II SA/Ol 59/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania I oddala skargę II zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego J. S. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. W dniu 17 sierpnia 2009r. A.G. wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie H.W.O. zamieszkałej w miejscowości I. przy ul. "[...]". Podała, że jest właścicielem tej nieruchomości, co potwierdza załączony wypis z księgi wieczystej. Wyjaśniła, że w dniu 7 sierpnia 2009r. została wykonana przez komornika w obecności policji eksmisja ww. z jej lokalu. Pani O. nie zamieszkiwała w nim od października 2008r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w tej sprawie Wójt Gminy decyzją z "[...]" Nr "[...]" orzekł o wymeldowaniu H.O. z miejsca zameldowania na pobyt stały w miejscowości I. ul. "[...]", gm. I. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, iż wobec wniosku A.G. wszczęto postępowanie w przedmiocie wymeldowania H.W.O. z pobytu stałego w miejscowości I. przy ul. "[...]". Podano, iż w dniu 7 sierpnia 2009r. dokonano eksmisji wymeldowanej ze spornego lokalu będącego własnością Pani G. Eksmisję wykonano bez obecności eksmitowanej strony, pozostałe jej rzeczy złożone zostały w jednym pomieszczeniu. Ustalono w toku przesłuchania, iż A.G. nabyła sporną nieruchomość w styczniu 2008r. w drodze licytacji prowadzonej przez komornika sądowego. Wskazała aktualny adres pobytu Pani O. w W. przy ul. "[...]". Przesłuchani w sprawie świadkowie I.G. oraz S.O. potwierdzili, iż H.O. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania od dłuższego czasu. Brat S.O. podał, iż od około jednego roku. Z informacji uzyskanej z Komendy Powiatowej Policji w D. wynika, że Pani H.O. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od ok. 1 roku, jak również potwierdzono przeprowadzenie przez komornika eksmisji tej osoby w dniu 7 sierpnia 2009r. W sprawie wezwana została w celu przesłuchania pani H.O. lecz nie stawiła się na wezwanie przedkładając jedynie dwukrotnie swoje wyjaśnienia na piśmie. Podała, iż sporna nieruchomość należała kiedyś do jej rodziców. W piśmie z 2 października 2009r. stwierdziła, iż nie opuściła budynku przy ul. "[...]" w I. lecz uciekła z domu w dniu 8 listopada 2008r. W budynku tym znajdują się jej rzeczy osobiste. Wyjaśniła, iż na co dzień znajduje się w różnych miejscach u rodziny i pobyt ten ma charakter odpoczynku. Swojego centrum życiowego nigdzie nie przenosiła, ponieważ nie posiada dłuższego miejsca pobytu i zamieszkania. Nadto wskazała, że nie zgadza się z treścią orzeczeń zapadłych w sprawie cywilnej w Sądzie Rejonowym w D. (dalej: SR w D.) i Sądzie Okręgowym w E. (dalej: SO w E.). Organ po ustaleniu okoliczności sprawy wyjaśnił, że z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż eksmisja z lokalu jest na gruncie art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zrównana z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu oraz uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu takiej osoby z lokalu, z którego została eksmitowana. Przytoczono treść orzeczeń sądu w tym przedmiocie tj. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003r. sygn. V SA 1398/02, wyrok NSA z 6 października 2005r. sygn. II OSK 65/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2008r. sygn. IV SA/Wa 2235/07. Wyjaśniono także, iż organ administracji publicznej orzekający w sprawie nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń sądów powszechnych będąc jednocześnie związany nimi w sprawach administracyjnych. Wobec wykonanej eksmisji z lokalu dalsze postępowanie dowodowe należało zatem uznać za niecelowe. Na zmianę stanowiska w sprawie nie ma wpływu okoliczność, iż strona eksmitowana pozostawiła w lokalu rzeczy osobiste, skoro z orzeczenia sądu wynika, iż nawet pozostawienie rzeczy osobistych w lokalu nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu - wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2009r. sygn. III SA/Gd 360/08. Od decyzji tej H.O. wniosła odwołanie. Zarzuciła, iż pomimo że jest stroną tego postępowania w decyzji nie ma żadnej wzmianki o dokumentach przez nią złożonych. Podkreśliła, iż zapis decyzji jakoby nie zgadzała się z orzeczeniami sądów powszechnych jest stwierdzeniem Wójta nie jej, gdyż w wyjaśnieniach z 22 sierpnia 2009r. oraz z 28 września 2009r. podała, iż A.G. nabyła nieruchomość uzyskaną w wyniku popełnionych przestępstw z art. 271, art. 273 oraz art. 233 § 4 k.k. Podstawą dla dokonanej przez Komornika Sądowego sprzedaży jest fałszywy dokument sporządzony przez Sędziego SR w D. na żądanie pełnomocnika J.B. Podniosła, iż organ przeoczył, że przymusowe opuszczenie lokalu przez osobę w nim zameldowaną nie może stanowić przesłanki wymeldowania, gdy było wynikiem działania lub zachowania innych osób - wyrok WSA w Warszawie z 9 maja 2008r. sygn. II SA/Wa 2235/07. W jej ocenie taka sytuacja zachodziła w jej przypadku, gdyż po jej stronie nie było dobrowolnego opuszczenia lokalu lecz było wynikiem działań innych osób. Żaden z powołanych wyroków nie dotyczy sytuacji, gdy eksmisja jest wynikiem przestępstw popełnionych przez sędziów w sprawowaniu ich urzędu. Dołączyła liczne kserokopie dokumentów dotyczących składanych przez nią środków zaskarżenia na czynności egzekucyjne do SR w D. i SO w E., oraz odpisy postanowień tych Sądów. