II SAB/Op 39/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Starosty Strzeleckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez S. P. jest bezczynność Starosty Strzeleckiego w rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie kanalizacji ścieków komunalnych w [...] wraz z przepompowniami ścieków oraz budową rurociągu tłoczonego między [...] a [...] oraz polegającej na budowie rurociągu tłocznego kanalizacji ścieków komunalnych w [...] do kolektora sanitarnego w [...]. W rozpoznawanej sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2015 r., złożonym w formie dokumentu elektronicznego, S. P. wystąpił do Starosty Strzeleckiego o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji na terenie ul. [...] w [...] w związku z tym, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu. Wniósł także o cofnięcie lub zawieszenie dotychczas wydanych pozwoleń lub zgłoszenia na budowę. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. organ wezwał S. P. do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni. Wskazując decyzje w przedmiocie kanalizacji na ul. [...] w [...] organ zobowiązał wnioskodawcę do sprecyzowania, jakiej sprawy dotyczy żądanie wznowienia - przez oznaczenie wydanej w tej sprawie decyzji, a także do wskazania kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o jej wydaniu. Organ wskazał też na konieczność doprecyzowania wniosku w części dotyczącej cofnięcia lub zawieszenia pozwolenia bądź zgłoszenia. S. P. odpowiedział na wezwanie organu pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r., w którym wskazał na decyzję z dnia 29 lipca 2010 r., nr [...] oraz decyzje dotyczące jej zmiany i przeniesienia, jak również na decyzję z dnia 22 listopada 2010 r., nr [...] oraz decyzje dotyczące przeniesienia i zmiany tej decyzji. Dodał, że wnosi o wstrzymanie robót związanych z ww. decyzjami. Oświadczył, że o wskazanych decyzjach dowiedział się z wezwania organu, a w dacie sporządzenia niniejszego pisma "o prowadzonych postępowaniach poinformowani zostali również B. P. i K. P.." Następnie, pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. S. P. wniósł do Wojewody Opolskiego, na podstawie art. 37 K.p.a., zażalenie na bezczynność Starosty Strzeleckiego w rozpoznaniu jego wniosku o wznowienie postępowania z dnia 16 kwietnia 2015 r. W dniu 29 kwietnia 2015 r. Starosta Strzelecki wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami: z dnia 29 lipca 2010 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Gminie Strzelce Opolskie pozwolenia na budowę kanalizacji ścieków komunalnych w [...] wraz z przepompowniami ścieków oraz budowę rurociągu tłoczonego między [...] a [...]; z dnia 30 stycznia 2012 r., decyzję przenoszącą (nr [...]); z dnia 5 lutego 2015 r., zmieniającą decyzję nr [...], z dnia 22 listopada 2010 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Gminie Strzelce Opolskie pozwolenia na budowę rurociągu tłocznego kanalizacji ścieków komunalnych w [...] do kolektora sanitarnego w [...] oraz z dnia 30 stycznia 2012 r., którą przeniesiono decyzję nr [...], z dnia 17 grudnia 2014 r. Starosta Strzelecki wezwał S. P., pismem z dnia 5 maja 2015 r. o wyjaśnienie, w jakim zakresie budowy, których dotyczy wznowione postępowanie, spowodują ograniczenie w zagospodarowaniu jego działki, a także o wskazanie nr tej działki i dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nią oraz wskazanie przepisu prawa naruszonego w związku z wydaniem pozwoleń na budowę. Wobec informacji przekazanej przez S. P., że nie jest możliwe odczytanie treści wezwania, które przesłano do niego w formie dokumentu elektronicznego, w dniu 6 maja 2015 r. ponownie przesłano wezwanie drogą elektroniczną. W dniu 12 maja 2015 r. sporządzono (do akt sprawy) notatkę służbową na okoliczność rozmowy telefonicznej ze S. P., która dotyczyła ww. wezwania. W dniu 13 maja 2015 r. wpłynęła do organu odpowiedź S. P. na wezwanie z dnia 5 maja 2015 r. Ponadto, dnia 13 maja 2015 r. do organu wpłynął również wniosek B. P. i K. P. o wznowienie postępowania w sprawie pozwoleń na budowę objętych postanowieniem o wznowieniu postępowania, w którym jako przyczynę wznowienia podano brak udziału wnioskodawców w postępowaniu. Dnia 21 maja 2015 r. wezwano B. P. i K. P. o wyjaśnienie, w terminie 7 dni, w jakim zakresie budowy, których dotyczy wznowione postępowanie spowodują ograniczenie w zagospodarowaniu