I SA/Op 487/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 26 sierpnia 2019 r, nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi wniesionej przez I. Z. (dalej jako: skarżąca, strona, podatniczka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 26 sierpnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z 14 sierpnia 2018 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 22.641 zł. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w [...], w deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług VAT-7 za luty 2017 r. wykazała podatek należny w kwocie w kwocie (-)15.917 zł, podatek naliczony w kwocie 17.818 zł (w tym 2.866 zł nadwyżki z poprzedniej deklaracji) i w rezultacie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w terminie 60 dni w wysokości 33.735 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie (dalej: Naczelnik US w Nysie), w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej i wszczętego następnie postępowania podatkowego stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku należnego. Uznał, że materiały budowlane, nabyte uprzednio przez stronę do jej przedsiębiorstwa na podstawie faktur: a) nr [...] z 9.02.2017 r. (wartość netto 2.032,52 zł, VAT 467,48 zł), nr [...] z 24.02.2017 r. (w części dotyczącej poz. 5-7,9, 11 i 12 i po proporcjonalnym pomniejszeniu o wartość faktury zaliczkowej wystawionej w styczniu 2017r., co w konsekwencji dało wartość netto 3.337,89 zł, VAT 767,71 zł) i nr [...] z 27.02.2017 r. (wartość netto 4.146,34 zł, VAT 953,66 zł) - wystawionych przez B w [...], b) nr [...] z 28.02.2017 r. wystawionej przez C sp. z o.o. w [...] (wartość netto 1.626,02 zł, VAT 373,98 zł) c) [...] z 28.02.2017 r. wystawionej przez D sp. z o.o. w [...] (w części dotyczącej poz. 21 i 22 o wartości netto 2.191,20 zł, VAT 503,98 zł) - zostały przekazane nieodpłatnie na cele osobiste podatniczki (remont mieszkań nabytych w [...]), co podlega opodatkowaniu, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2016 r., poz. 177 ze zm., zwanej dalej "uptu"), według reguły określonej w art. 29a ust. 2 tej ustawy. Ustalono również, że podatniczka nie rozliczyła zaliczki na materiały w kwocie 40.000 zł, otrzymanej w formie przelewu z 28.02.2017 r., od J. D., czym naruszyła art. 19a ust. 8 uptu. W konsekwencji organ podatkowy I instancji stwierdził zaniżenie wartości sprzedaży netto wg stawki 23% o 45.854,30 zł i podatku należnego o 10.546,48 zł. Wpływ na rozliczenie podatku VAT za luty 2017 r. miała także decyzja Naczelnika US w Nysie z 16 lipca 2018 r., którą w podatku od towarów i usług za styczeń 2017 r. określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 2.318 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 2.866 zł. W tym stanie rzeczy Naczelnik US w Nysie decyzją z 14 sierpnia 2018 r. określił skarżącej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2017 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 22.641 zł, w miejsce zadeklarowanej przez skarżącą nadwyżki w kwocie 33.735 zł. W wyniku rozpatrzenia wniesionego od tej decyzji odwołania, na podstawie analizy zebranego przez organ I instancji i uzupełnionego przez organ odwoławczy materiału dowodowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wydał opisaną na wstępie decyzję z 26 sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie są dwie kwestie, tj. zasadność opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania części materiałów budowlanych nabytych przez skarżącą w lutym 2017 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dla potrzeb remontu dwóch nieruchomości położonych w [...] ([...]), a także charakter wpłaty dokonanej w tym miesiącu na rachunek bankowy skarżącej, którą organ I instancji uznał za zaliczkę na nabycie materiałów budowlanych. Analizując to pierwsze zagadnienie organ odwoławczy zaznaczył, że według stanowiska skarżącej w stosunku do nabytych przez nią materiałów budowlanych nie ma zastosowania norma art. 7 ust. 2 uptu, ponieważ nieruchomości, w których materiały te były wykorzystane, zostały nabyte z myślą o prowadzeniu działalności gospodarczej na terytorium [...], polegającej na wynajmie mieszkań. Zatem materiały budowlane zostały zużyte w ramach świadczenia usług budowlanych przez skarżącą (podatnika polskiego) na rzecz skarżącej (podatnika [...]), opodatkowanych w miejscu położenia nieruchomości. W opinii organu II instancji, zebrany materiał dowodowy nie potwierdza wersji skarżącej, przeciwnie - przemawia za słusznością oceny, że towary te zostały wykorzystane do celów osobistych podatniczki, co determinuje konieczność zastosowania art. 7 ust. 2 uptu i opodatkowanie tej czynności według reguły określonej w art. 29a ust. 2 tej ustawy. Jak ustalono, przedmiotem działalności gospodarczej firmy A w lutym 2017 r. było świadczenie usług budowlanych. W ramach tej działalności strona nabywała m.in. materiały budowlane wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Z wyjaśnień udzielonych przez skarżącą w piśmie z 21 marca 2017 r. wynika, że część tych materiałów miała zostać wykorzystana do remontu dwóch mieszkań położonych w miejscowości [...] w [...], pod adresami: [...] (p. A. M.) i [...] (p. M. G.). Z informacji uzyskanych od [...] władz podatkowych, udzielonych na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie - sformułowany na podstawie dyrektywy Rady [...] z dnia [...] w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę [...], art. 26 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem [...] o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku oraz Konwencji Rady Europy/OECD o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, jak również na podstawie rozporządzenia Rady UE nr 904/2010/UE w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej - wynika, że nieruchomość położona pod adresem [...],[...] została 31.01.2017 r. sprzedana skarżącej, posługującej się [...] numerem identyfikacji podatkowej [...], przez M. G. (zapłaty dokonano: 27.01.2017 r. i 30.01.2017 r.). Podobnie nieruchomość położona pod adresem [...], [...] została nabyta przez skarżącą 12.08.2016 r. od A. M. (zapłaty dokonano: 26.07.2016 r., 11.08.2016 r. i 12.08.2016 r.). Na wezwanie organu odwoławczego m.in. o przedłożenie faktur dokumentujących wykonanie robót w ramach inwestycji dotyczącej powyższych lokali oraz dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia działalności gospodarczej w tych nieruchomościach (np. wystawione faktury, deklaracje podatkowe itp.) – skarżąca stwierdziła, że żądane dokumenty dotyczą 2018 r., który nie jest objęty przedmiotem prowadzonego postępowania i wskazała, iż kwestia, czy w lokalach jest prowadzona działalność na dzień dzisiejszy nie ma związku z przedmiotem sprawy. Zauważyła ponadto, że w myśl [...] prawa nie jest ona zobowiązana do rejestracji działalności gospodarczej, by móc wynajmować lokale mieszkalne w celach zarobkowych - wystarczające jest wykazanie w deklaracjach kwartalnych lub deklaracji rocznej dochodu z tytułu wynajmu mieszkań. Do pisma załączono oświadczenie z 8.11.2018 r. o treści, cyt.: "Ja, I. Z. oświadczam, że prowadzone inwestycje przez firmę A na nieruchomościach znajdujących się pod adresami: [...], [...] oraz [...]. [...] zostały zakończone i rozliczone zgodnie z polskim prawem podatkowym fakturami sprzedaży za wykonane usługi" oraz zdjęcia obrazujące mieszkania w stanie przed i po remoncie. Organ II instancji wystąpił z wnioskiem do [...] władz podatkowych o udzielenie informacji dotyczących prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w [...]. W odpowiedzi z 18.01.2019 r. wskazano, że podatniczka ma status podmiotu zagranicznego niezamieszkałego w [...] (nierezydenta), posiada tylko [...] numer identyfikacji podatkowej jako osoba z zagranicy, lecz nie jest zarejestrowana w żadnym rejestrze podatkowym, nie wnioskowała o nr VAT, ani nie wywiązuje się z obowiązków podatkowych w [...]. Nie złożyła też żadnej deklaracji podatkowej i nie płaciła podatków w [...]