II SA/Ol 7/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że decyzją z "[...]" Starosta A, po raz kolejny rozpoznając sprawę uwagi na to, że jego wcześniejsza decyzja została uchylona przez organ odwoławczy ponownie orzekł o skierowaniu M. K. (dalej: skarżący) na badania psychologiczne, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji wskazano na przekroczenie przez kierowcę dopuszczalnej liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzuciła: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 99 ust. 1 pkt 3b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i w konsekwencji wydaniu decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w sytuacji gdy skarżący nie przekroczył liczby punktów wymaganych do wydania przez organ przedmiotowej decyzji; 2/ naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich toczy się postępowanie zmierzające do oceny, czy istnieją podstawy kasacyjnego uchylenia wyroku będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji, wobec czego rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięć zapadłych w tym postępowaniu, a to obliguje organ do zawieszenia postępowania; - art 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. , 80 k.p.a. poprzez powierzchowne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie, a także niewyczerpujące rozpatrzenie i zgromadzenie materiału dowodowego i w konsekwencji powierzchowne zbadanie sprawy pod kątem istnienia przesłanek do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania wskazano na to, że przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich toczy się postępowanie dotyczące tego, czy wyrok karny będący podstawą decyzji został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami, dlatego też przedmiotowe postępowanie powinno zostać zawieszone. Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268, dalej: u.k.p.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty ma bezwzględny obowiązek poddania się kontrolnemu badaniu psychologicznemu. Decyzja ta ma charakter związany, gdyż przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. nie przewiduje żadnych wyjątków i nie pozostawia pola do dowolnej interpretacji. Organy administracji prowadzące postępowanie nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy. Z treści wniosku policji wynika, że od 29 września 2016 r. do 6 września 2017 r. skarżący dopuścił się szeregu wykroczeń drogowych, za które otrzymał łącznie 28 punktów. Natomiast wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich o wywiedzenie kasacji w postępowaniu wykroczeniowym nie ma żadnego wpływu na bieg postępowania administracyjnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik skarżącego zarzuciła : naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 99 ust. 1 pkt 3b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący przekroczył liczbę 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez: 1.1. dokonanie dowolnej oceny dowodów i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie wbrew zasadom logiki oraz doświadczenia życiowego, skutkujące błędnym przyznaniem wiary oraz pozostawaniem stronniczym przez organ w toku prowadzonej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wybiórczego zbadania sprawy pod kątem istnienia przesłanek do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, niepodjęcie przez organ wszystkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy nie było podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na treść wydanej decyzji polegających na: uznaniu, że wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich o wywiedzenie kasacji w postępowaniu wykroczeniowym nie ma żadnego wpływu na bieg postępowania administracyjnego, bowiem w sprawach wykroczeniowych krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia kasacji jest ograniczony podmiotowo, podczas gdy fakt podmiotowego ograniczenia legitymacji czynnej do wniesienia kasacji nie wpływa na zasadność zastosowania normy określonej w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uznaniu, że z treści odwołania nie wynika z którym zdarzeniem drogowym należy łączyć złożony przez stronę odwołującą wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich, co uzasadniać miało odmowę zastosowania przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podczas gdy z treści odwołania oraz z załączonego do niej dokumentu, tj. wniosku do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz orzeczenia Sądu Rejonowego wynika wprost co do jakiego rozstrzygnięcia został złożony wniosek o wywiedzenie kasacji, a tym samym z jakim zdarzeniem drogowym organ winien był łączyć wniosek z dnia 10 stycznia 2020 r. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich toczy się postępowanie zmierzające do oceny, czy istnieją podstawy do kasacyjnego uchylenia wyroku będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji, co powinno było doprowadzić do zawieszenia przez organ postępowania, a nie przedwczesnego wydania zaskarżonej decyzji. art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, tj. zaniechanie zwrócenia się do Rzecznika Praw Obywatelskich o przesłanie informacji na jakim etapie znajduje się postępowanie z wniosku M. K., czy została wniesiona kasacja w przedmiotowej sprawie oraz w jakim terminie zostanie rozpoznana sprawa pomimo tego, iż organ administracji publicznej winien stać na straży praworządności i z urzędu podejmować wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a czego to organ nie uczynił; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów odwołania opisanych w pkt II. 1. odwołania, tj. niewskazanie podstawy prawnej uznania, iż wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich o wywiedzenie kasacji w postępowaniu wykroczeniowym nie ma żadnego wpływu na bieg postępowania administracyjnego, bowiem w sprawach wykroczeniowych krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia kasacji jest ograniczony podmiotowo co oznacza nie rozpoznanie istoty sprawy, gdyż