I SA/Po 878/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie WSA Izabela Kucznerowicz WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dnia 24 października 2025 r. K. spółka z o.o. w P. wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 września 2025 r. nr [...] wydaną przedmiocie podatku od towarów i usług. Przedstawiając we wniosku opis zdarzenia przyszłego skarżąca wskazała, że jest czynnym podatnikiem VAT, producentem i sprzedawcą interaktywnych urządzeń edukacyjnych o nazwie handlowej – [...] i [...]. Urządzenia te składają się z: 1) jednostki centralnej komputera, składającej się z płyty głównej, kart sieciowych, karty dźwiękowej, procesora, karty graficznej, zasilacza komputerowego, pamięci RAM, 2) urządzenia wyjścia w postaci interaktywnego projektora ultrakrótkoogniskowego, który wyświetla obraz na podłodze na dowolnej powierzchni oraz na ścianie i w ten sposób umożliwia komunikację użytkownika z jednostką centralną komputera, 3) urządzenia wejścia w postaci czujników ultradźwiękowych oraz pisaków na podczerwień, które rozpoznają ruch na powierzchni wyświetlanego obrazu i w ten sposób umożliwia komunikację użytkownika z jednostką centralną komputera. Wszystkie te części są zamontowane wewnątrz jednej, bezpiecznej obudowy, ściśle ze sobą współpracując i stanowią stacjonarny zestaw komputerowy możliwy do zamontowania na stałe w jednym miejscu. Interaktywna podłoga i ściana [...] i ściana [...] posiada w pełni funkcjonalny system operacyjny, który umożliwia edytowanie tekstu, pracę w arkuszu kalkulacyjnym, edycję zdjęć, przeglądanie Internetu itp. Do urządzenia można podłączyć wszelkie inne urządzenia peryferyjne dedykowane komputerom stacjonarnym, takie jak myszka, klawiatura, drukarka, skaner, czy pamięć przenośna. Całość jest zatem sprzężona ze sobą, podzespoły są zależne od siebie, stanowiąc stacjonarny zestaw komputerowy. Spółka planuje dokonywać sprzedaży ww. urządzeń w kraju, m.in. do placówek oświatowych. Będzie posiadała stosowne zamówienie potwierdzone przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami oraz przekaże kopię ww. dokumentu do właściwego urzędu skarbowego, przez co spełni wymogi wskazane w art. 83 ust. 14-15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."). W związku z powyższym opisem spółka zapytała, czy w związku z dokonywaną dostawą urządzeń [...] i [...] na rzecz placówek oświatowych, przy spełnieniu wymogów wskazanych w art. 83 ust. 14-15 u.p.t.u., spółka będzie uprawniona do zastosowania stawki podatku VAT 0%? W ocenie strony podstawą do zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0% w przypadku dostaw sprzętu komputerowego na rzecz placówek oświatowych jest przede wszystkim zaliczenie dostarczanych towarów do określonych grup towarowych wymienionych w powołanym załączniku nr [...] do ustawy – Wykaz towarów, których dostawa jest opodatkowana stawką 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u. [...] towarów, co do których mają zastosowanie przepisy art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u., został przez ustawodawcę określony w sposób szeroki, wymieniono bowiem grupy towarów bez podania szczegółowego oznaczenia PKWiU. Spółka podkreśliła, że nie istnieje legalna definicja pojęć wskazanych w powołanym załączniku nr [...], w tym definicja jednostki centralnej komputerów, czy zestawu komputera stacjonarnego. Brak definicji ustawowej oznacza konieczność posłużenia się przy interpretacji tego zagadnienia literalną wykładnią przepisów oraz potocznym rozumieniem tych pojęć, wspartych wykładnią funkcjonalną, odwołującą się do rato legis oraz funkcji jakie spełniać mają te urządzenia. Zdaniem wnioskodawcy, dokonując wykładni pojęcia komputera i zestawów komputerowych należy podzielić stanowisko wyrażone w orzecznictwie, zgodnie z którym w skład zestawu komputerowego wchodzą: jednostka centralna komputera (potocznie zwana komputerem, której podstawowe elementy stanowi: płyta główna, procesor, pamięć