I SA/Po 310/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie NSA Stanisław Małek Maria Skwierzyńska Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 maja 2009 r. sprawy ze skargi I. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. - organu upoważnionego do wydawania interpretacji przez Ministra Finansów z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...]złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/M. Skwierzyńska /-/K. Wolna – Kubicka /-/St. Małek I SA/Po 310/09 UZASADNIENIE Skarżąca – I. K. wnioskiem z dnia [...] wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów – Biura Krajowej Interpretacji Podatkowej o wydanie wiążącej interpretacji podatkowej co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek budowlanych. Skarżąca oparła wniosek o następujący stan faktyczny. W 1989 r. nabyła wraz z mężem działkę rolną o pow. 2,01 ha położoną w miejscowości S., g, K., woj. w. Działka zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona była na cele upraw polowych bez prawa zabudowy sklasyfikowaną wg klas glebowych jako RVI. Grunt stanowił i w dalszym ciągu stanowi współwłasność skarżącej i jej męża. Skarżąca do chwili składania wniosku o interpretację wykorzystywała działkę do produkcji rolniczej, a od 2004 r. wpisana była do ewidencji gospodarstw rolnych z nr ewidencyjnym [...]. Skarżąca do roku 2005 prowadziła dział specjalny produkcji rolnej - hodowlę lisów, z której to wskutek zmiany sytuacji gospodarczej zmuszona była zrezygnować. W dniu [...] Rada Miasta i Gminy K. na mocy uchwały Nr 175 przekwalifikowała grunt w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem na zabudowę domków jednorodzinnych na działkach od 800 m kw. do 1200 m kw. Zgodnie z tym skarżąca wraz z mężem zamierzają podzielić ww. grunt i następnie sprzedać działki budowlane. Część gruntu zostałaby sprzedana Urzędowi Miasta i Gminy K. na przewidzianą w planie drogę oraz teren rekreacyjny. Cześć działek skarżąca zamierza pozostawić sobie. Przewidywany zysk ze sprzedaży działek to ok. 400.000 zł. W związku z powyższym stanem faktycznym skarżąca wystąpiła z zapytaniem, czy planowana sprzedaż działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W opinii Skarżącej taka sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT z uwagi na fakt, iż osoba fizyczna dokonująca sprzedaży swojego prywatnego majątku powinna być zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT. Skarżąca podkreśliła, iż grunt był nabyty na cele prowadzenia działalności rolniczej, jednak sytuacja niezależna od skarżącej zmusiła ją do zakończenia działalności rolniczej. Dyrektor Izby Skarbowej - Biuro Krajowej Interpretacji Podatkowej w dniu [...] sygn. akt [...] wydał interpretację podatkową uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Uzasadniając pismo Dyrektor podniósł, iż właściciel gospodarstwa rolnego na mocy art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług korzysta tylko ze zwolnienia od podatku w zakresie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych. Jeśli więc taka osoba wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług brak jest podstaw do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu, tym bardziej, iż rolnik sprzedający grunt nie sprzedaje majątku osobistego, lecz majątek składający się na przedsiębiorstwo rolne. Zakres i skala przedsięwzięcia, tj. podział działek wskazują na zamiar dokonywania sprzedaży w sposób częstotliwy, tj. w okolicznościach przesądzających o prowadzeniu działalności gospodarczej. Dostawa terenów budowlanych przeznaczonych pod zabudowę podlega opodatkowaniu podatkiem 22 % zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (zwanej dalej "ustawą"). Podatnik nie może skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, który przewiduje takowe zwolnienie w przypadku dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Skarżąca w dniu [...] złożyła wniosek o usunięcia naruszenia prawa poprzez błędnie wydaną interpretację indywidualną uznającą ją za podatnika podatku VAT. Skarżąca podkreśliła, iż przedmiotowy grunt został nabyty w celu prowadzenia działu specjalnego produkcji rolnej, bez zamiaru dalszej odsprzedaży gruntu. Planowana sprzedaż jest podyktowana w dużej mierze faktem, iż nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dalsze prowadzenie działalności rolniczej z uwagi na sytuację sanitarno-epidemiologiczną nie jest możliwe. Sprzedaż gruntu w celu powiększenia obszarów rolniczych za tzw. rentę strukturalną okazało się także niemożliwe z uwagi na objęcie ww. programem gruntów powyżej 3 ha. Do chwili obecnej grunt nie został podzielony ani sprzedany. Dyrektor Izby Skarbowej - Biuro Krajowej Interpretacji Podatkowej w odpowiedzi na ww. wniosek skarżącej stwierdził pismem z dnia [...] brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu takiego stanowiska podał, iż opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług w kraju podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a skoro towarami są również grunty, to dostawa gruntów podlega także ww. opodatkowaniu (art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług). Wskazał nadto, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ww. ustawy osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej jest zobowiązana do opodatkowania podatkiem od towarów i usług dokonanej dostawy gruntu, jeżeli okoliczności wskazują na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. O częstotliwości decyduje powtarzalność czynności, która może mieć charakter nieregularny. Dyrektor podniósł, iż skarżąca oraz jej małżonek jako właściciele gospodarstwa rolnego, dokonując dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej produkcji rolniczej, są rolnikami ryczałtowymi, posiadającymi status podatników prowadzących działalność gospodarczą (rolniczą). Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy zwolnieniu podlega dostawa produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej, dokonywanej przez rolnika ryczałtowego oraz świadczenie usług rolniczych przez rolnika ryczałtowego. Z uwagi jednak na fakt, iż dostawa nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę nie spełnia warunków określonych w ww. przepisie prawa, brak jest podstaw do uznania, iż nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skarżąca i jej małżonek sprzedając przedmiotowe działki nie będą mogli skorzystać ze zwolnienia przedmiotowego lub podmiotowego, w związku z tym transakcja sprzedaży będzie opodatkowana 22 % podatkiem od towarów i usług. Skarżąca w dniu [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na indywidualna interpretację przepisów prawa podatkowego, wnosząc o uchylenie ww. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] zarzucając jej naruszenie prawa materialnego krajowego i wspólnotowego, wnosząc o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy również pod nieobecność skarżącej. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż rozbieżność sprowadza się do wykładni i wzajemnej relacji przepisów prawa: ustawy o podatku od towarów i usług oraz VI Dyrektywy Rady z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG). Skarżąca podniosła, iż opodatkowaniu mogą podlegać te czynności, w przypadku których został spełniony zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tj. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika. Skarżąca wskazała, iż wykonywanie czynności podlegającej opodatkowaniu przez podmiot nie występujący w tym przypadku w charakterze podatnika – jeśli w ogóle nie jest podatnikiem z innego tytułu – pozostaje poza zakresem opodatkowania. Z reguł konstrukcyjnych podatku VAT wynika bowiem konieczność, aby podmiot wykonujący czynność opodatkowaną występował w odniesieniu do niej jako podatnik. Regulacje VI Dyrektywy wyrażają ten wymóg wprost - stanowią o wykonywaniu czynności opodatkowanych przez podatnika działającego w takim charakterze. Skarżąca wskazała dalej, iż definicja zwarta w art. 4 ust. 4 VI Dyrektywy wskazuje, iż podatnikami VAT są jedynie podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem gospodarczym, a przymiotu tego nie posiadają osoby fizyczne wyprzedające swój majątek osobisty. Skarżąca przytoczyła wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-291/92 pomiędzy Dietek Armbrecht a Finanzamt Ulzen, z którego wynika, iż "w przypadku, gdy podatnik sprzedaje część swojego składnika majątkowego, które zdecydował się zachować do swojego użytku osobistego, nie działa on w odniesieniu do tej sprzedaży jako podatnik w rozumieniu art. 2 (1) VI Dyrektywy". Okoliczność, że podmiot wykonuje czynność wymienioną w art. 5 ustawy VAT nie jest wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania podatkiem VAT, bowiem musi działać w charakterze podatnika, a zatem podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Jedynie ustalenie, że skarżąca nabyła grunt w 1989r celem odsprzedaży, a nie dla celów prywatnych, czyli prowadzonych wcześniej działów produkcji rolnej dawałoby podstawę do przyjęcia, że dokonując sprzedaży działek działa w charakterze handlowca. Nie jest działalnością handlową, a tym samym i gospodarczą w rozumieniu art. 15. ust. 2 ustawy o VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jej odsprzedaży. Czynności podlegające opodatkowaniu wykonane przez podmiot nie występujący w tym przypadku w charakterze podatnika pozostają poza zakresem opodatkowania (wyrok WSA we Wrocławiu I SA/Wr 830/06 z dnia 20.10.2006 r.). Skarżąca podniosła za Sądem, iż nie jest działalnością gospodarczą sprzedaż nieruchomości osoby fizycznej, które nie zostały nabyte z zamiarem ich odsprzedaży, lecz spożytkowania na własne potrzeby, gdy w wyniku późniejszych okoliczności doszło do ich sprzedaży. Może to dotyczyć jednej działki zbytej w kilku częściach (tak wyrok WSA w Gliwicach III SA/GL 351/07, wyrok NSA I FSK 1431/07, wyrok NSA I FPS 3/07). Skarżąca podkreśliła w konkluzji, iż nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a jedynie zamierza wyprzedać swój majątek osobisty nabyty w 1989 r. W ocenie skarżącej interpretacja art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT dokonana przez organ jest wadliwa. Skarżąca w momencie nabycia