I SAB/Ol 9/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym skargi "A" Sp.z o.o. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie braku zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 zł. "A" Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym. Spółka wniosła o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Celnego (dalej Naczelnik Urzędu Celnego, organ I instancji) do niezwłocznego zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości określonej ostateczną decyzją z dnia 13 czerwca 2011r. nr "[...]" wraz z odsetkami ustawowymi, a także stwierdzenie, że bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdziła, że w jej ocenie postępowanie skarżonego organu rażąco narusza prawo a mianowicie: - art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bowiem zwrot nadpłaty powinien nastąpić do dnia 14 lipca 2011r., podczas gdy Naczelnik Urzędu Celnego nie dokonał zwrotu nadpłaty na rzecz skarżącej, - art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązujących w demokratycznym państwie prawa, jakim jest RP, zasady legalizmu działania organów państwowych oraz zasady zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że skierowała w dniu 17.06.2008r. do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym od energii elektrycznej za kolejne miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r. w łącznej wysokości 5.739.312 zł. Decyzją z dnia 30 stycznia 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym od energii elektrycznej za miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 5 czerwca 2005r. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 października 2009r. sygn. akt I SA/OL 468/09, oddalający skargę Spółki na ww. decyzję, został uchylony wyrokiem NSA z dnia 22 września 2010r. sygn. akt I GSK 61/10. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011r. sygn. akt I SA/Ol 821/10 Wojewódzki Sad Administracyjny Olsztynie uchylił decyzje organów pierwszej i drugiej instancji. Przedstawiony spór sądowy zakończył się wydaniem przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji z dnia 13 czerwca 2011r. , stwierdzającej nadpłatę w łącznej wysokości 5.742.597 zł. Skarżąca podniosła, że z decyzji, która stała się ostateczna z dniem 29 czerwca 2011r. wynika obowiązek zwrotu sumy stanowiącej różnicę między podatkiem wpłaconym a wynikającym z decyzji w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji. Zwrot nadpłaty powinien zatem nastąpić do 14 lipca 2011r.. Spółka podała, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z 7 lipca 2011r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 czerwca 2011r., a następnie decyzją z dnia 20 września 2011r. stwierdził jej nieważność, i decyzją z dnia 8 grudnia 2011r. utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 15 marca 2012r. sygn. akt I SA/Ol 54/12 uchylił powołaną decyzję Dyrektora Izby Celnej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 marca 2014r. sygn. akt I GSK 870/12 oddalił skargę kasacyjną organu. Następnie Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia 5 czerwca 2009r.nr "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 marca 2009r. Decyzją z dnia 2 lipca 2014r. Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję z dnia 5 czerwca 2009r. i orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r. Decyzją z dnia 18 września 2014r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 19 lutego 2015r. sygn. akt I SA/Ol 819/14 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 września 2014r. i poprzedzającą ją decyzję. W tak przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i sądowo administracyjnym z obiegu prawnego została prawomocnie usunięta ostateczna decyzja z dnia 8 grudnia 2011r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia 20 września 2011r. stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 czerwca 2011r. W związku z tym, w obrocie prawnym pozostała decyzja z dnia 13 czerwca 2011r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego oraz stwierdzająca istnienie nadpłaty w podatku akcyzowym. Ta decyzja jest ostateczna i podlega wykonaniu. Skarżąca podała, że kilkakrotnie wzywała Naczelnika Urzędu Celnego do zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego, wniosła także w dniu 1 kwietnia 2014r. ponaglenie w trybie art. 141 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej do organu wyższego stopnia. Jednak stan bezczynności nie został usunięty. Zdaniem strony, zaniechanie organu stanowi bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Czynność materialno-techniczna, jaką jest zwrot nadpłaty na podstawie art.77 §1 pkt 1 lit.b w związku z art. 77 §3 i 4 O.p. jest czynnością, o ktorej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zwrot nadpłaty ma nastąpić w sprawie indywidualnej, sprawa skierowana jest do oznaczonego podmiotu, jakim jest skarżąca spółka, a realizacja czynności materialno- technicznej zwrotu nadpłaty ma ścisły i bezpośredni związek z uprawnieniem skarżącej do otrzymania tego zwrotu. Skarżąca powołała się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19.09.2013r. II FSK2418/13 i z dnia 23.05. 