RAM, dysk twardy, zasilacz), urządzenia wejścia (np. mysz, klawiatura, mikrofon, skaner, kamera, kierownica, joystick itp.) i urządzenia wyjścia (np. monitor, drukarka, głośniki, słuchawki, ale również projektor). Z kolei "stacjonarny" oznacza tyle, co przystosowany do używania w stałym miejscu, w stałej lokalizacji, w której został zainstalowany. W świetle tak sformułowanej definicji, urządzenie opisane przez spółkę posiada szereg cech, funkcji i elementów zawartych w ww. definicji, a przy tym nie posiada żadnych cech, które wykluczałyby przypisanie jej cech zestawu komputerowego stacjonarnego, zwłaszcza z uwagi na wskazane we wniosku części składowe tego urządzenia oraz sposób jego wykorzystywania. Postrzeganie zestawu komputerowego wyłącznie jako składającego się z komputera, monitora, klawiatury lub myszy należy uznać za anachroniczne. Nie ma powodów, aby z pojęcia zestawu komputerowego wyłączać dane urządzenie tylko dlatego, że zamiast monitora jego elementem składowym jest projektor, a zamiast myszki bądź klawiatury – czujnik ruchu. Projektor traktować bowiem należy jako substytut monitora, gdyż tak jak monitor służy "komunikowaniu się" komputera z użytkownikiem. Zarówno monitor, jak i projektor są zatem urządzeniami zewnętrznymi, których zasadniczym celem jest odbiór i wyświetlanie informacji w formie obrazu z jednostki centralnej. Sposób wyświetlenia obrazu (na podłodze/stole czy na ekranie monitora) ma w tym wypadku znaczenie drugorzędne. Zestaw komputerowy tworzy zatem nie tylko jednostka centralna (płyta główna, procesor, pamięć wewnętrzna, karta graficzna itd.), ale również urządzenia zewnętrzne służące przekazywaniu informacji do jednostki centralnej (tzw. urządzenia wejścia) oraz urządzenia zewnętrzne służące odbieraniu informacji z jednostki centralnej (tzw. urządzenia wyjścia). Wspomniane urządzenia połączone są do gniazd znajdujących się w jednostce centralnej lub łączą się z nią bezprzewodowo. Powyższe powinno przesądzać o kwalifikacji jako zestawu komputerowego również objętych złożonym wnioskiem i opisanych w nim produktów [...] i [...]. W konsekwencji, w przypadku gdy Spółka będzie posiadać stosowne zamówienie potwierdzone przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami oraz przekaże kopię ww. dokumentu do właściwego urzędu skarbowego, przez co spełni wymogi wskazane w art. 83 ust. 14-15 u.p.t.u., będzie uprawniona do tego, aby zastosować przy sprzedaży ww. urządzeń stawkę podatku VAT 0%. Uznając stanowisko strony za nieprawidłowe, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaznaczył, że nie każdy sprzęt komputerowy, będący przedmiotem dostawy dla placówek oświatowych, organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym, będzie opodatkowany stawką podatku w wysokości 0%, lecz wyłącznie wymieniony w załączniku nr [...] do ustawy. Przepisy ustawy przewidują, jakie warunki należy spełnić, aby móc zastosować preferencyjną stawkę podatku. Po pierwsze, dostawa musi być realizowana na rzecz placówki oświatowej, a na potrzeby art. 83 u.p.t.u., a w treści art. 43 ust. 9 u.p.t.u. wymieniono zamknięty katalog placówek oświatowych. Po drugie, preferencyjną stawką objęta może być jedynie dostawa ściśle określonego sprzętu komputerowego wskazanego w załączniku nr [...] do ustawy, w którym enumeratywnie wymienione są urządzenia objęte preferencyjną stawką VAT. Unormowania zawarte w art. 83 ust. 14 i 15 u.p.t.u. wskazują natomiast na warunki formalne do zastosowania stawki 0% poprzez obowiązek posiadania stosownych dokumentów, których następnie kopie dokonujący dostawy obowiązany jest przekazać do właściwego urzędu skarbowego. Zatem, dopiero łączne spełnienie wszystkich powyższych warunków uprawnia dostawcę do zastosowania obniżonej stawki do dostawy sprzętu komputerowego. Podstawą do zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0% w przypadku dostaw sprzętu komputerowego na rzecz placówek oświatowych jest jednak zaliczenie dostarczanych towarów do określonych grup towarowych wymienionych w powołanym załączniku nr [...]