I SA/Op 880/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant: St. referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 kwietnia 2025 r., nr SKO.40.3436.2024.dr w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. G. (dalej jako: strona skarżący), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, jest decyzja Samorządowego Kolegium w Opolu (dalej jako: SKO lub Kolegium) z dnia 30 kwietnia 2025 r., nr SKO.40.3436.2024.dr, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola (dalej jako Prezydent) z dnia 5 listopada 2024 r., nr SO-VI.5430.3.1.2024, w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622, ze zm.), dalej jako: u.k.p., Prezydent skierował skarżącego na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Komendant Powiatowy Policji w R. pismem z dnia 24 maja 2025 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o ocenę zdrowia skarżącego. W ocenie Komendanta istniały uzasadnione i poważne zastrzeżenia posiadanych kwalifikacji w zakresie stanu zdrowia skarżącego. Do wniosku została dołączona notatka uzasadniająca zaistnienie potrzeby oceny stanu zdrowia kierującego pojazdem. Z notatki wynikało, że skarżący zatrzymany został w związku z wyprzedzaniem pojazdu nie stosując się do znaków poziomych. W wyniku kontroli ustalono, iż skarżący nie korzystał również z pasów bezpieczeństwa, co tłumaczył tym, że przepisy są źle skonstruowane i nikt go nie zmusi do zapinania pasa bezpieczeństwa. Skarżący miał również oświadczyć, iż "policjanci służą złym ludziom, którzy zmuszają do przestrzegania wymyślonych przepisów, które nie obowiązują na terenie Rzeczypospolitej Polskiej". Dalej, w myśl treści notatki, skarżący stwierdził, że Policja i Sąd nie mają prawa go karać, gdyż nie zawarł z nimi umowy, a każdy wyrok wydany przez polski sąd wobec jego osoby, będzie stanowić złamanie prawa. Prezydent wskazał, że w interesie społecznym pozostaje, by wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne, jak i psychiczne, do prowadzenia pojazdów, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich życiu i zdrowiu, lecz również zdrowiu i życiu wszystkich innych użytkowników dróg. Podniósł przy tym, że dyspozycja normy zawartej w art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wymaga zaktualizowania się jedynie prawdopodobieństwa, nie zaś pewności, co do faktu przeciwskazań do kierowania pojazdem mechanicznym. Od powyższej decyzji skarżący, pismem datowanym na dzień 5 września 2024 r., wniósł odwołanie. Postanowieniem z 4 października 2024 r., nr [...], SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Następnie pismem z dnia 15 października 2024 r. Prezydent poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w związku z nieprzedstawieniem w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w myśl art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 5 listopada 2025 r. Prezydent zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kat. AM, A1, A2, B1, B, B+E, T, nr [...], wydane przez niego w dniu [...] 2023 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że do dnia wydania decyzji – mimo upływu wymaganego terminu – nie przedstawiono właściwego orzeczenia. Pismem datowanym na 4 grudnia 2024 r. skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy oraz swoje warunki osobiste. Wyjaśnił, iż samo naruszenie przepisów kodeksu ruchu drogowego, nie oznacza, że jako człowiek świadomy mógłby on stwarzać realne zagrożenie. Podkreślił, że w skutek manewru najechał na znak poziomy P-4 nie powodując żadnego zagrożenia, a prędkość, z która się poruszał była nieznaczna. W jego ocenie, w niniejszej sprawie policjanci zbyt pochopnie zinterpretowali jego zachowanie. Oświadczył, że identyfikuje się jako osoba zdrowa, która przestrzega przepisów ruchu drogowego, co więcej, podkreślił, że nie miał żadnych punktów karnych na koncie. Kończąc swoje rozważania podniósł, skierowanie na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O. z siedzibą w K. było niesłuszne. Pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. Kolegium poinformowało skarżącego, że przedmiotowa sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie w dacie orzekania Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), zwanej dalej: K.p.a. Wskazało, że podyktowane jest to znaczą ilością równolegle prowadzonych spraw oraz koniecznością dokonania analizy zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, przy czym niniejsza sprawa zostanie załatwiona w możliwie najszybszym