I SA/Po 535/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Barbara Rennert (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 09 marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółka akcyjna" Spółka komandytowa z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę W dniu [...] maja 2021 r. " A. SPÓŁKA AKCYJNA" spółka komandytowa w [...] wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z [...] lutego 2021 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której skarżąca wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w związku z nabyciem przez spółkę nieruchomości. Przedstawiając stan faktyczny skarżąca wskazała, że prowadzi działalność przede wszystkim w zakresie sprzedaży działek wchodzących w skład nieruchomości do niej należących. Na podstawie umowy sprzedaży skarżąca [...] maja 2019 r. nabyła nieruchomość gruntową w G. , gmina K.. Strony umowy zgodnie postanowiły, że wydanie nieruchomości nie nastąpi wraz z podpisaniem umowy sprzedaży, lecz w terminie późniejszym, etapami - osobno dla każdej z działek. Zgodnie z postanowieniem umowy sprzedaży, na podstawie sporządzanych protokołów zdawczo-odbiorczych strony sukcesywnie realizowały wydawanie gruntów, dokonując po każdym wydaniu rozliczenia podatku od towarów i usług. Strony przyjęły, że momentem powstania obowiązku podatkowego jest moment wydania nieruchomości, traktowany jako dostawa towaru, a nie moment podpisania aktu notarialnego przenoszącego własność. W związku z powyższym opisem skarżąca spytała, czy w opisanym stanie faktycznym momentem powstania obowiązku podatkowego w zakresie VAT jest moment wydania nieruchomości, czy chwila aktu notarialnego przenoszącego własność? Zdaniem wnioskodawcy, momentem powstania obowiązku podatkowego jest chwila wydania nieruchomości traktowana jako dostawa towaru. Uzasadniając stanowisko, skarżąca powołała się na art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") i wskazała, że dokonując kwalifikacji danej czynności na potrzeby opodatkowania podatkiem VAT należy pominąć aspekt cywilistyczny, a skupić się na faktycznych skutkach tej czynności i wynikających z tego konsekwencjach podatkowych. Zdaniem spółki określone skutki podatkowe dla opisanej czynności prawnej powstają dopiero z momentem dokonania dostawy nieruchomości, który jest równoznaczny z chwilą jej wydania. Przez pojęcie przeniesienia własności nie należy rozumieć przeniesienia własności stricte w sensie prawnym. Bardziej należy skupić się na przeniesieniu na nabywcę ekonomicznego władztwa nad towarem, które pozwala nabywcy na pełne dysponowanie rzeczą, np. jej zbycie, zniszczenie, pobieranie z niej pożytków itp. W ocenie spółki, takie działania możliwe są dopiero po wydaniu towaru. Sama umowa przenosząca własność, w sytuacji gdy nieruchomość w dalszym ciągu pozostaje w posiadaniu zbywcy, nie daje takiej możliwości. Dlatego, mimo że w § 3 umowy stwierdzono, iż własność w stosunku do wszystkich działek przechodzi na nabywcę z chwilą podpisania aktu notarialnego, nie jest to równoznaczne z ich wydaniem kupującemu, które należy traktować jako przejście władztwa ekonomicznego nad rzeczą. Skarżąca stwierdziła, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach TSUE, sądów administracyjnych oraz piśmie Dyrektora IAS z [...] kwietnia 2020 r. Nadto skarżąca wskazała, że intencje ustawodawcy, jak i sens art. 7 ust. u.p.t.u. wskazują, że za najistotniejsze przy dostawie towaru jest właśnie przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią, i to, pod względem ekonomicznym a nie prawnym. Sama umowa notarialna skutkuje przeniesieniem własności, jednak nie towarzyszy jej przeniesienie ekonomicznego władztwa nad nieruchomością, to władztwo (korzystanie z rzeczy) nastąpi dopiero z momentem wydania nieruchomości i ten moment należy uznawać za konstytutywny dla powstania obowiązku podatkowego, a nie moment podpisania umowy. W obecnym stanie faktycznym spółka nie może dysponować rzeczą jak właściciel, co powoduje, że wobec niej nie zaistniał jeszcze obowiązek podatkowy. Zdaniem skarżącej należy wziąć również pod uwagę aspekt ekonomiczny dokonywanej czynności, bowiem jednorazowe wydanie nieruchomości było znacznie utrudnione z punktu gospodarczego, prowadziłoby bowiem do nadmiernej koncentracji gruntów, a w dalszej perspektywie też do znacznych kosztów po stronie spółki. Wydanym na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") postanowieniem z [...] lutego 2021 r., odmawiając wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, Dyrektor KIS wskazał, że to zbywający nieruchomości gruntowe zobowiązany jest do prawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w związku ze sprzedażą nieruchomości na rzecz wnioskodawcy. Wobec powyższego pytanie skarżącej odnosi się do sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu - zbywcy nieruchomości gruntowej. Brak zatem podstaw, aby to skarżąca występowała o indywidualną interpretację przepisów z tą sytuacją związanych, zatem jej wniosek nie mieści się w normach określonych w art. 14b Ordynacji podatkowej i organ w