ich działki oraz wskazanie przepisu prawa naruszonego w związku z wydaniem pozwoleń na budowę, a także podanie terminu uzyskania informacji o wydaniu decyzji. Poinformowano wnioskodawców także o tym, że postępowanie w sprawie zostało już wszczęte na wniosek S. P., czyli w tej sprawie będzie prowadzone jedno postępowanie. Pismem z dnia 22 maja 2015 r., wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wznowieniowego i w związku z tym, oświadczając o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie miesiąca, organ poinformował wnioskodawców, że sprawa zostanie załatwiona do dnia 23 czerwca 2015 r. Zawiadomienie to doręczone zostało w tej samej dacie S. P. drogą elektroniczną W piśmie z dnia 23 maja 2015 r. S. P. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Starosty Opolskiego, w której zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Na podstawie sformułowanych zarzutów w zakresie bezczynności wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu i zobowiązanie do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a także o dokonanie oceny zaistniałej bezczynności i wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości. Skarżący podniósł również, że organ celowo przedłuża postępowanie, mając na uwadze to, że bliski jest termin realizacji inwestycji i jej końcowego odbioru, po którym trudno będzie wstrzymać decyzję. Odpowiadając na skargę Starosta Strzelecki wskazał na czynności podejmowane w związku z postępowaniem prowadzonym na podstawie wniosku skarżącego i stwierdził, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia terminów zakreślonych przez ustawodawcę oraz innych uprawnień strony. Wskazując na oczywistą bezzasadność skargi, organ stwierdził, iż jest ona także przedwczesna, gdyż została wniesiona przed rozpoznaniem zażalenia złożonego w trybie art. 37 K.p.a. i wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Dnia 15 czerwca 2015 r. Starosta Strzelecki wydał postanowienie, którym orzekł o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji kończących postępowania w sprawach objętych wznowieniem. Natomiast w dniu 17 czerwca 2015 r., Starosta Strzelecki wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznie kończących postępowania w sprawach objętych wznowieniem. Postanowieniem z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Op 39/15, wydanym na skutek wniosku skarżącego o prawo pomocy, referendarz sądowy orzekł o zwolnieniu skarżącego od wpisu od skargi. Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, na posiedzeniu w dniu 2 listopada 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 P.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dodać trzeba, że w świetle art. art. 52 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu, w tym także skargi na bezczynność organu, uwarunkowane jest wyczerpaniem środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie administracyjne o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 K.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na bezczynność Starosty Strzeleckiego w rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący dopełnił wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, wnosząc pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. do Wojewody Opolskiego, zażalenie na bezczynność Starosty Opolskiego w trybie art. 37 K.p.a. Tym samym, wniesioną skargę uznać należało za dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu. Wyjaśnić również przyjdzie, że dla wyczerpania wskazanego wyżej trybu zaskarżenia, konieczne jest jedynie złożenie zażalenia, a skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie to zostanie rozpatrzone przez organ wyższego stopnia oraz niezależnie od stanowiska zajętego w razie jego rozpatrzenia. Innymi słowy, dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest złożenie przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. Dodatkowo należy też zauważyć, że skarga na bezczynność organu nie jest ograniczona żadnym terminem. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był do oceny zaskarżonej bezczynności Starosty Strzeleckiego. Przechodząc z kolei do oceny zasadności wniesionej skargi wskazać należy, że przepisy nie określają na czym polega stan bezczynności. Niewątpliwie jednak przyjąć trzeba, że celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwianiu sprawy, a z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale tylko pozornie i mimo istnienia podstaw nie zakończył go w terminie wydaniem stosownego aktu lub podjęciem odpowiedniej czynności. Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność jest zbadanie przede wszystkim, czy prowadząc postępowanie organ podejmował w sprawie działania konieczne do jej rozpoznania oraz czy nie uchybił regulacjom ustalającym dopuszczalny termin rozpoznania sprawy. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a. W przypadku natomiast bezzasadności skargi stosuje art. 151 P.p.s.a. Odnotować w tym miejscu przyjdzie, że zarówno treść art. 151 P.p.s.a., jak i regulacja art. 149 P.p.s.a., od dnia 15 sierpnia 2015 r. uległy zmianie - na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Stosownie do art. 2 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie art. 151 P.p.s.a. stosuje się od dnia 15 sierpnia 2015 r. również do postępowań wszczętych przed tą datą, natomiast przepisy art. 149 P.p.s.a. w nowym brzmieniu mają zastosowanie do postępowań wszczętych od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. od 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sadowoadministracyjne zostało wszczęte skargą wniesioną pismem z dnia 23 maja 2015 r., stąd też regulacja art. 151 P.p.s.a. znajduje zastosowanie w jej aktualnym brzmieniu, natomiast przepis art. 149 P.p.s.a. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (poprzednim). Przepis art. 151 P.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 P.p.s.a, w jego brzmieniu sprzed nowelizacji, a znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza też, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z treści art. 149 § 1 P.p.s.a. wynika, że instytucja skargi na bezczynność organu, ma na celu przede wszystkim ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Badając zasadność skargi w tym zakresie, Sąd zobowiązany jest uwzględniać stan istniejący w dniu wniesienia skargi, jak i w dniu orzekania, tj. wydania orzeczenia sądowego. Dlatego w niniejszej sprawie dostrzec trzeba, że po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Starosta Strzelecki zakończył postępowanie wznowione na wniosek skarżącego, wydając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzję z dnia 17 czerwca 2015 r. Ponadto - co należy podkreślić - postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r., stosownie do wniosku skarżącego, na podstawie art. 152 § 1 K.p.a., orzekł o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych kończących postępowania objęte wznowieniem. Wydanie w sprawie wznowieniowej decyzji kończącej to postępowanie nadzwyczajne spowodowało, że aktualnie brak jest podstaw do orzekania przez Sąd co do zobowiązania organu do jej wydania, jak również zobowiązania tegoż organu do rozpoznania wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w sprawach objętych wznowieniem. Skoro sprawa wszczęta z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania została przez organ załatwiona, poprzez wydanie decyzji z dnia 17 czerwca 2015 r., bezprzedmiotowe jest orzekanie przez Sąd w tym zakresie. Nie można również uznać, że na dzień orzekania organ pozostawał w bezczynności, skoro zakończył sprawę wydaniem stosownego aktu, który - jak zaznaczono wcześniej - nie podlega jednak ocenie Sądu w niniejszej sprawie, co do jego legalności. Z tego też względu, w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania aktu, skargę uznać należało za bezzasadną. Dokonując oceny także w pozostałym zakresie objętym dyspozycją przepisów art. 149 P.p.s.a., a więc co do tego, czy przed wydaniem decyzji w sprawie zaistniała bezczynność i czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a przez to, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny, należało stwierdzić, zdaniem Sądu, brak podstaw do uwzględnienia skargi. W powyższej kwestii wyjaśnić trzeba, że przepis art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie, ustanawia niezależne od siebie przesłanki, stanowiące odrębną podstawę orzekania dotyczącą zobowiązania organu do wydania aktu i odrębną podstawę orzekania o bezczynności. Przesłanki te nie pozostają ze sobą w ścisłym związku funkcjonalnym i brak zobowiązania organu do wydania aktu nie wyklucza orzekania w przedmiocie oceny rażącego charakteru bezczynności. Dlatego też, w ocenie Sądu, podzielić należy pogląd ukształtowany na gruncie tego przepisu