I SA/Op 278/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2013r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Ministra Finansów-Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 28 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający z upoważnienia Ministra Finansów postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r. wydanym na podstawie m.in. art. 221 i art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: [O.p.] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 9 stycznia 2013 r., w którym jako organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Z. L. (dalej: wnioskodawca, skarżący) z dnia 19 września 2012 r. (uzupełnionego pismem z dnia 18 grudnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasadności wystawiania faktur VAT przez wydzierżawiającego za wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania z gruntu. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne: W złożonym w dniu 24 września 2012 r. wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w zakresie wskazanym powyżej skarżący wskazał, że pomiędzy podmiotami gospodarczymi, wydzierżawiającym - osobą prawną i dzierżawcą - osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą zawarta została umowa dzierżawy gruntu na czas nieokreślony. Odpłatność ustalono na 204,90 zł plus 22% VAT, łącznie 250,00 zł płatne w okresach miesięcznych w terminach do dnia 15 każdego miesiąca. W umowie wpisana jest również klauzula, że dzierżawca będzie wnosić opłaty za bezumowne dzierżawienie terenu - gruntu w wysokości 2-krotnej ostatnio obowiązującej opłaty. Wnioskodawca wskazał, iż w zasadzie, w myśl kodeksu cywilnego przedmiotem umowy nie była dzierżawa, lecz użyczenie. Dzierżawca nie pobierał bowiem pożytków z gruntu, a tylko posadowiony był na nim kiosk handlowy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy świadczenia za tzw. bezumowne korzystanie z dzierżawy (użyczenia) gruntu należy zaliczyć jako odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju i podlega ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, czy te podstawą prawną odpłatności jest ustawa – kodeks cywilny i stanowi ona odszkodowanie nie podlegające ustawie z dnia 11 marca 2004 r. Zdaniem wnioskodawcy: Nie trzeba płacić VAT za korzystanie z cudzej własności. Aby uznać daną czynność za opodatkowaną pomiędzy stronami umowy musi istnieć wzajemny stosunek zobowiązaniowy oznaczający, że dany podmiot w zamian za wynagrodzenie zobowiązany jest do spełnienia określonego świadczenia. Istotną cechą świadczenia jest więc istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą z tytułu danego świadczenia. Kwestie bezumownego korzystania z cudzej własności regulują przepisy Kodeksu cywilnego i zgodnie z nim właścicielowi gruntu przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z jego rzeczy. Zapłata w tym przypadku określonej kwoty wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej dla właściciela rzeczy szkody z tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądane wynagrodzenie stanowi w istocie prawa odszkodowanie. W sytuacji, gdy po zakończeniu stosunku zobowiązaniowego najemca nie chce opuścić nieruchomości, a wydzierżawiający czyni wszelkie starania dążąc do wydania rzeczy zasadne jest przyjęcie, że pomiędzy stronami nie istnieje żaden jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełnione są świadczenia wzajemne. Świadczenie podatnika, nie oparte na tytule prawnym, wskazującym obowiązek świadczenia usług nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie podlegają również opodatkowaniu czynności, które następują wbrew woli świadczeniodawcy lub świadczeniobiorcy. O tym, że z dniem 1 listopada 2010 roku definitywnie zakończony został stosunek zobowiązaniowy i nastąpił brak jednomyślności, co do dalszego dzierżawienia gruntu świadczą pisma dzierżawcy zobowiązującego do przekazania gruntu, co też nastąpiło w okresie późniejszym. Organ pismem z dnia 27 listopada 2012 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez uzupełnienie stanu faktycznego wniosku o podane w piśmie informacje, a także z uwagi na to, że pojęcie "odszkodowania" na gruncie ustawy Kodeks cywilny nie jest pojęciem podatkowym i organy podatkowe nie są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie ustalenia, czy odpłatność za bezumowne korzystanie z dzierżawy gruntu stanowi odszkodowanie w myśl tejże ustawy, organ wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez postawienie pytania w taki sposób, aby jego zakres dotyczył interesu prawno-podatkowego wnioskodawcy w zakresie zagadnień wynikających z przepisów prawa podatkowego (ustawy o podatku od towarów i usług), odnoszącego się do opisanego stanu faktycznego. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawcę do przedstawienia własnego stanowiska z uwzględnieniem pytania i stanu faktycznego wynikającego z uzupełnienia wniosku. W piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r. wnioskodawca podtrzymał stanowisko wyrażone we wniosku z dnia 19 września 2012 r. potwierdzając, że za okres bezumownego korzystania z gruntu wydzierżawiającemu przysługuje najwyżej odszkodowanie. Bowiem, wydzierżawiającego z dzierżawcą nie łączył już żaden stosunek cywilno - prawny. Nie było chęci kontynuacji umowy dzierżawy, a podejmowane czynności przez wydzierżawiającego potwierdziły ten aspekt. A zatem w zakresie rozliczeń finansowych, po rozwiązaniu umowy dzierżawy, nie ma zastosowania ustawa z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług i w tej sytuacji wystawianie faktur było nieuzasadnione. Ponadto wnioskodawca w piśmie tym wskazał, że: "uzupełnia treść zadanego we wniosku pytania na: Czy żądane przez wydzierżawiającego wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania, w sytuacji braku obopólnej zgody co do kontynuacji, rozwiązanej z dniem 30.11.2011 roku, umowy dzierżawy było zasadne, a oparcie znajduje w ustawie z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług i czy w tej sytuacji znajduje uzasadnienie prawne wystawienie faktur VAT?" Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 9 stycznia 2013 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Z. L. z dnia 19 września 2012 r., uzupełnionego pismem z dnia 18 grudnia 2012 r. (data wpływu 24 grudnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, z uwagi na to, że wniosek dotyczył indywidualnej sprawy wydzierżawiającego w zakresie jego praw na gruncie podatku od towarów i usług, a nie samego wnioskodawcy. Uznano zatem, że podmiot występujący o interpretację nie jest podmiotem "zainteresowanym" w świetle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, zatem nie ma podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy. Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł zażalenie, w którym zarzucił, że z treści przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika zakaz wydania interpretacji indywidualnej dla wnioskodawcy, a także brak jest podstaw prawnych przypisaniu tych uprawnień wyłącznie podmiotowi wystawiającemu fakturę VAT. Wnioskodawca zauważył, że z każdą fakturą związane są bowiem dwie strony w nich wyszczególnione, czyli sprzedawca i kupujący. Podobnie brak podstawy prawnej do twierdzenia, że wnioskodawca nie jest "zainteresowanym", skoro osobiście wystosował wniosek o wydanie interpretacji. Wnioskodawca wskazał także, iż organ nie odniósł się do treści pytania zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 19 września 2012 r., "Czy świadczenie za tzw. bezumowne korzystanie z dzierżawy (użyczenia) gruntu należy zaliczyć jako odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, czy też stanowi ono odszkodowanie nie podlegające ustawie z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług?". Na to jedyne i zasadnicze pytanie, w ocenie wnioskodawcy, nie ma jakiejkolwiek wzmianki w wydanym postanowieniu. W wyniku ponownej analizy sprawy i po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i tym samym uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji oraz do wydania wnioskowanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu w całości zgodził się ze stanowiskiem przedstawionym przez organ I instancji i zawartą w zaskarżonym postanowieniu argumentacją. W rozstrzygnięciu organ na wstępie powołał przepisy Ordynacji podatkowej: art. 165 § 1 i art. 165a § 1, dodając, że z mocy art. 14h O.p., art. 165a stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Powyższe oznacza zdaniem organu, że organ podatkowy, do którego wpływa wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej, jest w pierwszej kolejności zobowiązany do przeanalizowania tego wniosku pod kątem ustalenia dopuszczalności wydania interpretacji tj. do wyjaśnienia, czy przedstawiony opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) odnosi się do indywidualnej sprawy wnioskodawcy, przy czym musi mieć na uwadze, że z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może wystąpić, z mocy art. 14b § 1 O.p., jedynie zainteresowany. Zwracając uwagę, że przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia "zainteresowany", organ podatkowy argumentował, iż jest to "osoba, której dotyczy lub którą obchodzi poruszana sprawa" (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod. red. S. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003 r., t. 4, s. 790). Dalej organ wskazał, że stosownie do art. 14b § 3 O.p., zakres podmiotowy postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2007 r. determinowany jest jego zakresem przedmiotowym - treścią zagadnienia faktycznego wymagającego interpretacji w kontekście obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Wniosek o wydanie interpretacji może bowiem złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Tym samym przywołany przepis wymaga istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania wnioskodawcy. Zdaniem organu konieczność precyzyjnego ustalenia podmiotu uprawnionego do uzyskania interpretacji ma szczególne znaczenie także z uwagi na skutki gwarancyjne i ochronne udzielenia interpretacji, wynikające z art. 14k § 1 i art. 14m O.p. Interpretacja indywidualna wywołuje bowiem takie skutki jedynie dla jej adresata, który może się do niej zastosować. Jeżeli zaś wnioskujący o wydanie interpretacji nie będzie mógł się do niej zastosować z ochronnym skutkiem prawnym, to wystąpienie o wydanie indywidualnej interpretacji nie przyniesie mu żadnych korzyści prawnych. O tym, że przedstawiona kwestia prawna musi dotyczyć bezpośrednio wnioskodawcy świadczy także obowiązek złożenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej (art. 14b § 4 O.p.). Organ podniósł, że wniosek Z. L. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług dotyczył zasadności wystawiania faktur VAT przez wydzierżawiającego za wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania z gruntu. Analiza opisanego stanu faktycznego sprawy i zakresu zadanego pytania wskazywała, iż problem przedstawiony we wniosku nie dotyczył zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Udzielnie odpowiedzi na zadane pytanie wymagałoby analizy sytuacji prawnopodatkowej odrębnego podatnika (kontrahenta wnioskodawcy - wydzierżawiającego grunt), gdyż potwierdzić prawdziwość opisanego stanu faktycznego może jedynie podmiot, u którego dany stan faktyczny wystąpił. W przedmiotowej sprawie to wydzierżawiający zorientowany jest jakiej czynności dokonuje i za jaką czynność wystawia fakturę oraz czy czynność udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Ponadto organ uznał, że odpowiedź na zadane pytanie wymagałaby zweryfikowania okoliczności wynikających ze stanu faktycznego w ramach postępowania dowodowego, tj. dokonania czynności wykraczających poza zakres postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Zatem wydanie żądanego przez wnioskodawcę rozstrzygnięcia naruszałoby kompetencje właściwych organów podatkowych i kontrolnych. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie był podmiotem zainteresowanym w sprawie, stąd organ podtrzymał wyrażone w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2013 r. stanowisko o konieczności odmowy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Organ wskazał również, odnosząc się do zarzutu braku udzielenia odpowiedzi na pytanie wskazane we wniosku, że wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku zadał pytanie: "Czy żądane przez wydzierżawiającego wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania, w sytuacji braku obopólnej zgody co do kontynuacji, rozwiązanej z dniem 30.11.2011 roku, umowy dzierżawy było zasadne, a oparcie znajduje w ustawie z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług i czy w tej sytuacji znajduje uzasadnienie prawne wystawienie faktur VAT?" Do powyższego pytania wnioskodawcy ostatecznie sformułowanego przez wnioskodawcę, organ pierwszej instancji odniósł się w wydanym postanowieniu z dnia 9 stycznia 2013 r. Stąd zarzut podniesiony przez wnioskodawcę w tym zakresie uznano za bezzasadny. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podtrzymał stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnieniu wniosku jak i w zażaleniu. Do skargi skarżący załączył pismo skierowane do Ministra Finansów wskazujący w sposób krytyczny na wykonywanie obowiązków służbowych przez pracowników Izby Skarbowej w Łodzi. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza prawa. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy skarżący jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedstawionym przez niego we wniosku stanie faktycznym. Na wstępie wskazać należy, iż organ trafnie stwierdził, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy pytania, które zostało przez wnioskodawcę wskazane w piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r., będącego odpowiedzią na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku. Organ wezwał bowiem stronę do postawienia pytania w taki sposób, by jego zakres dotyczył interesu prawno - podatkowego skarżącego w zakresie zagadnień wynikających z przepisów prawa podatkowego (ustawy o podatku od towarów i usług), odnoszącego się do opisanego stanu faktycznego z uwzględnieniem uzupełnienia tego opisu. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca sformułował pytanie: "Czy żądane przez wydzierżawiającego wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania, w sytuacji braku obopólnej zgody co do kontynuacji, rozwiązanej z dniem 30.11.2011 roku, umowy dzierżawy było zasadne, a oparcie znajduje w ustawie z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług i czy w tej sytuacji znajduje uzasadnienie prawne wystawienie faktur VAT?". Zatem do tak postawionego pytania słusznie organ odniósł się wydanym rozstrzygnięciu. Wprawdzie wnioskodawca w piśmie dnia 18 grudnia 2012 r. wskazał, że: "uzupełnia treść zadanego we wniosku pytania na: "przytaczając" zmienione pytanie, to jednak prawidłowo organ uznał, że wnioskodawca zmodyfikował (a nie uzupełnił) pytanie zawarte we wniosku i ostatecznie wniosek dotyczy takiego pytania, które wnioskodawca, zgodnie z żądaniem wezwania do uzupełnienia wniosku, sformułował w piśmie stanowiącym odpowiedź na to wezwanie. Przechodząc do istoty sporu szczególną uwagę zwrócić należy na przepis art. 14 b§ 1 O.p., zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatnego. Z powyższej normy wynika, że niezbędnym jest by pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą występowała zależność tego rodzaju, że przedstawiona we wniosku wątpliwość dotyczyła sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Słusznie wskazał organ, odwołując się do wykładni gramatycznej, iż pojęcie "zainteresowany" oznacza "osobę, której dotyczy lub którą obchodzi poruszana sprawa" (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod. red. S. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003 r., t. 4, s. 790). W związku z tym wskazanie zainteresowanego w rozumieniu analizowanej regulacji prawnej zależy od ustalenia podmiotu, którego dotyczy sprawa poddana pod osąd w postępowaniu interpretacyjnym. Innymi słowy, zakres podmiotowy postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej determinowany jest jego zakresem przedmiotowym – treścią zagadnienia faktycznego wymagającego interpretacji w kontekście obowiązujących przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011r., I FSK 265/10, dostępny na stronach internetowych w bazie orzeczeń CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również należy, że w sytuacji, w której z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wystąpi osoba, której nie można przypisać cech podmiotu zainteresowanego Minister Finansów, działając w oparciu o art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p., zobligowany jest do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania takiej interpretacji. Powyższe wskazuje na to, że organ podatkowy, do którego wpływa wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej, jest w pierwszej kolejności zobowiązany do przeanalizowania tego wniosku pod kątem ustalenia dopuszczalności wydania interpretacji, tj. do wyjaśnienia, czy przedstawiony opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) odnosi się do indywidualnej sprawy wnioskodawcy. Zatem rację ma Minister Finansów stwierdzając, że w przypadku wniosku o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego niepochodzącego od osoby uprawnionej, zwanej "zainteresowanym", należy wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Minister Finansów winien zatem czuwać czy z