II SA/Ol 498/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia A, K.M. i E.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej warunków zabudowy oddala skargi. Decyzją nr "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r. Wójt Gminy "[...]", po rozpatrzeniu wniosku "[...]" spółki z o.o. z siedzibą w "[...]", ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siłowni wykorzystującej siłę wiatru wraz z niezbędną infrastruktura towarzyszącą na działce nr "[...]". W załączniku nr 2 do decyzji Wójt ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określił m.in. wysokość siłowni wiatrowej jako nie niższą niż 30 m i nie wyższą niż 150 m; moc wytwarzania energii elektrycznej przez turbinę - maksymalnie do 2,5 MW; odległości usytuowania obiektu od granic nieruchomości sąsiednich i zrealizowanej zabudowy- zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z zastrzeżeniem, że projektowana odległość od budynków mieszkalnych, gospodarskich i użyteczności publicznej winna wynosić minimum 400 m. Udział powierzchni biologicznie czynnej - minimum 80%. Ustalił dopuszczalny poziom hałasu jak dla zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841). Zastrzegł, że zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 i art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568) w przypadku odkrycia podczas prowadzenia prac ziemnych zabytków archeologicznych należy wstrzymać prace i powiadomić o tym fakcie Delegaturę w "[...]" Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w "[...]". Nakazał pozostawić w stanie nie naruszonym istniejące urządzenia melioracyjne. Stwierdził ponadto, że pozostałe warunki, jakie musi spełniać inwestycja, określone zostały w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (znak: "[...]"). Odnośnie do warunków obsługi w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną organ pierwszej instancji przewidział przesył energii siecią kablową trasami na zasadach i na warunkach zarządcy sieci. Stwierdził, że realizacja innych elementów niezbędnej infrastruktury energetycznej, realizowanej w granicach działki, nie wymaga zmiany zapisów decyzji. Wójt wskazał ponadto, że linie rozgraniczające teren inwestycji, sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu oraz inne warunki i zalecenia określone zostały w załączniku graficznym nr 1 (skala 1:1000) i załączniku nr 2 do decyzji, zaś załącznik nr 3 do decyzji stanowią wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W uzasadnieniu decyzji podano, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren ten posiada dostęp do drogi publicznej, a istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ zaznaczył, że w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości znajduje się sieć energetyczna. Wójt stwierdził ponadto, że planowana inwestycja jest zaliczana do urządzeń infrastruktury technicznej w związku z czym zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.), zwanej dalej jako u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się. Ponadto, teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 z późn. zm.). W skład przedmiotowej działki wchodzą grunty rolne, oznaczone symbolami: "[...]". Organ pierwszej instancji stwierdził również, że planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, przy zachowaniu warunków określonych w załączniku Nr 1 i 2 do decyzji. Podał też, że projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą "[...]" jako organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych i Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]", jako organem właściwym w zakresie melioracji wodnych. Decyzją z dnia 20 marca 2013 r. Wójt Gminy "[...]" na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.), zwanej dalej jako u.p.z.p., przeniósł powyższą decyzję na rzecz "[...]". Wnioskiem z dnia 24 marca 2014 r. Stowarzyszenie "[...]" wniosło o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia z urzędu nieważności ostatecznej decyzji nr "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r., zarzucając tej decyzji rażące naruszenie: art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, art. 61 u.p.z.p., Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, art. 96, art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 59 ust. 2 pkt 1, art. 9, art. 21, art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 6 ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska oraz art. art. 28, 7, 8,77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a. Postanowieniem z dnia 30 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji oraz postanowiło dopuścić do udziału w nim Stowarzyszenie "[...]". Następnie, decyzją z dnia 9 września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r. ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Kolegium nie stwierdziło bowiem, aby decyzja ta rażąco naruszała prawo. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło Stowarzyszenie "[...]" oraz "[...]". Decyzją z dnia 2 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ełk nr "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że nie badało sprawy merytorycznie, lecz ustalało, czy kwestionowana decyzja była dotknięta kwalifikowaną wadą prawną. Po przeprowadzeniu analizy przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., stwierdziło, że decyzja ta nie była dotknięta żadną z wad wymienionych w tym przepisie. Decyzja została wydana przez właściwy organ, umocowany do orzekania w przedmiocie warunków zabudowy na podstawie art. 59 i nast. u.p.z.p. W załączniku nr 2 do decyzji zawarto wszystkie elementy i postanowienia wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 p.p.s.a. Zasadnie organ pierwszej instancji przyjął, że art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do przedmiotowej inwestycji jako urządzenia infrastruktury technicznej. Kolegium przyznało, że Wójt Gminy "[...]" nie uzasadnił zajętego w tym zakresie stanowiska, co naruszało art. 107 § 3 K.p.a., lecz uchybienie to nie stanowiło kwalifikowanej wady decyzji. Oceniło też, że spełnione zostały przesłanki: odpowiedniego uzbrojenia terenu, braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze a także nie naruszono przepisów odrębnych. Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie decyzję o ustaleniu warunków zabudowy poprzedziło wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji – decyzja z dnia 22 maja 2009 r., która obejmowała swoimi ustaleniami działkę nr "[...]". Decyzja ta była ostateczna w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Stwierdziło, że ustalone warunki zabudowy nie są sprzeczne z postanowieniami zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącej spornej inwestycji. Kolegium wyjaśniło ponadto, że organ pierwszej instancji nie miał obowiązku wskazania, że w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem znajduje się obiekt wpisany do rejestru zabytków. Oceniło, że zaniechanie zamieszczenia w publicznie dostępnym wykazie danych informacji o wydaniu kwestionowanej decyzji mogłoby stanowić ewentualnie wadę postępowania, ale nie wadę decyzji i z tego względu okoliczność ta nie miała znaczenia w sprawie. Podobnie, za okoliczność bez znaczenia w Kolegium uznało wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działki będącej własnością pp. "[...]", gdyż ustalając warunki zabudowy organ winien odnieść się do istniejącej zabudowy, a nie do wydanych dla sąsiednich działek warunków zabudowy. Kolegium przyznało natomiast, że załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy został sporządzony w niewłaściwej skali, co naruszało § 9 ust. 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 20103 r. Uchybienia powyższego nie uznało jednak za rażące z uwagi na fakt, że dane na mapie były czytelne i odzwierciedlały istotne w sprawie okoliczności. Kolegium stwierdziło ponadto, że zarzuty dotyczące wadliwości postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkować zgody na realizację spornej inwestycji oraz decyzji wydanej w tym przedmiocie w dniu 22 maja 2009 r., nie mogły być przedmiotem merytorycznych rozważań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W złożonej skardze "[...]" zarzucili, że Kolegium pominęło kwestię prawidłowości złożenia wniosku przez inwestora. Podnieśli, że wbrew treści tego wniosku, działka nr 201/8 nie ma dostępu do sieci infrastruktury technicznej i linii energetycznej SN. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zdaniem skarżących Wójt Gminy wydał decyzję bez uzyskania stanowiska właściwego zarządcy dróg, a linie przesyłowe mają biec w pasie drogowym. Podnieśli ponadto, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została dla działek o innych numerach geodezyjnych i innej powierzchni, niż te, które posiada działka przeznaczona pod inwestycję. Skarżący wskazali, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach analizowano oddziaływanie elektrowni wiatrowych określonego typu, innego niż uwzględnione w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Tym samym warunki zabudowy dla spornej inwestycji zostały ustalone w sposób sprzeczny z danymi, na których oparto ocenę oddziaływania akustycznego na środowisko. W ocenie skarżących organ pierwszej instancji z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a. nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego, gdyż akta sprawy nie pozwalały na rozstrzygnięcie, jakie wiatraki będą budowane i na której działce. Skoro zaś Kolegium nie dostrzegło powyższego naruszenia, to uchybiło regulacji art. 138 § 2 K.p.a. Skarżący zarzucili ponadto, że wyniki analizy przedstawione w załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy są niejasne, gdyż nie wiadomo co przedstawiają. Stwierdzili, że brak analizy hałasu i brak załącznika graficznego z rozłożeniem izofon hałasu na poszczególne nieruchomości z zaznaczeniem pory dziennej i nocnej oraz niewłączanie ich do treści decyzji rażąco narusza prawo. Skarżący zarzucili ponadto, że kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy została wydana, mimo iż Rada Gminy "[...]" podjęła uchwałę nr "[...]" z dnia 6 lipca 2011 r. o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz pomimo iż obowiązywała uchwała nr "[...]" z dnia 9 października 2012 r., o przystąpieniu do opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie m.in. "[...]". Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniosło również Stowarzyszenie "[...]" Zarzuciło ono, że skoro we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wskazano na zamiar wzniesienia innych turbin, niż uwzględnione w toku postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia, to wniosek ten nie mógł skutecznie zainicjować postępowania. Stwierdziło, że bezprawnie w decyzji ustalającej warunki zabudowy rozszerzono zakres tej decyzji na wszystkie elektrownie wiatrowe o określonej maksymalnej mocy i wysokości. Kwestia dopuszczalnego hałasu w środowisku została więc odmiennie oceniona, co narusza art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), jako przepis odrębny. Stowarzyszenie zarzuciło ponadto, że wniosek nie zawiera danych o gabarytach projektowanych obiektów oraz informacji o potwierdzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska możliwym negatywnym wpływie inwestycji na środowisko. Kolegium natomiast nie przeprowadziło analizy zgodności wniosku z decyzją środowiskową i decyzją nr "[...]". Zdaniem Stowarzyszenia zaniechanie określenia w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej technologii i producenta stanowi o naruszeniu art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skarżący zarzucił ponadto, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił przyczyn, dla których nie zawiesił postępowania w sprawie pomimo obowiązywania uchwały nr "[...]" z dnia 6 lipca 2011 r. o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz uchwały nr "[...]" z dnia 9 października 2012 r., o przystąpieniu do opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie m.in. "[...]". Podniósł też, że decyzję nr "[...]" wydano bez uprzedniego obwieszczenia o wszczęciu postępowania w tej sprawie i o wydaniu tej decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią, co rażąco narusza art. 21 w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Stowarzyszenie zakwestionowało ponadto prawidłowość stanowiska Kolegium odnośnie do wykładni art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżoną decyzją prawidłowo odmówiono stwierdzenia nieważność decyzji Wójta Gminy "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r., wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siłowni wykorzystującej siłę wiatru wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 K.p.a.). Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie, w sytuacji gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Dodać należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji winny być interpretowane ściśle, a ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto wymaga podkreślenia, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, właściwy organ nie bada sprawy merytorycznie, lecz jedynie ustala czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną. W konsekwencji organ nie prowadzi już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania badanej decyzji. Zasadnie Kolegium oceniło, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Strony skarżące nie kwestionują powyższego stanowiska odnośnie do przesłanek z art.156 § 1 pkt. 1, 3 - 7 K.p.a. Sporne jest czy decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r. nie narusza rażąco prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., można mówić, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga stosowania wykładni; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt III UK 77/11, LEX nr 1213420). Przy korzystaniu z tej instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11; 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2525/10; 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10; CBOSA). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie można więc utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto podnieść trzeba, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest więc stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa. Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. zasadza się więc wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem. W zaskarżonej decyzji prawidłowo wywiedziono, że decyzja z dnia 28 stycznia 2013 r. nie narusza rażąco art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowił podstawę prawną tej decyzji. Zasadnie stwierdzono, że zgodnie z ust. 3 art. 61 u.p.z.p. do spornej inwestycji – jako urządzenia infrastruktury technicznej – nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61. Wprawdzie nie ma w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definicji urządzeń infrastruktury technicznej, jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że elektrownie wiatrowe są takimi urządzeniami w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 762/12, CBOSA). Za stanowiskiem tym przemawiają regulacje zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059). Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Stosownie do art. 3 pkt 7 tej ustawy, procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Mając zatem na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Odnosząc się do wymogu dotyczącego istnienia lub projektowania wystarczającego uzbrojenia terenu, dla spornego zamierzenia budowlanego należy podzielić stanowisko organów administracji, że w okolicznościach sprawy został on spełniony. Dodać należy, że "[...]" podali w skardze, że inwestor posiada warunki przyłączenia nr "[...]" dla źródła wytwórczego do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym 110 kV – farmy wiatrowej "[...]". Niewątpliwie też teren inwestycji – grunty rolne klasy "[...]" nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ponadto, projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą "[...]" w zakresie ochrony gruntów rolnych. Skarżący zarzucają, że decyzja ustalająca warunki zabudowy rażąco narusza przepisy odrębne, w tym m.in. art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Zarzut ten jest niezasadny. W decyzji z dnia 22 maja 2009 r. ustalone zostały środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z siedmiu elektrowni wiatrowych o mocy do 2,5 MW każda i wysokości całkowitej około 150 m. W ramach tej inwestycji planowano rozmieszczenie m.in. trzech turbin w obrębie "[...]" na działkach nr nr "[...]". Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, po wydaniu powyższej decyzji, inwestor dokonał podziału działki nr "[...]" i wydzielono z niej m.in. działkę nr "[...]" (oddzieloną od sąsiednich terenów zabudowanych działką nr "[...]"), dla której ustalono warunki zabudowy kwestionowaną decyzją. W tych okolicznościach, nie można zasadnie twierdzić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie odnosi się do spornej inwestycji. Nie ma bowiem znaczenia, że zmienił się numer geodezyjny działki i jej powierzchnia, skoro teren ten był objęty postępowaniem w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie można też uznać za uzasadnionego prawnie poglądu, że z uwagi wskazanie przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie warunków zabudowy innego modelu siłowni wiatrowej, niż badany w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, decyzja ta nie może być uwzględniona w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. W decyzji tej podano, że planowane jest zastosowanie technologii na najwyższym poziomie siłowni wiatrowych. Wskazano wprawdzie konkretny model siłowni wiatrowej – "[...]", jednocześnie jednak zastrzeżono, że może to być również siłownia innej firmy o najbardziej zbliżonych parametrach jakościowych, to jest wysokich standardach najlepszej dostępnej techniki. Wbrew stanowisku skarżących, warunki zabudowy nie musiały dotyczyć wyłącznie siłowni model "[...]". Wprawdzie organ administracji ustalający warunki zabudowy jest związany decyzją środowiskową, ale w decyzji tej, wbrew wywodom skarżących, nie ograniczono inwestycji wyłącznie do opisanego wyżej modelu siłowni