. Dodatkowo posiada zadłużenie z tytułu poboru podatku wynikające z nabycia nieruchomości, którego do dnia sporządzenia odpowiedzi nie spłaciła. Organ zauważył, że numer [...], który wielokrotnie przywołuje strona na potwierdzenie posiadania przez nią statusu przedsiębiorcy w [...], to numer identyfikacyjny cudzoziemca ([...]), który jest nadawany każdej osobie nieposiadającej obywatelstwa [...], która m.in. zamierza uczestniczyć w transakcjach objętych [...] systemem opodatkowania (np. nabyć nieruchomość, czy samochód, podjąć pracę, założyć działalność gospodarczą itp.). Oznacza to, że samo posiadanie tego numeru nie przesądza automatycznie o statusie prawnym osoby, która się nim posługuje, w szczególności nie stanowi potwierdzenia zarejestrowania działalności gospodarczej w tamtym państwie. Z informacji [...] władz podatkowych jednoznacznie wynika, że skarżąca posiada numer identyfikacji podatkowej jako osoba fizyczna, a nie przedsiębiorca i nie składa ona żadnych rozliczeń podatkowych w tamtym kraju. Fakty te przeczą zatem stwierdzeniom strony co do prowadzenia w [...] działalności polegającej na komercyjnym wynajmie nieruchomości. Strona zaś, pomimo stosownego wezwania wystosowanego na etapie postępowania odwoławczego, nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie swojej argumentacji, co czyni jej stanowisko w tej kwestii niewiarygodnym i gołosłownym. Stąd też nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja zawarta w odwołaniu, z której wynika, że przedmiotowe materiały budowlane zostały przekazane przez polskiego podatnika podatku od towarów i usług (NIP [...]) na rzecz odrębnego, [...] podmiotu posługującego się numerem [...] w celu ich wykorzystania do remontu nieruchomości przeznaczonych na wynajem. W rzeczywistości bowiem w sprawie mamy do czynienia z podatniczką, prowadzącą w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą A, która w [...] ma status nierezydenta. Wbrew stanowisku strony, jest to zatem ta sama osoba, a nie dwa różne podmioty. Za bezpodstawny Dyrektor Izby uznał też zarzut, że organ I instancji ingeruje w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej z naruszeniem art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (na marginesie zauważył, że została ona zastąpiona ustawą z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców) i swobodę umów, o której mowa art.3531 kodeksu cywilnego. Sporna czynność nie była świadczeniem usług w ramach umowy pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami, lecz nieodpłatnym przekazaniem towarów nabytych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej na cele osobiste skarżącej. Czynność ta podlega opodatkowaniu w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Rozważania strony w zakresie możliwości zawierania umów z samym sobą na gruncie prawa cywilnego pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika zatem, że obie nieruchomości nabyte przez stronę w [...] stanowią jej majątek prywatny. Nie zostały one bowiem zaliczone do środków trwałych przedsiębiorstwa strony w Polsce, ani nie mogły zostać zakwalifikowane jako takie w [...], gdyż w tamtym kraju skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Organ przyznał, że można najpierw dokonać zakupu lokalu jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, a następnie wprowadzić go do rejestru środków trwałych prowadzonej działalności, wykorzystywać do czynności opodatkowanych i w związku z tym rozliczać wydatki ponoszone na tę nieruchomość (np. remont), niemniej jednak podkreślił również, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Pomimo że omawiane lokale zostały nabyte przez stronę w sierpniu 2016 r. i w styczniu 2017 r., to nadal, w 2019 r. nie przedstawiła ona żadnych wiarygodnych dowodów wskazujących na ich komercyjne wykorzystywanie w ramach działalności opodatkowanej czy to w Polsce, czy też w [...]. Powyższe oznacza, że materiały budowlane, które zostały nabyte w lutym 2017 r. w celu wykonywania czynności opodatkowanych w ramach firmy A (podatek naliczony wykazany na fakturach zakupu został rozliczony w deklaracji VAT-7 za luty 2017 r.) i następnie zostały wykorzystane do remontu powyższych lokali, należy uznać za przekazane nieodpłatnie na cele osobiste strony. Materiały te nie służyły bowiem działalności opodatkowanej, lecz zaspokojeniu potrzeb osobistych. Stąd ich przekazanie na potrzeby własne nie ma żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom skarżącej, że część materiałów nabytych na podstawie faktur: [...], [...], [...] i [...] (m.in. okna PCV, rolety nadokienne, kabiny prysznicowe i drzwi [...]), które organ zakwalifikował jako służące celom inwestycji w [...], nie miały takiego przeznaczenia, gdyż wykorzystano je przy budowie w [...] lub pozostawiono na stanie firmy (co potwierdza protokół oględzin z 21 czerwca 2017 r.). Zdaniem organu o prawidłowości poczynionych w tym względzie ustaleń świadczył w wystarczający sposób zebrany materiał dowodowy, w tym zwłaszcza zeznania świadka - A. G., natomiast skarżąca nie przedstawiła dostatecznych kontrdowodów na poparcie swej wersji zdarzeń. Organ zaznaczył przy tym, że to rzeczą podatnika, leżącą przy tym w jego własnym interesie, jest zachowanie staranności w dokumentowaniu zdarzeń wpływających na wysokość opodatkowania, wtedy, gdy mają one miejsce. Natomiast w/w faktury nie zawierają żadnych adnotacji o ilościowym wykorzystaniu tych materiałów na poszczególnych inwestycjach. Z kolei dowody zebrane w toku postępowania przemawiają za słusznością wniosków organu I instancji. Otóż, A. G., przesłuchany 22 marca 2017 r., zeznał, że był jedynym wykonawcą prac budowlanych na inwestycji położonej w [...] przy ul. [...] i cyt. "w ramach umowy miałem wykonać: prace ziemne, fundamenty, wszystko po kolei, do stanu surowego zamkniętego (tj. z dachem, ściankami działowymi, wstawianiem stolarki)". Zdaniem organu, mając na uwadze pełnione przez świadka obowiązki, brak jest podstaw do kwestionowania jego wyjaśnień, złożonych do protokołu z 12.06.2017 r. i dołączonego do niego zestawienia, w którym zaznaczono materiały wykorzystane do budowy nieruchomości w [...]. Z przedmiotowego zestawienia wynika, że na tej inwestycji nie zostały wykorzystane m.in.: dwa okna PCV 1210x1510, okno PCV 1400x1520, okno PCV 1110x1320, okno PCV 900x900, dwie rolety nadokienne 1210x1670 i roleta nadokienna 1400x1680 (poz. 5-7, 9, 11 i 12 faktury nr [...]), dwa okna PCV 1180x1500, dwa okna PCV 1600x1800, okno PCV 640x1800, okno PCV 750x1280, okno PCV 1070x1510, dwie rolety nadokienne 1180x1660, dwie rolety nadokienne 1600x1960, roleta nadokienna 640x1960, roleta nadokienna 1070x1670 (faktura nr [...]), kabiny prysznicowe (faktura nr [...]) dwie pary drzwi [...] heban oraz dwie opaski [...] (poz. 21 i 22 faktury nr [...]). Organ stwierdził przy tym, że wiarygodności oświadczenia A. G. nie zdołała podważyć adnotacja urzędowa z 18.07.2017 r., sporządzona na okoliczność rozmowy telefonicznej z podatniczką, która poinformowała, iż okno 90x90 zostało zamontowane w budynku przy ul. [...], gdyż w tym budynku zamontowano dwa takie okna, ale drugie zostało zafakturowane w okresie późniejszym. Odnosząc się do powyższego organ zauważył, że na poparcie swojego stanowiska strona nie przedłożyła żadnych dowodów, poza tym także analiza projektu budowlanego dotyczącego inwestycji przy ul. [...] prowadzi do odmiennego wniosku, gdyż z jego treści wynika jedynie, że stolarka okienna obejmuje okna drewniane, a nie z tworzyw sztucznych. Sama podatniczka potwierdzała natomiast, że pozostałe materiały zostały zakupione w związku z inwestycjami prowadzonymi w [...]. W ocenie organu, nie sposób również uznać, że którekolwiek z trzech drzwi wewnętrznych wejściowych [...], bądź kilkunastu innych drzwi, znajdujących się w dniu oględzin (21.06.2017 r.) w garażu w [...], to właśnie te drzwi, których nabycie dokumentuje faktura nr [...], gdyż brak jest dowodów to potwierdzających. Tożsame oceny organ odniósł do twierdzeń strony, że w dniu oględzin w garażu znajdowały się m.in.: jedna kabina prysznicowa, pięć okien VEKA, pięć rolet okiennych zewnętrznych itp., uznając, że brak jest dowodów, że są to te towary, których dotyczą w/wym. faktury. Stąd zasadnym było uznanie, że przedmiotowe towary (których szczegółowy wykaz przedstawiono na str. 11 uzasadnienia skarżonej decyzji) mogły zostać wykorzystane jedynie do wyposażenia lokali położonych w [...]