II SA/Op 288/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska - spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Katarzyna Działek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. w sprawie ze skargi A S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Przedmiotem skargi, wniesionej przez A S.A. z siedzibą w [...] Oddział w [...] (dalej: Spółka lub skarżąca), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2016 r., [...] , utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Dobrzeń Wielki z dnia 14 marca 2016 r. wymierzającą Spółce administracyjną karę pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 4 drzew z terenu działki nr a, k.m. [...] obręb [...], w kwocie 87.768,14 zł. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 3 listopada 2011 r. Spółka złożyła w Urzędzie Gminy [...] wniosek z dnia 2 listopada 2011 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie z pasa technologicznego linii 110 kV relacji [...] – [...] pojedynczych drzew zagrażających funkcjonowaniu przedmiotowej linii energetycznej, m.in. 5 drzew gatunku sosna pospolita z działki nr a, obręb [...], stanowiącej własność D. B. i M. H. W wyniku przeprowadzonych w dniu 2 grudnia 2011 r. oględzin na miejscu, podczas których stwierdzono usunięcie drzew - 4 sosen pospolitych, rosnących w pasie technologicznym linii energetycznej 110 kV, Wójt Gminy Dobrzeń Wielki decyzją z dnia 6 lutego 2012 r., nr [...], m.in. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na usunięcie ww. drzew (pkt III ppkt 5 decyzji). Następnie, zawiadomieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. Wójt Gminy poinformował Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie usunięcia drzew rosnących w pasie technologicznym napowietrznej linii energetycznej 110 kV relacji [...] – [...] na działce nr a. W zawiadomieniu zawarte zostało również pouczenie o przysługujących stronie uprawnieniach (art. 10 § 1 K.p.a.). Decyzją z dnia 22 lipca 2013 r., Wójt Gminy Dobrzeń Wielki wymierzył Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 131.652,21 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 4 drzew z gatunku sosna pospolita. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, rozpatrując odwołanie Spółki, uchyliło w dniu 26 czerwca 2014 r. zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na naruszenie przepisów procedury administracyjnej, w szczególności postępowania dowodowego, w tym art. 79 § 1 K.p.a. w zakresie przesłuchania świadka – R. L. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy Dobrzeń Wielki decyzją z dnia 14 marca 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 89 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, z późn. zm. - zwanej dalej ustawą), wymierzył Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 87.768,14 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 4 drzew z gatunku sosna pospolita, z działki nr a, k.m.[...], obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo zrelacjonował przebieg postępowania dowodowego i opisał ustalony stan faktyczny sprawy. Podał m.in., że Spółka A jako właściciel urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, zobowiązana była - zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy - do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności wizji lokalnych, wyjaśnień składanych przez strony, przesłuchania świadka, organ ustalił, że na ww. terenie bez wymaganego prawem zezwolenia zostały usunięte 4 drzewa z gatunku sosna pospolita, a ich wiek przekraczał 10 lat. Wskazał, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 89 ust. 1 ustawy administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, a jeżeli ustalenie obwodu usuniętego lub zniszczonego drzewa było niemożliwe z powodu braku kłód, to zgodnie z art. 89 ust. 4 tej ustawy, do wyliczenia kary administracyjnej przyjmuje się najmniejszą średnicę pnia i pomniejsza wyliczony obwód o 10%. Wyniki dokonanych pomiarów organ przedstawił w formie tabelarycznej. Jednocześnie zaznaczył też, iż do dnia podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie zostały wydane rozporządzenia, o których mowa w art. 85 ust. 7 ustawy, stąd do obliczeń przyjęto stawki oraz współczynniki obowiązujące dotychczas. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 6 - 8 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, wskutek zaniechania sprawdzenia, czy Spółka wiedziała o wycince drzew bez zezwolenia, czy godziła się na nią i czy mogła jej zapobiec. Uzasadniając swoje stanowisko powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego - jej zdaniem - wynika, że organ, orzekając o nałożeniu kary za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia, powinien wykazać i udowodnić, że właściciel nieruchomości co najmniej wiedział o usuwaniu drzew z jego nieruchomości i na takie działanie się godził. Spółka wywiodła, iż wyłączenie tej odpowiedzialności może nastąpić tylko wówczas, gdy wycinka, lub usuniecie drzew i krzewów nastąpiło bez wiedzy i zgody posiadacza gruntu. Zdaniem Spółki, organ nie zbadał istnienia ww. przesłanek. Jednocześnie oświadczyła, że nie wiedziała o wycince drzew, stąd nie mogła się na nią godzić, ani jej zapobiec. Spółka podkreśliła, że zlecenie przedsiębiorstwu B w [...] usunięcia drzew, które zagrażały funkcjonowaniu budowanej linii elektroenergetycznej, a także podzlecenie skierowane do Konsorcjum firm C R. L. i D P. L., "nie opiewały" na usunięcie drzew bez wymaganego przepisami prawa zezwolenia. Dodała, że firma C o takie zezwolenie wystąpiła. Natomiast o wycince drzew bez zezwolenia Spółka dowiedziała się po ich usunięciu, dlatego nieuprawniony jest pogląd organu, że Spółka godziła się na ich usunięcie. W ocenie Spółki, brak jest związku przyczynowego między zaniechaniem posiadacza nieruchomości a usunięciem drzew, co skutkuje tym, że wymierzenie kary przez organ było niedopuszczalne. Omówioną na wstępie decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności wskazało na przepis art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045), w związku z art. 83 ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, zaznaczając, że kluczową okolicznością w badanej sprawie było ustalenie oraz wykazanie "komu należy przypisać odpowiedzialność za usunięcie drzew bez wymaganego prawem zezwolenia." W tej materii Kolegium wskazało na ustalony w tej sprawie stan faktyczny, mający odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym zakresie stwierdziło, że w czasie kiedy usunięto sporne drzewa (rosnące w pasie technologicznym napowietrznej linii energetycznej 110 kV relacji [...] – [...] na działce nr a, k. m. [...], obręb [...], będącej własnością D. B. i .H., tj. przed dniem 2 grudnia 2011 r.), działające w imieniu i na rzecz właściciela urządzeń, czyli skarżącej Spółki, B Spółka z o.o. w [...] (umowa nr [...] dot. inwestycji pn. "Przebudowa istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji [...] – [...] - [...] przebiegającej przez teren województwa [...] wraz z opracowaniem dokumentacji techniczno-prawnej"), zleciło wycinkę ww. drzew Konsorcjum firm C R. L. I D P. L. Bezpośrednio prowadzącym wycinkę był R.L., a okoliczności te znajdują potwierdzenie również w jego zeznaniach. Oświadczył, że w IV kwartale 2011 r. wykonał wycinkę wskazanych drzew na zlecenie B , przy czym zleceniodawca nie poinformował go o braku zezwolenia na usunięcie drzew, a "wycinka miała zostać wykonana nie później niż 30.11.2011 r." Jednocześnie podniósł, iż kolejność wykonania prac uzgodnił z kierownikiem budowy. Zdaniem Kolegium, w tak ustalonym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie można przypisać odpowiedzialności za usunięcie drzew bez wymaganego prawem zezwolenia innemu podmiotowi niż właścicielowi urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, tj. A S.A. w [...]. Kolegium wyjaśniło, że nawet w sytuacji, gdy zezwolenie na wycinkę drzew miał uzyskać wykonawca inwestycji objętej umową nr [...], to składając wniosek - o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy - wykonawca mógł działać tylko w imieniu właściciela urządzeń, a zezwolenie byłoby wydane również na rzecz tego podmiotu, tj. A S.A. w [...]. Odnosząc się natomiast do argumentów odwołania zmierzających do uwolnienia się Spółki od zarzutu wycinki drzew bez zezwolenia, Kolegium podniosło, że w sprawie bezspornie posiadaczem gruntów znajdujących się pod przebiegającymi przez tą działkę liniami energetycznymi jest skarżąca Spółka A, jako właściciel tych urządzeń, a prace prowadzone w obrębie tej nieruchomości dotyczące ww. urządzeń były prowadzone niewątpliwie na rzecz ich właściciela. Dalej Kolegium wyjaśniło że, nie sposób przyjąć, iż działanie wykonawcy nosiło znamiona działania osoby trzeciej bez wiedzy Spółki A, czy też nie było objęte jej zgodą. Wywiodło, że w świetle powyższych konstatacji zaistniały podstawy do wymierzania Spółce administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy. Usunięcie