terminie, najpóźniej do 30 kwietnia 2025 r. SKO, opisaną na wstępie decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu Kolegium zaakcentowało, że w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żądanego orzeczenia lekarskiego w terminie miesiąca od dnia doręczenia mu decyzji o skierowaniu na badania (co miało miejsce 22 sierpnia 2024 r.), w konsekwencji nie wypełnił obowiązku przewidzianego w art. 101 ust. 2 pkt 1 u.k.p. SKO podkreśliło, że w zaistniałym stanie faktycznym Prezydent był zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Powołując się na wyrok NSA z 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 458/18, Kolegium zaakcentowało materialny charakter terminu na przedstawienie orzeczenia lekarskiego, którego przekroczenie wywołuje określony skutek, bez względu na opieszałość czy późne wyznaczenie terminów wizyt u lekarzy specjalistów. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 11 K.p.a., polegające na niewyczerpującym odniesieniu się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do podnoszonych przez stronę zarzutów w toku postępowania; - art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną i wybiórczą ocenę, wyrażającą się w szczególności w niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego poprzez uznanie za prawidłowe twierdzenia organu I instancji; - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewskazanie w treści uzasadnienie decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezbadanie przez organ odwoławczy indywidualnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie przyczyn nieprzedstawienia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego w wyznaczonym terminie. Przedstawiając motywy skargi, skarżący wyjaśnił, że chybione jest stanowisko organu odwoławczego, który uchylił się od merytorycznego odniesienia się do treści odwołania. Posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych zaakcentował, że treść uzasadnienia decyzji administracyjnej winna szczegółowo obrazować tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki, którymi kierował się organ. Konstatował, iż zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego i wymaga kontroli instancyjnej. Dalej, skarżący podniósł, iż organ naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., poprzez uznanie, że zatrzymanie prawa jazdy w niniejszej sprawie ma charakter obligatoryjny. W ocenie skarżącego stanowisko takie było błędne w zakresie, w jakim pomija konieczność ustalenia, czy uchybienie terminu było zawinione przez stronę. Podniósł przy tym, że nawet obligatoryjny charakter ww. przepisu nie zwalnia organu od obowiązku oceny przesłanek faktycznych, w szczególności tego, czy termin został realnie przekroczony z winy strony, czy z przyczyn niezależących od niej. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wskazało równocześnie, że wszelkie motywy rozstrzygnięcia ujęte zostały w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Tut. Sąd postanowieniem z 31 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Op 880/25 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), nadal: P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 30 kwietnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Kontrolowane rozstrzygnięcie jest niejako konsekwencją wcześniejszego skierowania, decyzją Prezydenta z 19 sierpnia 2024 r., skarżącego na badanie lekarskie. Zaznaczyć jednak trzeba, że w niniejszej sprawie ocenie Sądu nie podlegała kwestia zasadności skierowania skarżącego na badania lekarskie. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa wobec czego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia rozpocząć należy od wskazania, że przepis art. 101 ust. 2 pkt 1 u.k.p., nakłada na osoby skierowane na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. obowiązek dostarczenia organowi odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1. Niepoddanie się przez kierowcę badaniu w terminie wskazanym w art. 101 ust. 2 pkt 1 u.k.p. samo w sobie nie jest jeszcze wystarczającą podstawą wszczęcia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, dopiero fakt nieprzedstawienia orzeczenia lekarskiego w terminie wskazanym w art. 101 ust. 2 pkt 2 u.k.p. skutkuje obowiązkiem działania Prezydenta w trybie ww. przepisu. Oznacza to, że wszczęcie postępowania i następnie wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest obligatoryjne dla właściwego, bez względu na powód nieprzedstawienia orzeczenia lekarskiego, tj. niepoddanie się badaniu i w konsekwencji brak orzeczenia lekarskiego, czy poddanie się badaniu, ale nieprzedstawienie orzeczenia lekarskiego. Wartością nadrzędną w takiej sprawie jest bowiem zagwarantowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Do czasu powzięcia przez starostę wiedzy, że brak w stosunku do skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, prawo jazdy musi być zatrzymane (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 788/22). Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżący opisaną wyżej decyzją Prezydenta z 19 sierpnia 2024 r. skierowany został, w myśl art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Niniejsza decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu 22 sierpnia 2024 r. Miesięczny termin na wywiązanie się z tego obowiązku upłynął 22 września 2024 r. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w tak ustalonym terminie przedstawił właściwemu organowi wymaganego orzeczenia lekarskiego. Skutki zaniechania wypełnienia ww. obowiązków reguluje art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. Zgodnie z jego treścią, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten nie przewiduje uznania administracyjnego w zakresie kompetencji starosty do zatrzymania kierowcy prawa jazdy, a wydawana decyzja ma charakter decyzji związanej. W przypadku nieprzedstawienia przez stronę w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, organ ten jest związany dyspozycją omawianego przepisu i obowiązany jest orzec o zatrzymaniu prawa jazdy. Innymi słowy, organ w przypadku niedostarczenia przez stronę w wymaganym terminie stosownych dokumentów, automatycznie wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. W takim stanie rzeczy argumentacja przedstawiona w skardze, w myśl której niezważenie przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji kwestii zawinienia w uchybieniu terminu, stanowić miałoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, pozbawiona jest zasadności. Słusznie podniósł WSA w Gliwicach w wyroku z 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1681/19, że sytuacje, gdy z różnych powodów skierowany nie ma możliwości poddania się badaniom, nie uzasadnia odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Prowadzi to do konstatacji, iż podnoszone przez skarżącego argumenty natury faktycznej, takie jak brak wpływu na datę przeprowadzenia wymaganych badań, są dla wydanych w sprawie orzeczeń irrelewantne. W zaistniałym na gruncie kontrolowanej sprawy stanie faktycznym, skarżący nie może usprawiedliwiać niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku okolicznościami o charakterze subiektywnym. Organy administracji publicznej, w myśl zasady legalizmu, działają w granicach i na podstawie prawa, co przedkłada się niemożność dowolnego rozstrzygania spraw, gdzie przepisy prawa determinują konkretne rozstrzygnięcie. Organy administracji właściwe w sprawie nie mają instrumentów monitorowania miejsca pobytu i zmian w sytuacji faktycznej kierowców, nie jest zatem możliwe nałożenie na nie obowiązku nadzorowania stanu faktycznego i uruchamiania postępowania w zależności od tego, czy zobowiązany uzyskał możliwość wykonania badań (por. wyrok WSA w Łodzi z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 1087/21). Słusznie w zaskarżonej decyzji Kolegium, w myśl wyroku NSA z 31 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 458/18, stwierdziło, że niedotrzymanie wskazanego w art. 101 ust. 2 pkt 1 u.k.p. terminu na przedstawienie orzeczenia oznacza, że jest to termin materialny, którego upływ wywołuje właśnie taki skutek, który wskazał sam ustawodawca. Powody wskazane przez skarżącego, dla których niemożliwym było wywiązanie się z obowiązku przedłożenia stosownych orzeczeń, pozostawały bez znaczenia dla prawnego skutku upływu terminu materialnoprawnego. Powtórzyć należy raz jeszcze, że decyzja wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi ona decyzję związaną, a więc organ ma obowiązek ją wydać, jeśli zaistnieją przesłanki przewidziane w ustawie. O charakterze przedmiotowej decyzji przesądza posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "wydaje decyzję administracyjną". Zasadnie przy tym zdaniem składu orzekającego w tej sprawie podniósł WSA w Poznaniu w wyroku z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 507/19, że wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. są: posiadanie prawa jazdy, nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich w określonym terminie i niewykonanie tegoż obowiązku, jak i nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Dla wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. niezbędne, a zarazem wystarczające stwierdzenie, że w stosunku do kierowcy została na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 wydana ostateczna decyzja o skierowaniu go na badania lekarskie oraz że w terminie miesiąca od jej doręczenia jej adresat nie przedstawił Prezydentowi odpowiedniego orzeczenia lekarskiego. Jeśli zatem organ we wszczętym w trybie 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. postępowaniu potwierdzi ziszczenie się powyższych przesłanek, ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd o związanym charakterze decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy kierowcy, który nie przedstawił stosownego orzeczenia lekarskiego, mimo że została wydana decyzja nakazująca poddanie się takiemu badaniu. Podkreślić należy, że przy decyzjach związanych organ administracji rozstrzygający sprawę, nie ma możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. W przypadku decyzji związanych czynności organu w zakresie poczynienia ustaleń faktycznych ograniczona jest do zbadania, czy ziściły się ustawowe przesłanki. Organ administracji publicznej, orzekający w niniejszej sprawie nie posiadał luzu decyzyjnego, który pozwalałby w określonym stanie faktycznym podjąć odmienne rozstrzygnięcie. Fakt, iż decyzja organu o zatrzymaniu prawa jazdy ma związany charakter, a jej wydanie nie zależy więc od uznania organu stanowi ugruntowany pogląd w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyroki: WSA w Krakowie z 19 października 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 403/16; WSA w Warszawie z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2088/15; NSA z 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2224/14). Zdaniem Sądu organy w niniejszej sprawie słusznie oceniły, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. nie ma charakteru fakultatywnego. Decyzja taka odznacza się obligatoryjnym charakterem, co oznacza, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (por. wyrok NSA z 10 lipca 2019, sygn. akt I OSK 2567/18). Sąd podziela również pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z 30 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 65/19, zgodnie z którym ustawodawca wprowadzając ustawowe terminy wykonania obowiązków przez kierowców, nie przewiduje ich przedłużania czy usprawiedliwiania ich przekroczenia. W przypadku określonym w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do zbadania jedynie tego, czy kierowca przedstawił w wymaganym terminie orzeczenie lekarskie, żadne inne okoliczności poza wskazanymi w hipotezie normy stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia, nie podlegają w tym postępowaniu badaniu. Organ ten, co zasadnie podzielił organ odwoławczy, ustalił wszystkie okoliczności faktyczne niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy - fakt wydania decyzji nakładającej obowiązek odbycia badania lekarskiego we wskazanym trybie oraz niewykonanie tego obowiązku przez skarżącego. Zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. nie zasługują zatem na uwzględnienie. Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Sąd stwierdza, że decyzja Kolegium spełnia wzorce ustawowe w zakresie jej elementów składowych. Warto zaznaczyć, że uzasadnienie decyzji nie jest wadliwe tylko wtedy, gdy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ale także wtedy, gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. W ocenie Sądu, na gruncie kontrolowanej sprawy, uzasadnienie organu odwoławczego uczyniło zadość ustawowym wymaganiom oraz umożliwiło skarżącemu merytoryczne odniesienie się do postanowień w nim zawartych. Podkreślić należy, że w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, ustalenia organu ograniczyć się mogą jedynie do stwierdzenia, że dana osoba została skierowana na badania lekarskie i czy przedłożyła właściwemu organowi w wymaganym terminie orzeczenie o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, co w niniejszej sprawie zostało dochowane. Podsumowując, stwierdzić należy, że skarżący miał obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu i przedstawienia w wymaganym terminie stosownego orzeczenia a ponieważ tego nie uczynił, to obowiązkiem organu było wydanie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym orzeczenia.nsa.gov.pl.