nieruchomości w roku 1989 nie miała zamiaru jej odsprzedaży. Zmiana przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nastąpiła bez inicjatywy skarżącej. Z wyżej podanych względów zaskarżona indywidualna interpretacja winna być w opinii skarżącej uznana za naruszającą prawo, gdyż jest niezgodna z przepisami prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył argumentację z odpowiedzi na wniosek o usunięcie naruszenia prawa. Nadto zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom skarżącej rozwiązania przyjęte w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług odnoszące się do definicji podatnika od towarów i usług oraz pojęcia działalności gospodarczej nie są sprzeczne z rozwiązaniami obowiązującymi w prawie europejskim. Organ podniósł, iż planowane wyodrębnienie przez skarżącą z zakupionego wcześniej gruntu kilkunastu działek wskazuje na to, iż działki te mają zostać wydzielone w tym celu i z tym zamiarem, by w sposób częstotliwy (powtarzalny) dokonywać ich sprzedaży i by mogły one przynieść sprzedającej określony zysk. Te właśnie okoliczności wskazują zdaniem organu na zamiar wykonywania dostaw działek w sposób częstotliwy. Organ podniósł dalej, iż rolnik sprzedający grunt nie sprzedaje majątku osobistego, ale majątek składający się na przedsiębiorstwo rolne. Tym samym strona dokonuje sprzedaży majątku związanego z przedmiotową działalnością gospodarczą, która zgodnie z przepisami podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Grunt zakupiony w celu prowadzenia działalności gospodarczej (rolniczej) podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stanowi część przedsiębiorstwa rolnego, zaś sprzedaż części składników takiego przedsiębiorstw nie korzysta ze zwolnienia od podatku, a zatem dostawa przedmiotowych gruntów składających się na przedsiębiorstwo rolne strony podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W kwestii przytoczonych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego Organ zaznaczył, iż zapadłe wyroki zostały wydane w indywidualnych sprawach osądzonych w określonym stanie faktycznym i do takiego też się odnoszą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Interpretacja, o której udzielenie wystąpiła Skarżąca, dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług planowanej sprzedaży działek wydzielonych z nieruchomości rolnej po dokonaniu jej przekwalifikowania na działki budowlane. Z przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynika, że obrót nieruchomościami gruntowymi zasadniczo podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o VAT grunty- są bowiem towarem, a na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy dokonują ich podatnicy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, tj. osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z ww. przepisem prawa działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Problematyka opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek była wielokrotnie przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (wyrok. z dnia 10 września 2008 r., III SA/Wa 743/08, wyrok z dnia 18 września 2008 r. III SA/Wa 985/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 Września 2008 r. III SA/Wa 446/08). Na szczególną uwagę zasługuje jednakże ocena opodatkowania sprzedaży działek budowlanych podatkiem od towarów i usług dokonana przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 29.10.2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. Sąd ten zaznaczył, iż koniecznym jest badanie okoliczności każdej konkretnej sprawy, gdyż to one decydują, czy określony podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny przede wszystkim zaznaczył, iż sprzedaż działek przez osoby fizyczne, dokonana nawet kilkukrotnie, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, dopóki nie jest czynnością wykonaną w ramach działalności gospodarczej. W oparciu o wykładnię definicji działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podatnikiem podatku od towarów i usług staje się ten, kto dokonuje określonej czynności w ramach tej działalności. W przypadku sprzedaży działek podatnikiem tego podatku będzie więc podmiot, który wykonując taką czynność, choćby jednorazowo, działa niezależnie jako handlowiec. Związek dokonywanej czynności z działalnością handlową ma zatem decydujące znaczenie, przy czym w przypadku handlu związek ten winien zaistnieć już w momencie zakupu sprzedawanej następnie rzeczy. Taki wniosek płynie z przywołanego przez Naczelny Sąd Administracyjny orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Zgodne z utrwaloną linią orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości handlem jest dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny (osobisty) danej osoby. Wynika to bowiem z faktu, iż został on nabyty na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej. Skład orzekający w niniejszej sprawie, podzielając powyższe poglądy, przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy uwzględnił wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny kryteria ustalenia, czy dana działalność jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym należało w pierwszej kolejności przywołać główne tezy sentencji i uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie należy uznać, iż organ podatkowy prawidłowo wskazał, powołując się na art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, że grunt jest towarem, którego sprzedaż co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dostawa towarów. Co do zasady słusznie też powołał się na postanowienia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, określającego w pierwszej kolejności podmioty będące podatnikami, zaś w drugiej definiującego pojęcie działalności gospodarczej na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług. Jednakże, w ocenie Sądu, błędna jest wywiedziona przez organy podatkowe konkluzja, iż sprzedaż działki w okolicznościach faktycznych opisanych przez skarżącą podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z podanego przez skarżącą stanu faktycznego wynika, iż w 1989 r. skarżąca nabyła nieruchomość rolną i przez cały okres czasu, tj. do końca 2005 r. wykorzystywała grunt do prowadzonej działalności rolniczej. Wskutek aktu administracyjnego, niezależnego od skarżącej, nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntu rolniczego na grunt budowlany. Sąd nie widzi w niniejszym stanie faktycznym podstaw, by stwierdzić, iż skarżąca prowadziła działalność w zakresie handlu, czyli dokonała w sposób zorganizowany zakupu nieruchomości w celu dalszej odsprzedaży. Świadczy o tym chociażby fakt, iż skarżąca zakupiła przedmiotowy grunt w celu prowadzenia działu specjalnego produkcji rolnej – hodowli lisów – i cel ten nieprzerwanie do końca 2005 r. realizowała. Inaczej mówiąc, nie można skarżącej przypisać zamiaru zbycia nieruchomości w momencie jej nabycia. W tym sensie należy więc podzielić stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego i orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które zakładają, iż brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Uzasadniając stanowisko Sądu należy podnieść, iż z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego wynika, że nie prowadzi ona i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, lecz jedynie wyprzedaje majątek osobisty nabyty w 1989 r. na potrzeby produkcji rolnej. Tymczasem, organy podatkowe, mimo braku ku temu podstaw w przedstawionym stanie faktycznym, stwierdziły, iż skarżąca planując podział przedmiotowego gruntu na mniejsze działki budowlane i następnie ich sprzedaż, będzie dokonywać tych czynności w ramach działalności gospodarczej. Takie stanowisko - zdaniem Sądu - nie może być uznane za prawidłowe. Tym samym należało uznać, że interpretacja art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług dokonana przez organ jest wadliwa. W tym miejscu należy podnieść, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego polega między innymi na tym, że organ podatkowy "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. To wynika z art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. W oparciu o przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny należało przyjąć, że: - planowana decyzja o podziale działek na mniejsze i planowana ich sprzedaż była skutkiem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, a nie przyczyną dokonania tej zmiany; - brak w świetle przedstawionego stanu faktycznego podstaw do stwierdzenia, że w momencie zakupu przedmiotowych nieruchomości skarżąca działała jak handlowiec. Zdaniem Sądu, nieuprawnione jest wywodzenie obowiązku podatkowego z okoliczności, iż skarżąca planuje dokonania podziału nieruchomości na działki. W opisanych przez skarżącą okolicznościach faktycznych przyjąć należało, że plany skarżącej co do podziału nieruchomości na mniejsze działki i ich sprzedaż była skutkiem obiektywnych przesłanek gospodarczych tj. rezygnacji z prowadzonego działu specjalnego produkcji rolnej i przekwalifikowania wspomnianego gruntu rolniczego na grunt budowlany. Z przedstawionego stanu faktycznego nie można w żaden sposób wywnioskować, aby po stronie skarżącej istniał zamiar zbycia przedmiotowego gruntu w momencie jego nabycia. W konkluzji należy stwierdzić, że Skarżąca, dokonując sprzedaży działek w okolicznościach opisanych we wniosku, z tytułu tej sprzedaży nie będzie mogła być uznana za podatnika podatku od towarów i usług. W rezultacie, nie powstanie obowiązek podatkowy w tym podatku. Zatem, organ podatkowy naruszył przepis prawa materialnego, tj. art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez dokonanie błędnej jego wykładni. Sąd nie uznał za zasadne prowadzić w niniejszej sprawie rozważania odnośnie do regulacji zawartych w VI Dyrektywie, gdyż przepisy tej ostatniej Dyrektywy w zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały transponowane do ustawy o podatku od towarów i usług w sposób umożliwiający dokonanie kwalifikacji prawnej zgodnie z odpowiednimi przepisami tejże Dyrektywy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowiono jak w sentencji. /-/ S. Małek /-/ K. Wolna - Kubicka /-/ M. Skwierzyńska[pic]