II SA/Op 119/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie statusu bezrobotnego i odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. M. była decyzja Wojewody O. z [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty N. z [...] nr [...] w sprawie uchylenia decyzji własnych z [...] w przedmiocie przyznania S. M. od 4 sierpnia 2003 r. statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz z [...] w sprawie utraty z dniem 12 sierpnia 2004 r. prawa do zasiłku. Wydanie wymienionych decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Ostateczną decyzją z [...] Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w N., działający z upoważnienia Starosty N., orzekł o uznaniu S. M. za osobę bezrobotną z dniem 4 sierpnia 2003 r. oraz przyznaniu bezrobotnemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 12 sierpnia 2003 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit a i b, art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. 2003, nr 58, poz. 514 ze zm.) zwana dalej "ustawą o zatrudnieniu". Przed wydaniem tej decyzji S. M. wypełnił kartę rejestracyjną w dniu 4 sierpnia 2003 r. Rejestrując się między innymi podpisał "oświadczenie bezrobotnego", w którym zawarta była treść, że składający je bezrobotny pod odpowiedzialnością karną oświadcza, iż "nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej i jej nie zawiesił". Kolejną decyzją z [...] Starosta N. działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U.2004, nr 99, poz. 1001 ze zm.) dalej zwaną "ustawą o promocji zatrudnienia", orzekł o utracie przez S. M. prawa do zasiłku od dnia 12 sierpnia 2004 r. z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, Starosta N. postanowił, po wznowieniu postępowania uchylić, wymienione wyżej decyzje własne z [...] i z [...] i orzekł o odmowie uznania S. M. za osobę bezrobotną od 4 sierpnia 2003 r. W uzasadnieniu wskazano, że bezrobotny przy rejestracji nie powiadomił o wpisaniu go do ewidencji działalności gospodarczej od 14 października 1999 r. jako przedsiębiorcy oraz o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, w okresach od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. oraz od 5 września 2006 r. do 30 listopada 2006 r. Organ powołał decyzję ostateczną Burmistrza N. z [...], z której wynika, że z dniem 30 listopada 2006 r. wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej podmiot gospodarczy Firma Handlowo-Usługowa prowadzona przez S. M., którą to działalność zarejestrowano 14 października 1999 r. S. M. zaskarżył decyzję z [...] odwołaniem, lecz Wojewoda O. decyzją z [...] utrzymał ją w mocy. Po rozpoznaniu skargi sądowoadministracyjnej w sprawie II SA/Op 156/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził nieważność wymienionych decyzji Starosty N. z [...] i Wojewody Opolskiego z [...]. Sąd zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania dotyczących wznowienia postępowania. W ocenie Sądu, doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego wraz z decyzją merytorycznie załatwiającą wznowioną sprawę administracyjną, rażąco naruszało prawo. Zdaniem Sądu wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w istocie w postępowaniu wstępnym, które winno zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 Kpa ) i skutecznym jego doręczeniem lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania ( ale nie z przyczyn merytorycznych ), stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i skutkuje koniecznością wyeliminowania takiego rozstrzygnięcia z obiegu prawnego. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, organ I instancji zastosował się do wskazań Sądu i najpierw wydał postanowienie z [...] o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej i przyznania a następnie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Postanowienie to wydano w oparciu o art. 149 § 1 i 2 Kpa. Następnie decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, Starosta N. postanowił uchylić decyzję własną z [...] przyznającą S. M. status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych, a także decyzję z [...] o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w dacie rejestracji tj. 4 sierpnia 2003 r., bezrobotny nie powiadomił organu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej od 14 października 1999 r. oraz o prowadzeniu działalności gospodarczej. Podniesiono także, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej bezrobotny podlegał ubezpieczeniu społecznemu od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. oraz od 5 września 2006 do 30 listopada 2006 r. Dlatego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2,art. 2 ust. 2 lit. f, art. 6 pkt 6 lit. a i b oraz art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu, strona nie mogła być uznana za osobę bezrobotną. Wojewoda O. nie uwzględnił odwołania S. M. i zaskarżoną decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty N. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odpowiadającego treści art. 2 ust. 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu, bezrobotnym jest osoba, która m.in. nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Zaznaczono, że S. M. nie wyrejestrował działalności gospodarczej, lecz ją jedynie zawiesił. Zawieszenie działalności gospodarczej nie jest tożsame z wyrejestrowaniem działalności i dotyczyć może jedynie działalności prowadzonej, bez względu na to na jaki czas zawieszenie nastąpiło. Jeśli połączyć to z zaświadczeniem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą to – zważył organ II instancji – odwołujący się podjął pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia jej wyrejestrowania tj. w okresie od 14 października 1999 r. do 30 listopada 2006 r., a zatem nie spełnia określonych w ustawie przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego. W skardze sądowoadministracyjnej z 12 lutego 2008 r. S. M. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody O. z [...] i decyzji Starosty N. z [...]. Domagał się także "ustalenia, że od dnia 3 sierpnia 2003 r. posiadał status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie należy stosować ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Według skarżącego spełniał on warunki bycia bezrobotnym określone poprzednim uregulowaniem. Według niego bezrobotnym był ten, kto nie pracował w pracy najemnej, nie posiadał gospodarstwa rolnego, ani też nie prowadził działalności gospodarczej pozarolniczej. Skarżący zaznaczył, że w dacie zarejestrowania w 2003 r. nie prowadził żadnej z tych działalności, stąd kartę rejestracyjną wypełnił poprawnie, a kwestionujące to decyzje organów obu instancji są sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. W toku postępowania sądowego wobec zarzutu skarżącego sprawdzono, czy decyzję I instancyjną wydała osoba legitymująca się upoważnieniem Starosty N. Stosownie do pisma z 29 maja 2008 r. przedstawiono uwierzytelnione upoważnienie Starosty N. dla M. K., starszego inspektora w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. z 10 marca 2006 r. do wydawania na podstawie art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia między innymi decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, a także przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych i innych świadczeń określonych ustawą ( por. k – 28 – 29 akt sądowych ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ponieważ strony nie były w sprawie reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego wypada rozpocząć od wskazania na przepisy regulujące zakres kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprowadza się zatem do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Dlatego od razu trzeba zaznaczyć, że nawet przy uwzględnieniu skargi Sąd nie wydaje rozstrzygnięć merytorycznie załatwiających postępowanie administracyjne. Stąd oczekiwania skarżącego zawarte w skardze sprowadzające się do ustalenia, że "od 4 sierpnia 2003 r. posiadał status bezrobotnego z prawem do zasiłku dla bezrobotnych", nie mogłyby zostać zrealizowane. Rozpocząć należy od rozważenia, czy w sprawie mogła być zastosowana instytucja wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest bowiem instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Możliwość wznowienia postępowania uwarunkowana jest ustaleniem, że postępowanie administracyjne, w którym decyzja ostateczna zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową enumeratywnie wskazaną w art. 145 § 1 i art. 145 a § 1 Kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie do art. 145 a § 1 Kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Starosta N. w postanowieniu o wznowieniu postępowania wydanym z mocy art. 149 § 1 i 2 Kpa i w decyzji z dnia [...] podał jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 Kpa ( wyjście na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję.). Dotyczyły one zarejestrowania przez skarżącego działalności gospodarczej od 14 października 1999 r. do 30 listopada 2006 r. oraz podlegania okresowo ubezpieczeniu jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Słusznie zatem jako podstawę wznowienia postępowania przyjęto przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa ( por. też uchwałę NSA z 16 grudnia 1996 r. sygn. OPS 5/96, opubl. ONSA 1997 /2/47 i wyrok NSA z 16 maja 2008 r. I OSK 1226/07 niepubl.). Niewątpliwym w sprawie pozostaje fakt, że skarzący wypełniając 4 sierpnia 2003 r. "Kartę rejestracyjną bezrobotnego" w części C "Oświadczenie bezrobotnego", niezgodnie ze stanem faktycznym w pkt 7 oświadczył: "nie prowadzę pozarolniczej działalności gospodarczej i jej nie zawiesiłem" Takie oświadczenie w powiązaniu z innymi okolicznościami spowodowało przyznanie mu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 f ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujący w dacie spornej rejestracji S. M. i art. 2 ust. 1 pkt 2 f ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obowiązującej obecnie, stanowiły, że: - według ustawy z 1994 r. pojęcie bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 i 2, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli - poza innymi warunkami -(...) f) nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega – na podstawie odrębnych przepisów – obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego. - według ustawy z 2004 r. pojęcie bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a – d, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, bądź jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli - poza innymi warunkami - (...) f) nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Z brzmienia powołanych przepisów wynika zatem, że status bezrobotnego może otrzymywać osoba, która poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia. Osoba taka nie może pracować zarobkowo, jak i prowadzić innej działalności zarobkowej, a tym bardziej być podmiotem gospodarczym. Ustawodawca wyróżnił w tym przepisie "rejestrację" jako wpis do ewidencji stanowiący wyraz legalizacji działalności gospodarczej i faktyczne "podjęcie działalności". Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego, użyte w cytowanych przepisach określenie "podjęcia działalności gospodarczej" wiąże się z faktycznym jej podjęciem, a więc bezpośrednim przystąpieniem danego podmiotu do obrotu gospodarczego. Bezrobotnym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i ustawy o promocji zatrudnienia jest zatem ten, kto spełniając inne warunki przewidziane ustawą nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Umieszczenie w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą stwarza domniemanie faktycznego jej rozpoczęcia. Kwestia, czy bezrobotny faktycznie prowadzi działalność powinna być ustalona w postępowaniu dowodowym, przy czym, jeżeli strona zaprzecza dowodom zebranym przez organ, co do zarejestrowania i prowadzenia działalności gospodarczej, to winna wykazać, że mimo rejestracji faktycznie działalności nie rozpoczęła. To na skarżącym spoczywał ciężar dowodów co do tej okoliczności, lecz w toku postępowania administracyjnego jej nie wykazał. Oczywiście warunkiem stwarzającym dopiero możliwość obalenia domniemania prowadzenia działalności gospodarczej od chwili zarejestrowania jest uprzednie wykreślenie wpisu z ewidencji ( por. wyroki NSA z 10 sierpnia 2005 r., I OSK 42/05, LEX 191809 i z 27 września 2005 r., I OSK 153/05, LEX 192138 ). Skarżący nie zaprzecza, że zarejestrowaną działalność prowadził. Polegała ona na okresowym podejmowaniu działalności przy obsłudze kotłowni, po czym następował okres zawieszenia działalności. Taka "sezonowość" w prowadzeniu działalności gospodarczej nie oznacza, że w dacie 4 sierpnia 2003 r., przypadającej na okres zawieszenia, skarżący przy rejestracji jako bezrobotny mógł złożyć oświadczenie zawarte w części C pkt 7 karty rejestracji bezrobotnego. Samo zawieszenie działalności gospodarczej nie jest wystarczające do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zachowanie go możliwe byłoby jedynie w wypadku, gdyby osoba bezrobotna wykazała, że pomimo uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie podjęła działalności do chwili wyrejestrowania. Podkreślić dodatkowo należy, że nawet zawieszenie działalności gospodarczej – jeżeli wcześniej została podjęta – nie powodowało uzyskania statusu bezrobotnego i spełnienia warunków określonych w cytowanym wyżej przepisie. Zawieszenie działalności gospodarczej nie oznacza jej wyrejestrowania, a póki działalność gospodarcza jest zarejestrowana, póty nie ma podstaw do uzyskania statusu bezrobotnego. Podjęcie działalności gospodarczej, a następnie jej zawieszenie skutkowało zatem utratą statusu bezrobotnego ( por. wyroki NSA: z dnia 12 marca 1993 r., sygn. akt II SA 311/93, "Jurysta" 1993 nr 3, s.29; z dnia 26 listopada 1993 r., sygn. akt SA/Kr 1642/93 niepubl. i wyrok WSA w Warszawie z 16 grudnia 2005 II SA/Wa 1973/05 opubl. LEX 276499) wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2006 r. sygn. II SA/Wa 1494/06 opubl. LEX 295 073 oraz wyrok SN z 9 września 1993, sygn. III AZP 12/93 opubl. OSNC 1994/3/63 ). Jak wynika z akt sprawy S. M. w dacie rejestracji 4 sierpnia 2003 r. miał zarejestrowaną działalność gospodarczą od 14 października 1999 r., a wyrejestrował ją dopiero z dniem 30 listopada 2006 r. Decyzji Burmistrza N. z [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej nie zaskarżył. W jej uzasadnieniu wskazano, że podjęto ją "w oparciu o pisemne zaświadczenie przedsiębiorcy o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej". Prowadzenie działalności potwierdza zaświadczenie ZUS o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. Tymczasem cyt. przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 litera f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymagał, aby nie podjęcie pozarolniczej działalności gospodarczej istniało od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Dlatego w konsekwencji słusznie organy uznały, że w dacie rejestracji 4 sierpnia 2003 r. S. M. nie spełniał przesłanek wymaganych do uznania za osobę bezrobotną, a tym samym przyznania mu zasiłku. Co do naruszenia art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia trzeba zważyć, że nie może on być wykładany jako rozszerzający stosowanie przepisów nowej ustawy do spraw, w których przed dniem wejścia jej w życie wszczęto postępowanie administracyjne w I instancji. Jeżeli w stosunku do postępowania odwoławczego i postępowania przed sądem administracyjnym stosuje się przepisy dotychczasowe, to przepisy te mają zastosowanie także do wcześniejszych etapów tego postępowania. Wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia sprawy administracyjnej nastąpiło 3 stycznia 2007 r., lecz dotyczy innej sprawy administracyjnej wszczętej z dniem zarejestrowania bezrobotnego tj. 4 sierpnia 2003 r. i przyznania prawa do zasiłku od 12 sierpnia 2003 r. W dacie wznowienia postępowania stosuje się przepisy proceduralne obecnie obowiązujące, lecz prawo materialne z daty wydania decyzji, której wznowienie dotyczy. W dniu 4 sierpnia 2003 r. obowiązywały przepisy ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które zasadnie powołał organ I instancji. Oparcie decyzji odwoławczej przy ocenie statusu skarżącego jako bezrobotnego na tle przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia było błędne, lecz nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak już Sąd bowiem zaznaczył wyżej przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu odpowiadał treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia. Reasumując w stanie faktycznym sprawy organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepis art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, uchylając decyzje z [...] i [...] i odmawiając w konsekwencji uznanie S. M. za bezrobotnego od 4 sierpnia 2003 r., a tym samym prawa do zasiłku. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.