2014r. II OSK 1215/14. Wskazując na pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.04.2013r. sygn. akt II FSK 851/12, że " w przypadku bezczynności organu podatkowego pierwszej instancji skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art.141§1 pkt 1 i 2 O.p. podała, że pismem z dnia 1 kwietnia 2014r. wystosowała do Izby Skarbowej ponaglenie, które nie usunęło bezczynności organu. Wykazując legitymację czynną do złożenia skargi wskazała, że zaniechanie zwrotu ww. nadpłaty narusza jej słuszny interes, a organ nie wykonuje obowiązków nałożonych obowiązującymi przepisami prawa. Naruszenie prawa ma w ocenie skarżącej charakter rażący, gdyż uchybiono wprost literalnemu brzmieniu przepisów nakładających obowiązek zwrotu podatnikowi nadpłaty w podatku, a ponadto decyzja stwierdzająca nadpłatę winna być wykonana blisko 4 lata temu, i organ celny naraża spółkę na wygaśnięcie prawa do zwrotu nadpłaty podatku. Przy czym nie zachodzi żadna z przesłanek wstrzymania przez organ nadpłaty podatku stwierdzonej decyzją ostateczną z dnia 13 czerwca 2011r., czy też w ramach postępowania zabezpieczającego lub egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Stwierdził, że zarzuty skargi są chybione, a dodatkowo w sprawie występują wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowej, czy w ogóle zachodzą przesłanki do merytorycznej oceny przedstawionych w skardze zarzutów. Organ przedstawił chronologicznie wszystkie decyzje i orzeczenia sądowe zapadłe w sprawie zainicjowanej wnioskiem Spółki z dnia 17.06.2008r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym od energii elektrycznej za miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r. Podał, że pismem z dnia 12 czerwca 2013r. Spółka wezwała Dyrektora Izby Celnej do zwrotu, w terminie 2 tygodni nadpłaty wynikającej z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Pismem z dnia 1 kwietnia 2014r. Spółka ponowiła wezwanie, kierując je tym razem do Naczelnika Urzędu Celnego, i przekazując do wiadomości Dyrektorowi Izby Celnej. Naczelnik Urzędu Celnego przekazał to wezwanie do rozpatrzenia według właściwości rzeczowej Dyrektorowi Izby Celnej. W tym samym czasie pismem z dnia 31 marca 2014r.Spółka złożyła ponaglenie na bezczynność organu podatkowego polegającą na zaniechaniu zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego wynikającej z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 czerwca 2011r. Postanowieniem z dnia 22 maja 2014r. Dyrektor Izby Celnej uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Organ wskazał, że pismem z dnia 30 maja 2014r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na zaniechanie przez Naczelnika Urzędu Celnego zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym, stwierdzonym decyzją ostateczną tego organu z dnia 13 czerwca 2011r.. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 września 2014r. sygn. akt I SAB/OI 9/14 oddalił skargę skarżącej na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 14 października 2014r.. Podniósł, że skarżąca nie składała innego ponaglenia niż to z dnia 31 marca 2014r., a jedynie pismem z dnia 1 kwietnia 2014r. wezwała do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 marca 2012r. o sygn. akt I SA/Ol 54/12. Na powyższe pismo Dyrektor Izby Celnej odpowiedział pismem z dnia 29 lipca 2014r.. Skarżąca wprawdzie złożyła ponaglenie na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego (pismo z dnia 31 marca 2014r.) to jednak zarówno samo ponaglenie zostało rozpatrzenie przez Dyrektora Izby Celnej postanowieniem z dnia 22 maja 2014r., jak też sprawa bezczynności organu, została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2014r. sygn. akt. I SAB/OI 9/14. Natomiast przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w niniejszej sprawie skarżąca nie wystąpiła do organu ze stosownym ponagleniem przewidzianym w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podniósł, że zwrot nadpłaty podatku w przypadku objętym dyspozycjami art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest czynnością materialno-techniczną, która w przypadku bezczynności organu podatkowego podlegałaby zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2008r., sygn. akt II FSK 709/07, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2009r., sygn. akt III SAB/Gl 8/09). Skoro skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu może służyć jako narzędzie przeciwdziałania bierności organu wyłącznie w zakresie w jakim organ ten obowiązany jest dokonać czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to środek taki nie może zostać skutecznie wniesiony w odniesieniu do czynności wykraczającej poza powyższy zakres. Skarga na bezczynność dotyczącą niedokonania zwrotu nadpłaty jest tym samym zdaniem organu niedopuszczalna. Jednak z ostrożności organ podał, iż w przedmiotowej sprawie nie można mówić w ogóle o jego bezczynności. Niezależnie od wcześniejszych postępowań dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 czerwca 2011r., obecnie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014r. Dyrektor Izby Celnej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją ostateczną z dnia 5 czerwca 2009r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 marca 2009r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r.. Decyzją z dnia 2 lipca 2014r. Dyrektor Izby Celnej uchylił własną decyzję z dnia 5 czerwca 2009r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 marca 2009r. i odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r.. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 18 września 2014r. utrzymał w mocy ww. decyzję. Wprawdzie decyzje te zostały następnie uchylone wyrokiem WSA w Olsztynie sygn. akt I SA/Ol 819/14 z dnia 19 lutego 2015r., to jednak aktualnie wyrok ten jest przedmiotem złożonej przez Dyrektora Izby Celnej skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do zwrotu nadpłaty skoro prawomocnie nie rozstrzygnięto kwestii czy taka nadpłata w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r. na rzecz skarżącej w ogóle istnieje. Spór sprowadza się bowiem m.in. do rozstrzygnięcia, czy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 czerwca 2011r., z której skarżąca wywodzi obowiązek zapłaty przez organ nadpłaty, określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, rozstrzygała również kwestie stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Organ powołał się na stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 18.03.2014r. sygn. akt I GSK 870/12, w którym stwierdzono, iż ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego zawiera w osnowie tylko rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia 2006r. do marca 2008r., nie przesądza natomiast sprawy w przedmiocie nadpłaty. Wskazał na uchwałę Izby Gospodarczej NSA z dnia 22 czerwca 2011r. sygn. akt I GSP 1/11, w której Sąd stwierdził, że nie jest nadpłatą kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej w sytuacji, w której ten kto ją uiścił nie poniósł z tego tytułu uszczerbku majątkowego. Oznacza to, iż bez stwierdzenia uszczerbku majątkowego nadpłacona kwota podatku akcyzowego uiszczona z tytułu sprzedaży energii elektrycznej przez jego producenta (dystrybutora) nie stanowi nadpłaty w rozumieniu art. 72 O.p.. Skarżąca natomiast deklarowała i zapłaciła podatek akcyzowy, nie poniosła jednak ciężaru ekonomicznego tego jednofazowego podatku, który w trakcie obrotu energią elektryczną został przerzucony na jej ostatecznych konsumentów. Nie wykazała bowiem zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i na etapie postępowania sądowego, że poniosła ciężar ekonomiczny deklarowanej i zapłaconej przez siebie akcyzy. Oznacza to wprost, iż w przedmiotowej sprawie nie można było w ogóle mówić o nadpłacie w podatku akcyzowym za okres od stycznia 2006r. do marca 2008r.. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego podniósł, że w świetle uregulowań zawartych w art. 16 Ordynacji podatkowej oraz art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), § 2 ust 5 pkt 2 lit. h) zał. nr 1 do zarządzenia nr 28 Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2013r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF z 2013r. poz. 19 ze zm.), organem właściwym rzeczowo w sprawie będącej przedmiotem ewentualnej realizacji zwrotu nadpłaty wynikającej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 czerwca 2011r. jest Dyrektor Izby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej też jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne m.in. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art.3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Wobec stanowiska przedstawionego przez Naczelnika Urzędu Celnego w odpowiedzi na skargę, Sąd w pierwszym rzędzie zobowiązany był do rozważenia dopuszczalności skargi. Kwestia właściwości sądu administracyjnego w sprawach "zaniechania zwrotu nadpłaty" tj. oceny czy materialno- techniczna czynność zwrotu nadpłaty podatku, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art.3 §2 pkt.4 p.p.s.a., była już przedmiotem analizy w orzecznictwie, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnośnie do uznania zwrotu nadpłaty za czynność, o której mowa w ww. przepisie powstały rozbieżności (p. m.in. wyrok z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 709/07 - LEX nr 527710 oraz postanowieniach z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 55/10 - LEX nr 604938 i II FSK 2418/13 z dnia 19 września 2013r. - publ. w internetowej bazie orzeczeń - http://orzeczenia.nsa.gov.pl)., przy czym wynikały one ze szczególnej regulacji, ustanowionej w art.77 §3 i §4 Ordynacji podatkowej. Zasadniczo jednak można uznać za utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że zwrot nadpłaty uregulowany przepisami O.p. a także zwrot podatku przewidziany w ustawach podatkowych, "jest czynnością materialno – techniczną, która w przypadku bezczynności organu podatkowego lub przewlekłego prowadzenia postępowania podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a." Zgodnie z art. 52 §1 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W postanowieniu z dnia 16.04.2013r. sygn. akt II FSK 851/12, Naczelny Sąd Administracyjny, po dokonaniu analizy treści art.52 §2 oraz art.52 § 3 p.p.s.a wywiódł, że "w przypadku bezczynności organu podatkowego pierwszej instancji skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art.141§1 pkt 1 i 2 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "w takim wypadku nie przysługuje