. Organ przytoczył następnie treść przepisów art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 2 uptu i wyjaśnił, że z powyższych przepisów wynika, iż dla uznania nieodpłatnego przekazania towarów za odpłatną dostawę towarów muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: podatnik nieodpłatnie przekazuje towary należące do jego przedsiębiorstwa na swoje cele osobiste oraz podatnikowi przysługiwało w całości lub w części prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów. Obie te przesłanki, jak to wyżej wskazano, zostały w sprawie spełnione. W takiej sytuacji, jak stanowi art. 29a ust. 2 uptu, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów. W konsekwencji Dyrektor Izby stwierdził, że w stosunku do czynności nieodpłatnego przekazania towarów na cele osobiste prawidłowo organ I instancji określił podstawę opodatkowania w kwocie 13.333,97 zł i podatek wg stawki 23% w kwocie 3.066,81 zł, które odpowiadają łącznej wartości netto i łącznej kwocie podatku wykazanego na przedmiotowych fakturach, dokumentujących nabycie przez stronę materiałów budowlanych przekazanych następnie nieodpłatnie na cele osobiste. Przechodząc do oceny kolejnej kwestii spornej organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie kwalifikacji wpłaty na konto podatniczki kwoty 40.000 zł, dokonanej przez J. D., zam. w [...] przy ul. [...], tytułem "zaliczka na materiały", uznając wyjaśnienia skarżącej w tym zakresie za niewiarygodne. Strona w piśmie z 2.07.2017 r. wyjaśniła, że wpłata miała charakter prywatny i została zwrócona po tym, jak J. D. się wycofała z umowy, w związku z informacją o prowadzonej kontroli Urzędu Skarbowego. Z kolei J. D., w piśmie z 21.06.2017 r. wyjaśniła, że powyższa wpłata była wpłatą prywatną, związaną z planowanym remontem mieszkania, cyt. "poprosiłam panią Z. o zakup sprzętu i potrzebnych materiałów w moim imieniu". Jak dalej wyjaśniła, cyt. "słysząc, że prowadzą Państwo kolejną kontrolę skarbową wobec pani Z., natychmiast wycofałam się z planowanego projektu, a wpłacone pieniądze zostały mi zwrócone gotówkowo do końca marca 2017 roku. Nie posiadałam informacji, że konto, na które dokonałam wpłaty jest kontem firmowym, a nie osobistym". Przesłuchana następnie 26.09.2017 r. w charakterze świadka J. D. zeznała, że przedmiotowa zaliczka dotyczyła zakupu materiałów budowlano-remontowych związanych z planowanym remontem jej nieruchomości (prywatny remont mieszkania w [...] przy ul. [...]), który nie doszedł do skutku, a zaliczka została szybko zwrócona, cyt. "szybko wycofałam się z projektu, będąc poinformowana o kolejnej kontroli skarbowej w firmie A". Ponadto, wg zeznań, jednorazowy zwrot gotówki nastąpił cyt. "pod koniec marca 2017 r., konkretnej daty nie pamiętam". Organ, nie negując tego, że konto bankowe, na które dokonano wpłaty w/w kwoty, jest osobistym kontem skarżącej, zauważył, że konto to było również wykorzystywane przez stronę w działalności gospodarczej (za jego pośrednictwem strona zarówno rozlicza się z kontrahentami, reguluje zobowiązania wobec organów podatkowych i ZUS, jak i dokonuje opłat o charakterze prywatnym). Zatem podnoszona w odwołaniu okoliczność, że wpłata nie została dokonana na rachunek gospodarczy nie mogła mieć przesądzającego znaczenia na wynik sprawy. Tym natomiast, co miało istotne znaczenie, to okoliczność, że przedmiotowa wpłata (określona przez wpłacającą jako "zaliczka na materiały") dotyczyła planowanego remontu lokalu mieszkalnego w [...], który nie doszedł do skutku z powodu wszczęcia kontroli podatkowej w firmie A. Brak jest przy tym wiarygodnych dowodów, potwierdzających stanowisko strony, że owa wpłata miała charakter prywatny. Jak zaznaczył organ, zaliczka ta dotyczyła zakupu materiałów i sprzętu, czyli związana była z dostawą towarów. Niewątpliwie też, powierzenie przez J D. podatniczce zakupu materiałów budowlanych i sprzętu podyktowane było przede wszystkim faktem, że prowadzi ona działalność gospodarczą w przedmiocie zakresie świadczenia usług budowlanych, a zatem zapewnia fachowe doradztwo w tym zakresie. O tym, że czynność ta miała zostać wykonana w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę świadczy również fakt, że do rezygnacji z inwestycji doszło w momencie powzięcia przez J. D. informacji o wszczęciu kontroli podatkowej w firmie podatniczki, albowiem, zdaniem organu, gdyby bowiem sporna wpłata miała charakter prywatny, to fakt wszczęcia kontroli w firmie A nie wpłynąłby w żaden sposób na realizację remontu. Tym samym, prawidłowo organ I instancji uznał otrzymaną w lutym 2017 r. wpłatę za zaliczkę podlegająca opodatkowaniu zgodnie z art. 19a ust. 8 uptu, konsekwencją czego było określenie podstawy opodatkowania z tego tytułu w kwocie 32.520,33 zł oraz należnego podatku w wysokości 7.479,67 zł. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że zastosowanie w sprawie przepisów art. 7 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19 ust 8 uptu było uzasadnione. Konsekwencją tego była konieczność zastosowania art. 99 ust. 12 u.p.t.u. oraz art. 21 § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900) [dalej: op]. We wniesionej na powyższą decyzję skardze strona, domagając się jej uchylenia w całości, podniosła zarzuty: 1. niewłaściwego przyjęcia podstawy prawnej w wydanej decyzji poprzez zastosowanie: art. 7 ust 2 w związku art. 5 ust 1 pkt 1, art. 109 ust 3, art. 29a ust. 2, art. 99 ust. 12 uptu oraz art. 23 § 1 pkt 1 i 21 § 3a op; 2. naruszenia art. 283 § 4 i 5 op, poprzez wykroczenie poza zakres kontroli; 3. naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 op, poprzez brak wskazania dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, tj. oświadczenie złożone 19 listopada 2018 r.; 4. naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez uzależnienie rozstrzygnięcie sprawy od spełnienia przez stronę dodatkowych warunków, w szczególności od przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa; 5. naruszenia art. 187 § 1; art. 191 op, poprzez pomijanie złożonych dowodów w sprawie oraz brak obiektywizmu przy ich ocenie; 6. naruszenia art. 120; art. 122 op, poprzez podjęte działania niezgodne z przepisami prawa podatkowego oraz brak podjętych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 7. naruszenia art. 86 ust. 1, art. 15 ust. 2 uptu, poprzez błędne wskazanie, iż materiały zakupione w lutym 2017 r. zostały przekazane na cele osobiste strony; 8. naruszenia art. 47 dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 28e uptu, poprzez zastosowanie art. 7 ust 2. w związku art. 5 ust 1. pkt 1 uptu, którego zastosowanie wzajemnie się wyklucza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały wyznaczone przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: [ppsa], zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania). Kontroli Sądu podlega decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 26 sierpnia 2019 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2017 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 22.641 zł. Spór między stronami dotyczy przede wszystkim rozstrzygnięcia, czy w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, że w sprawie miała miejsce czynność nieodpłatnego przekazania części materiałów budowlanych nabytych przez skarżącą w lutym 2017 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dla potrzeb remontu dwóch nieruchomości położonych w [...] ([...]), które zdaniem organów podatkowych stanowiły majątek prywatny podatniczki, a co za tym idzie, przekazane towary służyły celom prywatnym strony, do zaspokojenia jej prywatnych potrzeb. Skarżąca kwestionuje również ustalenia organów w kwestii kwalifikacji prawno-podatkowej wpłaty na jej konto prywatne kwoty 40.000 zł, dokonanej przez J. D., którą organy podatkowe uznały za zaliczkę na poczet dostaw towarów, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 19 ust. 8 uptu. Kontrolę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od kwestii ustaleń faktycznych, albowiem tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawy do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Przeprowadzona z tego punktu widzenia sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, tj. przebiegu postępowania, gromadzenia dowodów oraz oceny zgromadzonych dowodów i dokonanych w następstwie tego ustaleń faktycznych dostarczyła podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, przy czym nie wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego zasługiwały na uwzględnienie. W szczególności chybiony był zarzut dotyczący naruszenia art. 283 § 4 i 5 op. Skarżąca upatruje naruszenie tego przepisu w tym, że organy podatkowe żądały od strony przedłożenia dokumentów wykraczających poza zakres kontroli. Ustosunkowując się do tego zarzutu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 283 § 1 op, kontrola podatkowa jest przeprowadzana na podstawie imiennego upoważnienia. Zgodnie z regulacją art. 283 § 2 pkt 5 upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej zawiera m.in. określenie zakresu kontroli. W myśl zaś § 5 ww. przepisu upoważnienie, które nie spełnia wymagań, o których mowa w § 2, nie stanowi podstawy do przeprowadzenia kontroli (art. 283 § 4 op). Prowadząc kontrolę podatkową, organ podatkowy związany jest zakresem kontroli wskazanym w upoważnieniu. Zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu (§ 5 art. 283 op). Zatem zakres kontroli nie może obejmować innych sfer podatkowych działań kontrolowanego, nieobjętych zakresem upoważnienia, choć nawet mogłoby to potencjalnie spowodować wykrycie nieprawidłowości. W niniejszej sprawie nie ma jednak podstaw, aby przyjąć, że organ podatkowy przekroczył zakres kontroli wskazany w upoważnieniu. Na podstawie imiennego upoważnienia do kontroli z 26 maja 2017 r. wszczęto kontrolę podatkową w celu zbadania zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług, miedzy innymi za miesiąc luty 2017 r. W wyniku złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli, postanowieniem z 2 marca 2018 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2017 r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jedynie, że organy podatkowe prowadząc postępowanie w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2017 r. badały te okoliczności i dowody, które były niezbędne do określenia prawidłowej kwoty podatku naliczonego i podatku należnego za luty 2017 r. Wobec powyższego zarzut bezprawnego rozszerzenia zakresu kontroli należy uznać za niezasadny i działanie organu w tym zakresie było prawidłowe. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że skoro przedmiotowe postępowanie podatkowe dotyczyło lutego 2017 r., to organy nie miały podstaw, aby żądać przedłożenia faktur dokumentujących wykonanie robót w ramach inwestycji dotyczących lokali położonych w [...], gdyż żądane dokumenty, według oświadczenia podatniczki, dotyczą 2018 r., który nie jest objęty przedmiotem prowadzonego postępowania, a kwestia czy w lokalu jest prowadzona działalność gospodarcza (po roku 2017 r.) nie ma związku z przedmiotem sprawy. Wyjaśnić trzeba, że wyżej omówione działanie organu nie narusza przepisów proceduralnych. Prawidłowe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione było bowiem od ustalenia, w jaki sposób została wykorzystana część materiałów budowlanych nabytych w lutym 2017 r. w ramach działalności gospodarczej (strona obniżyła podatek należny o podatek naliczony w związku z zakupem tych towarów). To natomiast wymagało zbadania przeznaczenia obu nieruchomości położonych w [...], które zostały nabyte przez I. Z. w sierpniu 2016 r. i w styczniu 2017 r. Z uwagi na okoliczność, że strona skarżąca w składanych wyjaśnieniach podnosiła, że materiały budowlane wykazane na ww. fakturach zostały przeznaczone na remont lokali znajdujących się w [...], które zostaną przeznaczone na wynajem, to organy obowiązane były do poczynienia ustaleń faktycznych w tym zakresie. Stąd zgodzić się należy z organem odwoławczym, że organy podatkowe obu instancji zasadnie pozyskały od [...] władz podatkowych wyjaśnienia dotyczące co prawda okresu późniejszego, niż objęty przedmiotowym postępowaniem, lecz mające istotny związek ze zużyciem materiałów budowlanych w lutym 2017 r. Należy zauważyć, że każde prowadzone przez organ postępowanie, regulowane przepisami Ordynacji podatkowej, stanowi logicznie uporządkowany ciąg czynności ukierunkowanych na weryfikację (pozytywną lub negatywną) rozliczenia podatnika, w tym złożonych przez niego wyjaśnień. Racjonalne zatem działanie organu oznacza, że w momencie, gdy stwierdzi w sprawie okoliczność, która wymaga wyjaśnienia, i jest ona istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, poszukuje możliwości jej skutecznej weryfikacji w sposób adekwatny do etapu postępowania, możliwości przeprowadzenia określonych dowodów. W szczególności, organ prowadzący postępowanie, może zwrócić się do innych organów (zob. wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 7/18 z 19.09.2018 r. - publikowany na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalsze powoływane orzeczenia), w tym także organów administracji podatkowej innych państw, o udzielanie informacji w tej kwestii. Skoro strona złożyła oświadczenie, że materiały budowlane, nabyte w lutym 2017 r., służyły do remontu nieruchomości w [...], które następnie miały być wynajmowane, organ podatkowy, jak już wskazano powyżej, miał prawo zweryfikować podaną przez podatnika informację. Nie budzi wątpliwości Sądu, że obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur nabycia wskazanych materiałów budowlanych w miesiącu objętym zakresem kontroli (lutym 2017 r.), organ miał prawo sprawdzić prawidłowość powyższego rozliczenia zarówno w zakresie podatku naliczonego jak i należnego. Należy przypomnieć, że celem każdego postępowania dowodowego jest dotarcie do prawdy materialnej, co sprawia, że organ podatkowy decyduje, czy dysponuje całym zebranym materiałem dowodowym. Analizując zasadność podejmowanych czynności nie można mówić o przekroczeniu przez organ zakresu kontroli podatkowej, czy prowadzonego postępowania podatkowego. Wbrew stanowisku skarżącej, uzasadnione było także wezwanie jej do przedłożenia dowodów potwierdzających podnoszone przez nią twierdzenia odnośnie komercyjnego wykorzystania nieruchomości położonych w [...]. Powyższe okoliczności mogły przyczynić się do wyjaśnienia związku zakupu materiałów z czynnościami opodatkowanymi, chociaż brak takich dowodów, zdaniem Sądu, nie przekreślał definitywnie, że nieruchomości nie mogły być wynajmowane w przyszłości (po zakończeniu prac remontowych) – do tej jednak kwestii Sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia. W ocenie Sądu, żądanie dowodów potwierdzających ww. wyjaśnienia strony w żadnym razie nie oznacza wykroczenia przez organy poza zakres przedmiotowego postępowania podatkowego. Ponieważ ww. faktury ujęte w deklaracji za luty 2017 r. budziły wątpliwości, to organy obowiązane były do poczynienia ustaleń faktycznych w tym zakresie. Organy dążyły do zgromadzenia materiału dowodowego, który pozwoliłby na ocenę prawidłowości rozliczenia podatkowego za luty 2017 r. Żądanie dokumentacji dotyczącej inwestycji miało na celu weryfikację rozliczenia strony wyłącznie za luty 2017 r. Rację należy przyznać organom, że w tej sytuacji wezwanie strony o przedłożenie stosownych dowodów potwierdzających powyższe okoliczności było podyktowane koniecznością wyjaśnienia konkretnego stanu faktycznego. Sposób wykorzystania przedmiotowych materiałów mógł mieć wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za luty 2017 r., tj. miesiąc objęty zakresem niniejszej sprawy. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 122 op w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie zaś z art. 187 § 1 op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W orzecznictwie NSA przyjmuje się w tym zakresie, że art. 122 op wyraża zasadę prawdy obiektywnej. Uzupełnienie tej zasady zawiera art. 187 § 1 op. Zasada prawdy obiektywnej nakazuje organom prowadzącym postępowanie zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tak, aby stan faktyczny sprawy ustalić zgodnie z rzeczywistością. W tym celu organ obowiązany jest zebrać dowody istotne dla sprawy i dokonać oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 18.10.2016 r., sygn. akt II FSK 899/16, LEX nr 2168580). To na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Do niego należy określenie zakresu postępowania poprzez ustalenie faktów, które winny być ustalone oraz przeprowadzenie dowodów na te okoliczności (por. wyrok NSA z 15.03.2017 r., sygn. akt II FSK 687/15, LEX nr 2274810). Z zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 op wynika obowiązek organów uzyskania w toku postępowania takiego materiału dowodowego i takiego stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Realizacja prawdy obiektywnej wymaga przy tym, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 187 § 1 op, obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na organach orzekających (por. wyrok NSA z dnia 20.09.2016 r., sygn. akt II FSK 743/15, LEX nr 2143267). Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 op, spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Obowiązki podatnika w tym zakresie w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika (por. wyrok NSA z 6.12.2012 r., sygn. akt II FSK 182/11, LEX nr 1381153). Współdziałanie podatnika z organem podatkowym jest szczególnie istotne w sytuacjach, gdy tylko on dysponuje wiedzą na temat okoliczności mogących mieć istotny wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 19.10.2010 r., sygn. akt I GSK 1189/09, LEX nr 744703). Jak trafnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.02.2011 r., sygn. akt II GSK 273/10, obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego. W szczególności wówczas, gdy organ administracji publicznej dokonał pewnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych dowodów, a strona kwestionuje te dowody i ustalenia, przeciwdowód może być przeprowadzony z jej inicjatywy, organ nie ma natomiast obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Skarżąca zatem, podważając ustalenia organów, winna przedstawić będące w jej posiadaniu dowody, potwierdzające jej wersję zdarzeń (zob. wyrok z 15.03.2017 r., sygn. akt I SA/Op 503/16). Przy tym nie może ona ograniczać się do formułowania twierdzeń zaprzeczających dotychczasowym ustaleniom organów z wyczekiwaniem, aż to organ podejmie bliżej nieskonkretyzowane przez stronę działania zmierzające do ustalenia okoliczności przeciwnych niż wynikające z poczynionych przez organy ustaleń. Podatnik powinien sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (por. wyroki z 12.12.2012 r., sygn. akt III SA/Wa 858/12 oraz z 6.02.2019 r., sygn. akt I SA/Op 355/18). Nie może być zatem tak, by kontrolowany podatnik decydował, które dane przekazać organowi podatkowemu, a które nie mają znaczenia w sprawie. To na organie spoczywa ciężar ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy i ma on w tej kwestii inicjatywę w przeprowadzaniu dowodów. Strona postępowania ma oczywiście prawo do odmowy współdziałania z organami podatkowymi w zakresie gromadzenia dowodów, jednakże w tej sytuacji musi liczyć się z konsekwencjami takiej postawy, w tym w postaci merytorycznej treści rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o dostępny organowi materiał dowodowy. Zatem, to na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, natomiast na stronie postępowania spoczywa obowiązek współdziałania z organem. W okolicznościach sprawy niewątpliwie strona nie współdziałała z organami podatkowymi, co w sposób oczywisty wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Uważała bowiem, że wyjaśnienia i dowody, których żądał organ, nie są związane z prowadzoną kontrolą i postępowaniem podatkowym za luty 2017 r., ponieważ dotyczą innych okresów rozliczeniowych, nie objętych tym postępowaniem. Jak już wskazano na wstępie, powyższe stanowisko skarżącej było oczywiście chybione. Skoro zakwestionowane faktury skarżąca ujęła w rozliczeniu za miesiąc luty 2017 r., odliczając od kwoty podatku należnego wynikający z nich podatek naliczony, organ miał prawo i obowiązek dokonać weryfikacji tego rozliczenia. Zatem przede wszystkim czynności dowodowe miały zmierzać do poczynienia ustaleń, czy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia, a więc czy wydatki pozostają w związku z czynnościami opodatkowanymi podatnika. W świetle powyższego skarżąca winna przedłożyć organom podatkowym wszelkie dowody, mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności fakturę sprzedaży usług, na którą skarżąca powołuje się w skardze - nr [...], którą miała ona wystawić 20.05.2018 r. tytułem wykonania usługi remontowo -budowlanej w lokalu położonym w [...], [...] na rzecz osoby niebędącej rezydentem [...] o nr [...]. Autorka skargi wskazuje przy tym, że w skarżonej decyzji pominięto fakt, iż na etapie postępowania podatkowego strona oświadczyła, że za wykonane usługi remontowe w jednym z mieszkań została wystawiona powyższa faktura, zaksięgowana w pkpir, a od uzyskanego przychodu został zapłacony podatek dochodowy. W tym zakresie słusznie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że dopiero w skardze podatniczka wskazała konkretny numer faktury wystawionej w konkretnym dniu, która ma dotyczyć usługi remontowej wykonanej w jednym z lokali w [...]. Wcześniej, zarówno w trakcie kontroli podatkowej, jak i w toku postępowania prowadzonego przez organ podatkowy II instancji, strona jedynie w sposób ogólny podnosiła, że cyt.: "po zakończeniu remontów mieszkań wraz z wyposażeniem miała zostać wystawiona faktura sprzedażowa usług wraz z materiałami, która miała stanowić fakturę kosztową poniesionych wydatków w związku z przeprowadzonymi remontami w działalności gospodarczej na terenie [...]" (zastrzeżenia z 23.12.2017 r. do protokołu kontroli podatkowej), "dokumenty w postaci faktur, o które Państwo proszą, wykraczają poza ten okres i dotyczą 2018 r." (pismo z 8.11.2018 r.), "ja, I. Z. oświadczam, że prowadzone inwestycje przez firmę A na nieruchomościach znajdujących się pod adresami: [...], [...] oraz [...], [...], zostały zakończone i rozliczone zgodnie z polskim prawem podatkowym fakturami sprzedaży za wykonane usługi" (oświadczenie z 8.11.2018 r.). Jednocześnie, skarżąca konsekwentnie odmawiała przedłożenia faktur dotyczących wykonania usług remontowych w [...]. Nawet obecnie, przy skardze, faktury takiej nie przedłożyła (choć załączyła inne dowody). Fakt, że faktura sprzedaży usług wystawiona została w późniejszym okresie rozliczeniowym, nie może mieć żadnego znaczenia, bowiem zakres i charakter podejmowanych działań organów podatkowych uwzględniał specyfikę samego podatku - fazowy charakter podatek VAT. Bierność strony postępowania, która sprowadza się do oczekiwania, że to organ udowodni, że poniesione przez podatnika wydatki mają związek z czynnościami opodatkowanymi jest nie do przyjęcia w świetle obowiązku dowodzenia swego prawa i nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 180 i art. 187 § 1 op. Takie działanie skarżącej, brak współdziałania z organem, przyczyniło się do podjęcia przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ, co do zasady, prawidłowo podejmował czynności dowodowe, chociaż nie ustrzegł się uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia). Zdaniem Sądu, nietrafny okazał się zarzut skargi, że organ odwoławczy pominął oświadczenia I. Z. z 18.11.2018 r., lecz zasadnie uznał je za niewystarczające, wobec nieprzedłożenia przez stronę jakichkolwiek dowodów potwierdzających treść tego oświadczenia. Same faktury ujęte w rozliczeniu, jak też powyższe oświadczenie skarżącej, nie stanowiły takich dowodów, które pozwalałaby ocenić związek poczynionych przez podatniczkę wydatków z czynnościami opodatkowanymi, w sytuacji nie przedłożenia przez stronę jakichkolwiek innych dowodów materialnych, mających potwierdzać stanowisko skarżącej prezentowane przed organami podatkowymi. W świetle powyższego za nieuprawnione Sąd uznał stanowisko strony wyrażone w skardze, że wezwania do przedłożenia faktur dokumentujących wykonanie robót w ramach inwestycji dotyczących lokali położonych w [...] oraz dokumentów potwierdzających fakt prowadzenia działalności w tych nieruchomościach, które nie dotyczą okresu postępowania podatkowego, są wykroczeniem poza zakres kompetencji i naruszeniem art. 283 § 2 i art. 121 § 1 op oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przechodząc do meritum sprawy Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do kwestii charakteru wpłaty na konto skarżącej środków pieniężnych w kwocie 40.000 zł. Zdaniem organów, wpłacone przez J. D. na prywatne konto skarżącej środki stanowiły w istocie zaliczkę na poczet dostaw towarów (materiałów budowlanych, na potrzeby planowanego remontu), podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 19 ust. 8 uptu. Odmienne stanowisko prezentuje skarżąca, zarzucając organom, że wyciągnięte w tym zakresie wnioski są oparte jedynie na przypuszczeniach i domniemaniach. Według skarżącej, brak jest jakichkolwiek dowodów, by J. D. kiedykolwiek i jakkolwiek zlecała wykonanie usług firmie A. Zgodnie z w/w art. 19 ust. 8 uptu, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, (...), obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4 (niemającym zastosowania w tej sprawie). W analizowanym aspekcie bezsporna jest okoliczność, że wpłacona przez J. D. w dniu 28 lutego 2017 r. kwota 40.000 zł została opisana przez wpłacającą na przelewie jako "zaliczka na materiały". W wyjaśnieniach składanych podczas postępowania zarówno skarżąca, jak i J. D. zgodnie wskazywały, że wpłata miała charakter prywatny, a jej powodem było zlecenie skarżącej zakupu materiałów budowlanych, w związku z planowanym przez J. D. remontem jej mieszkania w [...] przy ul. [...]. Obie strony zgodnie również twierdziły, że remont nie doszedł do skutku, z uwagi na rezygnację inwestorki, spowodowaną otrzymaniem informacji o prowadzonej w firmie A kontroli. Mając na uwadze całokształt ustalonych w tym zakresie okoliczności Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że przedmiotowa wpłata była związana z działalnością gospodarczą skarżącej. Za uznaniem omawianej wpłaty za zaliczkę na poczet dostawy towarów przemawiała bowiem nie tylko treść opisu na przelewie lecz przede wszystkim okoliczność, że skarżąca świadczy profesjonalnie usługi w zakresie remontów lokali mieszkalnych i z racji tego z pewnością posiada doświadczenie w kwestii najlepszego doboru materiałów budowlanych służących tym celom. Nie sposób więc zaprzeczyć wnioskom organów, że na wybór przez J. D. I. Z. do dokonania zakupu niezbędnych materiałów budowlanych wpłynąć musiał fakt, że działa ona jako profesjonalny podmiot w branży budowlanej. W rezultacie, zdaniem Sądu, potencjalne nabycie więc przez skarżącą, w imieniu zlecającej, materiałów budowlanych w sposób oczywisty wiązałoby się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zawarta w ustawie o VAT definicja działalności gospodarczej (art. 15 ust. 2 uptu) wskazuje na szeroki zakres zastosowania tego terminu oraz na jego obiektywny charakter, co oznacza, że działalność ta jest postrzegana jako taka, niezależnie od jej celów lub rezultatów, a także niezależnie od tego, jak działalność ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. Tym samym, skoro zlecenie skarżącej nabycia materiałów budowlanych, mających służyć planowanemu w przyszłości remontowi niewątpliwie wpisuje się w profil jej działalności gospodarczej, nie sposób zaakceptować odmiennych twierdzeń skarżącej, by wpłata omawianych środków miała charakter prywatny. Zwłaszcza, że brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dowodów na poparcie tej tezy. Zamierzonego skutku, jak trafnie przyjęły organy, nie mogły wywrzeć argumenty, że wpłata nastąpiła na osobiste konto bankowe skarżącej, a nie na rachunek firmy, skoro z niekwestionowanych ustaleń wynikało, że to konto osobiste skarżąca wykorzystywała również na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Prawidłowej kwalifikacji przedmiotowej wpłaty nie zdołały też podważyć zarzuty skargi, że wpłacająca wyraźnie w złożonym oświadczeniu stwierdziła, że wpłata ma charakter prywatny. O prawidłowej kwalifikacji wpłaty nie przesądza bowiem to, jak ją nazwano, podobnie jak o tym, czy dany podatnik działa w ramach swej działalności gospodarczej nie decyduje w żadnej mierze to, jak działania te postrzega on sam lub jego kontrahent. Nietrafne są również argumenty, że organy nie stwierdziły dowodów wskazujących na istnienie stosunku prawnego między J. D. a firmą A (brak zawartych umów). Po pierwsze wskazać należy, że skarżąca jest właścicielem firmy A i przelew środków pieniężnych dokonany na jej nazwisko, jeśli ma związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą (a tak, zdaniem Sądu, było w sprawie niniejszej), należy traktować jako równoznaczny z wpłatą na rzecz jej firmy. Po wtóre, należy zauważyć, że brak pisemnej umowy, potwierdzającej, by J. D. zlecała wykonanie usług firmie A, nie wyklucza przecież istnienia wiążących uzgodnień ustnych między stronami. W konsekwencji stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi zebrane dowody i okoliczności z nich wynikające dawały organom wystarczające podstawy do przyjęcia, iż wpłacone środki stanowiły w istocie zaliczkę na poczet dostaw towarów, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 19 ust. 8 uptu. Zdaniem Sądu, skarżąca nie zdołała podważyć oceny dowodów dokonanej przez organy obu instancji, mimo, że w odwołaniu, jak i w rozpoznawanej skardze, neguje ustalenia poczynione przez organy podatkowe. Tymczasem sama negacja i ewentualna polemika z ustaleniami w sprawie, bez przedstawienia kontrdowodów nie może zostać uznana za skuteczną. Skarżąca nie podała żadnych wiarygodnych dowodów, które potwierdziłyby prawdziwość jej twierdzeń co do prywatnego charakteru dokonanej przez J. D. wpłaty. Prawidłowo więc określono skarżącej należny podatek z tego tytułu w wysokości 7.479,67 zł. Odmiennie przedstawia się natomiast sytuacja, jeśli chodzi o kwestię opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów na cele osobiste. Zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji nie zakwestionowano kwoty podatku naliczonego, która została wykazana w deklaracji VAT-7, co w konsekwencji oznacza uznanie związku nabytych towarów i usług z działalnością opodatkowaną, o którym mowa w art. 86 ust. 1 uptu. Ustalono natomiast, że część nabytych towarów w lutym 2017 r. została nieodpłatnie przekazana na cele osobiste I. Z. - remont mieszkań stanowiących jej majątek prywatny. Zdaniem organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obie nieruchomości w [...] stanowią majątek osobisty skarżącej. Nie zostały one bowiem zaliczone do środków trwałych przedsiębiorstwa strony w Polsce, ani nie mogły być zakwalifikowane jako takie w [...], gdyż w tamtym kraju skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Stąd wskazano w zaskarżonej decyzji, że w sprawie zastosowanie miał przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu. W myśl art. 5 ust. 1 uptu, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 uptu, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. W ocenie organu, obie te przesłanki zostały spełnione, prawidłowo został również zastosowany art. 29a ust. 2 uptu, zgodnie z którym w przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów lub towarów podobnych, a gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów. Jako podstawę opodatkowania tego nieodpłatnego przekazania towarów przyjęto bowiem w sprawie jego wartość netto wynikającą z w/wym. faktur. W odniesieniu do przytoczonych wyżej okoliczności Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy pominął kwestię ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Natomiast z treści decyzji organu I instancji wynika jedynie, że: "w momencie dokonania nabycia materiałów i towarów z przeznaczeniem na inwestycję w [...], opodatkować należy dostawę tych towarów na Pani cele osobiste według stawki obowiązującej w Polsce". Przepis art. 19 a uptu normujący moment powstania obowiązku podatkowego nie zawiera szczegółowej regulacji dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu nieodpłatnych dostaw towarów i usług. Oznacza to, że obowiązek podatkowy z tytułu nieodpłatnej dostawy towarów polegającej na przekazaniu nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele osobiste podatnika – powstaje na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 19 a ust. 1 uptu, z chwilą dokonania nieodpłatnej dostawy towarów. W niniejszej sprawie organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny, kiedy doszło do takiej nieodpłatnej dostawy. Lakoniczne wywody w decyzji organu I instancji mogą prowadzić do wniosku (chociaż nie można tego stwierdzić w sposób definitywny), że jest to moment nabycia towarów do przedsiębiorstwa podatniczki. Takie stanowisko byłoby wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony organ twierdził, że w momencie nabycia towarów istniał niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, z drugiej strony wynikałoby, że dokonane zakupy poczynione zostały w celu zaspokojenia potrzeb własnych skarżącej. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że organy nie kwestionowały prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących nabycia spornych towarów. Zgodnie z art. 86 ust. 1 uptu w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Jak wynika z art. 86 ust. 1 uptu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikom podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Ważne jest, aby związek ten już w chwili dokonania zakupów był oczywisty, a nabyte towary i usługi muszą służyć czynnościom opodatkowanym. Okoliczności towarzyszące konkretnej transakcji zakupu towaru lub usługi powinny wskazywać jednoznacznie, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności opodatkowanej podatnika, przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej lub planowanej przez niego działalności gospodarczej. Istotne jest także, by stanowiły one element cenotwórczy produktów podatnika, pozostając w ten sposób w bezpośrednim związku z jego działalnością gospodarczą. Co do zasady więc, odliczeniu powinien podlegać taki podatek naliczony, który zawarty jest w cenie towarów nabytych w celu wykonania czynności opodatkowanych (zob. wyrok z 17.07.2019 r., sygn. akt I SA/Gd 554/19). Jeżeli zatem organy uważały, że podatniczka nabyła sporne towary bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą winny zakwestionować jej prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jeżeli jednak uważały, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 uptu, obowiązkiem organów było ustalenie w sposób jednoznaczny momentu powstania obowiązku podatkowego. Takich jednak rozważań w zaskarżonej decyzji (jak też decyzji organu I instancji) zabrakło. Jest to o tyle istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy, że ustalono, iż część nabytych towarów w lutym 2017 r. (faktury VAT nr: [...] z 9.02.2017 r., [...] z 24.02.2017 r., [...] z 27.02.2017 r., [...] z 28.02.2017 r. i [...] z 28.02.2017 r.) została (w lutym 2017 r.) nieodpłatnie przekazana na cele osobiste I. Z. - remont mieszkań stanowiących jej majątek prywatny, a także, "że w momencie rozpoczęcia transportu towarów było znane przeznaczenie spornych materiałów, a więc należało uznać, iż miejscem opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów było terytorium kraju". Rzecz jednak w tym, że aby móc przypisać skarżącej w lutym 2017 r. podatek należny z tytułu nieodpłatnej dostawy towarów na cele prywatne, należy wpierw ustalić, czy w tym właśnie okresie rozliczeniowym doszło już do przekazania przez skarżącą nabytych materiałów na potrzeby remontu mieszkań w [...], co w realiach tej sprawy wymagało, zdaniem Sądu, m.in. zbadania, kiedy doszło do fizycznego przemieszczenia owych towarów na terytorium [...] i czy w tym miesiącu w przedmiotowych nieruchomościach prowadzone były już prace remontowe. Powyższe okoliczności nie zostały wyjaśnione przez organ, co doprowadziło Sąd do przekonania, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania zgodnie z przepisami art. 121 §1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 op. Organy nie dokonały wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, nie dokonały rzetelnej oceny dowodów, we wzajemnej łączności, w sposób swobodny tj. zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza przepis art. 210 §1 pkt 6 w zakresie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzupełniająco należy wskazać, że wyrokami z 29 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Op 378/19 oraz z 13 grudnia 2019, sygn. akt I SA/Op 441/19 tut. Sąd uchylił wydane wobec skarżącej decyzje Dyrektora Izby, którymi określono w podatku od towarów i usług za poprzednie okresy rozliczeniowe (grudzień 2016 i styczeń 2017 r.) kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym. U podstaw tych orzeczeń legły analogiczne, jak w tej sprawie, okoliczności, tj. brak dokonania przez organy podatkowe ustaleń w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego. W związku z powyższym nie można wykluczyć, że w wyniku ponownego rozpoznania spraw za poprzednie w/w miesiące może też ulec zmianie wartość określonego przez organ w rozliczeniu za luty 2017 r. podatku z tytułu nieodpłatnego przekazania towarów na cele prywatne, w zależności od momentu powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do towarów nabytych w poprzednich miesiącach. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odniesie się do przytoczonej wyżej kwestii, przeprowadzi postępowanie dowodowe, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa procesowego i sporządzi uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji w sposób czyniący zadość wymogom określonym w art. 210 § 1 pkt 6 op. W ocenie Sądu, skoro zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, organy podatkowe ponownie prowadząc postępowanie podatkowe winny wziąć pod uwagę również okoliczności i dowody na które powołała się strona skarżąca, także w skardze. Wprawdzie Sąd podzielił stanowisko organów, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku współdziałania z organami podatkowymi, nie przedłożyła stosownych dowodów, to jednak w sytuacji uchylenia zaskarżonej decyzji i konieczności przeprowadzenia ponownie postępowania w sprawie, zgodnie z przepisami postępowania zawartymi w Ordynacji podatkowej, z których wynika przede wszystkim obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych zgodnie prawdą materialną, organy nie powinny pominąć takich okoliczności i dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W szczególności istotne mogą okazać okoliczności (i dowody), wskazane w skardze, z których wynika, że jedna z nieruchomości w [...] stanowi obiekt najmu, a druga z nieruchomości mogła zostać sprzedana w 2018 r., oraz że strona miała wystawić 20.05.2018 r. fakturę nr [...], tytułem wykonania usługi remontowo - budowlanej w lokalu położonym w [...], [...] na rzecz osoby niebędącej rezydentem [...] o nr [...]. Ustalenia poczynione przez organy mogą przyczynić się do wyjaśnienia kwestii prowadzenia działalności gospodarczej na terenie [...]. Nie może bowiem umknąć uwadze, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ przyjął, iż obie nieruchomości w [...] stanowią majątek osobisty skarżącej, bowiem nie zostały zaliczone do środków trwałych przedsiębiorstwa strony w Polsce, ani nie mogły być zakwalifikowane jako takie w [...], gdyż w tamtym kraju skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, o czym miała świadczyć m.in. okoliczność, że chociaż omawiane lokale zostały nabyte w sierpniu 2016 r. i styczniu 2017 r., to strona nadal w 2019 r. nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów wskazujących na komercyjne wykorzystanie w ramach działalności opodatkowanej, czy to w Polsce, czy też w [...]. Zdaniem Sądu, okoliczność, że nieruchomości nie zostały zaliczone do środków trwałych nie może mieć przesądzającego znaczenia (z czym zgodził się także organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę), podobnie należy stwierdzić w odniesieniu do drugiego argumentu organu, mającego potwierdzać trafność przyjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia. Nie są przecież pozbawione racji twierdzenia podniesione w skardze, że przepisy prawa podatkowego nie nadają ograniczeń czasowych co do rozpoczęcia inwestycji i jej zakończenia. Podzielić należy stanowisko skarżącej, że uwzględniając, iż remont mieszkań jest czasochłonnym zajęciem, odległość mieszkań od miejsca zamieszkania to 2600 km, a równolegle były prowadzone były inne inwestycje (m.in. w Polsce od kwietnia 2013 r. do września 2018 r. - budowa i remont obiektu [...] w [...]