I SA/Po 759/24

Dnia 18 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Asesor sądowy WSA Michał Ilski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę. Burmistrz [...] decyzją z 17 stycznia 2024 r., nr [...] ustalił W. D. (dalej zwanemu również skarżącym) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. na kwotę [...]zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 12 kwietnia 2024 r., nr [...] uchyliło wskazaną powyżej decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi. Kolegium stwierdziło, że do akt sprawy nie załączono żadnych dokumentów umożliwiających zweryfikowanie przyjętych w decyzji przedmiotów oraz podstaw opodatkowania. Załączono jedynie uproszczony wypis z rejestru gruntów obejmujący działkę nr [...], położoną w K., będącą we współużytkowaniu wieczystym, jednak ani oznaczenie klasoużytku ani jego powierzchnia nie odpowiadają tym przyjętym w decyzji. Znajdujący się w aktach sprawy uproszczony wypis z rejestru budynków wskazuje jedynie łączną powierzchnię ich zabudowy, natomiast nie wskazuje ich powierzchni użytkowej. Nie wiadomo na jakiej podstawie ustalona została ta powierzchnia. Ponadto, brak jest jakiekolwiek informacji odnośnie przyjętej powierzchni oraz klasy bonitacyjnej gruntów rolnych. Wyjaśniono również, że warunkiem wydania decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego jest istnienie co najmniej dwóch zobowiązań, tj. zobowiązania w podatku rolnym oraz zobowiązania w podatku od nieruchomości/leśnym. Natomiast w sytuacji, gdy zobowiązanie w podatku rolnym - mimo istnienia obowiązku podatkowego - nie powstaje na skutek zwolnienia, nie ma podstaw do wydania takiej decyzji. Uznano, że dopiero należyte zgromadzenie dowodów oraz ustalenie stanu faktycznego umożliwi ocenę, czy prawidłowo organ pierwszej instancji zastosował i zinterpretował przepisy prawa materialnego. Uznano przy tym, że w sprawie konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w znacznym i istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie. Burmistrz [...] wydaną w wyniku powtórnego rozpoznania sprawy decyzją z 30 sierpnia 2024 r., nr [...] określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024 r. na kwotę [...]zł. Wskazana decyzja została następnie sprostowana postanowieniem Burmistrza z 27 września 2024 r., nr [...] Za podstawę opodatkowania przyjęto grunty pozostałe o łącznej pow. 338 m2 oraz powierzchnię budynku, tj. domku letniskowego o wielkości 29,53 m2. Nie zgodzono się z dokonaną przez skarżącego kwalifikacją domku letniskowego jako budynku mieszkalnego. Ustalono, że zgodnie z kartoteką budynku został on sklasyfikowany jako pozostałe budynki niemieszkalne. W tym kontekście powołano się na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 – dalej w skrócie: "p.g.k.") uznając, że organ nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśniono również, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu i budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji opodatkowanie podatkiem od nieruchomości stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych będzie możliwie jedynie w sytuacji, gdy w ewidencji gruntów i budynków budynek zostanie oznaczony jako posiadający główną funkcję - mieszkalny. Wskazano również, że na gruncie reguł znaczeniowych języka powszechnego za "dom mieszkalny" uznaje się "budynek służący lub nadający się do mieszkania". Za "mieszkanie" zaś "pomieszczenie, w którym stale się mieszka". Definicje te wskazują więc na dwa aspekty determinujące uznanie danego obiektu za dom mieszkalny, tj. walory techniczne i spełniane przez niego funkcje. Kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do poszczególnych kategorii budynków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l.") jest kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. Budynek letniskowy będzie mieścił się w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela służąc tym samym zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkalnych. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że brak jest podstaw do zakwalifikowania spornego budynku do kategorii budynków mieszkalnych. Skarżący nie jest zameldowany w spornym budynku, a ponadto zadeklarował opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi tylko za trzy miesiące w roku. Uznano, że również wysokość opłat za energię, wodę, ścieki wskazują, iż skarżący nie korzysta z budynku całorocznie. Skarżący wniósł odwołanie od omówionej decyzji Burmistrza. Wniesiono m. in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w części ustalającej podatek od 29,53 m2 budynku wskazując, że zastosowanie winna znaleźć stawka właściwa dla budynków mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 22 października 2024 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z 30 sierpnia 2024 r. Organ odwoławczy analogicznie jak organ pierwszej instancji powołał się na postanowienia art. 21 p.g.k. W ślad za Burmistrzem uznano, że dane wynikające z ewidencji w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego. Organy podatkowe nie są uprawnionymi do samodzielnego określania kategorii budynków w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, do którego odsyła ustawa podatkowa. Wyjaśniono, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działka oznaczona nr [...] w K. została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane i oznaczone symbolem [...], co odpowiada dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Dla budynku zlokalizowanego na tej działce prowadzona jest kartoteka budynków, z której wynika, że budynek ten sklasyfikowano jako pozostałe budynki niemieszkalne. Wskazano również, że z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 19 maja 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (rozbudowę) wynika, że na wskazanej działce znajduje się budynek letniskowy. Tego rodzaju charakter spornego budynku potwierdzają również inne dokumenty, w tym m.in. akt notarialny z 5 listopada 1998 r., rep. A nr [...]