. [...] towarów, co do których mają zastosowanie przepisy art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u., został przez ustawodawcę określony w sposób szeroki, wymieniono bowiem grupy towarów bez podania szczegółowego oznaczenia PKWiU, jednakże jest to katalog zamknięty, co oznacza, że ustawodawca nie przewidział w tym przypadku jakichkolwiek wyjątków, ani interpretacji rozszerzających. Z powyższego wynika, że nie każdy sprzęt komputerowy będzie opodatkowany 0% stawką podatku, lecz wyłącznie ten, który został wymieniony w załączniku nr [...]. Wszystkie niewymienione w tym załączniku towary wchodzące w skład szeroko rozumianego sprzętu komputerowego będą opodatkowane stawką podstawową, tj. 23%, niezależnie od spełnienia warunków wskazanych w art. 83 ust. 14 i 15 u.p.t.u. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił, że nie istnieje legalna definicja pojęć wskazanych w załączniku nr [...] do ustawy, w tym definicja zestawu komputera stacjonarnego. Brak definicji ustawowej oznacza konieczność posłużenia się literalną wykładnią przepisów oraz potocznym rozumieniem tych pojęć. Zestaw komputera stacjonarnego, o którym mowa w załączniku nr [...], to rodzaj komputera osobistego, który składa się z co najmniej trzech zasadniczych elementów: jednostki centralnej (systemowej), monitora i klawiatury, zwykle jest na stałe umiejscowiony przy biurku, głównie ze względu na swoje gabaryty i ciężar, jak również ze względu na sposób pracy z tym urządzeniem. Nie każdy komputer, którego przenoszenie jest utrudnione, może być uznany za komputer stacjonarny w rozumieniu omawianego tu przepisu. Przyjęcie definicji zestawów komputerów stacjonarnych wykraczającej poza wskazane powyżej rozumienie potoczne, może doprowadzić do rozszerzenia preferencyjnej stawki VAT na szeroki wachlarz urządzeń interaktywnych (np. systemów do gier). Tymczasem z treści załącznika nr [...] wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie stawką preferencyjną jedynie sprzętu komputerowego mającego charakter podstawowej pomocy dydaktycznej. W takim rozumieniu nie mieszczą się urządzenia będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. interaktywna podłoga i ściana [...] oraz interaktywna ściana [...]. Fakt, że urządzenia te posiadają niektóre elementy charakterystyczne dla zestawu komputerowego stacjonarnego, nie oznacza, że są tym zestawem komputerowym stacjonarnym wymienionym w załączniku nr [...]. Nie można ich uznać za jednostkę centralną komputera, serwer, monitor, zestaw komputera stacjonarnego, drukarkę, skaner, urządzenie komputerowe do pism B. (dla osób niewidomych i niedowidzących) ani za urządzenie do transmisji danych cyfrowych (w tym koncentrator i switch sieciowy, router i modem). Urządzenia edukacyjne [...] i [...] to tak naprawdę tablice interaktywne, które mogą wyświetlać obraz na podłodze na dowolnej powierzchni oraz na ścianie ([...]) lub tylko na ścianie ([...]). Wskazane zatem części składowe urządzenia nie pozwalają uznać go za zestaw komputerowy stacjonarny. Nadto urządzenia te nie pełnią funkcji typowych dla zestawu komputerowego stacjonarnego. W konsekwencji, z uwagi na fakt, że ww. urządzeń nie można utożsamiać z "zestawami komputerów stacjonarnych", a także urządzenia te nie zostały wprost wymienione w katalogu urządzeń mieszczących się w załączniku nr [...], do ich dostawy na rzecz placówek oświatowych nie będzie mogła mieć zastosowania preferencyjna stawka podatku VAT w wysokości 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u., a zatem sprzedaż tych urządzeń będzie opodatkowana przy zastosowaniu właściwej stawki podatku. W skardze na opisaną wyżej interpretację, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, strona zarzuciła: 1. błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a w zw. z art. 83 ust. 13 u.p.t.u. w zw. z załącznikiem nr [...] do