w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru. Określenie, czy bezczynność lub przewlekłość postępowania miała miejsce (czy nie miała miejsca) z rażącym naruszeniem prawa nie ma bowiem charakteru akcesoryjnego w stosunku do rozstrzygnięcia sądu zobowiązującego organ do podjęcia określonego działania. Wymienione w art. 149 P.p.s.a. podstawy orzekania przez sąd administracyjny wyznaczają kolejność (porządek) badania przez sąd administracyjny elementów stanu sprawy. Dlatego, wydanie przez organ administracji w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi rozstrzygnięcia, nie zwalnia sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do bezczynności, a następnie oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1840/14, z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 4/14, z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2390/12, z dnia 4 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2325/12, z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1771/13 i z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 - strona internetowa - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe i oceniając na podstawie art. 149 P.p.s.a. okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, Sąd uznał, że w zakresie rozpoznania sprawy objętej wnioskiem skarżącego z dnia 16 kwietnia 2015 r. i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, Starosta Strzelecki na żadnym etapie prowadzonego postępowania z ww. wniosku nie pozostawał w bezczynności. W szczególności, nie działał w sprawie opieszale i nie przekroczył wynikającego z przepisów K.p.a. terminu załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 K.p.a.). Obowiązek ten ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu - art. 36 § 2 K.p.a. W sprawach, w których organ zobowiązany jest do podjęcia rozstrzygnięcia w drodze decyzji, stosownie do art. 104 § 1 K.p.a., załatwienie sprawy oznacza wydanie decyzji. Organ pozostaje zatem w bezczynności wówczas, gdy nie wydaje decyzji w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dodać też trzeba, że z obowiązku określonego w art. 35 § 1 K.p.a. wynika zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu. Na podstawie art. 36 K.p.a. organ może jednak wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy. Regulacja art. 36 K.p.a. nie stwarza ograniczeń, ani też nie ustala zasady, którą powinien kierować się organ przy wyznaczaniu nowego terminu. Przepis ten winien być interpretowany zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, wyrażonymi w art. 6 - 16 K.p.a. i ustalającymi prawne wytyczne działania organów administracji publicznej. W świetle tych zasad, za legalny nie może natomiast być uznany taki stan, kiedy organ w sposób długotrwały i bez podejmowania działań zmierzających bezpośrednio do ustalenia istotnych okoliczności faktycznych i rozpoznania sprawy, przesuwa termin załatwienia sprawy. Dlatego, w kontekście bezczynności organu powinny być oceniane okoliczności faktyczne związane z nieuzasadnionym przedłużaniem terminu i wydaniem decyzji po upływie terminu z art. 35 § 3 K.p.a. W świetle poczynionych rozważań prawnych stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie Starosta Strzelecki nie uchybił przywołanym wyżej przepisom art. 35 i art. 36 K.p.a. oraz wskazanym w skardze przepisom art. 8, art. 9 i art. 12 K.p.a. Stosownie do tych regulacji, w ocenie Sądu, Starosta Strzelecki, rozpoznając sprawę z wniosku skarżącego nie dopuścił się bezczynności w toku postępowania. Uwzględniając chronologię przebiegu postępowania dostrzec trzeba, że niezwłocznie, bo w ciągu 3 dni roboczych od dnia złożenia wniosku przez skarżącego, w sprawie podjęte zostały działania niezbędne do ustalenia zakresu żądania wniosku oraz jego dopuszczalności i pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. Następnie, po uzyskaniu odpowiedzi skarżącego, udzielonej w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r., w ciągu kilku zaledwie dni wydane zostało, w dniu 29 kwietnia 2015 r., postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawach zakończonych decyzjami wskazanymi przez skarżącego w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r. Uwzględniając już tylko te okoliczności stwierdzić należy, że organ z całą pewnością nie pozostawał w bezczynności rozpoznając sprawę, gdyż niezwłocznie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w