drzew bez zezwolenia określa się jako tzw. delikt administracyjny, zatem nie jest on uzależniony od winy sprawcy. Ponadto, dla odpowiedzialności z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy bez znaczenia jest, czy posiadacz nieruchomości dokonał usunięcia drzew osobiście, czy też odbyło się to za jego zgodą lub wiedzą, czy też w wyniku jego zaniechań, np. w prawidłowej ochronie drzew i krzewów. Administracyjna kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia może być wymierzona posiadaczowi nieruchomości zarówno wówczas, kiedy dokonał on wycięcia tych drzew osobiście, jak i kiedy zlecił wykonanie tej czynności innemu podmiotowi. Przerzucenie zatem odpowiedzialności wynikłej z deliktu administracyjnego na wykonawcę zlecenia nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o ochronie przyrody. Kolegium stwierdziło, iż kara pieniężna nie mogła zostać nałożona na firmę (B w [...] Sp. z o.o.) wykonującą czynności zlecone jej przez Spółkę A, czy podwykonawcę, którym był R.L. Wobec powyższego Kolegium zanegowało stanowisko Spółki prezentowane w odwołaniu, iż od odpowiedzialności za wycinkę drzew bez zezwolenia posiadacz nieruchomości może się uwolnić, jeżeli dowiedzione zostanie, że usunięcia drzew dokonała osoba trzecia, inna niż posiadacz nieruchomości, że nastąpiło to bez jego wiedzy i możliwości zapobieżenia tej sytuacji. Kolegium zwróciło także uwagę na zapisy ustawy nowelizacyjnej, przyjmując, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek "względniejszej" kary wymierzonej według nowych przepisów. Zgodnie bowiem z art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w nowym (ustalonym ustawą zmieniającą) brzmieniu, administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, podczas gdy według dotychczasowych przepisów kara administracyjna wynosiła trzykrotność tej opłaty. Przy czym w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew przyjęto stawki dotychczasowe, z powodu braku wydania w tym zakresie nowego aktu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc zarzut naruszenia: art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody i art. 80 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 6 - 8 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawie wskutek zaniechania sprawdzenia, czy Skarżąca wiedziała o wycince drzew bez zezwolenia, czy godziła się na nią i czy mogła jej zapobiec. W uzasadnieniu skargi Spółka wywodziła, że nie wiedziała o wycince drzew, nie mogła się zatem na nią godzić ani też jej zapobiec. Skarżąca bowiem w dniu 3 listopada 2011 r. wystąpiła do Wójta z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie m.in. drzew na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy i to ze względu na fakt, iż zagrażały one funkcjonowaniu budowanej przez Skarżącą linii elektroenergetycznej. Przyznała, że nie zaprzecza, że zleciła dokonanie wycinki drzew firmie B, która z kolei podzleciła tę wycinkę Konsorcjum firm C R.L. i D P.L. Jednakże, co podkreśliła skarżąca, ani zlecenie skierowane do B, ani podzlecenie B przekazane wykonawcom "nie opiewały na usunięcie drzew bez wymaganego przepisami prawa zezwolenia." Wręcz przeciwnie, skarżąca zleciła uzyskanie zezwolenia na wycinkę drzew firmie B i o takie zezwolenie wystąpiła do Wójta na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy. Skarżąca podniosła, że działanie polegające na wystąpieniu o zezwolenie na wycinkę drzew bez opłat, a następnie dokonywaniu wycinki bez takiego zezwolenia z narażeniem się na wysokie kary pieniężne należy uznać za nielogiczne, co powinno skłonić Kolegium do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, czego jednak nie uczyniło, naruszając tym samym przepis art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 6 - 8 K.p.a. Skarżąca zaakcentowała, że o wycince drzew bez zezwolenia dowiedziała się już po tym fakcie, a zatem w świetle stanowiska zawartego w wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 316/11 (LEX nr 93300), nieuprawniony jest pogląd Kolegium, że Spółka godziła się na ich usunięcie, a tym samym brak jest związku przyczynowego między zaniechaniem posiadacza nieruchomości a usunięciem drzew. Zdaniem skarżącej, niedopuszczalne było w niniejszej sprawie nałożenie administracyjnej kary na Spółkę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, z późn. zm., dalej: także ustawa). Przede wszystkim, z uwagi na nowelizację ustawy, do której doszło w trakcie trwania postępowania, dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest dokonanie wykładni przepisów ustawy pod kątem zasad odpowiedzialności za usunięcie drzew, a także przeanalizowanie przepisów międzyczasowych. Postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte w dniu 20 kwietnia 2012 r. (pismo Wójta Gminy Dobrzeń Wielki informujące o wszczęciu postępowania z urzędu). Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 88 ust. 1 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierzał administracyjną karę pieniężną za: 1) zniszczenie terenów zieleni albo drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych lub wykorzystaniem sprzętu mechanicznego albo urządzeń technicznych oraz zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności; 2) usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia; usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości; 3) zniszczenie drzew, krzewów lub terenów zieleni spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych. Powyższy przepis został zmieniony przez ustawę z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045, dalej: "ustawa zmieniająca"). Zmiany w ustawie wynikają z art. 29 ustawy zmieniającej. Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem, obowiązującym od dnia 28 sierpnia 2015 r., wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za: 1) usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia; 2) usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości; 3) zniszczenie drzewa lub krzewu; 4) uszkodzenie drzewa spowodowane wykonywaniem prac w obrębie korony drzewa. Natomiast zgodnie z art. 88 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym obecnie, kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. W niniejszej sprawie znaczenie ma również przepis intertemporalny, tj. art. 53 ust. 3 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 11 w zakresie art. 88 i art. 89 ustawy zmienianej w art. 29, stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że kara pieniężna wymierzona na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza. Przyjdzie zatem stwierdzić, że - co do zasady - do postępowań, które zostały wszczęte, ale nie zakończone przed nowelizacją przepisów ustawy zastosowanie znajdą przepisy dotychczasowe, tj. w brzmieniu sprzed zmiany. Ustawodawca uczynił wyjątek jedynie dla sytuacji, gdy kara pieniężna na podstawie przepisów nowych byłaby względniejsza niż ta, którą należałoby wymierzyć na podstawie przepisów dotychczasowych. W przypadku postępowania, które wszczęto przed wejściem w życie nowelizacji, należy więc obliczać wysokość kary na podstawie tych przepisów, które będą dla strony względniejsze. Z reguły będzie to kara przewidziana w nowych przepisach. Pozostałe kwestie istotne, w tym dotyczące zasad nakładania kary oraz kręgu podmiotów, na które kara winna być nałożona, rozstrzygać należy na podstawie przepisów dotychczasowych. Zauważyć należy, że z treści art. 88 ust. 2 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, wyraźnie wynika na kogo można nałożyć karę za usunięcie drzew. Oprócz posiadacza nieruchomości wymienia on właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, a nadto inny podmiot, jeżeli działał on bez zgody posiadacza nieruchomości. Przed dniem 28 sierpnia 2015 r. przepisy ustawy nie zawierały takiego wskazania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano jednak w jednolity sposób, że karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez zezwolenia można wymierzyć jedynie tym podmiotom, które są uprawnione do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu danej nieruchomości (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2320/10, ONSAiWSA 2013/1/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 121/13, Lex Omega nr 1326579). Stosownie do art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej, wniosek o zezwolenie na usunięcie drzew złożyć mógł posiadacz nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości, a także właściciel urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 K.c. W odróżnieniu od aktualnego stanu prawnego nie było zatem przed dniem 28 sierpnia 2015 r. podstaw do nałożenia omawianej kary na inny podmiot, który drzewa usunąłby bez zgody posiadacza nieruchomości. Z uwagi na przedstawioną wyżej wykładnię art. 53 ust. 3 ustawy zmieniającej, takich podstaw nie ma również aktualnie w sprawach, które - jak niniejsza - zostały wszczęte i nie zostały