II SAB/Op 58/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego budynku w zakresie izolacji akustycznej postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Przedmiotem skargi wniesionej przez R. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w sprawie dokonania oceny stanu technicznego w zakresie izolacji akustycznej w budynku przy ul. [...] w [...]. Wniesienie skargi poprzedził następujący stan faktyczny. W dniu 15 kwietnia 2016 r. R. D. wniosła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu podanie o wydanie decyzji nakładającej poprawę izolacji akustycznej przegród pomiędzy jej mieszkaniem nr [...] i sąsiednim lokalem nr [...], a także korytarzem (klatką schodową) znajdującym się w budynku przy ul. [...] w [...]. W omówionym wniosku skarżąca domagała się m.in. przeprowadzenia ekspertyz mających na celu ustalenie, czy izolacja akustyczna przegród budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...] odpowiada przepisom techniczno-budowlanym, przesłuchania świadka K. D., jak też przeprowadzenia dowodu ze zgromadzonej przez jej lekarza dokumentacji medycznej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r., działając w trybie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., dalej zwanej K.p.a.), powiadomił skarżącą, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 19 września 2014 r., nr [...], zgodnie którym uznał złożoną przez R. D. skargę z dnia 10 lipca 2014 r., uzupełnioną następnie pismami z dnia: 24, 25, 31 lipca 2014 r. oraz zmodyfikowaną pismami z dnia 12 sierpnia 2014 r. i 10 sierpnia 2014 r., dotyczącą nieodpowiadającego przepisom prawa budowlanego stanu technicznego przegród budowlanych w budynku przy ul. [...] w [...], za bezzasadną. Następnie, nawiązując do żądań skarżącej zawartych w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 r. organ wyjaśnił w dniu 28 kwietnia 2016 r., iż zarówno w trakcie odbioru budynku, jak i podczas wymaganych prawem budowlanym kontroli okresowych, nie stwierdzono problemów z przedostaniem się hałasów między lokalami. Odnotował, że podczas przeprowadzonej, na skutek interwencji skarżącej, kontroli w dniu 18 września 2014 r. także stwierdzono, że hałasy dobiegające z lokalu nr [...] do lokali nr [...] są wytłumione i nie zakłócają komfortu akustycznego. Nadto organ zaakcentował, że do tej pory żaden właściciel ze 119 lokali nie zgłaszał jakichkolwiek uwag, co do uciążliwości związanych z nadmiernym przedostawaniem się hałasu z sąsiednich lokali lub korytarzy. W tych okolicznościach organ przyjął, że subiektywne i odosobnione odczucie skarżącej, że izolacja akustyczna jest niewystarczająca nie może stanowić uzasadnienia, co do nieprawidłowego stanu technicznego budynku. W konsekwencji ocenił, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Wyjaśniał też, iż pisma zawierające informacje o naruszeniach prawa budowlanego, bez względu na formułowane w nich żądania, należy traktować, jako skargi (interwencje), które o ile są zasadne, muszą skutkować wszczęciem postępowania z urzędu. Natomiast w sytuacji, gdy przepisy prawa nie dopuszczają wszczęcia postępowania na wniosek właściwym rozwiązaniem jest udzielenie pisemnej informacji o sposobie załatwienia skargi (interwencji). W pouczeniu organ zawarł treść art. 239 § 1 K.p.a. Pismem z dnia 19 maja 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, natomiast w dniu 31 maja 2016 r. oraz 27 czerwca 2016 r. przedstawiła dodatkową argumentację. Opolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., nr [...], uznał zażalenie skarżącej za niedopuszczalne. W skardze na bezczynność Wojewódzkiego i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu skarżąca zarzuciła brak prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w przedmiocie poprawy izolacji akustycznej między mieszkaniami nr [...] i [...] oraz między mieszkaniem nr [...], a korytarzem w budynku przy ul. [...] w [...]. Obu wskazanym organom zarzuciła naruszenie treści art. 7 K.p.a. W piśmie z dnia 14 lipca 2016 r. skarżąca rozszerzyła zarzuty skargi o naruszenie art. 61a K.p.a i 31 K.p.a. Wywodziła, że skoro jej żądanie było - zdaniem organu - bezzasadne, to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu powinien był odmówić wszczęcia postępowania w formie postanowienia, a nie w formie zwykłego pisma. Nadto postanowienie to powinno być wydane w określonym przez prawo terminie. W kolejnym piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. skarżąca zarzuciła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu naruszył zasadę dyspozycyjności wynikającą z art. 61 K.p.a., przez samowolne