II SA/Ol 761/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Decyzją z dnia 17 grudnia 2013 r. Prezydent O. działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 151 z późn. zm.) skierował S.W., posiadającego prawo jazdy kategorii B, nr "[...]", na badania psychologiczne w zakresie psychologii ruchu, w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że Komendant Wojewódzki Policji w O., na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 Iit. b i art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, wystąpił o skierowanie kierowcy na badanie psychologiczne, z uwagi na wielokrotne naruszenie przez niego przepisów i zasad ruchu drogowego w okresie od dnia 8 listopada 2012 r. do dnia 17 lutego 2013 r., co skutkowało przekroczeniem liczby 24 punktów. W tej sytuacji, zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, starosta zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Organ pouczył skarżącego, że nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia psychologicznego spowoduje wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. W złożonym odwołaniu S.W. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na fakt prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. decyzją Prezydenta O.lsztyna z dnia 12 listopada 2013 r. Wywiódł, że skoro komendant wojewódzki Policji nie prowadzi postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy, to rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) jest niekonstytucyjne, gdyż narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto odwołujący się podtrzymał w całości argumentację zawartą w korespondencji prowadzonej z organami prokuratury i Policji oraz organem pierwszej instancji, że w sytuacji gdy prawomocnym wyrokiem został skazany za wykroczenie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego bez niezbędnych do tego uprawnień, to w okresie od 8 listopada 2012 r. do 8 listopada 2013 r., jako osoba nieposiadająca uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie był kierowcą w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym i ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisów wykonawczych do tych ustaw. W konsekwencji nie było możliwe zastosowanie wobec niego procedur dotyczących kierowców. W pismach uzupełniających odwołanie zwrócił uwagę na sprzeczności w kierowanych do niego pismach Komendanta Wojewódzkiego Policji z 19 grudnia 2013 r. i 22 listopada 2013 r. oraz na naruszenie art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń przez pominięcie, że mandaty karne wymierzone mu zostały za brak uprawnień do kierowania pojazdami. Odwołujący się dodał, że poddał się niezbędnym badaniom, na które ponownie jest kierowany. Decyzją dnia 20 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekło o skierowaniu S.W. na badania psychologiczne w zakresie psychologii ruchu, w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w okresie od 8 listopada 2012 r. do 17 lutego 2013 r. odwołujący się dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, gdyż w dniu 8 listopada 2012 r. jadąc samochodem osobowym, kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła i nie zastosował się, w celu uniknięcia kontroli, do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu, za co otrzymał 23 punkty. Natomiast w dniu 17 lutego 2013 r. jadąc samochodem osobowym, nie zatrzymał pojazdu w związku ze znakiem B-20 - "stop", za co otrzymał 2 punkty. Kolegium stwierdziło, że w związku z powyższym zaistniała podstawa do skierowania strony na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w celu sprawdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Odnosząc się do zarzutu ponownego kierowania odwołującego się na badania, pomimo iż już poddał się takim badaniom, Kolegium wyjaśniło, że skierowanie na badanie psychologiczne wystawione w dniu 9 listopada 2012 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w M. wydane zostało na podstawie obowiązującego wówczas art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Odrębną od prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości podstawę do skierowania kierującego na badania psychologiczne, zarówno na gruncie ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i ustawy o kierujących pojazdami, stanowi przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skierowanie z dnia 9 listopada 2012 r. wydane zostało z powodu kierowania przez odwołującego się pojazdem w stanie nietrzeźwości, natomiast skierowanie na mocy decyzji będącej przedmiotem odwołania spowodowane było przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego. W związku z powyższym Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem odwołującego, że został on powtórnie z tego samego powodu skierowany na badania, które już wykonał. Organ odwoławczy uznał ponadto za niezasadny zarzut ponownego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. Wyjaśnił, że decyzją Prezydenta O. z dnia 12 listopada 2013 r. umorzono postępowanie w sprawie cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja ta wydana została zatem w innej sprawie - dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a nie w sprawie skierowania odwołującego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Kolegium wyjaśniło, że podjęło reformatoryjne orzeczenie i ustaliło nowy termin na poddanie się badaniom psychologicznym, gdyż termin określony w decyzji organu pierwszej instancji już minął, a zatem wykonanie decyzji w przypadku utrzymania jej w mocy byłoby niemożliwie. W złożonej skardze S.W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt 21 ustawy o Prawo ruchu drogowym oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w dniu 17 lutego 