takiej sytuacji nie może wydać żądanej interpretacji indywidualnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie interpretacji indywidualnej, skarżąca zarzuciła mu naruszenie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Utrzymując powyższe postanowienie w mocy postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r., Dyrektor stwierdził, że wykładnia przepisów podatkowych, mających być przedmiotem interpretacji, dokonana w kontekście przedstawionego opisu sprawy wskazuje, że wnioskodawca nie jest zainteresowanym, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem wniosek skarżącej nie dotyczy jej sytuacji prawnopodatkowej, lecz podmiotu dokonującego dostawy nieruchomości na jej rzecz Spółka w odniesieniu do opisanej transakcji nie występuje jako zbywca nieruchomości gruntowej, tylko jako jej nabywca. Organ podkreślił, że to zbywający zobowiązany jest do prawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w związku ze sprzedażą nieruchomości na rzecz wnioskodawcy. Podmiot, który dokonał zbycia nieruchomości nie mógłby korzystać z ochrony, jaka wynika z faktu wydania interpretacji indywidualnej w ww. zakresie dla spółki. Ponadto spółka nie może złożyć oświadczenia, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ oświadczenie takie może złożyć tylko podmiot, którego sprawa dotyczy bezpośrednio (indywidualnie). Mając też na względzie unormowania art. 14k-14n Ordynacji podatkowej, organ wskazał, że przedmiotem interpretacji mogą być przepisy prawa podatkowego zawierające normy prawne adresowane do wnioskodawcy - normy, do których wnioskodawca mógłby się zastosować. W takiej sytuacji organ nie tylko, że nie ma obowiązku udzielenia interpretacji, ale nie ma prawa jej wydania i na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Wymóg prawidłowego zidentyfikowania "zainteresowanego", czyli podmiotu uprawnionego do uzyskania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, wynika nie tylko z treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie także z uwagi na określenie przez ustawodawcę skutków wydania takiej interpretacji dla organu, jak i podmiotu, który złożył wniosek o interpretację. W skardze na powyższe postanowienie, spółka zarzuciła mu naruszenie: 1. art. 14b § 1 w zw. z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej przez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca nie jest zainteresowanym w niniejszej sprawie, co skutkowało wydaniem postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej; 2. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie i pominięcie istotnych okoliczności sprawy, czego skutkiem było naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; 3. art. 122 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie stanu faktycznego, co bezpośrednio wpłynęło na sposób załatwienia sprawy. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienie go poprzedzającego i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2386/13 (wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) spółka wskazała, że bezspornie należy uznać ją za podmiot zainteresowany. Podkreśliła, że wiedza o stanowisku organów w stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku niewątpliwie może powodować określone skutki dla spółki. Pod pojęciem skutków prawnopodatkowych mieszczą się bowiem nie tylko określone obowiązki, ale też prawa. Ustalenie właściwego momentu powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług ma wpływ na możliwość wystąpienia przez skarżącą do właściwego urzędu skarbowego z wnioskiem o zwrot podatku VAT. Skarżąca podkreśliła, że wydana interpretacja miałaby dla niej walor nie tylko ekonomiczny, lecz przede wszystkim praktyczny, bowiem jako podmiot, który zajmuje się obrotem nieruchomościami, występując w roli zbywcy miałaby świadomość, w którym momencie po dokonaniu transakcji powstaje obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług. Pośrednio zatem opisany problem dotyczy również zdarzeń przyszłych. Argumentacja organu prowadzi do kuriozalnej konkluzji, że o wydaniu interpretacji decyduje sposób zredagowania wniosku, a nie faktyczny problem, który zaistniał na gruncie prawa podatkowego. Spółka mogłaby we wniosku przedstawić sytuację przyszłą, w której występowałaby jako zbywca i wówczas najprawdopodobniej otrzymałaby odpowiedź organu na postawione pytanie. Skarżąca zaznaczyła, że po złożeniu wniosku o zwrot VAT-u, zwrócił się do niej właściwy urząd skarbowy z żądaniem złożenia wyjaśnień, z których miałoby wynikać uzasadnienie dla wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku właśnie na tym etapie. Zbywca nieruchomości nigdy nie otrzymywał żadnych wezwań w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, zatem skarżąca zdecydowała się wystąpić do organu z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Nadto, w ocenie strony organ dopuścił się szeregu naruszeń przepisów postępowania, które niewątpliwie miały wpływ na wydane rozstrzygniecie. Odpowiadając na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "P.p.s.a."). Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ interpretacyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidulanej interpretacji przepisów prawa podatkowego przyjmując, że przedstawiony przez wnioskodawcę problem zakreślony zadanym pytaniem i zaprezentowanym stanowiskiem odnosi się do sytuacji, w której skarżąca nie jest zainteresowanym, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Organ uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej złożony przez spółkę nie dotyczy jej sytuacji prawnopodatkowej, gdyż jest ona zbywcą nieruchomości, a zatem Dyrektor był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania w kontrolowanej sprawie, co wynika z treści art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Odmiennego zdania jest skarżąca, która twierdzi, że zagadnienie określone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez wątpienia jej dotyczy, ponieważ sama kwestia ustalenia właściwego momentu powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług czyni ją bezpośrednio zainteresowaną, gdyż ma wpływ chociażby na możliwość wystąpienia przez nią do urzędu skarbowego z wnioskiem o zwrot podatku VAT, co – jak wynika ze skargi - uczyniła. Rozpoznając tak nakreślony spór, należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor KIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Taki wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Dokonując interpretacji przywołanych przepisów, szczególną uwagę zwrócić należy na legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie indywidulanej interpretacji podatkowej. W przepisie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej mówi się o "zainteresowanym", nie wyjaśniając, co należy pod tym pojęciem rozumieć. Mając zatem na uwadze orzecznictwo oraz doktrynę, przyjąć należy, że pojęcie "zainteresowanego", jakim posługuje się ten przepis ma charakter obiektywny i może być wyprowadzone z przepisów, które mogą Stanowic podstawę uprawnienia lub obowiązku prawnopodatkowego. Interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana zawsze w indywidualnej sprawie podmiotu składającego wniosek, co oznacza, że podmiot ten powinien posiadać interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny i w związku z tym nie jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o interpretację, która dotyczy sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu (zob. wyrok NSA z 8 kwietnia 2021 r., I FSK 658/18). Nie jest też możliwe wystąpienie o interpretację w sprawie innego podmiotu, choćby nawet wnioskodawca był z nim związany jakimikolwiek relacjami obligacyjnymi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 lipca 2012 r., I SA/Wr 576/12). Osoba zainteresowana w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego – "w jego sprawie" (por. wyroki NSA z 19 czerwca 2015 r., I FSK 533/15 oraz 9 grudnia 2014 r., II FSK 1137/13). Ponadto wskazanie we wniosku indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek uznania podmiotu za zainteresowanego w znaczeniu przyjętym w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (wyrok WSA w Gliwicach z 29 października 2014 r., I SA/Gl 326/14; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz. wyd. IX. Komentarz do art. 14b Ordynacji podatkowej). Podkreślić należy, że podmiot występujący o wydanie interpretacji indywidualnej może wnioskować o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów, w tym podmiotów związanych z nim stosunkiem obligacyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2010 r., III SA/Wa 1346/09). Racje ma przy tym organ podatkowy, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego daje zainteresowanemu podmiotowi swoistą ochronę prawną, o której stanowi art. 14k Ordynacji podatkowej. Zawarte w tym przepisie gwarancje dla wnioskodawcy oznaczają, że zastosowanie się przez niego do interpretacji indywidualnej (przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną) nie może mu szkodzić. Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane. Tak więc istotne jest, aby pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą istniał związek wyrażający się tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Interes, który ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, oznacza wyłącznie interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny. Tym samym, legitymację do wystąpienia o uzyskanie indywidualnej interpretacji ma każdy, kto przedstawi w swojej sprawie stan faktyczny, który wystąpił lub może wystąpić, oraz który może powodować dla niego określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Mając na uwadze zarzuty skargi, podkreślić również należy, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, w stanie faktycznym przedstawionym przez niego oraz wyrażonej przez podatnika ocenie prawnej (stanowisko podatnika). Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Zatem udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania wyłącznie w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., II FSK 40/16). Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości (zob. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., II FSK 2163/17). Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Zdaniem Sądu niewłaściwe byłoby przyjęcie ogólnej zasady, że każdorazowy nabywca towarów i usług może być zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem to obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie związku przedstawionego stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową. Gdy związek taki zostanie we wniosku wykazany, wnioskodawca zostanie uznany za zainteresowanego, a tym samym uprawnionego do żądania wydania interpretacji indywidualnej. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżąca związku, o którym mowa wyżej nie wykazała. Z wniosku o wydanie interpretacji w sposób niewątpliwy wynika, że intencją skarżącej było ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego w związku nabyciem przez nią nieruchomości. Zawarty we wniosku opis stanu faktycznego, zadane pytanie oraz przedstawione stanowisko spółki odnoszą się zatem do sytuacji prawnopodatkowej podmiotu dokującego dostawy nieruchomości na rzecz składającej wniosek skarżącej, występującej w opisie stanu faktycznego w roli nabywcy nieruchomości. Skarżąca zażądała interpretacji art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 u.p.t.u., wnioskując o zinterpretowanie momentu powstania obowiązku podatkowego w przedstawionym przez nią stanie faktycznym. Przepisy te dotyczą przedmiotowego zakresu podatku od towarów i usług, żaden z nich nie reguluje momentu powstania obowiązku podatkowego. Nie reguluje też kwestii możliwości odliczenia podatku naliczonego, o którą pyta skarżąca. Brak jest zatem podstaw, aby to spółka występowała o indywidualną interpretację przepisów z przedstawioną przez nią sytuacją związanych. Prawidłowo zatem Dyrektor KIS podkreślił, że o interpretację zwrócił się podmiot będący nabywcą nieruchomości, natomiast to zbywca nieruchomości zobowiązany jest do prawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w związku ze sprzedażą nieruchomości, a nie jej nabywca. Jednocześnie zgodzić się należy ze skarżącą, że ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego w związku z nabyciem przez nią nieruchomości może powodować dla niej określone skutki prawopodatkowe. Jednakże istnienie wyłącznie waloru ekonomicznego, praktycznego, czy informacyjnego nie uprawnia jeszcze do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie interpretacji podatkowej. Interpretacja podatkowa nie może bowiem służyć jedynie zaspokojeniu ciekawości wnioskodawcy, ale powinna nieść określone prawne konsekwencje. Należy też zaznaczyć, że sposób zredagowania wniosku (tj. opis stanu faktycznego, sformułowane pytanie i stanowisko wnioskodawcy) mają zasadnicze znaczenie dla stwierdzenia przez organ interpretacyjny, czy wnioskodawca jest "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej i konkluzji tej w świetle przedstawionych powyżej wywodów nie można uznać za – jak to ją określiła spółka w uzasadnieniu skargi – "kuriozalną". Należy również zaznaczyć, że organ interpretacyjny w trakcie formalnego badania wniosku nie jest zobowiązany do przewidywania, czy wnioskodawca w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej (opisanej we wniosku o wydanie interpretacji) mógłby przedstawić taką sytuację przyszłą, która uprawniałaby go do uzyskania żądanej interpretacji. Jeżeli skarżąca złoży wniosek i przedstawi w nim sytuację przyszłą, w której wystąpi w roli zbywcy nieruchomości, wówczas Dyrektor KIS będzie zobowiązany do badania jej statusu jako podmiotu zainteresowanego w przedstawionym przez nią opisie zdarzenia przyszłego, zadanego pytania i przedstawionego stanowiska. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaistniały przyczyny, dla których postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej nie może być wszczęte. W przypadku, gdy w sprawie wnioskujący o wydanie interpretacji nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny nie jest zobowiązany, ani uprawniony do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna nie jest uniwersalnym instrumentem, mającym na celu rozwianie wątpliwości podatnika dotyczących interpretacji jakichkolwiek przepisów prawa, zaś organ interpretacyjny nie ma obowiązku udzielania porad prawnych, tym bardziej, że kompetencje z tego zakresu nie wynikają z norm obowiązującego prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 stycznia 2017 r., I SA/Kr 1390/16). W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że w sytuacji, gdy organ w kontrolowanej sprawie prawidłowo zastosował powołane wyżej przepisy nie sposób uznać, że w jakikolwiek sposób narusza on wyrażoną w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej zasadę zaufania do organów podatkowych. Nie mógł również naruszyć zasady określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, albowiem nie znajduje ona zastosowania do postępowań dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego, co wprost wynika z treści art. 14h Ordynaci podatkowej. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.