wnioskiem wystąpił uprawniony podmiot, tj. czy wnioskodawca wystąpił we własnej sprawie. Mieści się to w zakresie badania prawidłowości wniosku pod względem formalnym. Ustalenia w tym zakresie mają istotne znaczenie także z uwagi na skuteczność oświadczenia, o jakim mowa w art.14b § 4 O.p., tj. oświadczenia o toczącym się postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej, postępowaniu kontrolnym organu kontroli skarbowej lub rozstrzygnięciu sprawy decyzją albo postanowieniem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Ponadto – także, z uwagi na skutki zastosowania się do interpretacji indywidualnej, o jakich mowa w art. 14k § 1 i § 3 i art. 14m O.p., na co słusznie zwrócił uwagę organ w zaskarżonym postanowieniu. Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że problem przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji w zakresie zasadności wystawienia faktur VAT przez wydzierżawiającego za wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania przez wnioskodawcę z gruntu nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie skarżącego, lecz sfery opodatkowania u odrębnego podmiotu (wydzierżawiającego), tj. dostawcy usług nabywanych przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnik który wykonał usługę jest obowiązany odprowadzić z tego tytułu podatek należny i udokumentować tę transakcję, wystawiając fakturę VAT. To wydzierżawiający jest stroną transakcji, która ponosi ewentualne konsekwencje wystawienia faktury, rozliczenia podatku należnego lub możliwości skorzystania z preferencji lub zwolnień w zakresie tego podatku. Zatem w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku jedynie on jest podmiotem zainteresowanym, uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w tej sprawie. Na marginesie zauważyć należy, że przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, stwierdzenie wnioskodawcy, że uważa, że nie trzeba płacić podatku VAT za korzystanie z cudzej własności wskazuje raczej na ekonomiczny wymiar wątpliwości skarżącego, gdyż niewątpliwie podatek VAT ma wpływ na cenę usługi. Tego rodzaju interes nie jest jednak wystarczający do uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Zdaniem Sądu pozbawione byłoby podstaw prawnych wydanie interpretacji indywidualnej, w której organ przedstawiałby ocenę działań i zamierzeń innego niż wnioskodawca podmiotu. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem dotyczącym indywidualnej sprawy swojego kontrahenta. Z tych też przyczyn w ocenie Sądu organy podatkowe słusznie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji (zob. wyroki: z 30.05.2012 r., I FSK 1323/11; z 09.10.2012r., I SA/Łd 1036; z 20.12.2011r., I SA/Bd 734/11; z 24.10.2011 r., III SA/Wa 260/11; z 25.01.2010 r., III SA/Wa 1346/09, dostępne na stronach internetowych w bazie orzeczeń CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że skarżący byłby z pewnością zainteresowanym, w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., gdyby wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczył możliwości odliczenia przez skarżącego podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wydzierżawiającego. Jednakże ani z wniosku o wydanie interpretacji ani z uzupełnienia tego wniosku nie wynikało, aby strona skarżąca zadała organowi pytanie w przedmiocie możliwości odliczenia podatku naliczonego. Treść wniosku i zadanego pytania w sposób jednoznaczny wskazywały, że dotyczą obowiązków podatkowych kontrahenta skarżącego. Późniejsze wskazywanie w zażaleniu, a więc już po wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, że wnioskodawca jeż zainteresowany uzyskaniem takiej interpretacji po to, aby nie popełnić błędu w rozliczeniach podatkowych, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. W tym zakresie podzielić należy stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia I SA/Bk 91/11 z 25.05.2011 r. (baza orzeczeń CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl), że nowe okoliczności sprawy sformułowane dopiero na etapie zażalenia nie mogą być przedmiotem merytorycznej analizy. Skoro organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa poprzez uznanie, iż skarżący nie miał w tej sprawie przymiotu "zainteresowanego", któremu przysługuje uprawnienie do wystąpienia do Ministra Finansów w indywidualnej sprawie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.