II SO/Ol 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. Z. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia odrzucić wniosek. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 19 lipca 2013 r. A. Z. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny – na podstawie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - za nieprzekazanie kompletnych i pełnych akt administracyjnych w związku ze skargą A. Z. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 93/12. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 22 lipca 2013r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia wniosku. W odpowiedzi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił zwolnienie wnioskodawcy od kosztów sądowych, zaś postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. (sygn. akt II OZ 1177/13) Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie na to postanowienie oddalił. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 14 stycznia 2014 r. A. Z. został wezwany wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od złożonego wniosku w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia wniosku. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy tut. Sądu. Postanowieniem z dnia 12 maja 2014r. w sprawie o sygn. akt II SO/Bk 38/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów i referendarzy W.S.A. w Olsztynie. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania wnioskowanego prawa pomocy. Wraz ze sprzeciwem od tego postanowienia A. Z. ponownie złożył wnioski o wyłączenie sędziów i referendarzy tut. Sądu. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r. (sygn. akt II OW 10/15) Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma dotyczącego wyłączenie sędziów i referendarzy. Natomiast W.S.A. w Olsztynie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. odmówił przyznania A. Z. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zażalenie na to rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2015 r. w sprawie II OZ 503/15. Kolejny wniosek A. Z. o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy został odrzucony postanowieniem tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2015r. Z kolei prawomocnym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w Olsztynie odrzucił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 22 lipca 2013 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl zaś 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. zażalenie A. Z. na zarządzenie z dnia 22 lipca 2013 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu zostało odrzucone. Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 3 lutego 2016 r., tak więc skarżący pomimo prawidłowo doręczonego mu w dniu 5 lutego 2014 r. ( k- 70 akt) wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, nie uiścił wpisu sądowego, choć wyszczególnione wyżej postanowienie było prawomocne. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie wniosku na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że Sąd rozstrzygający tę sprawę całkowicie podziela pogląd, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W postanowieniu z dnia 7 lutego 2011r. (sygn. akt II FSK 2274/10) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.