stronie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Wykładnia językowa art.52 § 3 p.p.s.a prowadzi do konkluzji, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów". Pogląd ten należy w pełni podzielić, zważywszy w szczególności, że przepisy art.77 O.p. ustanawiają terminy dla dokonania przez właściwy organ podatkowy czynności zwrotu nadpłaty. Są to zatem terminy "załatwienia sprawy" w ujęciu procesowym. Skarżąca wskazała, że pismem z dnia 1 kwietnia 2014r. wystosowała do Izby Skarbowej (tak podano w skardze) ponaglenie, które nie usunęło bezczynności organu. Tymczasem do skargi załączono ( k- 16 ),kserokopię pisma z dnia 1 kwietnia 2014r.skierowanego do Dyrektora Izby Celnej, w którym Spółka wezwała ten organ do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 marca 2012r. sygn. akt I SA/Ol 54/12. W końcowej części tego pisma zawarto wezwanie do wykonania decyzji z dnia 13 czerwca 2011r. Sądowi z urzędu wiadomo, że skarga Spółki z dnia 11 sierpnia 2014r. na niewykonanie ww. wyroku została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4.12.2014r. sygn. akt I SA/Ol 696/14. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał na różnicę między niewykonaniem wyroku a niedokonaniem czynności zwrotu nadpłaty. Wezwanie do wykonania wyroku wystosowane do organu było wyrazem braku dostrzeżenia przez Spółkę tej różnicy. Zatem, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze z dnia 13 kwietnia 2015r., przed skierowaniem do sądu administracyjnego tej skargi na bezczynność, Spółka nie wystąpiła do właściwego organu z ponagleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p. Ponadto zasadnie organ, któremu zarzucono bezczynność, podniósł w odpowiedzi na skargę, że organem właściwym do dokonania czynności zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego jest Dyrektor Izby Celnej. Stosownie do art.13 § 1 pkt 1) i pkt 2) O.p. organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości jest m. in. naczelnik urzędu celnego, jako organ pierwszej instancji; dyrektor izby celnej jako organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego, organ pierwszej instancji na podstawie odrębnych przepisów, organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji. Według art.15 §1 O. p. organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, a w myśl §2 – właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów (...). Art.16 O.p. stanowi, że właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 2 lit.c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), do zadań Służby Celnej należy między innymi wymiar i pobór podatku akcyzowego. Art. 19 ust.1 ustawy określa zadania dyrektorów izb celnych, stanowiąc, że są one wykonywane przy pomocy podległych im izb celnych. Według aktualnie obowiązującego § 2 ust 5 pkt 2 lit. b) i h) zał. nr 1 do zarządzenia nr 28 Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2013r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. Urz. MF z 2013r. poz. 19 ze zm.), wydanego na podstawie art.21 ust 2 ustawy, do zadań komórki organizacyjnej rozliczeń ceł i podatków, w pionie finansowo- księgowym izby celnej należy m.innymi rozliczanie należności celnych, podatków, pozostałych dochodów budżetowych i innych opłat, a także realizacja decyzji dotyczących zwrotu należności celnych, podatku akcyzowego, podatku od gier i podatku od wydobycia niektórych kopalin. Analogicznie kwestia ta była uregulowana zarządzeniem Ministra Finansów nr 30 z dnia 29.10. 2009r. ( Dz.Urz.MF z 16.11.2009r.). Wskazać przy tym należy, że o właściwości rzeczowej naczelników urzędów celnych bądź dyrektorów izb skarbowych stanowią też przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym, podobnie, przepisy w tym zakresie zawierała ustawa z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym. Z przepisów wymienionych ustaw wynika w szczególności, że podatnicy są zobowiązani do składania deklaracji podatkowych naczelnikowi urzędu celnego, natomiast obliczoną akcyzę są zobowiązani wpłacać na rachunek właściwej izby celnej ( odpowiednio: art. 19 ust.1 ustawy poprzedniej i art. 21 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy aktualnie obowiązującej). Ponadto według art. 1a w związku z art. 5 §1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( j.t Dz.U z 2012r. poz.1015 ze zm.) dyrektor izby celnej jest wierzycielem należności pieniężnych, wynikających z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego deklaracji i wydanych decyzji. Acontrario dyrektor izby celnej jest "dłużnikiem" w przypadku stwierdzenia czy określenia przez naczelnika urzędu celnego nadpłaty podatku, czyli organem właściwym do dokonania materialno- technicznej czynności zwrotu nadpłaty w określonym terminie. Zauważyć należy, że informacja o organie właściwym do zwrotu nadpłaty podatku była podana w decyzji, z której strona wywodzi swoje żądanie. W postanowieniu z dnia 6 lipca 2004r. sygn. akt OSK 547/04( ONAi WSA 2004r, nr 3, poz.51) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji, gdy skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy wskazany przez stronę organ, to podlega ona odrzuceniu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i §3 p.p.s.a. odrzucił skargę.