zakończone przed tą datą. Kolejną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę, jest charakter odpowiedzialności przewidzianej w art. 88 ust. 1 ustawy. Wobec tego zauważyć trzeba, że usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia stanowi delikt administracyjny, w którym nie bada się stopnia zawinienia strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2262/10, Lex Omega nr 1138121; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 268/11, Lex Omega nr 1096929), ani nieokreślonych ustawowo okoliczności, które mogłyby wyłączyć odpowiedzialność w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 291/08, Lex Omega nr 529915). Zobiektywizowana odpowiedzialność administracyjna, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy oznacza, że wystarczy tylko wystąpienie tzw. bezprawia administracyjnego, a więc wykazanie związku przyczynowego między działaniem danego podmiotu a wycięciem drzew i krzewów, spowodowanego działaniem posiadacza danej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 440/09, Lex Omega nr 597595). Skoro odpowiedzialność została zobiektywizowana, to nieistotne jest czy posiadacz nieruchomości dokonał wycięcia drzew osobiście, czy też wynajął w tym celu inny podmiot czynność tę zlecając, nieistotna z punktu widzenia tej postaci odpowiedzialności jest także świadomość czy też brak świadomości konieczności uzyskania stosownego zezwolenia (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1022/14, Lex Omega nr 1647315). Zdaniem Sądu, żaden z przepisów ustawy nie daje podstaw do przyjęcia, iż niezbędnym warunkiem nałożenia na właściciela lub posiadacza nieruchomości administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia jest wykazanie, że właściciel lub posiadacz nieruchomości wiedział o usunięciu drzew, ewentualnie zlecił ich wycinkę lub wyraził na to zgodę i działanie takie akceptował (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 299/10, Lex Omega nr 992536). Dostrzec przyjdzie, że obiektywnego charakteru odpowiedzialności administracyjnej za omawiany delikt nie zakwestionował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12 (Dz. U. z 2014 r. poz. 926). W tym wyroku Trybunał orzekł, że art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy przez to, że przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia lub zniszczenie przez posiadacza nieruchomości drzewa lub krzewu w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z sentencji wyroku wyraźnie wynika, że sprzeczności z Konstytucją Trybunał dopatrzył się nie w samym charakterze odpowiedzialności administracyjnej, ale w automatyzmie, jaki cechował sposób wyliczania opłaty za usunięcie drzew bez zezwolenia. Trybunał podkreślił jednocześnie, że nie kwestionuje całego mechanizmu ochrony przyrody (zadrzewień), na który składają się: obowiązek uzyskania - co do zasady - uprzedniego zezwolenia właściwego organu na usunięcie drzewa lub krzewu, połączony - w określonych ustawą sytuacjach - z uiszczeniem opłaty (w racjonalnej wysokości), oraz kara za niepodporządkowanie się temu obowiązkowi. Nie podważył również przyjętej koncepcji kary administracyjnej, jako sankcji za samo bezprawne zachowanie naruszające obowiązek administracyjnoprawny, pod warunkiem jednak stworzenia prawnych możliwości uwzględniania w procesie karania indywidualnych okoliczności konkretnego przypadku. W niniejszej sprawie wystarczającą przesłanką nałożenia kary na Spółkę było więc ustalenie, że drzewa zostały usunięte bez uzyskania wymaganej prawem zgody właściwego organu przez podmiot, któremu skarżąca takie usunięcie zleciła, a więc wyraziła zgodę na wkroczenie w jej władztwo jako posiadacza na terenie nieruchomości w taki właśnie sposób. Skoro uprawnioną do ubiegania się o zgodę na wycinkę drzew była Spółka, to również na ten podmiot powinna być nałożona kara z tytułu wycięcia drzew bez zezwolenia. Na niej spoczywał bowiem obowiązek uzyskania zezwolenia i to ona powinna wykazać się w tym względzie należytą starannością. To również skarżąca Spółka była zobowiązana do dopilnowania, aby zlecone prace nie były wykonane przed uzyskaniem zezwolenia. Nie można przystąpić do wycinki drzew, jeśli decyzja pozwalająca na ich usunięcie nie jest jeszcze ostateczna. W takim przypadku wycięcie drzew jest nielegalne (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1060/11, LEX nr 1218398). Natomiast, stwierdzić trzeba, że odrębną kwestią jest niewywiązanie się z umowy cywilnoprawnej, która