zakwalifikowanie jej pisma z 15 kwietnia 2016 r., jako skargi powszechnej, a nie jako wniosku o wydanie decyzji. Zdaniem skarżącej, organ nie miał prawa tak postąpić. Argumentowała w tym zakresie, że gdy w 2014 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta Opola, na podstawie art. 221 K.p.a., z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi, który organ jest właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia, czy izolacja akustyczna przegród wydzielających jej mieszkanie jest właściwa, to organ ten poinformował ją, że ze względu na przedmiot i podmiot postępowania przekazał sprawę do rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Opolu. Jednocześnie wskazał, że nie jest możliwe rozpoznanie jej wniosku na podstawie art. 221 K.p.a. Skarżąca podała, że wystąpiła do Prezydenta Miasta Opola o wydanie odpisu tego pisma. W świetle powyższych konstatacji dostrzegła, że - jej zdaniem - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu pozostaje w bezczynności od roku 2014 r., czyli od dwóch lat. Sprawa ze skargi na bezczynność Opolskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Op 57/16 i stanowi przedmiot odrębnego postępowania przed tut. Sądem. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko o bezzasadności żądania skarżącej. W szczególności wskazał, że potraktował zgłoszone żądanie skarżącej, jako interwencję i w związku z tym przedsięwziął przewidziane prawem budowlanym działania kontrolne w zakresie posiadanych kompetencji, jednak przeprowadzona przez organ kontrola nie potwierdziła występowania nieprawidłowości, które mogły być przedmiotem postępowania z zakresu nadzoru budowlanego, więc interweniująca prawidłowo została powiadomiona w drodze pisma o sposobie załatwienia jej żądania. Nadto organ nie zgodził się ze skarżącą, że wobec uznania interwencji za bezzasadną, powinien był odmówić wszczęcia postępowania w trybie art. 61a K.p.a., tj. w formie postanowienia. W tym względzie organ stwierdził, że podziela i stosuje wykładnię sądów administracyjnych, w myśl której art. 61a K.p.a. nie może mieć zastosowania w postępowaniach z zakresu nadzoru budowlanego, które są wszczynane wyłącznie z urzędu. W pismach z dnia 29, 30 i 31 sierpnia 2016 r. oraz 22 września 2016 r. skarżąca dodatkowo rozszerzyła zarzuty skargi o naruszenie art. 6, 8, 35 oraz art. 61 § 1 K.p.a. Zawnioskowała o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu do załatwienia sprawy w formie procesowej i wyznaczenia mu w tym celu odpowiedniego terminu. Dalej ponownie przedstawiła argumentację dotyczącą nieprawidłowego stanu technicznego w zakresie izolacji budynku, w którym znajduje się mieszkanie nr [...], stanowiące jej własność. Wywiodła też, że w odpowiednim terminie organ zobowiązany był do wydania postanowienia o odmowie wszczęciu postępowania. Nadto zarzucała błędne zakwalifikowanie jej wniosku o wydanie decyzji w sprawie jako skargi, o której mowa w przepisach działu VIII K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność z prawem, w szczególności aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach wskazanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej P.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a). Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznacza treść art. 3 § 2 pkt 1- 4a tej ustawy. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, na mocy przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego tylko w takich przypadkach, w jakich organ administracyjny zwleka z zakończeniem prowadzonego przez siebie postępowania, sąd może nakazać mu wydanie w określonym terminie decyzji, postanowienia lub aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Jeśli nie toczy się postępowanie administracyjne wyłączona jest kompetencja sądu administracyjnego do orzekania o bezczynności organu. Nadto w tym miejscu należy zauważyć, iż z bezczynnością w sprawie administracyjnej mamy do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności jest skuteczny wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i obowiązanym do wydania aktu administracyjnego pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Kluczowym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy wystąpienie skarżącej z pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. traktować należy jako zainicjowanie postępowania administracyjnego, w konsekwencji czy postępowanie zostało skutecznie wszczęte, tzn. czy doszło do wszczęcia postępowania rozumianego jako zdarzenie, od którego biegną terminy załatwienia sprawy administracyjnej i aktualizują się uprawnienia strony do udziału