zarzuty dotyczyły istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Z uwagi na powyżej zarzuty profesjonalna pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji w sposób błędny przyjął, iż fakt zainicjowania przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich postępowania zmierzającego do ustalenia czy wyrok Sądu Okręgowego z dnia "[...]" w sprawie o sygn. akt "[...]" będący podstawą decyzji z dnia "[...]" wydanej przez Starostę A został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zdaniem skarżącego postępowanie przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich powinno mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a taka sytuacja niewątpliwie wypełnia dyspozycję art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Co więcej, uzasadnienie dla takiego stanowiska przedstawione w wydanej decyzji nie tylko jest nielogiczne, ale i w żaden sposób nie uargumentowane prawnie. Zupełnie nieuprawnionym było przyjęcie, że nie zachodzą podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania w oparciu o przepis art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2020 r. (sygn. akt II GSK 1310/19) oraz z dnia 28 kwietnia 2020 r. (sygn. akt II OSK 1757/19) w sytuacji , gdy ujawni się spór, którego rozstrzygnięcie wykracza poza zakres kompetencji organu, konieczne jest wstrzymanie wydania aktu poprzez zawieszenie postępowania. Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem to od rozstrzygnięcia przez Rzecznika Praw Obywatelskich, a następnie przez Sąd Najwyższy zależeć będzie rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Ponadto, regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej, różną od obowiązującej w sprawach cywilnych (art. 6 k.c.), jest to, że ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie spoczywa na organie administracyjnym. Wiąże się to z istotą postępowania administracyjnego, na etapie którego organ administracyjny nie jest stroną, lecz organem władczym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 1998, I SA/Gd 1675/96, LEX nr 34761). Natomiast organ zaniechał zwrócenia się do Rzecznika Praw Obywatelskich o przesłanie informacji na jakim etapie postępowania znajduje się wniosek skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania sprawy, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji w zakresie ich zgodności z prawem materialnym, jak i procesowym. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Regulacja art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. jest związana z bezpieczeństwem publicznym (bezpieczeństwem drogowym) i przynależy do sfery administracyjno-karnej, która m.in. określa restrykcje za wielokrotne naruszanie przez kierującego pojazdem silnikowym, przepisów ruchu drogowego i przekroczenie ustalonego ustawą limitu punków za wykroczenia drogowe. Zastosowana konstrukcja przepisu - "starosta wydaje" wskazuje na zobligowanie organu do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie, w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie, a więc w przypadku wniosku organu policji, który stwierdził przekroczenie dopuszczalnej ilości punktów karnych za naruszenia przepisów prawa drogowego. Spełnienie tej przesłanki powoduje wystąpienie stanu faktycznego, który daje podstawy do nałożenia, w drodze decyzji, obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu. Starosta zaś (podobnie jak Kolegium) nie jest więc uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, ani tym bardziej do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że organy te, zgodnie z omawianym art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b i ust. 2 pkt 2 u.k.p. wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego policji o skierowanie danego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2358/15, wyrok z 9 stycznia 2018 r., I OSK 288/17, wyrok NSA z 5 grudnia 2018 r., I OSK 410/17, wyrok NSA z 12 kwietnia 2019 r., I OSK 1749/17). Na organach tych nie ciąży powinność wyjaśnienia okoliczności, których wynikiem było wprowadzenie do ewidencji punktów za poszczególne naruszenia przepisów ruchu drogowego, gdyż to nie do ich kompetencji należało umieszczenie punktów w ewidencji (wyrok NSA z 8 marca 2019 r., I OSK 1258/17). Nie ulega przy tym wątpliwości, że sfera bezpieczeństwa drogowego została poddana nadzorowi policji oraz organów administracji, które na mocy przepisów prawa krajowego, wykonują kompetencje policji w zakresie kontroli i ewidencji naruszeń przepisów ruchu drogowego (por. art. 96 ust. 1 i 2, art. 99 ust. 1 u.k.p. i wyrok NSA z 16 kwietnia 2020 r., I OSK 4232/18). Decyzja organu wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. ma charakter związany. Decyzję w tym przedmiocie starosta wydaje na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego, o czym stanowi art. 99 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Treść tych przepisów ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania skierowania na badania. Zobowiązują one starostę do podjęcia stosownych czynności w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem silnikowym liczby 24 punktów w ewidencji kierowców. Wydanie decyzji jest obligatoryjne w każdym wypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy określoną wyżej liczbę punktów w ewidencji. Z samego zaś faktu, że starosta wydaje decyzję na wniosek organu policji, nie można wywodzić uprawnienia starosty do podważania dokonanych przez inny organ wpisów w ewidencji przezeń prowadzonej. Jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne i nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów. Próby kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów osoba, której przypisano określoną liczbę punktów może podejmować w postępowaniu prowadzonym przed właściwym komendantem wojewódzkim policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu. Zaakcentowania również wymaga, że dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotne znaczenie ma data naruszenia (naruszeń) przepisów