u.p.t.u., prowadzącą do błędnego uznania, że urządzenia [...] oraz [...] nie są rodzajem "zestawu komputerów stacjonarnych", bowiem nie zostały bezpośrednio wymienione w katalogu urządzeń wskazanych w załączniku nr [...] do u.p.t.u., podczas gdy ww. urządzenia, tj. interaktywna podłoga i ściana [...] oraz interaktywna ściana [...] mieszczą się w zakresie pojęcia "zestawu komputerów stacjonarnych"; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 121 w zw. z art. 14h i art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przez zamieszczenie nieprecyzyjnego uzasadnienia prawnego negatywnej oceny stanowiska skarżącej, w szczególności zaniechanie należytego odniesienia się w wydanej interpretacji do przedstawionej przez skarżącą argumentacji oraz orzecznictwa, b) art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na niezasadnym odstąpieniu przez organ podatkowy od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w sposób nieodmienny, tj. przez to, że organ podatkowy zakwalifikował jako "zestaw komputerów stacjonarnych" urządzenia elektroniczne oferowane przez konkurentów skarżącej, natomiast urządzenia elektroniczne oferowane przez samą skarżącą, mimo posiadania identycznych cech składowych i funkcjonalnych, nie zostały zakwalifikowane jako "zestaw komputerów stacjonarnych", podczas gdy sprawy te powinny być oceniane wedle tych samych zasad, c) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 2a Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w sprawie, polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść podatnika i przyjęcie takiej wykładni przepisów, która jest dla podatnika niekorzystna. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że jej stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których sądy odchodzą od ścisłej wykładni pojęcia "stacjonarny zestaw komputerowy" rozumianego wyłącznie jako osobisty komputer stacjonarny na rzecz objęcia tym pojęciem także tych urządzeń, których częściami składowymi są m.in. projektor czy inne podobne urządzenia. Bez znaczenia jest również, czy wyrób o nazwie urządzenie interaktywne nie jest wymieniony w załączniku nr [...] do u.p.t.u. Istotnym jest bowiem, aby urządzenie to miało elementy składowe i cechy "zespołu komputerowego", a nie jego nazwę. Organ podatkowy też pominął zupełnie aspekt wykładni funkcjonalnej, w szczególności wykładni celowościowej. Kwestia różnego traktowania produktów podobnych, które pełnią funkcje typowe dla komputera stacjonarnego może zaś prowadzić do zakłócenia konkurencji. Ponadto, przyjęta przez organ interpretacja przepisów prawa materialnego prowadzi do skutku niezgodnego z celem ustawodawcy, którym było złagodzenie obciążenia podatkowego placówek oświatowych jako podatników w znaczeniu ekonomicznym. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie uzasadnił także, co rozumie przez pojęcie "podstawowej pomocy dydaktycznej" i dlaczego taką pomocą jest zestaw: komputer, monitor i myszka, ale urządzenia opisane wniosku już nie. Nie ustosunkował się w żaden sposób do przedstawionych przez skarżącą tez wypływających z orzecznictwa sądów administracyjnych. Te istotne kwestie pozostały poza rozważaniami organu, który zamieścił nieprecyzyjne uzasadnienie prawne negatywnej oceny stanowiska skarżącej. Strona zaznaczyła, że identycznych sprawach organ interpretujący przyjmował inne rozstrzygnięcia, co jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa oraz zasadą zaufania obywateli do organów państwa. Skoro w sprawie pojawiły się - zdaniem organu - wątpliwości co do wykładni pojęć: "stacjonarny zestaw komputerowy", lub gdy zastosowanie reguł wykładni językowej i systemowej nie daje zadowalającego rezultatu (nie można jednoznacznie stwierdzić tego rezultatu), to - zgodnie z podstawową zasadą in dubio pro tributario - wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył, co następuje: Na wstępie poniższych rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie [por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.]. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Istota sporu w analizowanej sprawie dotyczy kwestii zastosowania 0% stawki podatku do dostawy podłóg interaktywnych oraz ścian interaktywnych na rzecz placówek oświatowych. Skarżąca twierdzi, że opisane przez nią urządzenia kwalifikują się do "zestawów komputerów stacjonarnych", których dostawa, przy spełnieniu innych, niespornych w tej sprawie warunków, będzie korzystała ze stawki preferencyjnej 0%. Natomiast według organu interpretacyjnego, biorąc pod uwagę, że opisanych we wniosku urządzeń nie można utożsamiać z "zestawami komputerów stacjonarnych" oraz z uwagi na fakt, że nie zostały one wprost wymienione w załączniku nr [...] do u.p.t.u., ich dostawa na rzecz placówek oświatowych nie będzie podlegała opodatkowaniu stawką podatku 0%, ale będzie opodatkowana przy zastosowaniu właściwej stawki podatku. Zbliżony problem, jaki zaistniał w rozpoznanej sprawie, był już przedmiotem analizy w orzecznictwie sądowym (zob. wyroki NSA z: 27 maja 2025 r., I FSK 58/22; 11 września 2024 r., I FSK 513/24; 17 stycznia 2023 r., I FSK 1362/19; 7 maja 2021 r., I FSK 571/21; 6 sierpnia 2020 r., I FSK 1806/17 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 22 stycznia 2025 r., I SA/Wr 415/24, z 17 grudnia 2024 r., I SA/Wr 646/24; w Szczecinie z 6 grudnia 2023 r., I SA/Sz 371/23; w Krakowie z 12 lipca 2023 r., I SA/Kr 476/23; w Warszawie z 3 lutego 2023 r., III SA/Wa 2246/22, z 27 września 2021 r., III SA/WA 496/21; w Kielcach z 26 sierpnia 2021 r., I SA/Ke 355/21, z 26 listopada 2020 r., I SA/Ke 342/20 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: publ. CBOSA), a zawarte w nich wnioski Sąd w pełni podziela, przyjmuje za własne i posługuje się nimi w rozpoznawanej sprawie. Na wstępie poniższych rozważań przypomnieć należy, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 26 u.p.t.u., stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw sprzętu komputerowego: a) dla placówek oświatowych, b) dla organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym- przy zachowaniu warunków, o których mowa w ust. 13-15. Stosownie do art. 83 ust. 13 u.p.t.u., opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają towary wymienione w załączniku nr [...] do ustawy. W poz. 1 tego załącznika wskazano jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych. W myśl art. 83 ust. 14 u.p.t.u, dokonujący dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26, stosuje stawkę podatku 0%, pod warunkiem: 1) posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami – w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. a; 2) posiadania kopii umowy o nieodpłatnym przekazaniu sprzętu komputerowego placówce oświatowej oraz posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami - w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. b. Ponadto, stosownie do art. 83 ust. 15 u.p.t.u., dostawca obowiązany jest przekazać kopię dokumentów, o których mowa w ust. 14, do właściwego urzędu skarbowego. Mając na uwadze powyższe regulacje, rozstrzygnięcie zaistniałego w sprawie sporu sprowadza się do odkodowania pojęcia "zestawu komputerowego stacjonarnego", o którym mowa w poz. 1 załącznika nr [...] do u.p.t.u. Podzielając stanowisko stron, że nie istnieje definicja legalna zestawu komputerowego stacjonarnego, należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia towaru wymienionego w załączniku nr [...] do u.p.t.u. i wyjaśnić, że w skład zestawu komputerowego wchodzą: jednostka centralna komputera (potocznie zwana komputerem, której podstawowe elementy stanowi: płyta główna, procesor, pamięć RAM, dysk twardy, zasilacz), urządzenia wejścia (np. mysz, klawiatura, mikrofon, skaner, kamera, kierownica, joystick itp.) i urządzenia wyjścia (np. monitor, drukarka, głośniki, słuchawki, ale również projektor). Z kolei "stacjonarny" oznacza tyle, co przystosowany do używania w stałym miejscu, w