I SA/Po 84/26

Dnia 23 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 1 kwietnia 2025r. nr [...] w przedmiocie określenia zadań, na które przeznacza się środki PFRON w 2025r. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Rada Miasta uchwałą z dnia 1 kwietnia 2025 r. nr [...] w sprawie określenia realizowanych przez M. P. zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na realizację tych zadań w roku 2025 - na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm.), w związku z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 107, 1907) oraz art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 44 z późn. zm.) ustaliła, co następuje: "§1 Środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w kwocie 18 585 241 zł przeznacza się na realizację następujących zadań określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych: 1) rehabilitacja zawodowa osób niepełnosprawnych w łącznej kwocie 550 000 zł, w tym: a) zadania realizowane przez Oddział Integracji Osób Niepełnosprawnych w Wydziale Zdrowia i Spraw Społecznych Urzędu Miasta P. w kwocie 500 000 zł: -jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej - art. 12a ustawy, - dofinansowanie do oprocentowania kredytów bankowych — art. 13 ustawy, - zwrot dodatkowych kosztów związanych z zatrudnianiem pracowników niepełnosprawnych - art. 26 ustawy, - zwrot kosztów zatrudnienia pracownika pomagającego pracownikowi niepełnosprawnemu w pracy i/lub zwrot kosztów szkolenia tego pracownika - art. 26d ustawy, - zwrot kosztów wyposażenia stanowiska pracy - art. 26e ustawy, - jednorazowe środki na utworzenie stanowiska pracy oraz na finansowanie kosztów wynagrodzenia w spółdzielniach socjalnych - art. 26g ustawy, - zwrot kosztów szkoleń organizowanych przez pracodawców - art. 41 ustawy, b) zadania realizowane przez Powiatowy Urząd Pracy w P. w kwocie 50 000 zł: - zwrot wydatków na instrumenty i usługi rynku pracy na rzecz osób niepełnosprawnych zarejestrowanych jako osoby bezrobotne albo poszukujące pracy i niepozostające w zatrudnieniu - art. 11 ustawy, - zwrot kosztów szkoleń osób niepełnosprawnych - art. 38 i 40 ustawy; 2) rehabilitacja społeczna — zadania realizowane przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w P. w łącznej kwocie 18 035 241 zł, w tym: a) dofinansowanie uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów w turnusach rehabilitacyjnych - art. 35a ust. 1 pkt 7a ustawy, b) dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów - art. 35a ust. 1 pkt 7c ustawy, c) dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych - art. 35a ust. 1 pkt 7d ustawy, d) dofinansowanie rehabilitacji dzieci i młodzieży - art. 35a ust. 1 pkt 7e ustawy, e) dofinansowanie usług tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika - art. 35a ust. I pkt 7f ustawy, f) dofinansowanie kosztów tworzenia i działania warsztatów terapii zajęciowej - art. 35a ust. 1 pkt 8 ustawy - kwota 11 403 504 zł, g) dofinansowanie sportu, kultury, rekreacji i turystyki osób niepełnosprawnych - art. 35a ust. 1 pkt 7b ustawy, h) dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny dla osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej - art. 35 a ust. 4 ustawy. §2 Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta P.. § 3 Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia." W skardze do WSA A. K. (dalej: skarżący, strona) wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w całości. Uzasadniając interes prawny do wniesienia skargi skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą F. , ukierunkowaną na świadczenie usług rehabilitacyjnych, w szczególności dla osób z niepełnosprawnościami. Od kilku lat realizuje działalność w zakresie fizjoterapii, której celem jest przywracanie sprawności, poprawa kondycji fizycznej i zwiększanie samodzielności osób z ograniczeniami zdrowotnymi. W 2024 roku skarżący złożył do Prezydenta Miasta P. wniosek o dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, działając w oparciu o art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i P. Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. Skarżący wskazał, że decyzją z dnia 1 września 2025 r. Prezydent Miasta P. odmówił przyznania skarżącemu dofinansowania. Choć w decyzji nie powołano wprost uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 1 kwietnia 2025 r., to z treści uzasadnienia jednoznacznie wynika, że odmowa została oparta na ograniczeniach budżetowych wynikających właśnie z tej uchwały. Oznacza to, że faktyczną podstawę decyzji stanowiły limity finansowe ustalone w uchwale nr [...], która wyznaczała ramy podziału środków PFRON w danym roku budżetowym. Zdaniem skarżącego uchwała ta ma charakter aktu prawa miejscowego, określającego sposób i warunki rozdysponowania środków publicznych, w tym kategorie beneficjentów, którym mogą zostać przyznane środki. Skarżący, jako osoba fizyczna prowadząca działalność rehabilitacyjną, należy do kręgu adresatów tego aktu - do podmiotów, których prawa i obowiązki wynikają z zasad przyjętych w uchwale. Uchwała ta określała m.in. priorytety finansowania, dopuszczalne kategorie beneficjentów oraz wysokość środków przeznaczonych na poszczególne zadania, przez co bezpośrednio wpływała na sytuację prawną skarżącego. W ocenie skarżącego uchwała nr [...] Rady Miasta nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa W., mimo że z mocy art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych stanowi akt prawa miejscowego podlegający obowiązkowej publikacji. W konsekwencji uchwała ta nigdy nie weszła w życie i nie mogła stanowić skutecznej podstawy prawnej dla podejmowania jakichkolwiek decyzji administracyjnych dotyczących rozdziału środków PFRON. Wobec powyższego, decyzja z dnia 1 września 2025 r. została wydana w oparciu o nieobowiązujący akt prawa miejscowego, co oznacza, że uchwała nr [...] wywarła bezpośredni, negatywny wpływ na sytuację prawną skarżącego, ograniczając jego prawo do ubiegania się o środki publiczne przewidziane w ustawie. Zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, procedura rozpoznawania wniosków o dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych opiera się na trzech komplementarnych aktach materialnoprawnych, które łącznie tworzą podstawę prawną do podejmowania rozstrzygnięć przez organy samorządu: - ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 44), - rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 926), - uchwale rady powiatu (w miastach na prawach powiatu - rady miasta), wydanej w trybie art. 35a ust. 3 powołanej ustawy, która ma charakter aktu prawa miejscowego i określa szczegółowe zasady rozdysponowania środków Funduszu na dany rok budżetowy. To właśnie ta trzecia podstawa - uchwała rady miasta lub powiatu - precyzuje, na jakie zadania, w jakich wysokościach i na rzecz jakich kategorii beneficjentów mogą być kierowane środki PFRON. Bez jej obowiązywania nie jest możliwe legalne wydatkowanie funduszy publicznych w tym zakresie. W niniejszej sprawie kluczową rolę pełni uchwała Rady Miasta nr [...] z dnia 1 kwietnia 2025 r. w sprawie określenia realizowanych przez M. P. zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz wysokości środków PFRON przeznaczonych na ich realizację w roku 2025. Uchwała ta miała określać m.in. limity finansowe dla poszczególnych kategorii wniosków oraz priorytety wydatkowania środków, a więc stanowiła akt o charakterze normatywnym i powszechnie obowiązującym na terenie Miasta P.. Jednakże uchwała ta — mimo że w § 3 stanowi, iż "wchodzi w życie z dniem podjęcia" - nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa W., co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że warunkiem wejścia w życie aktów normatywnych jest ich ogłoszenie. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1076): "Akty prawa miejscowego ustanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt przewiduje termin późniejszy. " Brak publikacji tej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa W. oznacza, że uchwała nie weszła w życie i nie istnieje w obrocie prawnym, a zatem nie może stanowić materialnoprawnej podstawy do podejmowania decyzji administracyjnych. W konsekwencji, w 2025 r. na obszarze Miasta P. brak było jednej z trzech niezbędnych podstaw prawnych do rozpoznawania wniosków o dofinansowanie ze środków PFRON. Oznacza to, że decyzje podejmowane w oparciu o tę uchwałę - w tym decyzja z dnia1 września 2025 r. dotycząca skarżącego - zostały wydane w warunkach braku obowiązującego aktu prawa miejscowego regulującego podział środków. Tym samym, cały mechanizm przyznawania dofinansowań w oparciu o uchwałę nr [...] był pozbawiony legalnej podstawy materialnoprawnej, co stanowi rażące naruszenie art. 7 Konstytucji RP ("Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa") oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., określającego przesłankę nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej. Rada Miasta, podejmując uchwałę nr [...] dnia 1 kwietnia 2025 r. roku naruszyła przepisy dotyczące ogłaszania aktów prawa miejscowego, co skutkuje jej nieważnością. Uchwała ta nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa W., przez co nigdy nie weszła w życie i nie może wywoływać skutków prawnych. Zgodnie z art. 88 Konstytucji RP: "Warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie." Warunkiem