2013 r. miał status kierowcy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Skarżący podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w M., II Wydziału Karnego z dnia 7 lutego 2013 r. (sygn. akt "[...]") został skazany za prowadzenie samochodem będąc w stanie nietrzeźwości, a w związku z naruszeniem wielu przepisów ruchu drogowego, otrzymał też wówczas 23 punkty. W dniu 9 listopada 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w M., działając na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skierował go na badanie psychologiczne, z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Skarżący poddał się temu badaniu w dniu 11 lutego 2013 r. Następnie, w dniu 17 lutego 2013 r. dopuścił się kolejnego naruszenia, za które otrzymał 2 punkty karne, co spowodowało przekroczenie dozwolonej liczby 24 punktów i stanowiło podstawę do wydania przez starostę decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Skarżący zarzucił, że bezzasadnie dokonano do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisu naruszenia, którego dopuścił się w dniu 17 lutego 2013 r., gdyż w tym dniu nie miał już statusu kierowcy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Postanowieniem Prokuratury Rejonowej w M. z dnia 13 listopada 2012 r. zatwierdzono bowiem zatrzymanie mu prawa jazdy za pokwitowaniem, dokonane w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący wywiódł, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt IV KK 282/08, że osoba, której prawo jazdy zatrzymano, w okresie jego zatrzymania jest osobą niemającą uprawnień do prowadzenia pojazdu w rozumieniu art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń. Zdaniem skarżącego, wydane przez sąd lub prokuratora orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy powoduje, że osoba względem której zapadło takie orzeczenie, traci przymiot kierowcy w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, pomimo że uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostały jej cofnięte w postępowaniu administracyjnym. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy Prawo o ruchu drogowym "kierowcą" jest osoba uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem, natomiast na mocy § 2 powołanego wyżej rozporządzenia do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wobec tego, skoro skarżący nie posiadał w dniu 17 lutego 2013 r. wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem, za co m.in. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 27 czerwca 2013 r., brak było podstaw do uznania go za kierowcę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o Ruchu drogowym, a tym samym bezpodstawnie dokonano wpisu do ewidencji punktów karnych związanych z wykroczeniem popełnionym w dniu 17 lutego 2013 r. Stwierdził, że organ wydając zaskarżoną decyzję pominął treść art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń, co skutkowało wydaniem decyzji bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Nie zgodziło się ponadto ze stanowiskiem skarżącego, że w związku z tym, iż za szereg przewinień w ruchu drogowym zatrzymano mu prawo jazdy, to od dnia zatrzymania nie można mu było przypisać punktów za kolejne przewinienia czy skierować na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Oznaczałoby to bowiem, że osoba, której zatrzymano prawo jazdy mogłaby w zasadzie bezkarnie dokonywać kolejnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, skoro wszelkie sankcje przewidziane za te naruszenia nie mogłyby mieć do niej zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w stanie faktycznym sprawy, przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obligowało Prezydenta Olsztyna do skierowania skarżącego na badania lekarskie. Stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d. Zaznaczyć należy, że z treści cytowanych przepisów wynika, że decyzja wydawana na ich podstawie jest rozstrzygnięciem związanym. Oznacza to, że jeżeli zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Z akt administracyjnych wynika bezspornie, że skarżący dopuścił się wielokrotnie naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, poprzez kierowanie w dniu 8 listopada 2012 r. pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, niezastosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i niezastosowanie się, w celu uniknięcia kontroli, do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu, za co otrzymał 23 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Ponadto w dniu 17 lutego 2013 r., nie zatrzymał pojazdu w związku ze znakiem B-20 - "stop" za co otrzymał 2 punkty. Skarżący przekroczył więc liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Komendant Wojewódzki Policji w O. wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2013 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, z uwagi na otrzymanie przez kierowcę liczby 25 punktów. Prawidłowo zatem stwierdzono, że skoro skarżący w okresie jednego roku dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za co przypisano mu 25 punktów, a Komendant Wojewódzki Policji w O. zwrócił się z wnioskiem o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, to organ pierwszej instancji zobligowany był wydać decyzję o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Organ ten, na mocy art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, jest bowiem związany wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji, w sytuacji gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca przekroczył limit 24 punktów karnych. Wskazać też trzeba, że zagadnienie ilości punktów zgromadzonych przez kierowcę nie podlega badaniu w kontrolowanym postępowaniu, gdyż jest ono pozostawione organom prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - Policji. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. W konsekwencji wyłącznie w gestii organów Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Organy obu instancji orzekające w sprawie skierowania na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu nie były więc uprawnione do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. Wskazać należy, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12, z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt 1721/10, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11). W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Kwestia ta nie mogła być więc rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką skierowania kierowcy na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, ani też w niniejszym postępowaniu sądowym, którego przedmiotem jest kontrola legalności ostatecznej decyzji wydanej w tym przedmiocie. Z uwagi na powyższe zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego, w jego ocenie, przypisania mu 2 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 17 lutego 2013 r., kiedy to na mocy wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt "[...]", obowiązywał skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący mógł kwestionować prawidłowość przypisania mu powyższych punktów w odrębnym postępowaniu, czego - jak wynika z akt sprawy – jednak nie uczynił. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo zatem oceniły, że fakt skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 7 lutego 2013 r. i orzeczenia w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 8 listopada 2012 r., nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Na marginesie należy zauważyć, że stanowisko skarżącego, sprawdzające się do twierdzenia, że wykluczone jest przypisanie punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego kierowcy, wobec którego prawomocnym wyrokiem orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, lecz w okresie obowiązywania tego zakazu kierowca popełnił kolejne naruszenie przepisów ruchu drogowego, za które przepisy przewidują przypisanie odpowiedniej liczby punktów, gdyż osoba taka nie jest "kierowcą" w rozumieniu przepisów, jest błędne. Orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku nie pozbawia bowiem skazanego kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, przyznanego mu decyzją administracyjną (i stwierdzonego dokumentem prawa jazdy), lecz jedynie na zakreślony przez sąd okres zawiesza możliwość korzystania z tego uprawnienia. Określone w hipotezie art. 94 § 1 kodeksu wykroczeń zachowanie, polegające na prowadzeniu pojazdu, na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, "nie mając do tego uprawnienia", obejmuje swoim zakresem zarówno osoby, które w ogóle nie posiadały takich uprawnień lub utraciły je w wyniku ich cofnięcia, jak i takie, które je posiadają, ale nie mogą ich realizować, np. na mocy wyroku, którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Powyższe nie oznacza jednak, że również na gruncie przepisów prawa administracyjnego regulujących kwestię szeroko rozumianego uzyskiwania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami, sytuacja prawna tych osób jest taka sama. W przypadku bowiem ubiegania się o możliwość uzyskania (przywrócenia) uprawnień do kierowania pojazdami osoby te muszą spełnić odmienne wymogi, przewidziane m.in. w art. 11, art. 49, art. 103 ust. 3 czy art. 104 ustawy o kierujących pojazdami. Za zasadną należy też uznać argumentację organu odwoławczego, że przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów na okres 1 roku wyklucza możliwość przypisania kierowcy punktów i wystąpienia przez komendanta wojewódzkiego Policji z wnioskiem o skierowanie tego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, skutkowałoby premiowaniem osób, które uzyskały punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego powodujące również orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów, w stosunku do osób, które uzyskały takie punkty za inne naruszenia, za które nie orzeczono wobec nich zakazu prowadzenia pojazdów. Oznaczałoby to bowiem, że osoba, której zatrzymano prawo jazdy mogłaby w zasadzie bezkarnie dokonywać kolejnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, skoro wszelkie sankcje przewidziane za te naruszenia nie mogłyby mieć do niej zastosowania. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że skoro w stanie faktycznym sprawy zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, to prawidłowo orzeczono o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Bez znaczenia jest przy tym, że skarżący, w wykonaniu obowiązku wynikającego ze skierowania na badania psychologiczne, wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia 9 listopada 2012 r., nr "[...]", w związku z kierowaniem przez skarżącego pojazdem w stanie nietrzeźwości w dniu 8 listopada 2012 r., poddał się takim badaniom w dniu 11 lutego 2012 r., skoro następnie 17 lutego 2013 r., popełnił kolejne wykroczenie, za które otrzymał 2 punkty, a w konsekwencji przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okoliczność ta stanowi obligatoryjną przesłankę poddania kierującego badaniom psychologicznym w zakresie psychologii transportu, odrębną od przesłanki kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Na marginesie Sąd zauważa, że na str. 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji podano dane innego kierowcy, lecz powyższe należy traktować jako oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a., pozostającą bez wpływu na treść decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.