to kwestia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie z ustaleń organu wynika, że skarżąca zleciła wycinkę drzew z gatunku sosna pospolita, bez wymaganego zezwolenia właściwego organu administracji publicznej. Podkreślić należy, że organ pierwszej instancji, dokonując ustaleń w zakresie wieku ściętych drzew posiłkował się wynikami oględzin ujętymi w protokole sporządzonym przy udziale m.in. F. C. - dendrologa. W protokole oględzin przeprowadzonych w dniu 21 maja 2012 r. dendrolog ustalił rodzaje ściętych drzew, ich wiek oraz dokonał pomiarów najmniejszych promieni usuniętych drzew, które wyniosły: 131 cm, 83 cm, 108 cm i 88 cm, mierzonych na wysokości 130 cm. Pnie drzew oznakowano oraz sporządzono dokumentację fotograficzną. Z powyższego wynika, że organy administracji obu instancji prawidłowo w kontrolowanym postępowaniu wykazały fakt wycięcia drzew. Z punktu widzenia zastosowanej sankcji pieniężnej są to fakty najistotniejsze. Na działce o numerze a w miejscowości [...] doszło do usunięcia drzew bez zezwolenia, którego to zezwolenia nie otrzymała skarżąca Spółka, będąca posiadaczem nieruchomości i właścicielem urządzeń przesyłowych (linii elektroenergetycznej), uprawniona do ubiegania się o zezwolenie na wycięcie drzew zagrażających funkcjonowaniu urządzeń przesyłowych i jako właściciel urządzeń przesyłowych wskazana wprost ustawą o ochronie przyrody jako jeden z adresatów kary pieniężnej nakładanej za usunięcie drzew bez zezwolenia. Zważywszy, że posiadaczem gruntów znajdujących się pod przebiegającymi przez ww. działkę liniami energetycznymi jest Spółka A, zaś B w [...], podzleciło Konsorcjum firm C R.L. i D P.L. usunięcie przedmiotowych drzew, należy zaaprobować stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że kara pieniężna nie mogła zostać nałożona na B, jak również podwykonawcę, którym był R.L., gdyż ww. podmioty wykonywały czynności zlecone przez Spółkę A. Za trafne zatem Sąd uznał argumenty organu odwoławczego, że przerzucanie odpowiedzialności wynikłej z deliktu administracyjnego na wykonawcę czy podwykonawcę zlecenia nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o ochronie przyrody. Nadto nie można utożsamiać prac zleconych wykonawcy na terenie należącym do posiadacza nieruchomości z takim działaniem osoby trzeciej, o którym posiadacz nie miał i nie mógł mieć wiedzy. W tym kontekście zasadnie Kolegium wskazuje, że Spółka A udzieliła H.Z., reprezentującej Spółkę B, pełnomocnictwa (nr [...]) do jednoosobowego podejmowania w imieniu A czynności proceduralnych przed właściwymi organami administracji samorządowej oraz instytucjami i osobami fizycznymi w celu realizacji zadania pn. "Przebudowa istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji [...] – [...] – [...] przebiegającej przez teren województwa [...] wraz z opracowaniem dokumentacji techniczno-prawnej" w zakresie załatwienia wszelkich spraw formalnoprawnych związanych z realizacją tego zadania zgodnie z wymogami prawa budowlanego, w tym do występowania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Urząd Gminy Dobrzeń Wielki, dotyczącym usunięcia drzew w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Pełnomocnictwo to zostało udzielone na czas wykonania czynności w nim określonych (czyli w okresie usunięcia przedmiotowych drzew). W rozpoznawanej sprawie organy administracji dokonały analizy okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W ocenie Sądu, nie nasuwa też wątpliwości prawidłowość wyliczenia kary pieniężnej, oparta na bezpośrednim pomiarze pni drzew przy zastosowaniu urzędowych stawek oraz współczynników różnicujących stawki z uwzględnieniem "względniejszej" kary wymierzonej według nowych przepisów. Przy czym skarżąca Spółka nie kwestionuje wyliczenia wysokości kary. Natomiast przepisy, których naruszenie zarzuca Spółka, tj. art. 6 - 8, 80 § 1 i 107 § 1 i 3 K.p.a., nakazują organom administracji publicznej wyjaśnienie istotnych dla załatwienia sprawy okoliczności po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do jego uczestników, a także należytego i pełnego uzasadnienia decyzji. W kontrolowanym postępowaniu organy obu instancji w sposób wyczerpujący ustaliły okoliczności faktyczne sprawy i właściwie oceniły cały materiał dowodowy, a wyraz temu dały w uzasadnieniach swoich decyzji, w pełni oddających rzeczywisty stan rzeczy i zawierających należytą argumentację swoich stanowisk. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.