w tym postępowaniu. Nie budzi wątpliwości, że o podjęcie czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego może wystąpić każdy, kto dostrzega potrzebę zbadania procesu inwestycyjnego pod kątem zgodności z obowiązującymi normami budowlanymi. W zakresie działań kontrolnych organu nadzoru budowlanego leży ocena legalności wykonywanych robót budowlanych (art. 81 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm., zwanej dalej ustawą Prawo budowlane). Jednakże z faktu, iż organ nadzoru budowlanego podejmuje czynności kontrolne, nie można wywodzić, że ich podjęcie powinno być oceniane jako prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, które każdorazowo zmierza do wydania aktu administracyjnego. Przypomnieć bowiem należy, że decyzja administracyjna wydawana jest w przypadku, gdy przepis prawa materialnego przewiduje taką formę rozstrzygnięcia. Dla wywołania skutku w sferze praw i obowiązków adresata decyzji musi istnieć norma prawna, która pozwala uczynić tego adresata podmiotem praw i obowiązków (tak postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1500/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl - zwanej dalej CBOSA). W doktrynie i orzecznictwie panuje pogląd, że postępowanie kontrolne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego nie jest równoznaczne z wszczęciem i prowadzeniem postępowania administracyjnego (tak wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1108/09, CBOSA). Jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa, organ który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżąca w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 r. zażądała wydania decyzji nakazującej poprawę izolacji akustycznej przegród pomiędzy mieszkaniem [...] i [...] oraz między mieszkaniem nr [...] i korytarzem w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. W tym miejscu zauważyć należy, iż przedmiotowa interwencja dotycząca poprawy izolacji akustycznej w stanie technicznym w budynku przy ul. [...] w [...], nie była pierwszą interwencją skarżącej w tym zakresie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu pismem z dnia 19 września 2014 r. rozpoznał bowiem już wcześniejszą interwencję skarżącej z dnia 10 lipca 2014 r., i wówczas - po przeprowadzeniu czynności kontrolnych z dnia 18 września 2014 r., które nie wykazały żadnych nieprawidłowości - zajął stanowisko, wskazując na jej bezzasadność. Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, rozpoznając kolejne podanie skarżącej z dnia 15 kwietnia 2016 r., wskazując na ustalenia kontroli z dnia 18 września 2014 r., poinformował skarżącą o braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu i podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 19 września 2014 r. W ocenie Sądu, rację ma organ, że wśród przepisów regulujących problematykę działań kontrolnych organu nadzoru budowlanego brak jest podstawy prawnej do wydania aktu administracyjnego (postanowienie, decyzja) opartego jedynie na fakcie żądania przez skarżącą rozstrzygnięcia sprawy w takiej formie. Tym bardziej, że na skutek przeprowadzonego postępowania i podjętych przez organ nadzoru czynności kontrolnych z dnia 18 września 2014 r., nie stwierdzono nieprawidłowości i naruszeń prawa budowlanego w zakresie izolacji akustycznej w stanie technicznym w budynku przy ul. [...] w [...]. Nie można, zatem z przepisów normujących problematykę działań kontrolnych organu nadzoru budowlanego, wyprowadzać wniosku o istnieniu podstawy prawnej do podjęcia decyzji tylko dlatego, że do organu zwrócono się z pismem interwencyjnym (skargą), po wpłynięciu którego organ podjął czynności kontrolne (tak wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1500/09, CBOSA). W sytuacji, gdy w wyniku czynności kontrolnych organ nadzoru budowlanego nie stwierdza naruszeń prawa budowlanego, a czynności te podjął w wyniku skargi obywatela, powinien w tym względzie stosować przepisy działu VIII K.p.a. Przyjdzie zauważyć, że nie można na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane nakazywać wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, gdyż taka sytuacja odpowiada regulacji zawartej w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy. Tryb określony w przepisach art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane odwołuje się bowiem bezpośrednio do procesu budowlanego, natomiast tryb przewidziany w art. 66 ust. 1 ustawy jedynie do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku. Stąd artykuł 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie może być wykorzystywany do usunięcia innych niż przewidziane