obowiązywania każdego aktu prawa miejscowego jest jego ogłoszenie w odpowiednim dzienniku urzędowym. W przypadku uchwały [...] Rady Miasta z dnia 1 kwietnia 2025 r. warunek ten nie został spełniony, co skutkuje jej nieważnością od samego początku (ex tunc). Brak publikacji uchwały został potwierdzony w wyniku przeprowadzonej kwerendy w Dzienniku Urzędowym Województwa W.. Weryfikacja dokonana za pomocą internetowego rejestru aktów normatywnych oraz kontakt z właściwymi organami publikacyjnymi wykazały, że przedmiotowa uchwała nie została w nim zamieszczona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 z zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono uchwałę Rady Miasta w P. z dnia 1 kwietnia 2025 r. w sprawie określenia realizowanych przez M. P. zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na realizację tych zadań w roku 2025. W myśl art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Nie każda bowiem wadliwość uchwały organu powiatu jest podstawą do eliminacji tej uchwały z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 91 ust. 4 wspomnianej ustawy, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe uregulowania stwierdzić należy, że dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie przez stronę, że wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontrolowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ powiatu konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, nie ulega wątpliwości, że skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, jak również, że interes ten został naruszony skoro w oparciu właśnie o tę uchwałę Prezydent Miasta P. wydał w dniu 1 września 2025 r. decyzję, którą odmówiono skarżącemu przyznania dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z uwagi na brak środków finansowych. Jak wskazał w uzasadnieniu tej decyzji organ, w uchwale nie przeznaczono środków finansowych na dofinansowanie tego typu zakupów. W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się z organem, że nie zachodzi w tym wypadku aktualny, realny i indywidualny interes skarżącego. W sprawie bezspornym jest, że skarżący należy do podmiotów, którym może zostać przyznane dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 44 ze zm.) w zw. z § 2 pkt 3 i § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i P. Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 926 ze zm.). W myśl wspomnianego wyżej art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) cytowanej ustawy, do zadań powiatu należy dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 35a ust. 3 tej ustawy, rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone w art. 48 ust. 1 pkt 1. Z kolei wskazany art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że Środki Funduszu są przekazywane przez Prezesa Zarządu tego Funduszu samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań, na wyodrębniony rachunek bankowy - według algorytmu. Zgodnie z § 2 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2002 r., ze środków Funduszu mogą być finansowane w części lub całości wymienione w tym przepisie rodzaje zadań, w tym m.in. zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie w § 5 tego rozporządzenia wymieniono podmioty, które mogą ubiegać się o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. Do podmiotów tych należą: 1) osoby niepełnosprawne stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jeżeli: a) przeciętny miesięczny dochód, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, podzielony przez liczbę osób we wspólnym gospodarstwie domowym, obliczony za kwartał poprzedzający miesiąc złożenia wniosku, nie przekracza kwoty: – 50% przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem", na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym, – 65% przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej, b) zachodzi potrzeba prowadzenia rehabilitacji w warunkach domowych przy użyciu tego sprzętu; 2) jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. Skarżący, prowadząc działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych, niewątpliwie należy do grupy osób, które mogą starać się o powyższe dofinansowanie. W ocenie Sądu, należy przyznać rację skarżącemu, że zarówno ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jak i rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przewidują wśród zadań gminy, które mogą być finansowane z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów - bez podziału pod kątem podmiotów, które owo dofinansowanie mogą uzyskać (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 05.01.2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22). Wskazać