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania, decyzją z "[...]" Nr "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 i art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ odwoławczy uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, zaś odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Powołując się na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz ustalenia poczynione w sprawie przez organu I instancji Wojewoda uznał, że zasadne jest orzeczenie o wymeldowaniu odwołującej, gdyż meldunek jest potwierdzeniem faktycznego miejsca pobytu osoby i winien być odnotowany w zapisach ewidencji ludności. Meldunek nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu oraz nie zastępuje zgody jego właściciela na zamieszkanie. Wskazano, iż niezbędną przesłanką do wymeldowania jest nie tylko samo fizyczne opuszczenie lokalu ale także ustalenie, czy osoba opuściła lokal w którym uprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, oraz czy opuszczenie to ma charakter trwały i dowolny. Wszystkie osoby przesłuchane w sprawie zgodnie oświadczyły, że H.O. nie zamieszkuje przy ul. "[...]". Podkreślono, iż twierdzenia strony o bezprawnym działaniu organów czy sądów nie mają znaczenia w sprawie, gdyż do wymeldowania osoby niezbędne jest opuszczenie lokalu bez względu na to czy osobie takiej przysługuje prawo własności, czy też nie. Dokonane ustalenia potwierdzają fakt, że odwołująca nie przebywa w lokalu od ponad roku, zaś pozostawione rzeczy osobiste zostały złożone przez Komornika Sądowego w jednym pomieszczeniu przy wykonywaniu wyroku nakazującego eksmisję z tego lokalu. W sprawie tej doszło do spełnienia niezbędnej przesłanki do wymeldowania jaką jest trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu. Podzielono pogląd organu I instancji, że eksmisja wprowadzająca w życie prawomocny wyrok sądu cywilnego jest na gruncie art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zrównana z dobrowolnym opuszczeniem lokalu przez osobę eksmitowaną. Od decyzji tej H.O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając ponownie, że podstawą tej decyzji jest fałszywy dokument - postanowienie (sygn. "[...]") z "[...]" sporządzone przez Sędziego SR w D. E.A. na żądanie adwokata opatrzone pieczęcią prawomocności wydaną przez Sędziego Sądu Odwoławczego A.R. postanowieniem z "[...]" (sygn. "[...]"). Podała, że akty te oparte są na przestępstwach przeciwko wymiarowi sprawiedliwości z art. 233 § 4 kk oraz przestępstwach przeciwko dokumentom z art. 271 kk, nieruchomość uzyskaną za pomocą przestępstw Sąd sprzedał A.G. za pośrednictwem Komornika Sądowego - art. 273 kk. Wobec tego skarżona decyzja nie dotyczy jej skargi i wyjaśnień składanych w sprawie wymeldowania. Zarzuciła, iż najpierw Wójt występował w roli składającego za nią wyjaśnienia, a następnie w roli organu, który ją wymeldował. Działanie takie jest sprzeczne z Kpa, gdyż organy stoją na straży praworządności i podejmują działania na podstawie przepisów prawa. Wniosła o zwolnienie z kosztów postępowania, gdyż jest osobą bezrobotną. Do skargi załączyła kserokopie orzeczeń sądów powszechnych dot. zniesienia współwłasności i dział spadku, środków zaskarżenia od tych orzeczeń oraz środków zaskarżenia dotyczących czynności i postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu skargi wyjaśnił, że wszystkie dowody oraz okoliczności jednoznacznie dowodzą, że skarżąca opuściła lokal przy ul. "[...]" w miejscowości I. trwale. O trwałości przesądza brak obiektywnych możliwości powrotu pod wskazany adres z uwagi na wykonaną eksmisję rzeczy należących do skarżącej w dniu 7 sierpnia 2009r. (sygn. akt "[...]"), przy czym Sąd orzekł eksmisję bez prawa do lokalu socjalnego. Postanowieniem z 6 kwietnia 2010r. (sygn. akt II SA/Ol 59/10) Referendarz Sądowy WSA w Olsztynie postanowił zwolnić skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowić na jej rzecz radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w O. jako pełnomocnika skarżącej wyznaczyła radcę prawnego J.S. Pismem