wniosku w zakwestionowanym następnie przedmiocie. Jak podała, eksperci KOP uniemożliwili jej uzupełnienie wniosku, przy czym wybiórcze podejście do zakresu uzupełnień budziło wątpliwości co do bezstronności i równego traktowania wnioskodawców. Przedstawiono ponadto w proteście, zarzuty odnośnie poszczególnych uwag IP dotyczących konkretnych pozycji biznesplanu. Nie uwzględniając protestu Fundacji, w uzasadnieniu pisma z dnia 18 grudnia 2018 r. IP stwierdziła, że część uwag protestu była zasadna, jednak nie miało to wpływu na negatywną ocenę. Waga części nieprawidłowości determinowała bowiem negatywną ocenę wniosku, bez konieczności wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia/poprawy wniosku. Wskazując na zapisy § 11 ust. 18 Regulaminu konkursu nr "[...]", IP podniosła, że w trakcie oceny spełnienia kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) oraz specyficznych (obligatoryjnych) wyboru projektów konkursowych dopuszcza się uzupełnienie lub poprawę projektu. Z zapisu tego wynika, że dopuszczenie do uzupełnienia/poprawy wniosku nie jest obligatoryjne, a decyzję w tym zakresie podejmuje członek KOP oceniający wniosek, kierując się rodzajem stwierdzonych nieprawidłowości. W niniejszej sprawie nieprawidłowości skutkowały brakiem trwałości finansowej projektu i świadczyły o nieprawidłowościach w sytuacji finansowej wnioskodawcy. Ewentualne wyjaśnienia/uzupełnienia/poprawki wniosku wraz z biznesplanem mogłyby prowadzić jedynie do sporządzenia analizy finansowej dostosowanej wyłącznie dla potrzeb otrzymania dofinansowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Fundacja wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Zarzuciła ocenie naruszenie: 1) art. 60 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2010 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431), dalej: "ustawy wdrożeniowej", polegające na udziale w rozpatrywaniu protestu osoby, która była zaangażowana w ocenę projektu, co podważa zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, 2) art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niezastosowanie i brak rzeczywistej weryfikacji wyników dokonanej oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 5 ustawy, 3) zasady równego traktowania wnioskodawców w procedurze wyboru projektów do dofinansowania określonej w art. 37 i art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez umożliwienie w analogicznych warunkach uzupełnienia braków formalnych tylko wybranym wnioskodawcom, co spowodowało, że skarżąca została pozbawiona możliwości uzupełnienia wniosku. W uzasadnieniu zarzutów skargi Fundacja podniosła, że informację o negatywnej ocenie podpisali członkowie zarządu IP: J.K. i W.S., zaś informację o wyniku rozpatrzenia protestu podpisali w imieniu IP W.S. i prokurent A.R. Z powyższego wynika, że W.S. brał udział zarówno w ocenie projektu, jak i w rozpatrywaniu protestu. Zgodnie z zasadami reprezentacji ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, IP jest reprezentowana przez dwóch członków zarządu lub przez członka zarządu łącznie z prokurentem. W KRS figuruje trzech członków zarządu i dwóch prokurentów, a ponadto IP zatrudnia wielu pracowników. Wyłączenie członka zarządu nie powoduje więc utraty zdolności załatwienia sprawy przez IP. W niniejszej sprawie osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu, co stanowi o naruszeniu art. 60 ustawy wdrożeniowej oraz zasady rzetelności i bezstronności z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 1053/17, Lex nr 2466201) Z ostrożności procesowej skarżąca wskazała również na naruszenie art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Jak podała, zgodnie z § 10 ust. 9 zd. 1 Regulaminu konkursu uzupełnieniu podlegają wyłącznie elementy wskazane w wezwaniu. Brak wezwania do uzupełnienia projektu w zakresie kryteriów wskazanych w proteście pozbawił ją możliwości uzupełnienia lub poprawienia wniosku. Uniemożliwiono jej uzupełnienie lub poprawienie wniosku, pomimo że warunki formalne wyboru projektów konkursowych określone w załączniku nr 12 do Regulaminu w kwestionowanych kryteriach przewidywały możliwość uzupełnienia lub poprawy projektu. Skarżąca zarzuciła ocenie brak uzasadnienia, który uniemożliwił realną weryfikację motywów rozstrzygnięcia protestu. Jak podała, tylko w niektórych przypadkach uzasadnienie zawiera jakiekolwiek argumenty poza wskazaniem, że waga nieprawidłowości determinuje negatywną ocenę wniosku, bez wezwania do uzupełnienia/poprawy wniosku. Powyższe uzasadnia przekonanie, że żadna z uwag nie stanowi samodzielnej, rzeczywistej podstawy negatywnej oceny projektu. Zdaniem skarżącej, lakoniczne, niejasne i niezrozumiałe uzasadnienie wynika z faktu, że zabrakło realnych powodów negatywnej oceny projektu. Możliwe było również, że osoba zaangażowana w ocenę projektu chciała konsekwentnie utrzymać rozstrzygnięcie i nie dokonała rzetelnej analizy sprawy, obawiając się ujawnienia własnych błędów. