I SA/Po 682/25

Dnia 22 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem WSA Waldemar Inerowicz (sprawozdawca) Protokolant: st. sekretarz sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z dnia 25 listopada 2024 r., nr [...], [...], odmówił P. sp. z o.o. w P. (dalej zwana również jako: "strona", "spółka" lub "skarżąca") rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. oraz w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2018 r. oraz od stycznia do lipca 2019 r. Przedstawiając przebieg postępowania organ wyjaśnił, że wnioskiem złożonym w dniu 23 sierpnia 2024 r. spółka zwróciła się o rozłożenie na raty zapłaty zaległości: w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2018 r. oraz od stycznia do lipca 2019 r. w wysokości 2.496.375,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę, wnosząc o udzielenie 11 rat w wysokości 10.000,00 zł, 12 rata w kwocie 2.376.375,00 zł, płatnych do 10 dnia każdego miesiąca oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w wysokości 349.192,44 zł wraz z odsetkami za zwłokę, wnosząc o udzielenie 11 rat w wysokości 10.000,00 zł, 12 rata w kwocie 239.192,44 zł, płatnych do 10 dnia każdego miesiąca. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej związanej z sytuacją gospodarczą na rynku świadczonych przez nią usług. Od chwili rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej spółka planowała systematyczny rozwój i budowanie solidnej pozycji rynkowej. Z powodu trwającej wojny na [...] oraz wysokiej stopy inflacji, spółka zmaga się z poważnymi utrudnieniami w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz musi mierzyć się z wieloma ograniczeniami, co negatywnie wpłynęło na jej plany rozwojowe. W konsekwencji spółka odnotowuje dużo mniejsze zainteresowanie świadczonymi przez nią usługami, co spowodowało konieczność zmiany planów i koncepcji rozwoju spółki. Strona wskazała również, że w obszarze swojej działalności spotkała się z dużą niepewnością na rynku, wstrzymaniem się od zakupu usług telemarketingu, zawieszeniem planowanego zawarcia nowych umów, jak również problemem z podniesieniem stawek za wyświadczone usługi do poziomu opłacalności prowadzonej działalności gospodarczej i wypracowaniem zysku. W związku z powyższym spółka chwilowo utraciła płynność finansową. W celu utrzymania działalności gospodarczej, w trudnym sektorze rynku, w którym występuje nieuczciwa konkurencja, spółka podejmuje liczne działania zmierzające do zapewnienia środków na ratalną spłatę zobowiązań podatkowych, jak również reorganizację i modyfikację dotychczasowego modelu biznesowego. W opinii spółki rozłożenie zaległości podatkowych na raty pozwoli na utrzymanie równowagi finansowej i umożliwi dalsze funkcjonowanie spółki na rynku, a także w perspektywie najbliższych miesięcy otworzy szansę na dodatkowe wpływy podatków do Skarbu Państwa. Spółka wskazała, że w 2023 r. odnotowała stratę, którą zamierza pokryć zyskiem wypracowanym w przyszłych latach. Strona podniosła, że nie uchyla się od obowiązku uregulowania powstałych zobowiązań podatkowych, wnosi jedynie o możliwość ich spłaty w systemie ratalnym. Organ zaznaczył, że na dzień złożenia wniosku, tj. 23 sierpnia 2024 r. spółka posiadała zaległości w: podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w wysokości 349.192,44 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 180.069,00 zł, odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w ustawowym terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za luty - kwiecień, lipiec - wrzesień 2019 r. w wysokości 11.258,00 zł, podatku od towarów i usług za listopad, grudzień 2018 r. oraz styczeń - lipiec 2019 r. w wysokości 2.422.264,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 149.152,00 zł. Przedmiotowe zaległości z tytułu podatku od towarów i usług ciążą na spółce wskutek wydania decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P.. Wyjaśniono, że decyzją z dnia 22 grudnia 2023 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. ustalił spółce, m.in. dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad, grudzień 2018 r. i styczeń, luty 2019 r. w łącznej kwocie 1.131.227,00 zł z tytułu zawyżenia kwoty zwrotu podatku oraz zawyżenia różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 21 maja 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z kolei decyzją z dnia 22 grudnia 2023 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P., m. in. ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od marca do lipca 2019 r. w łącznej kwocie 1.291.037,00 zł z tytułu zawyżenia kwoty zwrotu podatku oraz zawyżenia różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 21 maja 2024 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od powyższych decyzji organu II instancji spółka złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (na dzień wydania zaskarżonej decyzji skargi nie zostały rozpoznane). W trakcie prowadzonego postępowania organ ustalił, że przedmiotem przeważającej działalności spółki jest sprzedaż hurtowa wyrobów farmaceutycznych i medycznych. Z rachunków zysków i strat wynika, że spółka osiągnęła w 2021 r. zysk w prowadzonej działalności gospodarczej, który wyniósł 1.782,14 zł. Natomiast w 2022 r. i 2023 r. poniosła stratę, która wyniosła odpowiednio 12,00 zł i 512,00 zł. Odmawiając przyznania wnioskowanej ulgi organ podkreślił, że skutki inflacji dotknęły nie tylko spółkę, lecz bardzo wielu przedsiębiorców. Zaznaczono, że zaległości podatkowe dotyczą okresu listopad – grudzień 2018 r. i styczeń – lipiec 2019 r. W tym okresie spółka osiągała obroty w prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże nie regulowała zobowiązań podatkowych. Stwierdzono, że problemy spółki wynikają przede wszystkim z zaniedbywania dyscypliny podatkowej do jakiej zobowiązany jest każdy podatnik. Wartość sprzedaży w 2019 r. kształtowała się następująco: styczeń - 2.772.930,00 zł, luty - 1.257.820,00 zł, marzec - 1.473.870,00 zł, kwiecień - 1.791.445,00 zł, czerwiec - 1.056.626,00 zł, lipiec - 3.272.068,00 zł i sierpień - 1.475.882,00 zł. Spółka osiągając obroty w prowadzonej działalności gospodarczej, które wygenerowały dochód powinna przeznaczyć go na spłatę zaległości podatkowych. Ponadto w składanych deklaracjach w podatku od towarów i usług w bieżącym, jak i w poprzednim roku wynika zerowa wartość sprzedaży. W złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym spółka wykazała, że nie osiąga przychodu, natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dwóch kolejnych latach spółka poniosła stratę w prowadzonej działalności gospodarczej, która wyniosła w 2022 r. - 12,00 zł i 2023 r. - 512,00 zł. Organ stwierdził, że udzielanie wnioskowanej ulgi zgodnie z zaproponowaną we wniosku ratalną spłatą zadłużenia w łącznej kwocie 20.000,00 zł oznaczałoby, że spłata zadłużenia podatkowego rozciągnęłaby się na okres kilkunastu lat. Przyjęcie zaproponowanych warunków spłaty byłoby sprzeczne z interesem budżetu Państwa. W konsekwencji organ stwierdził, że w sprawie nie występuje przesłanka "ważnego interesu podatnika", jak również "interesu publicznego". W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 26 czerwca 2025 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że z uwagi na złożenie przez spółkę wniosku o udzielenie ulgi w ramach pomocy de minimis, wniosek zakwalifikowany został jako ubieganie się o ulgę podatkową w ramach pomocy de minimis. Dokonano analizy sprawy czy spółka spełnia warunki przewidziane w przepisach art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 468) oraz art. 1 i art. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE. L. 2023. 2831). W kontekście powołanych przepisów stwierdzono, że spółka spełnia warunki formalne do skorzystania z wnioskowanej formy pomocy na zasadach de minimis. Uznano jednak, że ustalony stan faktyczny sprawy nie uzasadnia rozłożenia na raty przedmiotowych zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Powyższe stwierdzenie wynika z ponownego przeanalizowania całości zgromadzonego materiału dowodowego w oparciu o przesłanki z art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; w skrócie: "o.p."). W ocenie organu w sprawie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika, natomiast nie stwierdzono zaistnienia przesłanki interesu publicznego jak i dostatecznych okoliczności pozwalających na zastosowanie ulgi w spłacie w postaci rozłożenia na raty przedmiotowych zaległości podatkowych. Dokonano oceny kondycji finansowej spółki w kontekście zasadności ewentualnego rozłożenia na raty zapłaty zaległości. Ocenę wyników finansowych spółki za lata 2019-2024 przeprowadzono, m.in. na podstawie analizy wolnych przepływów pieniężnych oraz analizy wskaźnikowej zgodnie z przyjętym w teorii i praktyce analizy finansowej ramowym podziałem wskaźników, na cztery grupy: wskaźniki zadłużenia, wskaźniki aktywności i obrotowości, wskaźniki rentowności, wskaźniki płynności (statyczne i dynamiczne). W ramach prowadzonego postępowania spółka nie potwierdziła okoliczności uprawdopodabniających posiadanie aktualnie środków w wysokości gwarantującej zapłatę zadłużenia w relatywnie krótkim czasie. Dla udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych, nie jest wystarczający argument aktualnego braku dostatecznych środków finansowych do zapłaty