procesowym złożonym na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Decyzji zarzucił ruszenie przepisów art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 Kpa oraz art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych polegające na tym, że nie uwzględniono podnoszonej okoliczności, że skarżąca opuściła lokal wbrew swojej woli jeszcze przed wykonaniem eksmisji. Wyjaśniła, że zmuszona była opuścić lokal z powodów rodzinnych, nie zakładała nigdzie nowego centrum życiowego. Te okoliczności nie zostały uwzględnione, pominięte jako nie udowodnione. Natomiast obowiązkiem organów jest podjąć wszelkie kroki do wyjaśnienia stanu sprawy. Skarżącą podtrzymała skargę oraz przedłożyła kserokopię pisma kierowanego do Prokuratora Generalnego oraz powiadomienie o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez sędziów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad, czy uchybień w prowadzonym postępowaniu, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993, ze zm.) zwanej dalej: ustawą o ewidencji ludności. Na wstępie wyjaśnić należy, iż obowiązek meldunkowy określony przepisami powołanej wyżej ustawy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ewidencja ta, polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób, służy także ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich. Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji RP za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 listopada 2007r. sygn. akt II SA/Ol 645/07, niepublikowany). Obowiązkiem organów ewidencyjnych jest czuwanie nad prawidłową i zgodną ze stanem faktycznym ewidencją osób, a więc meldowanie ich tam, gdzie mieszkają i wymeldowywanie ich z lokali, które opuścili. Utrzymywanie zameldowania w lokalu, w którym osoba nie zamieszkuje byłoby fikcją meldunkową. Z uwagi na to, że opuszczenie przez osobę miejsca pobytu stałego, w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest traktowane jako fakt prawotwórczy, uprawniający organ do wymeldowania z pobytu stałego, dla prawidłowej wykładni omawianego przepisu istotne znaczenie ma określenie wymaganych cech tej okoliczności. Powołany przepis nie precyzuje jednak, jaki charakter ma mieć opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Kwestia dobrowolności ma jednak drugorzędne znaczenie, o ile opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Należy bowiem wskazać, że o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy można mówić także wówczas, gdy dana osoba, która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (tj. wbrew własnej woli) nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2000r. sygn. akt V SA 1424/99, z dnia 25 października 2005r. sygn. akt II OSK 127/05, z dnia 13 września 2006r. sygn. akt II OSK 1069/05,), a także kiedy opuszczenie lokalu jest konsekwencją wyroku orzekającego eksmisję (np. wyrok NSA z dnia 6 października 2005r. sygn. akt II OSK 65/05), bądź też samego wykonania wyroku orzekającego eksmisje (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009r. sygn. akt II OSK 1895/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznając sprawę w zakreślonej wyżej kognicji stwierdził, iż decyzja Wojewody z "[...]" oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z "[...]" o wymeldowaniu z pobytu stałego H.O. z lokalu położonego w miejscowości I. przy ul. "[...]" nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego skutkujących ich uchyleniem. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jak wyżej wskazano opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy winno mieć charakter dobrowolny i trwały. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych dobrowolne opuszczenie lokalu w trakcie trwającego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest takim opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i dla prawidłowości decyzji w tym przedmiocie nie ma znaczenia, czy strona wyprowadziła się w dacie wykonywania eksmisji, czy też znacznie wcześniej przed jej wykonaniem (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 stycznia 2009r. sygn. IV SA/Wa 1416/08, wyr. WSA w Łodzi z 15 września 2004r. sygn. II SA/Łd 632/03). Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika bezspornie, iż lokal przy ul. "[...]" w miejscowości I. stanowi własność A.G., co potwierdza postanowienie SR w D. z "[...]" (sygn. "[...]") o przesądzeniu własności nieruchomości położonej w I. na rzecz A.E.G. za cenę 62.00 zł oraz odpis z księgi wieczystej o nr "[...]" prowadzonej dla nieruchomości położonej w miejscowości I. o nr ewidencyjnym "[...]". Z przedłożonego zaświadczenia Komornika Sądowego przy SR w D. z "[...]" wynika, iż w sprawie egzekucyjnej przeciwko H.W.O. prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego - postanowienia SR w D. z "[...]" sygn. jw. zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w dniu 7 sierpnia 2009r. dokonano eksmisji z lokalu przy ul. "[...]" w miejscowości I. dłużniczki H.W.O. i wprowadzono w posiadanie nieruchomości wierzyciela –A.G. (karta 6 akt adm.). Przesłuchani w sprawie świadkowie – A.G., S.O. i I.G. potwierdzili, iż H.O. nie zamieszkuje we wspomnianym lokalu od około jednego roku. Sama skarżąca podała w składanych wyjaśnieniach, że nie opuściła trwale i dobrowolnie lokalu mieszkalnego lecz wyjechała w celach odpoczynku do rodziny w W., przy czym nie zmieniła swojego centrum życiowego. Dalej z wyjaśnień oraz twierdzeń zawartych w odwołaniu oraz wniesionej skardze konsekwentnie strona skarżąca podnosi, iż sprzedaż domu w którym zamieszkiwała nastąpiła na skutek popełnionych przestępstw przez sędziów sądów powszechnych w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności i działu spadku. Przedłożyła kserokopie orzeczeń sądowych m.in. z "[...]" SR w D. sygn. "[...]", które na skutek apelacji pozostałych uczestników zostało postanowieniem SO w E. z "[...]" sygn. "[...]" uchylone i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, postanowienie SO w E. z "[...]" sygn. "[...]" dotyczące działu spadku, w którym oddalono apelację H.O. od postanowienia SR w D. z "[...]" sygn. "[...]" oraz kserokopie składanych do sądów powszechnych środków zaskarżenia od wydanych orzeczeń oraz dokonanych czynności komorniczych. W ocenie skarżącej dokumenty te potwierdzają jej zarzuty o uzyskaniu nieruchomości, z której dokonano jej wymeldowania w wyniku przestępstw popełnionych przez sędziów sądów powszechnych tj. przestępstwa z art. 233 § 4 k.k., art. 271 k.k., art. 273 k.k. W odniesieniu do powołanego zarzutu skarżącej pozostaje wyjaśnić, iż okoliczność popełnienia przestępstwa przez określone osoby może wynikać jedynie z prawomocnego orzeczenia sądu, w żadnym zaś przypadku takie twierdzenia nie mogą być zasadne w oparciu o subiektywne odczucia strony skarżącej. Dopóki zatem z obrotu prawnego nie zostaną wyeliminowane orzeczenia sądów powszechnych, na mocy których dokonano działu spadku oraz zniesienia współwłasności, w wyniku których następnie doszło do wykonania eksmisji skarżącej z lokalu położonego przy ul. "[...]" w I., dopóty prawomocne orzeczenia sądów powszechnych wywołują skutki w sferze prawa cywilnego i wiążą tak inne sądy jak i organy administracji publicznej. W tej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność wykonanej eksmisji skarżącej ze wskazanego lokalu w dniu 7 sierpnia 2009r. na mocy tytułu wykonawczego, jak również okoliczność, iż strona skarżąca nie zamieszkiwała już w tym lokalu od jesieni 2008r. Świadkowie podają, iż od października 2008r, zaś skarżąca wyjaśniła, iż nie zamieszkuje od listopada 2008r., wobec powyższego bezzasadne było ustalanie przez organy orzekające w tej sprawie, czy opuszczenie lokalu miało charakter trwały (czemu oponuje skarżąca) i dobrowolny, skoro na skutek postanowienia SR w D. z "[...]" sygn. "[...]" zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z "[...]" dokonano eksmisji dłużniczki H.O. z tego lokalu. Okoliczność tę należy jak wynika z wcześniej przytoczonych poglądów orzecznictwa sądowego uznać za spełnienie przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. W tym stanie rzeczy gołosłowne są twierdzenia pełnomocnika skarżącej, iż organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły pełnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w tej sprawie nie ustalając jednoznacznie, czy opuszczenie lokalu przez skarżącą miało charakter dobrowolnego skoro nastąpiło jeszcze przed eksmisją. Odnośnie zaś przedłożonych przez skarżącą na rozprawie dokumentów potwierdzających wystąpienie ze skargą do Prokuratora Generalnego oraz zawiadomienia o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia w latach 2002 - 2010 w E. i D. uprawnień przez sędziów Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego pozostaje bez wpływu na orzeczenia organów administracji, bowiem pisma te potwierdzają jedynie wystąpienie z takim wnioskiem przez skarżącą. Brak jest natomiast nadal prawomocnego orzeczenia sądu potwierdzającego popełnienie przestępstw w tym zakresie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak już to wyżej wskazano, należy uznać za wyczerpujący do wydania końcowego rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania na rzecz pełnomocnika skarżącego radcy prawnego J.S. z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 w zw. z art. 242 ustawy ppsa oraz art. 205 § 2 tej ustawy.