zakresie wnioskowanym przez skarżącego i następnie rozpoznał sprawę w dopuszczalnym, ustawowym terminie wynikającym z art. 36 § 3 K.p.a. Niewątpliwie, dopiero wyjaśnienie przez skarżącego, w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015 r., zakresu złożonego wniosku, tj. sprecyzowanie jego żądania i wskazanie, co do których postępowań domaga się wznowienia, zobowiązywało organ do podjęcia czynności zmierzających do rozpoznania wniosku. Zatem, od tego dnia, tj. od 23 kwietnia 2015 r., rozpoczął swój bieg termin przewidziany do załatwienia sprawy. Podnieść przyjdzie, że wniosek, na podstawie którego nie można ustalić zakresu żądania, nie może wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania, gdyż nie jest możliwe prawidłowe ustalenie przedmiotu sprawy. Stąd dopiero prawidłowe sformułowanie żądania umożliwiało organowi w niniejszej sprawie ustalenie granic postępowania wznowieniowego. Natomiast, skoro decyzja kończąca postępowanie w sprawie dotyczącej wznowienia,wydana została dnia 17 czerwca 2015 r., to bez wątpienia organ zachował dwumiesięczny termin, przewidziany w art. 35 § 3 K.p.a. do załatwienia sprawy i tym samym nie dopuścił się bezczynności. Nie można przy tym jednocześnie uznać, że zastosowanie tego maksymalnego terminu, zamiast terminu miesięcznego, w jakikolwiek sposób naruszało zasadę szybkości postępowania ustaloną w art. 12 K.p.a., czy też inne zasady postępowania administracyjnego. Uwzględnić bowiem należy, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu, w którym jako przesłankę wznowienia wskazano powołaną przez skarżącego okoliczność, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., organ bezzwłocznie podjął działania zmierzające do ustalenia, czy skarżący posiada przymiot strony w sprawach objętych wznowieniem. W tym celu, pismem z dnia 5 maja 2015 r., wezwał skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień, na które to wezwanie skarżący odpowiedział pismem z dnia 13 maja 2015 r. Następnie, wobec złożenia w dniu 12 maja 2015 r., w tym samym przedmiocie i na tej samej podstawie, wniosku o wznowienie postępowania przez B. P. i K. P., także co do ustalenia ich legitymacji we wznowionych sprawach, organ podjął działania i wezwał ich w dniu 21 maja 2015 r. do złożenia wyjaśnień. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, wyznaczony przez organ 7 dniowy termin do udzielenia odpowiedzi na wezwanie przez B. P. i K. P. upływał w dniu 1 czerwca 2015 r. Nie czekając jednak na jego upływ, bo już w dniu 22 maja 2015 r., a więc przed upływem miesięcznego terminu, liczonego od dnia uzupełnienia wniosku przez skarżącego, organ wystosował do wszystkich wnioskodawców zawiadomienie, w którym stosownie do art. 36 § 2 K.p.a. informował o tym, że z przyczyn od niego niezależnych, w tym konieczności uwzględnienia w postępowaniu także wniosku B. P. i K. P. oraz konieczności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, załatwienie sprawy w terminie jednego miesiąca nie jest możliwe i nastąpi do dnia 23 czerwca 2015 r. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, zdaniem Sądu, nie można przyjąć, że Starosta Strzelecki dopuścił się w jakimkolwiek stopniu bezczynności przy rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. Przy czym, nie dość, że nie przekroczył dopuszczalnego, dwumiesięcznego terminu załatwienia sprawy, to jeszcze przed upływem terminu miesięcznego dopełnił czynności uregulowanej w art. 36 K.p.a. W odniesieniu do podejmowanych przez organ działań w toku postępowania zauważyć trzeba, że ustalona w art. 12 K.p.a. zasada szybkości postępowania nie może być interpretowana w sposób, który stoi w sprzeczności z obowiązkiem organu dotyczącym dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Jego realizacja wiąże się natomiast często z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania. Jak już wcześniej wskazano, z bezczynnością organu mamy z kolei do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem stosownego aktu w terminie lub podjęciem stosownej czynności i jednocześnie nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 36 K.p.a. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Reasumując, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia bezczynności organu, a przez to też brak było podstaw do rozważania o wymierzeniu organowi grzywny, w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.