stałej lokalizacji, w której został zainstalowany. W świetle tak sformułowanej definicji, rację ma skarżąca, że opisane przez nią urządzenia nie posiadają żadnych cech, które wykluczałyby przypisanie im cech zestawu komputerowego stacjonarnego, zwłaszcza z uwagi na wskazane we wniosku części składowe tego urządzenia oraz sposób jego wykorzystywania. Bez znaczenia jest przy tym, że wyrób o nazwie urządzenie interaktywne (podłoga, ściana interaktywna) nie jest wymieniony w załączniku nr [...] do u.p.t.u. jeżeli ma elementy składowe i cechy "zespołu komputerowego". Trafnie też skarżąca zauważyła, że postrzeganie zestawu komputerowego jako składającego się z komputera, monitora, klawiatury lub myszy należy uznać za anachroniczne. Większość komputerów jest wyposażona w coraz to nowe urządzenia, pozwalające w różny sposób rejestrować oraz odtwarzać obraz, w tym chociażby monitor może być zastępowany właśnie projektorem. Zgodzić się zatem należy ze skarżącą, że nie ma powodów, aby z pojęcia zestawu komputerowego wyłączać dane urządzenia tylko dlatego, że zamiast monitora jego elementem składowym jest projektor, a zamiast myszki bądź klawiatury – czujnik ruchu. Ponadto projektor jest niczym innym, jak substytutem monitora, gdyż tak jak monitor służy "komunikowaniu się" komputera z użytkownikiem. Zarówno monitor, jak i projektor są zatem urządzeniami zewnętrznymi, których zasadniczym celem jest odbiór i wyświetlanie informacji w formie obrazu z jednostki centralnej. Sposób wyświetlenia obrazu (na podłodze/stole czy na ekranie monitora) ma w tym wypadku znaczenie drugorzędne. Zestaw komputerowy tworzy nie tylko jednostka centralna (płyta główna, procesor, pamięć wewnętrzna, karta graficzna itd.), ale również urządzenia zewnętrzne służące przekazywaniu informacji do jednostki centralnej (tzw. urządzenia wejścia) oraz urządzenia zewnętrzne służące odbieraniu informacji z jednostki centralnej (tzw. urządzenia wyjścia). Wspomniane urządzenia połączone są do gniazd znajdujących się w jednostce centralnej lub łączą się z nią bezprzewodowo. Zdaniem Sądu, elementy zestawu komputerowego (ich rodzaj) są uzależnione od jego przeznaczenia. Przeznaczenie zestawu komputerowego wpływa bowiem nie tylko na wydajność jednostki centralnej, ale również na rodzaj podłączonych do tej jednostki urządzeń peryferyjnych. Warunkiem zastosowania stawki preferencyjnej jest natomiast, aby zestaw był dostarczany do placówek oświatowych, które - z uwagi na profil kształcenia - mogą potrzebować mniej lub bardziej rozbudowanego i specjalistycznego sprzętu. Ustawodawca nie ograniczył preferencji podatkowej tylko do zestawów podstawowych. W załączniku nr [...] do u.p.t.u. nie ma żadnego wskazania, że objęcie stawką preferencyjną odnosi się jedynie do "sprzętu komputerowego mającego charakter podstawowej pomocy dydaktycznej". Takie stanowisko organu stanowi nieuprawnioną i zawężającą interpretację, która nie znajduje oparcia w literalnej treści tych regulacji. Gdyby ustawodawca chciał zawęzić zakres przedmiotowy sprzętu komputerowego objętego ww. stawką preferencyjną, zwarłby jednoznaczne sformułowania (definicje) uniemożliwiające stosowanie tego unormowania do wszelkich towarów spełniających kryteria "sprzętu komputerowego", określonego w załączniku nr [...] do u.p.t.u., dostarczanego do placówek oświatowych. Ponadto, słusznie skarżąca podniosła, że dokonując wykładni ww. przepisów u.p.t.u., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pominął zupełnie aspekt wykładni celowościowej, wynikającej z prawa unijnego i to w sytuacji, gdy VAT pozostaje podatkiem całkowicie zharmonizowanym. Tymczasem na tle opisanego zdarzenia przyszłego i zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyłania się w oczywisty sposób kwestia różnego traktowania produktów podobnych takich jak komputery stacjonarne i urządzeń interaktywne, które również (a w zasadzie – głównie) pełnią funkcje typowe dla komputera stacjonarnego, co może