. W ocenie Kolegium zgromadzony materiał dowodowy upoważniał Burmistrza do jednoznacznego stwierdzenia, że sporny budynek jest budynkiem letniskowym, a nie budynkiem mieszkalnym. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na omówioną powyżej decyzję Kolegium. Wniesiono m. in. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 2, art. 7, art.8.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnie, niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie oceny pod względem sprawiedliwości społecznej rozpoznawanej sprawy i zastosowanych przepisów w stosunku do podatnika; 2) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") poprzez niezastosowanie tego przepisu; 3) art. 121 § 1 i art. 125 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego i niewyjaśnianie wszelkich wątpliwości na korzyść strony skarżącej; 4) art. 191 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego określenia podstawy opodatkowania i wysokości podatku i niewskazania w oparciu, o jakie dowody uwzględnione przez organ zostało jego zdaniem udowodnione że wskazana powierzchnia budynku mieszkalnego 26,83 m2 nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu przepisów u.p.o.l.; 5) art. 194 § 3 O.p. poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieprzeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym wymienionym w zaskarżonych decyzjach; 6) art. 188 w zw. z art. 197 O.p. poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieprzeprowadzenie żądanego przez stronę dowodu z opinii biegłego w celu wydania decyzji czy sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym; 7) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy w uzasadnionej decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione przyczyn dla których dowodom przedstawionym przez stronę odmówił wiarygodności, niewskazania w oparciu, o jakie dowody uwzględnione przez organ zostało jego zdaniem udowodnione że wskazana powierzchnia części budynku mieszkalnego 26,83 m2 nie jest budynkiem mieszkalnym i powinna być opodatkowana nie jak dla budynków mieszkalnych a jak dla budynków pozostałych, co doprowadziło do niewłaściwego określenia stanu faktycznego i niewłaściwego zastosowanie przepisów prawa materialnego co do wysokości stawki podatku od 26,83 m2 powierzchni tego budynku; 8) art. 2, art. 4, art. 6, art. 8, 16, art. 23 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej DECYZJA W SPRAWIE KODEKSU DOBREJ PRAKTYKI ADMINISTRACYJNEJ (2011/C 285/03) (Dz.U.UE C z dnia 29 września 2011 r. zwanego) poprzez niezastosowanie tych przepisów; 9) art. 5 pkt 2a u.p.o.l. poprzez niezastosowanie tego przepisu; 10) § 1.pkt 1 a uchwały Nr VIII/714/2023 Rady Miejskiej [...] z dnia 25 października 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2024, poprzez niezastosowanie tego przepisu; 11) § 1.pkt 1e Uchwały Nr Vlll/714/2023 Rady Miejskiej [...] z dnia 25 października 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2024, poprzez zastosowanie tego przepisu; 12) art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ doszło do naruszenia zasady właściwej proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji pomiędzy obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz zasady równego nakładania obowiązków podatkowych art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), w wyniku nadmiernego obciążania finansowego odwołującego się podatkiem od nieruchomości, przez opodatkowanie najwyższymi stawkami podatku budynków kwalifikując je do "pozostałych" gdy powinien być zakwalifikowany do "budynków mieszkalnych". W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów sporny budynek letniskowy należało opodatkować z zastosowaniem stawki podatkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Skarżący kwestionuje powyższe zapatrywanie podnosząc, że jeżeli budynek jest wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe i faktycznie zaspokaja tego rodzaju potrzeby to powinien być kwalifikowany na potrzeby opodatkowania jako budynek mieszkalny w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanego aktu. Rację w sporze przyznać należy organom podatkowym. W pierwszej kolejności za bezzasadne należało uznać wyrażone w uzasadnieniu skargi zapatrywanie, że decyzja Burmistrza z 30 sierpnia 2024 r. dotknięta jest wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanego przepisu należy dostrzec, że pierwotna decyzja organu pierwszej instancji, tj. decyzja Burmistrza [...] z 17 stycznia 2024 r., nr [...] została uchylona w całości decyzją SKO w [...] z 12 kwietnia 2024 r., nr [...] W konsekwencji utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją powtórna decyzja Burmistrza [...] z 30 sierpnia 2024 r., nr [...] nie dotyczy w żadnej mierze sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przechodząc do meritum należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części. Podstawą opodatkowania gruntów jest ich powierzchnia, a budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Powyższa ustawa różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części. W art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określono górne granice stawek dla budynków mieszkalnych (lit. a), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (lit. b), budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (lit. c), budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (lit. d) i budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e). Z punktu widzenia istoty sporu, kluczowe znaczenie ma art. 21 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego ostatnio przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z 13 września 2018 r., II FSK 552/18, 23 listopada 2018 r., II FSK 3391/16; 10 lipca 2019 r., II FSK 2519/17; 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19). W podobnych, jak w tej sprawie, okolicznościach faktycznych, NSA wprost wskazał, że decydujące znaczenie ma tutaj przypisanie budynkowi jako funkcji głównej – "dom letniskowy" (por. wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., II FSK 1245/20). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r. wydanej w sprawie II FPS 2/13, w której to wskazano, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych niejako wyjątkowych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez uprzedniej zmiany samej ewidencji, jednakże zdaniem składu orzekającego, okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. wyrok NSA z 01 marca 2018 r., II FSK 458/16). Doniosłe znaczenie w sprawie ma fakt, że informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12). Również w uchwale NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 stwierdzono, że biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 p.g.k., organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku dla celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, u.p.o.l. nie uzależnia bowiem obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. Dopiero w przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej. Wyjaśnić w tym miejscu dodatkowo należy, że uchwały NSA z 22 kwietnia 2002 r., FPK 17/01 i z 1 lipca 2002 r., FPK 3/02, stwierdzające, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, zostały podjęte w poprzednim stanie prawnym, to jest przed 1 stycznia 2003 r., kiedy to wprowadzono zmiany do u.p.o.l. ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683). Również w aktualnym orzecznictwie NSA dotyczącym opodatkowania budynków letniskowych akcentuje się zasadę związania organu podatkowego zapisami ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 29 maja 2020 r., II FSK 2876/19, wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19, wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., II FSK 717/18). Również w uchwale NSA z 21 października 2024 r., III FPS 2/24 wyjaśniono, że za budynki mieszkalne uważać należy co do zasady budynki sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji powyższego z uwagi na związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków organy podatkowe nie były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania okoliczności związanych z faktycznym sposobem użytkowania spornego budynku. Nie ma sporu odnośnie tego, że sporny budynek został sklasyfikowany w ewidencji budynków jako budynek niemieszkalny. W konsekwencji opodatkowując wskazany budynek prawidłowo zastosowano stawkę podatku właściwą dla budynków pozostałych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Opodatkowanie spornego budynku stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanego ostatnio aktu było niemożliwe z uwagi na jego klasyfikację dokonaną w zapisach kartoteki budynków. Podkreślić ponadto należy, że również pozostałe zgromadzone w aktach sprawy dokumenty potwierdzają charakter budynku letniskowego. Z zawartej w aktach sprawy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 19 maja 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (rozbudowę) wynika, że na działce nr [...] w K. posadowiono budynek letniskowy. Charakter letniskowy budynku zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] w K. potwierdzają także inne dokumenty, w tym m.in. akt notarialny z 05 listopada 1998 r. Rep. A nr [...]. Ponadto w ocenie Sądu również pozostałe ustalenia w sprawie przemawiają za tym stanowiskiem. Wskazać w tym zakresie należy na złożoną przez skarżącego deklarację z 10 listopada 2023 r. o wysokości opłaty dla właścicieli nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub inna nieruchomość wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W deklaracji tej skarżący zadeklarował, że będzie korzystał ze spornej nieruchomości w okresie 3 miesięcy (k. [...] akt adm.). Ponadto skarżący składając informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych (na druku IN-1) wskazał adres zamieszkania ul. [...], [...] a nie adres spornego budynku. Również w trakcie toczącego się postępowania wymiarowego skarżący posługiwał się ww. adresem zamieszkania. Tym samym trudno przyjąć, że budynek letniskowy wykorzystywany jest przez skarżącego i jego rodzinę w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. W ocenie Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy upoważniał organy obu instancji do zastosowania stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych. Za niezasługujące na uwzględnienie Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Organy prawidłowo rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy, wywiodły z niego spójne i logiczne wnioski, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Podkreślić również należy, że wydanie przez organ rozstrzygnięcia zgodnego z prawem materialnym nie może być poczytywane za naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121 § 1 i art. 125 § 1 O.p. Za bezpodstawny należało uznać także zarzut naruszenia art. 194 § 3 O.p. Podkreślić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił także, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym. Za bezpodstawny należy również uznać zarzut naruszenia art. 2a O.p. Regulacja art. 2a O.p. jest możliwa do zastosowania w sytuacji niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, mających charakter obiektywny. Nie stanowią takowych sytuacje, w których organ dokonuje wykładni przepisu, ustalając sposób jego rozumienia w sposób niekorzystny dla podatnika. Za bezpodstawne należy uznać również zarzuty naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP, gdyż organy wydały zaskarżone decyzje na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów Kodeksu D. Praktyki Administracyjnej, gdyż zaskarżona decyzja ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Nadto, wskazać należy, że Europejski Kodeks D. Praktyki Administracyjnej jest to niewiążący akt przyjęty przez Parlament Europejski, mający charakter zaleceń, zawierający zasady określające stosunki między instytucjami/urzędnikami unijnymi a jednostkami (osoby fizyczne i prawne). Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.