całości należności. Organ podatkowy analizując różne aspekty "ważnego interesu podatnika" musi również mieć na uwadze cel fiskalny finansów publicznych, aspekty społeczno-gospodarcze, jak również dyscyplinę podatkową samego wnioskodawcy. Stwierdzono, że ważny interes podatnika zachodzi, bowiem brak przychodów, dochodów i majątku w zestawieniu z kwotą przedmiotowych zaległości pozwala uznać, że spółka aktualnie nie dysponuje środkami pozwalającymi na uregulowanie ciążących na niej zaległości podatkowych. Rozpatrywana deklaracja spłaty zaległości w ratach po 20.000,00 zł niewątpliwie jest w interesie podatnika, jednakże nie uwzględnia w wystarczającym stopniu interesu budżetu Państwa ponieważ, okazała się mało wiarygodna. W ocenie organu strona powinna w ramach działalności gospodarczej prowadzić taką politykę finansową, aby pozyskiwanie środków na własne cele nie odbywało się kosztem zapłaty należnych zobowiązań podatkowych. Wszelkie nieprawidłowości związane z nieterminowym odprowadzaniem podatków świadczą natomiast o naruszeniu dyscypliny płatniczej wobec budżetu Państwa. Organ nie dostrzegł okoliczności uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi zwłaszcza, że spółka aktualnie nie uzyskuje przychodów, dochodów i nie posiada majątku, który mógłby stanowić źródło finansowania ewentualnego układu ratalnego. Powstałe zaległości podatkowe są wynikiem niestosowania się spółki do obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W okresie, w którym powstały przedmiotowe zaległości podatkowe spółka osiągała obroty w prowadzonej działalności gospodarczej (w 2018 r. - 2.398.415,00 zł, w 2019 r. - 14.151.290,00 zł), jednakże nie regulowała zobowiązań podatkowych. Podejmując świadomą decyzję o niedokonywaniu jakichkolwiek wpłat na poczet zaległości podatkowych spółka wykazała się brakiem dyscypliny podatkowej i lekceważącą postawą wobec obowiązków podatkowych. W skardze z dnia 8 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 67a § 1 pkt 2 o.p. poprzez nierozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych spółki, w sytuacji kiedy rozłożenie na raty zaległości byłoby działaniem uzasadnionym ważnym interesem podatnika, gdyż nierozłożenie zaległości na raty doprowadzi do niewypłacalności spółki, czego bezpośrednią konsekwencją będzie ogłoszenie przez spółkę upadłości, a w rezultacie przedłuży odzyskanie przez organ podatkowy zaległości, co stanowić będzie również naruszenie interesu publicznego, 2. art. 67a § 1 pkt 2 o.p. poprzez błędną wykładnię pojęć "ważny interes podatnika" oraz "uzasadniony przypadek" i uznanie, że po stronie skarżącej nie zachodzą przesłanki do uznania powyższych pojęć, podczas gdy prawidłowa interpretacja pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "uzasadnionego przypadku" powinna prowadzić do wniosku, że spełnione zostały przesłanki wymienione w ww. przepisie, które uprawniają organ podatkowy do rozłożenia na raty zaległości podatkowych, 3. art. 187 § 1 o.p. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i pominięcie okoliczności, że w przypadku rozłożenia na raty należności podatkowych, kwoty na zapłatę rat, spółka może pozyskać poprzez finansowanie ich przez wspólnika. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne zarzuty, zaprzeczając, by jej działania ukierunkowane były na celowe niewywiązanie się z podstawowych obowiązków podatkowych. Zaległości podatkowe spółka chciała opłacić z nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za 2018 r. i 2019 r., tymczasem przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego P. prowadzone jest w tym zakresie postępowanie (znak sprawy: [...], [...]) i organ nie zwrócił jeszcze nadwyżki, w związku z tym nie udało się spółce uzyskać środków na opłacenie należności objętych przedmiotowym postępowaniem. Zdaniem skarżącej organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że po rozłożeniu na raty należności podatkowych, spółka mogłaby pozyskać finansowanie od wspólnika spółki. Jednakże finansowanie przez wspólnika jest miesięcznie ograniczone więc rozłożenie należności pozwoliłoby na stopniowe spłacanie należności. Natomiast w przypadku nierozłożenia na raty, spłata należności doprowadzi do upadłości zarówno spółki, jak i jedynego wspólnika. Skarżąca uważa, że po odzyskaniu nadwyżki za lata 2018-2019 należności zostaną spłacone, zatem zarzut organu II instancji jakoby organ musiałby czekać wiele lat na całkowitą spłatę należności jest bezzasadny. Ponadto skarżąca powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt III FSK 129/23 stwierdziła, że wskazane przez nią okoliczności związane z wysoką inflacją, jak i kryzysem w zakresie prowadzonych przez spółkę usług, wypełniają znamiona ważnego interesu podatnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych w kwestii odmowy rozłożenia skarżącej spółce na raty zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. oraz w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2018 r. oraz od stycznia do lipca 2019 r. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: publ. baza CBOSA). Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - w skrócie: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono trafny pogląd, że przypadek kwalifikujący się do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy zostanie wykazane, że może zachodzić związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią rozstrzygnięcia, tj. wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Wpływanie w sposób istotny na wynik sprawy oznacza bowiem prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Zatem obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie tego przepisu jest więc nie tylko wskazanie przepisów proceduralnych, którym organ uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń przepisów proceduralnych na wynik sprawy administracyjnej podejmowanej w zaskarżonym akcie przez organ. Innymi słowy, warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy normy zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji mającego istotny charakter. Tę jakościową różnicę sąd administracyjny jest obowiązany wykazać w uzasadnieniu wyroku i odpowiedzieć na pytanie, jakie istotne naruszenie przepisów postępowania ma przełożenie na stosowanie przepisów prawa materialnego w konkretnej sprawie (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., II FSK 405/16; i powołane tam piśmiennictwo oraz judykatura). Podkreślić przy tym należy, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. W ocenie Sądu nie ma uzasadnionych podstaw do zarzucenia organom naruszenia przepisów postępowania, które skutkowałyby błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe, a skarżąca miała możliwość zajęcia w toku postępowania stanowiska w sprawie. Organy prawidłowo oceniły materiał dowodowy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Zauważyć należy, że co do zasady - kwestionowanie oceny dowodów nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącą stanu faktycznego przyjętego przez nią na podstawie własnej oceny dowodów. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły zespół faktów, które stały się podstawą faktyczną wydanej decyzji. Oceniając materiał dowodowy organy uwzględniły w pełni kontekst wydarzeń, a organ II instancji dodatkowo przeprowadził szczegółową analizę ekonomiczną, m.in. przez odwołanie się do czterech grup wskaźników: zadłużenia, aktywności i obrotowości, rentowności i płynności (s. [...]-[...] dec. II inst.). Na podstawie wniosków płynących z tej analizy i w kontekście przedstawionej przez spółkę argumentacji, organ odwoławczy w konkluzji uznał, że po stronie skarżącej zachodzi ważny interes podatnika, z uwagi na brak przychodów, dochodów i majątku w zestawieniu z kwotą zaległości. Organ II instancji ustalił, że skarżąca aktualnie nie dysponuje środkami pozwalającymi na uregulowanie ciążących na niej zaległości podatkowych (s. [...] dec. II inst.). Powyższa ocena uzasadnia twierdzenie o uznaniu za prawidłowe ustalenie przez organy podatkowe podstawy faktycznej zaskarżonych rozstrzygnięć, którą Sąd przyjmuje także jako własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Z kolei zakres istotnych w sprawie faktów wyznaczały przepisy prawa materialnego i zawarte w nich przesłanki warunkujące udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Podstawą prawną udzielenia podatnikowi ulgi w spłacie zaległości podatkowej jest art. 67a § 1 o.p., zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl art. 67a §2 o.p., umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Z kolei art. 67b § 1 o.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) które stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną, m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów. Z uwagi na fakt, że o preferencję podatkową wnioskował podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w pierwszej kolejności organy były zobligowane do ustalenia, czy wnioskowana ulga stanowiłaby pomoc publiczną. W tym kontekście zauważyć należy, że nie każda ulga w spłacie podatków udzielona podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą może być traktowana jako pomoc publiczna. Z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika, że – z pewnymi wyjątkami – "wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi". Stosowanie