wiatrowej. Ponadto podnieść należy, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie określa się szczegółowych parametrów inwestycji, gdyż następuje to dopiero na kolejnym etapie inwestycyjnym – w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, co zasadnie podniosło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bada się jedynie, czy z punktu widzenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dana inwestycja może powstać na określonym terenie. Z uwagi na powyższe, zastrzegając w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji wysokość obiektu nie niższą niż 30 m i nie wyższą niż 150 m oraz jego moc maksymalnie do 2,5 Mw, a także określając odległości usytuowania obiektu od granic nieruchomości sąsiednich i zrealizowanej zabudowy zgodnie z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na minimalnie 400 m, Wójt Gminy "[...]" nie naruszył rażąco art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zarzut rażącego naruszenia art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku również nie jest zasadny. W przepisie tym wskazano, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Obowiązek przeprowadzenia takiej oceny niewątpliwie nie dotyczy przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 tej ustawy – w tym przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak sporna siłownia wiatrowa (zob. § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; Dz. U. nr 213, poz. 1397, z późn. zm.). W tych przypadkach konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ustalana jest bowiem na innych zasadach, a ponadto nie ma wówczas potrzeby wszczynania odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 – wystarczy uwzględnienie wpływu na tę formę ochrony przyrody w ramach postępowania prowadzonego na ogólnych zasadach (zob. K. Gruszecki, Komentarz do art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Lex/el. 2013). Tym samym przepis ten nie został naruszony w kontrolowanym postępowaniu, gdyż Wójt Gminy "[...]" nie miał obowiązku przeprowadzania analizy wpływu spornej inwestycji na obszary Natura 2000. Należy podzielić również stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące oceny naruszenia przez Wójta Gminy "[...]" § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 164, poz. 1588). Zgodnie z tym przepisem część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. W art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przewidziano zaś, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Tymczasem załącznik graficzny do analizy funkcji i cech zabudowy został sporządzony w skali 1: 5000. Niewątpliwie naruszenie to jest oczywiste. Niemniej jednak nie wywołuje ono skutków, które obligowałyby organ administracji do usunięcia kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że prawodawca zastrzegł, iż załączniki graficzne do decyzji ustalającej warunki zabudowy winny być sporządzone w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii, a wymóg ten w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać za spełniony -przy uwzględnieniu, że w niewłaściwej skali sporządzono wyłącznie załącznik graficzny do analizy, a nie załącznik, na którym wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy. W tej sytuacji nie można uznać, że naruszenie to winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji nr "[...]" ustalającej warunki zabudowy. Nie jest skuteczny również zarzut rażącego naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Posłużenie się przez ustawodawcę w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nieostrym pojęciem "rażącego naruszenia prawa", wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" mogą być w szczególności te unormowania, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi więc o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6 - art. 11 K.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 355/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 40). Uwzględniając powyższe, zaniechanie zamieszczenia informacji o złożeniu wniosku i wydaniu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, w sytuacji gdy organ pierwszej instancji powiadomił o tych zdarzeniach niektóre strony postępowania, nie może być oceniony jako rażące naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, którego skutki są nie do pogodzenia z zasadą praworządności. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez zaniechanie zawieszenia postępowania i brak uzasadnienia odstąpienia od zastosowania tej instytucji przez Wójta Gminy "[...]" wyjaśnić należy, że powołany przepis nie obliguje organu administracji prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy do zawieszenia postępowania, lecz upoważnia do jego zawieszenia z urzędu, jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego. Wydanie postanowienia o zawieszeniu zależy od oceny organu, na jakim etapie są prace planistyczne oraz czy dokumentacja planistyczna wskazuje na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z treścią projektowanego planu miejscowego. Dopuszczalne i celowe jest wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu i tylko wówczas, gdy w dopuszczonym przez ustawodawcę okresie zawieszenia w rzeczywistości nastąpiłoby uchwalenie planu. Taka sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanym postępowaniu. Zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że przedmiotem oceny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy nie może być decyzja wydana w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację danego przedsięwzięcia. Tym samym bez wpływu na ocenę istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa miała okoliczność czy w postępowaniu tym dokonano prawidłowych ustaleń w zakresie ochrony akustycznej środowiska. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zasadnie w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia 28 stycznia 2013 r. nie jest dotknięta wadą wymieniona w art. 156 § 1 K.p.a., co wykluczyło możliwość stwierdzenia jej nieważności. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.