należy ponadto, że kontrolowana uchwała należy do kategorii aktów prawa miejscowego. Wynikające z niej normy mają charakter powszechnie obowiązujący. Dotyczy ona sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Nadto uchwała taka ma charakter zewnętrzny wobec administracji, normatywny, generalny i abstrakcyjny (por. wyroki NSA: z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2048/17; z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1909/16; z 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 2868/17; wyrok WSA w Łodzi z 7 września 29017 r., sygn. akt III SA/Łd 574/17; wyrok WSA w Opolu z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 443/19 - publ. CBOSA). Na taki charakter uchwał podejmowanych w oparciu o art. 35a ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wskazuje się także w aktualnym orzecznictwie (m.in. wyrok NSA z 8 maja 2024r., sygn. akt I GSK 463/23; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 270/22 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 302/16, publ. jw). Z dokumentacji nadesłanej przez organ oraz z treści samej uchwały wynika, że nie została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa W., natomiast w § 3 uchwały Rada ustalono, że uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowa uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa, powodującym jej nieważność w całości, tj. uchwała ta została wydana z naruszeniem przepisów regulujących procedurę jej podejmowania w zakresie obowiązku publikacji w oficjalnym publikatorze promulgacyjnym tj. w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Obowiązek ten wynika wprost z art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji R. P., który stanowi, że warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, zaś zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Według art. 13 ust. 2 ww. ustawy, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy (tzw. vacatio legis). W uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym (art. 4 ust. 2). Do powyższych zasad i trybu ogłaszania aktów prawa miejscowego odsyła także art. 44 ustawy o samorządzie powiatowym. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona uchwała mogła wejść do obrotu prawnego po upływie czternastu dni od dnia jej ogłoszenia we właściwym publikatorze, chyba że w uchwale zostałby określony dłuższy termin wejścia jej w życie. W sytuacji zaś braku urzędowej publikacji tego aktu prawa miejscowego i nieustalenia dla niego odpowiedniego vacatio legis, nie wszedł on w życie i nie mógł wywołać, jak uchwalił organ: "z dniem podjęcia", skutków prawnych w nim zamierzonych (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1213/10, publ. jw). Innymi słowy nieopublikowana uchwała nie uzyskała obowiązującej mocy prawnej, co jest równoznaczne z istotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i powoduje jej nieważność w całości (por. wyroki NSA: z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I OSK 701/08 oraz z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1608/12, publ. jw). Podkreślić należy, że uchwała w przedmiocie określenia realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na realizację tych zadań była także przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który potwierdził powszechnie obowiązujący, zewnętrzny, generalny i abstrakcyjny charakter tego aktu (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 463/23, aprobujący pogląd WSA w Szczecinie zawarty w wyroku z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22, publ. jw). Pogląd ten w pełni podziela tutejszy Sąd. Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w kraju zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji, organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Obliguje do tego także konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7 Konstytucji RP w świetle której, organy władzy publicznej zobowiązane są działać w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym organów gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi też art. 94 Konstytucji RP, według którego organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa (por. ww. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22, publ. jw). Niewątpliwie zatem zaniechanie ogłoszenia zaskarżonej uchwały świadczy o naruszeniu konstytucyjnych zasad i pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacjami ustawowymi - art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, do których stosowania w procedurze uchwalania aktu prawa miejscowego odsyła art. 94 oraz przywołany wcześniej art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.