ulg w spłacie podatków jest zatem pomocą publiczną, co należy podkreślić, tylko wówczas, gdy prowadzi lub może doprowadzić do zakłóceń w wymianie handlowej pomiędzy państwami UE. A zatem udzielenie pomocy niezakłócającej funkcjonowania wymiany handlowej między państwami UE nie jest jeszcze niedozwoloną pomocą publiczną. Organy podatkowe samodzielnie tę okoliczność muszą ustalać w każdej indywidualnej sprawie. Jeżeli ulga nie stanowi pomocy publicznej zastosowanie znajdzie art. 67b § 1 pkt 1 o.p. Jeżeli natomiast wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, a udzielenie mu ulgi będzie pomocą publiczną, organ ustala rodzaj tej pomocy. Może to być pomoc de minimis albo jeden z rodzajów pomocy wymienionych w art. 67b § 1 pkt 3 o.p. (tak NSA w wyroku z dnia z dnia 12 października 2017 r., II FSK 1592/17, i powołane tam piśmiennictwo). W judykaturze zauważa się ponadto, że jakkolwiek pojęcie pomocy publicznej nie zostało zdefiniowane w Ordynacji podatkowej, to przepisy tej ustawy dopuszczalność udzielania pomocy publicznej podatnikom ubiegającym się o ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych wyraźnie wiążą z regulacjami prawa unijnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych występuje rozbieżność stanowisk co do tego, czy organ w pierwszej kolejności powinien zastosować przepisy regulujące pomoc publiczną, a dopiero na dalszym etapie rozpoznania wniosku podatnika przepisy art. 67b § 1 pkt 2 o.p. (np. wyrok NSA z 23 kwietnia 2024 r., III FSK 93/22; wyrok NSA z 20 czerwca 2024 r., III FSK 1148/22). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko, według którego, dla pomocy de minimis kluczowe znaczenie ma art. 67b § 1 pkt 2 o.p., odsyłający do stosowania "bezpośrednio obowiązujących aktów prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis", tj. obecnie Rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (poprzednio do 31 grudnia 2023 r. - Rozporządzenie Komisji UE nr 1407/2013 oraz Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Z uwagi na specyfikę celu i podstaw udzielania przedsiębiorcom pomocy w ramach zasady de minimis, przyznanie takiemu podatnikowi przewidzianej w art. 67a o.p. ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, wymaga przede wszystkim oceny, czy spełnione są warunki udzielenia pomocy wynikające z powołanego wyżej Rozporządzenia Komisji (UE) nr 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r., do którego odsyła art. 67b § 1 pkt 2 o.p. Dopiero w przypadku potwierdzenia dopuszczalności udzielenia pomocy de minimis, na podstawie wskazanego aktu prawa europejskiego, organ podatkowy może dokonać wyboru alternatywy decyzyjnej (tzn. przyznać pomoc albo odmówić jej przyznania), kierując pomocniczo się przesłankami wymienionymi w art. 67a o.p., które wszakże oceniać należy z perspektywy odmiennych funkcji tej formy pomocy (tak NSA w wyroku z 25 października 2023 r., III FSK 419/23, i powołane tam orzecznictwo). Jakkolwiek organy podatkowe nie przedstawiły w tej kwestii szerszej argumentacji, to z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że istnienia przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącej pomocy publicznej w kontekście przepisów powołanego wyżej Rozporządzenia było przez ten organ badane, który nie stwierdził przeszkód do stosowania w tej sprawie na dalszym etapie jej rozpoznania przepisów o.p. (s. [...]-[...] dec. I inst.). Wobec powyższego sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zarzutu naruszenia prawa materialnego polega na ocenie, czy w ustalonych przez organy okolicznościach faktycznych, uzasadniona jest ich ocena, że mimo spełnienia przesłanki ważnego interesu podatnika, organ odwoławczy uznał, że nie ma w tej sprawie uzasadnionych podstaw do udzielenia skarżącej spółce wnioskowanej ulgi. Na wstępie tej części rozważań zwrócić należy uwagę, że przy wykładni i stosowaniu analizowanych tu przepisów należy mieć przede wszystkim na uwadze, że zastosowanie omawianej ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, albowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 stycznia 2013 r., I SA/Ke 698/12). W przytoczonej regulacji przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Spójnik "lub" użyty w przepisie wskazuje przy tym na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. Oznacza to, że organ podatkowy w każdym wypadku winien zbadać sprawę pod kątem spełnienia obu przesłanek. Zawarte w art. 67a § 1 o.p. ww. zwroty normatywne nie mają stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Innymi słowy, zwroty normatywne i są swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., II FSK 2922/15). W orzecznictwie wskazuje się także, że wymienione w art. 67a § 1 przesłanki "interesu publicznego" i "ważnego interesu podatnika", nie są wobec siebie konkurencyjne, ani też żadna z nich nie może w państwie prawnym być uznana z definicji za ważniejsza (wyrok NSA z dnia 10 lutego 2016 r., II FSK 3139/13).Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Ponadto Sąd podkreśla, że instytucja umorzenia czy rozłożenia na raty zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. W judykaturze wskazuje się na granice uznania administracyjnego w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 O.p. Przekroczenie tych granic ma m.in. miejsce wówczas, gdy wybór alternatywy decyzyjnej dokonany został: (-) z rażącym naruszeniem zasady sprawiedliwości; (-) wskutek uwzględnienia kryteriów oczywiście nieistotnych (bagatelnych) lub nieracjonalnych; (-) na podstawie fałszywych przesłanek, np. argumentów, które są nieprawdziwe (wyrok NSA z dnia 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15). Przepis art. 67a § 1 o.p. także wyznacza dwie fazy postępowania podatkowego. W pierwszej, organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak (zwłaszcza w kontekście istniejącego stanu faktycznego) należy postrzegać rozumienie przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 o.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1o.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 o.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz oczywiście właściwa wykładnia art. 67a § 1 o.p. W interesie podatnika, inicjującego postępowanie podatkowe w sprawie regulowanej art. 67a § 1 o.p., winno być wskazanie okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego żądania. Jednakże braki argumentacyjne wniosku o zastosowanie ulgi lub ograniczenie się przez podatnika tylko do pewnych okoliczności (jego zdaniem wystarczających) nie zwalnia organu z obowiązków wymienionych w art. 122 czy też art. 187 § 1 o.p., tj. samodzielnego dokonania wszechstronnych ustaleń faktycznych i ich oceny. Organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Podkreślić tu należy, że ustalenie przez organy podatkowe tych obiektywnych przesłanek nie należy do sfery uznania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 11 lipca 2018 r., II FSK 1917/16). W przypadku uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie podatkowe wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Art. 67a § 1 o.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednakowoż nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Organu podatkowego nie może w tym zakresie zastąpić sąd administracyjny. Stwierdzenie przez organ braku przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, że nie będzie on dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany. Brak przesłanek oznacza wobec tego konieczność wydania decyzji o odmowie zastosowania ulgi podatkowej. Zwrócić należy także uwagę, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu. A zatem nawet w sytuacji wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 o.p., nie zobowiązuje to organu podatkowego do udzielenia ulgi. Przepis ten nie wyznacza bowiem decyzji organu podatkowego, lecz pozostawia mu wybór co do jej podjęcia. Inaczej rzecz ujmując, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1652/10, wyrok NSA z 26 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 425/10). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dotyczy orzekania przez organ odwoławczy w fazie drugiej, tj. w ramach uznania administracyjnego, skoro organ ten wyraźnie stwierdził, odmiennie niż organ I instancji, że w ustalonych okolicznościach faktycznych wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika (s. [...] dec.). Zadaniem Sądu było zatem zbadanie, czy organ II instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W takiej sytuacji szczególnie istotnego znaczenia nabiera sposób uzasadnienia odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej, w tym przytoczone przez organ podatkowy przesłanki podjęcia takiej decyzji. Swoje stanowisko w tym zakresie organ II instancji przedstawił w kontekście przesłanki interesu publicznego, która zdaniem organu sprzeciwia się przyznaniu skarżącej wnioskowanej ulgi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego szczególną uwagę zwraca się na właściwe rozumienie przesłanki "interesu publicznego". W powołanym wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 2474/15, NSA stwierdził m.in., że istnienia przesłanki "interesu publicznego" nie można wiązać wyłącznie z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, uzależniać jej ziszczenie od nadzwyczajności powstania zaległości podatkowej, ani też przeciwstawiać jej przesłance ważnego interesu podatnika. Zdaniem NSA ulga ta, stanowiąc wyłom od zasady terminowego płacenia podatków, tylko pozornie stawia w lepszej sytuacji podatników, korzystających z takiego zwolnienia, w stosunku do tych, którzy podatek obowiązani są płacić w terminie. Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 o.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. Wprowadzenie do art. 67a § 1 o.p. przesłanki "interesu publicznego" oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych, czy też rozkładanie ich na raty, odraczanie terminów płatności będzie zbieżne z tymże interesem. W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Zdaniem NSA odnoszenie rozumienia tej przesłanki wyłącznie do zasady, którą jest terminowe płacenie podatków, a także do nadzwyczajnych okoliczności powstania zaległości, jest nieuprawnionym zawężeniem tego pojęcia. Ponadto w judykaturze wskazuje się, że interpretując pojęcie interesu publicznego należy uwzględnić zasady konstytucyjne. Podkreśla się m.in., że umorzenie zaległości podatkowej, przewidziane jako jedna z ulg, stanowi jeden ze sposobów nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego (art.59 § 1 pkt pkt 8 o.p.). Ustawodawca uznał zatem, że dopuszczalne jest w pewnych wyjątkowych okolicznościach danie pierwszeństwa przed zasadą powszechności opodatkowania innym konstytucyjnym zasadom, jak zasada zaufania obywatela do państwa (wynikająca z art.2 Konstytucji RP), zasada uwzględnienia dobra rodziny, nakazująca państwu szczególną pomoc i opiekę dla rodzin niepełnych czy wielodzietnych, znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej (art.71 ust.1 Konstytucji RP), zasada zabezpieczenia społecznego dla osób, które pozostają bez pracy i bez środków utrzymania bez własnej winy (art.67 ust.2 Konstytucji RP). Zasady te winny być uwzględnione przez organy podatkowe przy badaniu istnienia przesłanki interesu publicznego. Oceniając zasadność wniosku o umorzenie zaległości czy rozłożenie zapłaty na raty, organy powinny ponadto rozważyć, czy sytuacja ekonomiczna wnioskującego o ulgę, rokuje możliwość spłaty zaległości, choćby w ratach i czy koszty prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji majątkowej podatnika nie przewyższą możliwych do uzyskania od niego kwot. Nie służy bowiem interesom państwa podejmowanie prób przymusowego wykonania zobowiązania podatkowego, które generować będą jedynie koszty, bez efektów w postaci odzyskania należności. Istnienia przesłanki interesu publicznego nie wyklucza też rodzaj zaległości podatkowej. Sam rodzaj zaległości podatkowej nie może wpływać na ocenę istnienia, bądź nieistnienia określonej przesłanki wymienionej w art. 67a § 1 o.p. (powołane wyżej wyroki NSA wydane w sprawach o sygn. akt II FSK 2922/15 i II FSK 3139/13). W sytuacji, gdy o udzielenie ulgi ubiega się przedsiębiorca, istotną kwestią jest zagadnienie ryzyka gospodarczego, towarzyszącego każdej działalności gospodarczej, na co zasadnie zwróciły uwagę organy podatkowe. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zależności od jej rodzaju, musi liczyć się z takim ryzykiem i tak prowadzić działalność, aby element ryzyka w największym stopniu eliminować lub ograniczać skutki zdarzeń lub okoliczności dla przedsiębiorcy niekorzystnych. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej obciąża wyłącznie podatnika i nie można go przerzucać na Skarb Państwa, w interesie którego leży zapewnienie dopływu do budżetu należności podatkowych w odpowiedniej wysokości. Trudna sytuacja finansowa nie jest wystarczającą podstawą umorzenia zaległości podatkowej. Zdarzenia takie jak m.in. niskie zyski i niewielka opłacalność czy też ponoszenie znacznych kosztów nie są nadzwyczajną okolicznością, która uzasadnia udzielenie zwolnienia, gdyż są to normalne okoliczności związane z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Sama niewypłacalność nie jest przesłanką umorzenia zaległości podatkowej. Ponadto podatnik nie może oczekiwać, że spłacając zadłużenie wobec swoich byłych kontrahentów i banków - z pominięciem spłaty zaległości podatkowych - uzyska ulgę podatkową w postaci umorzenia tych zaległości. Brak zysków z prowadzonej działalności gospodarczej nie może być rekompensowany poprzez umarzanie zaległości podatkowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2011 r., I SA/Gl 358/11, i powołane tam orzecznictwo). W judykaturze wyrażono też pogląd, że okoliczność, czy zaległości powstały na skutek działań podejmowanych przez podatnika, czy też na skutek np. klęski żywiołowej, ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, czy też nie (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 marca 2012 r., I SA/Bd 852/11). W innym orzeczeniu WSA w Gorzowie Wlkp. stwierdził, że jeżeli zaległość nie jest wynikiem wystąpienia nadzwyczajnych przyczyn losowych, nie nosi znamion nagłego wypadku losowego, a powstała wskutek zawinionych zachowań podatnika, to w takiej sytuacji nie ma podstaw do umorzenia zaległości podatkowej (wyrok z dnia 10 listopada 2011 r., I SA/Go 738/11). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za zasadne twierdzenie organu, że w okresie powstania zaległości podatkowych skarżąca spółka osiągała obroty w prowadzonej działalności gospodarczej (w 2018 r. – 2.398.415 zł, w 2019 r. – 14.151.290 zł), jednakże nie regulowała zobowiązań podatkowych. Słusznie organ uznał, że nie można akceptować postawy podatnika, który nie płacił zaległości podatkowych, oczekując na wydanie przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie zwrotu spółce nadwyżki podatku VAT nad podatkiem VAT należnym (s. [...] dec. II inst.). W tym kontekście zaznaczyć należy, że w judykaturze zwraca się uwagę na szczególny charakter podatku od towaru i usług, w ramach którego powstają, objęte wnioskiem podatnika o udzielenie ulgi, zaległości podatkowe. Podatek ten jest uwzględniany w cenie, obciąża nabywcę towaru, jest więc neutralny dla przedsiębiorcy. Jedynym obowiązkiem podatnika jest jego prawidłowe naliczenie i odprowadzenie na rachunek Skarbu Państwa. Zapłata tego podatku powinna zatem być niezależna od wyników finansowych przedsiębiorcy. Podatnik, który nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku, de facto bezprawnie zatrzymuje środki pieniężne stanowiące dochód budżetu, przeznaczając je na inne cele (tak NSA w wyroku z 18 grudnia 2025 r., III FSK 586/25). Ponadto organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że ulgi w spłacie zaległości podatkowych traktować należy przede wszystkim w kategorii działań mających na celu optymalizację ściągalności zaległości podatkowych, nie zaś działań mających na celu zapewnienie odzyskania płynności finansowej bądź poprawę funkcjonowania przedsiębiorcy. Organ odwoławczy trafnie uznał za wątpliwą prognozę spółki co do wyjścia z trudnej sytuacji finansowej, gdy weźmie się pod uwagę wielkość zadłużenia z obu tytułów (2.496.375 zł - należność główna w podatku VAT i 349.192,44 zł - należność główna w podatku dochodowym od osób prawnych) oraz proponowaną przez skarżącą kwotę miesięcznych rat (łącznie 20.000 zł) w sytuacji, w której spółka obecnie nie prowadzi aktywnej działalności gospodarczej i nie uzyskuje przychodów. Skarżąca nie przedstawiła ponadto żadnych przekonujących dowodów wskazujących na możliwość udzielenia realnej pomocy finansowej przez jej wspólnika, która warunkowana jest jednak uprzednim uzyskaniem przez skarżącą wnioskowanej ulgi. Ma rację organ II instancji twierdząc, że udzielenie układu ratalnego na spłatę zaległości podatkowych musi opierać się na realnych możliwościach finansowych i płatniczych przedsiębiorcy ubiegającego się o udzielenie ulgi. Ponadto organ trafnie zauważył, że w okolicznościach tej sprawy propozycja spłaty zadłużenia w kwocie 20.000 zł miesięcznie (przez 11 miesięcy), nawet gdyby była realna, to oznaczałaby, że spłata zadłużenia objęłaby okres kilkunastu lat, co w świetle scharakteryzowanej wyżej przesłanki interesu publicznego, byłoby sprzeczne z interesem budżetu Państwa. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie podzielił stanowisko organu I instancji, który słusznie zauważył, że zaległości podatkowe objęte zaskarżoną decyzją, dotyczą 2018 r. i 2019 r., a więc okresu przed wystąpieniem konfliktu zbrojnego w [...] oraz znacznej inflacji. Powstanie przedmiotowych zaległości podatkowych nie jest zatem skutkiem nieoczekiwanego zdarzenia o nadzwyczajnym charakterze, na który skarżąca spółka nie miała wpływu, lecz konsekwencją niewywiązywania się z podstawowego obowiązku podatkowego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. prawidłowego rozliczenia i zapłaty należnych podatków. Powstałe zaległości podatkowe są zatem wynikiem niestosowania się spółki do obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W takiej sytuacji udzielenie wnioskowanej ulgi oznaczałoby aprobowanie nienależytego wywiązywania się ze zobowiązań wobec budżetu Państwa i byłoby równoznaczne z finansowaniem podatników prowadzących działalność gospodarczą ze środków publicznych (s. [...] dec. II inst.). W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. Tym samym postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego okazały się bezzasadne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.