prowadzić do zakłócenia konkurencji. Z utrwalonego orzecznictwa TSUE wynika, że wspólny system VAT ustanowiony przez dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 2006 Nr 347 str. 1 ze zm.; dalej: "dyrektywa 2006/112/WE") opiera się na zasadzie neutralności podatkowej, sprzeciwiającej się w szczególności temu, by podmioty gospodarcze, które dokonują takich samych transakcji, były traktowane odmiennie w zakresie poboru VAT (zob. wyrok TSUE z 13 marca 2014 r., ATP PensionService, C 464/12, EU:C:2014:139, pkt 42, 44 i przytoczone tam orzecznictwo). Powyższe wyraźnie wynika z treści art. 1 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE oraz motywu 4 i 7 tej dyrektywy. Stąd też przepis prawa podatkowego powinien być skonstruowany tak, aby nie być barierą dla prowadzenia przez przedsiębiorców działalności gospodarczej na terytorium kraju (zarówno krajowych, jak i zagranicznych). Pojęcie podobieństwa należy oceniać przez zbadanie, czy dane produkty mają podobne właściwości i zaspokajają te same potrzeby konsumentów, ale nie na zasadzie ścisłej identyczności, lecz na zasadzie analogii i porównania w użyciu (por. wyrok TSUE z 11 sierpnia 1995 r., F. G. Roders BV i inni, C-367/93 do C-377/93, EU:C:1995:261, pkt 27). W orzecznictwie TSUE zwracano uwagę, że ocena podobieństwa towarów w rozumieniu zasady neutralności jest wyrazem zasady eliminacji zakłóceń konkurencji (por. wyrok TSUE z 3 maja 2001 r., Komisja/Francja, C-481/98, pkt 22). A zatem koniecznym jest zbadanie czy określone towary są względem siebie konkurencyjne i czy odmienne ich traktowanie pod względem podatkowym pociąga za sobą ryzyko zakłócenia konkurencji (por. ww. wyrok TSUE, pkt 27 i 28). Jak wskazał Trybunał, ocena podobieństwa świadczeń (towarów) ostatecznie należy do sądu krajowego, przy czym sąd jest co do zasady w stanie poznać punkt widzenia przeciętnego konsumenta dzięki własnej wiedzy (por. wyrok TSUE z 9 września 2021 r., Phantasialand, C-406/20, EU:C:2021:720, pkt 43 i 46 oraz powołane w nich orzecznictwo). Powyższe wytyczne zostały uwzględnione przez Sąd w niniejszej sprawie z wykorzystaniem własnej (ogólnej) wiedzy, wspartej doświadczeniem życiowym i logicznym wnioskowaniem, uzupełnionej analizą informacji ogólnie i łatwo dostępnych w Internecie, a przez to objętych notoryjnością powszechną (art. 106 § 4 P.p.s.a.). Trafny w tym względzie jest pogląd, że za podobne można uznać towary, które zostały wytworzone w tym samym kraju co towary podlegające wycenie oraz, nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im spełniać te same funkcje i być towarami handlowo wymiennymi (tak WSA w Krakowie w – przywołanym w skardze – wyroku z 25 sierpnia 2016 r., III SA/Kr 469/16). W ocenie Sądu kryteria takiego podobieństwa pomiędzy komputerem stacjonarnym a opisanymi we wniosku urządzeniami interaktywnymi są spełnione. W konsekwencji, spółka zasadnie zarzuciła w skardze, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a w zw. z art. 83 ust. 13 u.p.t.u. w zw. z załącznikiem nr [...] do tej ustawy. Sąd za uzasadniony uznał również zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 2 oraz Ordynacji podatkowej przez wydanie interpretacji, w której nie dokonano oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy w sposób, który może być uznany za budzący zaufanie do organów podatkowych. Zauważyć bowiem należy, że w zaskarżonej interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ograniczył się zasadniczo do oceny, że wskazanych przez wnioskodawcę urządzeń nie można utożsamiać z "zestawami komputerów stacjonarnych" oraz, że nie zostały one wymienione w załączniku nr [...] do ustawy. Nadto, w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej , urządzenia te nie pełnią funkcji typowych dla zestawu komputerowego oraz wolą ustawodawcy było objęcie stawką preferencyjną jedynie sprzętu komputerowego mającego charakter podstawowej pomocy dydaktycznej. Organ interpretacyjny szerzej jednak tego stanowiska nie uzasadnił. Nie wskazał również jakie funkcje uznaje za typowe dla zestawu komputerowego i dlaczego nie są nimi wskazywane we wniosku funkcje edytowania tekstu, zdjęć, przeglądania Internetu, prac w arkuszu kalkulacyjnym oraz na jakiej podstawie uważa, że funkcje te może realizować tylko zestaw, na który składa się: jednostka centralna, monitor i klawiatura. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie uzasadnił również co rozumie przez pojęcie podstawowej pomocy dydaktycznej i dlaczego taką pomocą jest zestaw: komputer, monitor i myszka, a opisane we wniosku urządzenia już nie. Pominął, czy jakiekolwiek znacznie dla tej oceny ma to, czy obraz będzie wyświetlany na monitorze, czy też za pomocą projektora na podłodze czy ścianie, a dzieci zamiast "klikać" myszką lub używać klawiatury, będą korzystać z czujnika ruchu. O naruszeniu powyższy przepisów świadczy również pominięcie przez organ interpretacyjny powołanego przez stronę orzecznictwa. Podkreślić natomiast należy, że na konieczność uwzględniania w interpretacjach indywidualnych m.in. orzecznictwa sądów, wskazuje przepis art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić m. in. interpretacje indywidualne, jeśli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jeśli możliwa jest zmiana interpretacji indywidualnej na skutek stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to oznacza, że organ interpretacyjny powinien analizować orzecznictwo sądów w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takie orzecznictwo powołuje się podmiot składający wniosek o jej wydanie. Nie można bowiem zapominać, że organ interpretacyjny jest obowiązany, zgodnie z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy, w tym orzeczeń, na które występujący o interpretację się powołał. Odniesienie się przez organ podatkowy do powołanego i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów administracyjnych konieczne jest także dla zachowania wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych, która ma zastosowanie również do spraw z wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej (art. 14h Ordynacji podatkowej). Jest bowiem wymaganym przepisami prawa elementem oceny stanowiska podatnika, który argumentację zaprezentowaną w orzeczeniach sądowych przyjmuje i przedstawia jako własną. Natomiast mając na uwadze zarzuty naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz art. 2a Ordynacji podatkowej, podkreślić należy, że nie można podzielić stanowiska organu interpretacyjnego, który nie przeprowadza analizy procesu wykładni przepisów z uwzględnieniem stanowiska organu zawartego w wydanych wcześniej interpretacjach. W toku wykładni nie można pomijać okoliczności, które mają ewidentny wpływ na ukształtowanie się poglądu organu. Nie do zaakceptowania jest zatem sytuacja, w której bez podania jakiegokolwiek powodu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie odnosi się i całkowicie pomija fakt wydania interpretacji indywidulanych (np. z 17 kwietnia 2018 r., nr [...], czy z 3 stycznia 2019 r., [...]), w których uznał urządzenie interaktywne (podłoga interaktywna) za "zestaw komputerowy stacjonarny". W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ interpretacyjny będzie zobligowany do uwzględnienia oceny prawnej przedstawionej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności dokona prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego z uwzględnieniem art. 121 Ordynacji podatkowej oraz dyrektywy płynącej z art. 2a tej ustawy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej będzie miał na uwadze konstytucyjne zasady równości wobec prawa i zaufania do organów państwa (art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji). Uznając zatem, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, okazały się zasadne, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację, orzekając o kosztach postępowania stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).