ruchu drogowego. Nie ma natomiast znaczenia data dokonania przez organ rejestracyjny wpisu tego naruszenia, czy też data przekwalifikowania punktów tymczasowych na ostateczne (zob. wyrok NSA: z 31 marca 2011 r., I OSK 1013/10, wyrok NSA z 1 czerwca 2012 r., I OSK 225/12, wyrok NSA z 31 października 2012 r., I OSK 1084/12, wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., I OSK 1152/09). W świetle powyższego niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu prawa materialnego, zwłaszcza że nikt w rozpoznawanej sprawie nie wywodził, iż skarżący przekroczył liczbę 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co jest podnoszone w skardze. Skarżącemu rzeczywiście za popełnione naruszenia w okresie od 29 września 2016 r. do 6 września 2017 r. zgodnie z informacją uzyskaną od Komendanta Wojewódzkiego Policji przypisano 28 punktów karnych, zważyć jednak należy, że skierowanie na badania psychologiczne ma miejsce w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów. Podkreślić trzeba również to, że Kolegium w sposób jednoznaczny potwierdziło popełnienie wykroczenia drogowego przez skarżącego w dniu 6 września 2017 r. Nikt nie może mieć wątpliwości, w tym również strona skarżąca, że wyrok Sądu Rejonowego z "[...]" w sprawie "[...]" stwierdzający winę skarżącego za popełnione wykroczenie drogowe jest prawomocny (k. – 64 akt administracyjnych). Dlatego też przekonanie skarżącego i jego pełnomocnika o tym, że skarżącemu mylnie przypisano liczbę 28 punktów jest po prostu błędne. Dokonując dalszej analizy zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego w świetle poczynionych dotychczas rozważań stwierdzić należy, że pomimo ich wielości ograniczają się one do wywodzenia, iż konieczne było zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na złożenie do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o wywiedzenie kasacji oraz do stwierdzeń w żadnym stopniu nieuzasadnionych. Pełnomocnik skarżącego w żadnym stopniu nie wyjaśnia, gdzie upatruje stronniczego postępowania organu administracji, wybiórczego zbadania sprawy czy postępowania wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Stwierdzenia te nie zostały nawet uprawdopodobnione i wydaje się, że nie mają one niczego wspólnego z rozpoznawaną sprawą i postępowaniem dotyczącym skierowania skarżącego na badania psychologiczne Pamiętać należy przy zachowaniu pełnego szacunku do postępowania organów w rozpoznawanej sprawie, że ich rola i zasady postępowania w dużym stopniu wynikały z obowiązujących przepisów prawa, które nie pozwalają na jakikolwiek luz decyzyjny. Zarzuty niczym nie uprawdopodobnione nie mogą być skuteczne, podobnie jak ich ilość nie może być utożsamiana z trafnością. W rozpoznawanej sprawie rzeczą pewną jest, że Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż skarżący dopuścił się naruszeń przepisów i zasad ruchu drogowego, za które przypisano mu 28 punktów. Powyższej czynności skarżący nie zakwestionował, dlatego też starosta zobligowany był do skierowania go na badania psychologiczne, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Niczego w rozpoznawanej sprawie nie zmienia skierowanie przez skarżącego do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o wniesienie kasacji od wyroku prawomocnie go skazującego za wykroczenie drogowe popełnione 6 września 2017 r. Tak jak to już wcześniej wskazywano regulacja art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. jest związana z bezpieczeństwem publicznym (bezpieczeństwem drogowym) i przynależy do sfery administracyjno-karnej, która m.in. określa restrykcje za wielokrotne naruszanie przez kierującego pojazdem silnikowym, przepisów ruchu drogowego i przekroczenie ustalonego ustawą limitu punków za wykroczenia drogowe. Dlatego zupełnie bezzasadne, z racji bezpieczeństwa drogowego, byłoby oczekiwanie na przyszłe i niepewne wniesienie kasacji oraz ewentualne rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego. W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku sądu skazującego skarżącego za wykroczenie, istnieją środki prawne do wzruszenia również ostatecznej decyzji administracyjnej. Zawieszenie postępowania administracyjnego w takiej sytuacji jest wręcz niedopuszczalne gdyż wniosku o wywiedzenie kasacji w sprawie o wykroczenie nie można w realiach rozpoznawanej sprawy uznać za zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przywołane w skardze kasacyjnej orzeczenia dotyczą sytuacji odmiennych i żadnym przypadku nie mogą przekonywać o konieczności zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy administracji prowadzące to postępowanie nie miały obowiązku ustalania stanu sprawy prowadzonej przed Rzecznikiem Praw Obywatelskim. Jeżeli pełnomocnik skarżącego uważała tę okoliczność za istotną to nic nie stało na przeszkodzie aby sama zwróciła się z takim pytaniem, skoro tego nie uczyniła to oznacza, że i ona tej kwestii nie uznała za istotną z punktu reprezentowania interesów skarżącego w niniejszym postępowaniu i ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Reasumując, w ocenie Sądu, zgodzić należy się ze stanowiskiem Kolegium, że w niniejszej sprawie organ miał podstawę do skierowania skarżącego na badania psychologiczne w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wynikało, że skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, co skutkowało przekroczeniem przez niego limitu punktów karnych za te naruszenia. Wykazana na podstawie wniosku uprawnionego organu okoliczność przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego obligowała starostę do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (por. wyrok NSA z 23 marca 2018 r., I OSK 1334/16). Organ wydający decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia ilości dozwolonych punktów karnych, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na podstawie stanowiska właściwego organu policji w przedmiocie przypisania punktów. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.