-aktualnie wynajmowany komercyjnie przez portal [...], czy remonty mieszkań w [...]), to zarzut, iż w 2019 r. nie została rozpoczęta działalność gospodarcza w [...], wydaje się być nadinterpretacją organów, gdyż przepisy prawa podatkowego polskiego nie wskazują ograniczeń czasowych dla tego typu przedsięwzięć. Powyższe okoliczności winny być przedmiotem analizy w ponownie prowadzonym postępowaniu. Uwzględniając powyższe uwagi, organ podatkowy ponownie przeprowadzi analizę okoliczności i dowodów i ustali w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych faktur (czy też konkretnych pozycji faktur). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skarżącej o rażących błędach ze strony organów w zakresie przyporządkowania poszczególnych towarów (m.in. okien PCV, kabin prysznicowych, drzwi [...]) oraz bezkrytycznego podejścia do oświadczenia A. G., stwierdzić należy, że wobec braku współdziałania samej skarżącej w rzetelnym wyjaśnieniu przeznaczenia nabytych towarów na poszczególne inwestycje, zasadnie organy oparły ustalenia w tym zakresie na zestawieniu z 12.06.2017 r. sporządzonym przez A. G. Niewątpliwie osoba ta, z racji pełnionych obowiązków (jedyny wykonawca prac budowlanych na inwestycji położonej w [...] przy ul. [...]) miała wystarczającą wiedzę w zakresie wykorzystanych tam materiałów budowlanych, w tym stolarki okiennej, co zdaniem Sądu, dawało organom wystarczającą podstawę do uwzględnienia informacji o materiałach wykorzystanych w tej inwestycji. Poza tym, wbrew twierdzeniom skarżącej organy nie przyjęły bezkrytycznie owego oświadczenia z 12.06.2017 r. lecz zestawiły informacje tam zawarte z dodatkowymi dowodami i okolicznościami. Otóż zwrócono uwagę m.in. na okoliczność, że analiza projektu budowlanego dotyczącego inwestycji przy ul. [...] wskazuje, że w obiekcie tym stolarka okienna obejmuje okna drewniane, a nie z tworzyw sztucznych. Słusznie też Dyrektor Izby zwrócił uwagę, że skarżąca, poza samym negowaniem poczynionych w tym zakresie ustaleń, nie oferowała jakichkolwiek przeciwdowodów wskazujących na odmienny przebieg zdarzeń. Niemniej jednak, nie przesądzając obecnie kwestii prawidłowości ocen czynionych w tym względzie, Sąd dostrzegł potrzebę zweryfikowania w toku ponownego rozpoznania sprawy twierdzeń skarżącej, w tym zwłaszcza co do tego, że w rzeczywistości, odmiennie niż założono w projekcie, wszystkie zakupione i zamontowane w budynku przy ul. [...] okna są oknami PCV. Sąd zwraca przy tym uwagę, że skarżąca podtrzymując swoje twierdzenie, winna poprzeć je jakimkolwiek dowodem, w tym również z ewentualnych ponownych oględzin na miejscu. Da się bowiem ustalić, w przypadku tak konkretnej i zindywidualizowanej rzeczy jak okno (konkretne wymiary 90X90), czy faktyczne zostały one wykorzystania w danym budynku. Tutaj jednakże inicjatywa dowodowa należy już do samej skarżącej i nie może ona polegać jedynie na negacji stanowiska organów, opartych na konkretnych już przeprowadzonych przez nie dowodach. Jeśli natomiast chodzi o pozostałe towary przyporządkowane przez organy celom inwestycji w [...], a które według skarżącej pozostawały na stanie firmy, o czym świadczył dowód z oględzin przeprowadzonych 21.06.2017 r. w garażu w [...], to w ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby, że na podstawie owego dowodu nie sposób jednoznacznie ustalić, że materiały stwierdzone podczas czynności oględzin, to te same materiały, które zostały nabyte na podstawie wskazanych w skarżonej decyzji faktur. Bezpodstawne są przy tym zarzuty skarżącej, że w taki sposób organy mogą zakwestionować wszelki zakupiony towar w ramach działalności gospodarczej. Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko organu, oparte na ugruntowanych w tej mierze poglądach orzecznictwa, że to rolą podatnika, leżącą przy tym w jego własnym interesie, jest rzetelne dokumentowanie zdarzeń wpływających na wysokość opodatkowania - wówczas, gdy mają one miejsce. Obowiązek w tym zakresie spoczywał na skarżącej i próba przerzucania go na organy podatkowe nie może zasługiwać na akceptację. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nie jest obecnie wykluczone, by skarżąca wykazała za pomocą dodatkowych dowodów słuszność podnoszonych w tym zakresie twierdzeń, skoro w skardze podnosi, że towary (okna i rolety zewnętrzne), nabyte na podstawie faktury [...], do dnia dzisiejszego pozostają na stanie firmy. Dotyczy to również podnoszonych w skardze argumentów na temat ilości nabytych kabin prysznicowych (według skarżącej 7 szt.) i możliwości ich zużycia na potrzeby wyposażenia dwóch mieszkań w [...]). Ponownie prowadząc postępowanie podatkowe organ ustali moment powstania obowiązku podatkowego - w razie podtrzymania stanowiska, że doszło do nieodpłatnego przekazania tego towaru na cele osobiste podatnika. Jeśli zaś chodzi o kwestię zbadania, jakich towarów przekazanie to dotyczyło, to – jak już wyżej wskazano - zgodzić się należy z organem odwoławczym, że to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania w jakiej ilości i na których konkretnie budowach wykorzystano opisany materiał budowlany, a w niniejszym postępowaniu, poza wyżej wskazanymi oświadczeniami, skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających ten stan rzeczy. Jednak, nie negując prawidłowości obecnego stanowiska organów w tej kwestii, w toku ponownego rozpoznania sprawy, skarżąca podtrzymując swoje twierdzenie, winna poprzeć je jakimikolwiek dowodami, natomiast organ podatkowy rozważy, czy część tych materiałów nie mogła zostać wykorzystana zgodnie z twierdzeniami podatniczki – do remontu istniejącego budynku położonego w [...] przy ul. [...]. Przy czym podkreślenia wymaga, na co Sąd zwrócił już szczególną uwagę w pierwszej części poczynionych rozważań, że organ podatkowy zgodnie z art. 187 § 1 op jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast podatnik ma obowiązek współdziałania z organem w gromadzeniu materiału dowodowego sprawy, co wiąże się z faktem, że o niektórych zdarzeniach i dowodach wiedzę ma nie organ, lecz podatnik jako uczestnik określonych zdarzeń gospodarczych. Skoro skarżąca powołuje się na okoliczność wykorzystania nabytych materiałów budowlanych do czynności opodatkowanych i wywodzi z niej określone skutki faktyczne i prawne, to na niej w szczególności spoczywa ciężar wykazania tej okoliczności. Nie można stawiać organom w tej materii jakichkolwiek zarzutów. Oczywiste jest, że to podatnik posiada informacje na temat operacji gospodarczych związanych z ponoszonymi przez niego wydatkami, a więc głównie to on ma praktyczną możliwość wykazania, że konkretny wydatek ma charakter kosztowy. Na organach podatkowych natomiast spoczywa obowiązek przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, wynikający z obowiązku zebrania istotnych dowodów i ich rozpatrzenia, przy czym nie oznacza to obowiązku uwzględnienia wszelkich wniosków dowodowych strony. Jeżeli strona skarżąca nie dopełni tego obowiązku, będzie zmuszona ponieść określone konsekwencje na gruncie przepisów prawa podatkowego. Zdaniem Sądu, skoro zaskarżona decyzja została uchyla z uwagi na istotne naruszenie przepisów prawa procesowego, przedwczesne jest odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przy czym nie można nie zauważyć, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 uptu, ponieważ, organy podatkowe nie stwierdziły nieprawidłowości po stronie podatku naliczonego, jak też naruszenia art. 23 § 1 pkt 1 op, gdyż podstawa opodatkowania nie została określona w drodze oszacowania. Skarżąca nie uzasadniła naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy, zgodnie z który podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W skarżonym rozstrzygnięciu organ nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu. W sprawie nie miał zastosowania art. 47 dyrektywy 112 i stanowiący jego odpowiednik art. 28e uptu, bowiem organy podatkowe ustaliły, że doszło do dostawy towarów, a nie świadczenia usług. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt c) ppsa, orzekł jak w sentencji.