w nim nieprawidłowości. Nakładane na jego podstawie obowiązki mają charakter naprawczy, ale zmierzają do przywrócenia obiektu do stanu używalności, zachowania substancji budowlanej w należytym stanie technicznym odpowiadającym jego funkcjom. Przez pojęcie utrzymanie obiektów budowlanych należy rozumieć zachowanie ich w dobrej sprawności, w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Obowiązki nakładane na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane obejmują zatem sytuacje związane z nieprawidłową eksploatacją obiektu budowlanego, polegającą na zaniechaniu wykonywania obowiązków określonych w art. 61 tej ustawy oraz dalszych przepisach rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych zazwyczaj z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów, konserwacji spowodowanych zazwyczaj biernością, niedbalstwem, brakiem kontroli właściciela lub zarządcy. Nadto adresatem obowiązków określonych na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przepis ten nie tworzy dla właściciela lub jego zarządcy nowych obowiązków, tylko precyzuje ustawowe obowiązki i umożliwia egzekwowanie ich wykonalności. Poza tym przepis ten odnosi się do obiektów budowlanych, a nie do lokali znajdujących się w tych obiektach. Tylko gdyby zły stan techniczny lokalu oddziaływał na cały obiekt, wówczas możliwe jest nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w lokalu. Wobec tego zasadnie organ uznał, że taka sytuacja w kontrolowanej sprawie nie występuje. Idąc dalej należy stwierdzić, że skarga, o której stanowi art. 227 K.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, ani sądowoadministracyjnego. Strona niezadowolona ze sposobu załatwienia jej sprawy przez organ może złożyć skargę do organu właściwego - organu wyższego stopnia, a postępowanie prowadzone w tym trybie nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia (aktu), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i nast. K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że podejmowane w trybie art. 237 § 3 K.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. Odpowiednio - zgodnie z zakresem właściwości rzeczowej sądów administracyjnych - brak jest możliwości zaskarżenia bezczynności organu do sądu administracyjnego (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1589/12, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2019/10, czy z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 314/08, CBOSA). Wobec powyższego przyjąć należy, że złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez R. D. skarga kwestionująca w istocie zaniechanie wszczęcia z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu postępowania w sytuacji stwierdzenia - na skutek przeprowadzenia czynności wyjaśniających - braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego w zakresie izolacji akustycznej budynku przy ul. [...] w [...], nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Odpowiednio, należy zauważyć, że kontroli sądów administracyjnych nie podlega również zawiadomienie strony o podtrzymaniu swojego stanowiska, w przypadku gdy ponawia ona skargę bez wskazania nowych okoliczności, w sytuacji gdy uprzednio rozpoznano jej skargę i wykazano w odpowiedzi jej bezzasadność. Taka sytuacja miała miejsce w realiach niniejszej sprawy, albowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w dniu 28 kwietnia 2016 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 19 września 2014 r. W zakresie braku wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, o którym jest mowa w art. 61a K.p.a., lub w innej formie procesowej, zgodzić należy się z organem, który - tak jak i Sąd - podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2487/14, że organ administracji, jeśli uznaje, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, nie ma obowiązku wydawania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu, bądź też wszczęcia takiego postępowania, a następnie jego umorzenia. Wystarczającym jest w takiej sytuacji pisemne poinformowanie osoby, która żąda wszczęcia przez organ administracji postępowania z urzędu, że brak jest podstaw do jego wszczęcia, co w przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego uczynił. Mając zatem na względzie fakt, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, zasadnym jest odrzucenie złożonej przez R. D. skargi - stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Orzeczenie w pkt 2 sentencji, uzasadnione jest natomiast treścią art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który obliguje Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.