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia zasady równego traktowania wnioskodawców, skarżąca podniosła, że innym podmiotom umożliwiono uzupełnienie wniosków w zakresie takich elementów, jak analiza sytuacji finansowej, prognoza finansowa i analiza rynku. W przypadku skarżącej eksperci uniemożliwili uzupełnienie wniosku, zezwalając jednocześnie na analogiczne uzupełnienia i poprawki niektórym innym wnioskodawcom. Strona zwróciła uwagę, że znacząca ilość poprawek analizy finansowej była wynikiem błędu technicznego w pliku "[...]" i przyczyniła się do powstania błędnych wyliczeń przepływów pieniężnych. Nie były one wykazane przez eksperta, choć przy rzeczywistej ocenie projektu musiały zostać dostrzeżone. Ich poprawa usunęłaby automatycznie znaczącą większość innych wskazanych błędów. Jak podniesiono w skardze, zdarza się że błędne formuły "[...]" powstałe na skutek błędów technicznych są przez ekspertów poprawiane, również w innych wnioskach w niniejszym konkursie. Wybiórcze podejście do wnioskodawców w zakresie oceny lub zakresu uzupełnień budzi wątpliwości co do bezstronności oceny i równego traktowania wnioskodawców. W odpowiedzi na skargę IP wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazała, że projekt podlegał dwukrotnie ocenie przez członków KOP, tj. na etapie oceny przed 2 członków KOP oraz następnie na etapie rozpatrywania protestu przez 2 innych członków KOP. Członek zarządu, który podpisał pisma, nie jest członkiem KOP i nie brał udziału w ocenie projektu, wobec czego niezasadny jest zarzut naruszenia zasady rzetelności i bezstronności. Stwierdzono ponadto, że w świetle § 11 ust. 18 Regulaminu konkursu wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku nie jest obligatoryjne. Decyzja w tym zakresie uzależniona jest przede wszystkim od wagi nieprawidłowości, która w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazywała na brak zdolności finansowej strony do realizacji projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Kontroli sądowej w niniejszej sprawie została poddana informacja Agencji C, jako instytucji pośredniczącej w realizacji zadań w ramach RPO, o nieuwzględnieniu protestu strony skarżącej od negatywnej oceny merytorycznej jej projektu. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1431), dalej: "ustawa wdrożeniowa", które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Zgodnie z art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono system realizacji programu operacyjnego zawierający warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje (wyrok NSA z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 3139/18, dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie ocena projektu przeprowadzona została z naruszeniem art. 60 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że w rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Przy czym, zgodnie z art. 67 ustawy wdrożeniowej, do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Jak wynika z przedstawionej do kontroli Sądu dokumentacji postępowania konkursowego, w niniejszej sprawie informację o negatywnej ocenie podpisali członkowie zarządu Agencji C: J.K. i W.S. (k. 69 akt sąd. verte). Informację o nieuwzględnieniu protestu podpisali natomiast: członek zarządu IP W.S. i prokurent IP A.R. (k. 76 akt sąd.). Zatem, zarówno informację z dnia "[...]" o negatywnej ocenie projektu, jak i informację z dnia "[...]" o nieuwzględnieniu protestu, podpisała ta sama osoba – członek zarządu Agencji W.S., co stanowi o naruszeniu cytowanych wyżej przepisów art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej. Podkreślenia wymaga, że stosownie do treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy wdrożeniowej, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Stosownie zaś do art. 24 § 4 k.p.a. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Unormowanej w przepisach k.p.a. instytucji prawnej wyłączenia pracownika organu przypisuje się funkcje obiektywizmu postępowania i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Pierwsza z nich ma służyć temu, aby osoby, które rozstrzygają w sprawie kierowały się tylko przepisami prawa i zebranym materiałem dowodowym. Rozstrzygnięcie ma być zgodne z prawem i oparte na dowodach obrazujących rzeczywisty stan sprawy. Działanie takie sprzyja realizacji drugiej funkcji, czyli pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa. Obywatele muszą mieć pewność, że rozstrzygnięcia są podejmowane przez osoby, które opierają się na zebranym w sprawie materialne dowodowym oraz kierują się tylko przepisami prawa, a nie np. stanowiskiem uprzednio wyrażonym w sprawie (p. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1035/17, Lex nr 2506391). Jak wskazał, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. sygn. akt P 8/03 (OTK ZU 2005, nr 3/A, poz. 20), instytucję tę należy postrzegać, jako służącą realizacji prawa strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Stosując odpowiednio art. 24 § 1 k.p.a. w ramach postępowań konkursowych przeprowadzanych w trybie przepisów ustawy wdrożeniowej, należy mieć na uwadze, że instytucja wyłączenia pracownika organu dotyczy zasadniczo spraw związanych z wydawaniem decyzji administracyjnych. Pomimo to, że informacja o negatywnej ocenie projektu nie jest taką decyzją, to z racji odesłania zawartego w art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej, w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy należało odpowiednio stosować przepisy k.p.a., normujące instytucję wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie. W świetle bogatego i jednolitego w tym względzie orzecznictwa sądowego regulację art. 60 ustawy wdrożeniowej należy rozumieć szeroko, co oznacza, że każda osoba, która na jakimkolwiek etapie postępowania konkursowego i również przed tym postępowaniem, w jakimkolwiek charakterze i zakresie brała udział w przygotowaniu projektu (wniosku) lub jego ocenie (formalnej lub merytorycznej) podlega wyłączeniu od rozpoznawania protestu. Związek danej osoby z projektem nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Zakaz, o którym mowa w tym przepisie dotyczy osób, które poczynając od momentu złożenia projektu do konkursu były zaangażowane w jego rozpatrywanie, w tym również osób, która informowały o wynikach oceny. Przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej odnosi się do wszystkich czynności wiążących się z określonym projektem i nie ogranicza się do jego oceny. Nie chodzi zatem tylko o ocenę merytoryczną projektu, ale o każdą czynność z projektem związaną, która znajduje odbicie w dokumentacji dotyczącej danego wniosku. Również podpisanie informacji skierowanej do wnioskodawcy o wynikach oceny projektu, czy o wynikach postępowania odwoławczego, jest czynnością związaną z projektem - w tym przypadku - z oceną projektu. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności na jakimkolwiek z etapów rozpatrywania wniosku wyłącza tę osobę od udziału w postępowaniu odwoławczym, w tym od dokonywania ponownej oceny wniosku po uwzględnieniu protestu (p. wyroki NSA: z dnia 23 marca 2018 r., sygn. akt I GSK 153/18, z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3048/17, z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 125/11 i z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1367/10, z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11). Podzielając powyższe poglądy, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez IP art. 60 ustawy wdrożeniowej. Udział członka zarządu Agencji C – W.S. w czynnościach zawiązanych z projektem na etapie jego merytorycznej oceny spowodował, że podlegał On wyłączeniu od udziału w czynnościach związanych z rozpatrzeniem protestu. Pomimo tego brał w nich udział, podpisując z ramienia IP obie informacje skierowane do Fundacji z dnia "[...]", jak i z dnia "[...]". Nadmienić należy, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze, że zgodnie z zasadami reprezentacji ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym, Agencja C jest reprezentowana przez dwóch członków zarządu lub przez członka zarządu łącznie z prokurentem. W KRS figuruje trzech członków zarządu i dwóch prokurentów. Wyłączenie członka zarządu nie powoduje więc utraty zdolności załatwienia sprawy przez IP. W tym stanie rzeczy, procedura odwoławcza w związku z postepowaniem konkursowym w sprawie ww. projektu, dokonała się z naruszeniem art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej. Z uwagi na gwarancyjny charakter zakazu przewidzianego w art. 60 tej ustawy, jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny. Sytuacja, w której osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu, podważa również zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Wobec powyższego, przedwczesnym było zajmowanie przez Sąd stanowiska co do merytorycznych zarzutów skargi i prawidłowości oceny wniosku o dofinansowanie, dokonanej przez IP. W dotychczasowym orzecznictwie słusznie zwraca się uwagę, iż w sytuacji, gdy w wyniku stwierdzenia, że protest został rozpatrzony przez osobę wyłączoną od tej czynności, formułowanie przez sąd ocen co do przyczyn negatywnej oceny i ewentualnych zaleceń stanowiłoby niedopuszczalne zastępowanie właściwych organów w realizacji ich zadań własnych i nie ma nic wspólnego z oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. (p. wyroki: NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11; WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 998/13). Wadliwość przeprowadzonej procedury odwoławczej na etapie rozpatrzenia protestu skutkuje koniecznością jej powtórzenia i ponownego rozpoznania protestu, zgodnie z prawem. IP jest zatem zobowiązana do rozpatrzenia protestu przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej Sąd uwzględnił skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia IP. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).