I SA/Po 884/25

Dnia 11 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant : st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 roku sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 17 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 17 czerwca 2025 r., P. S.A. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca lub spółka) wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: Burmistrz lub organ) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości. Przedstawiając we wniosku stan faktyczny, skarżąca podała, że prowadzi działalność w formie spółki akcyjnej. Głównym przedmiotem działalności spółki jest wydobycie i sprzedaż węgla brunatnego. Proces związany z odkrywkowym wydobyciem węgla brunatnego wymaga dwóch form odwodnienia terenu: głębinowego oraz powierzchniowego. W przypadku odwodnienia z wód powierzchniowych, czyli z wód pochodzących z odpadów atmosferycznych i powierzchni wyrobiska, wody te kierowane są do osadników wód brudnych, gdzie są poddawane naturalnemu procesowi oczyszczenia. Proces ten polega na redukowaniu ilości zawiesiny w wodach kopalnianych przed ich odprowadzeniem do sieci rzecznej z wykorzystaniem grawitacyjnej sedymentacji cząstek (tj. procesu opadania ciała stałego w cieczy). Mechanizm oczyszczania wspierany jest przez filtr roślinny, który absorbuje rozpuszczone w wodzie substancje przez cząstki mineralne i błony biotyczne znajdujące się w roślinach. Przedmiotowy dla wniosku z 17 czerwca 2025 r. osadnik wód brudnych stanowi otwarty, terenowy osadnik ziemny. Obiekt składa się z dwóch komór: komory retencyjno-osadowej oraz komory filtra roślinnego. Osadnik ma charakter zagłębienia w terenie, które nie jest utwardzone za pomocą płyt betonowych, ażurowych, ani innych podobnych. Nie jest też wyposażony w urządzenia wspomagające jego stałą lub czasową obsługę. Oczyszczanie odbywa się w wyniku naturalnego procesu sedymentacji zawiesin w toku przepływu wody przez filtr rośliny oraz zatrzymywania drobniejszych pływających frakcji na filtrze roślinnym, przed odprowadzeniem ich do odbiorników. Spółka wskazała, że użytkowanie osadnika sprowadza się do napełnienia osadnika, eksploatacji, opróżnienia. Napełnienie osadnika polega na włączeniu do pracy, na terenie odkrywki, poszczególnych zespołów pomp pompowni spągowej, z których woda kierowana jest rurociągami bezpośrednio do komory osadowej osadnika wód brudnych. Eksploatacja osadnika polega na napełnianiu go oraz utrzymaniu lustra wody. Opróżnianie osadnika przeprowadza się tylko w sytuacjach uzasadnionych i koniecznych, np.: zagrożenia stateczności wału lub naprawy i przeglądu części podtapianych podczas eksploatacji. Skarżąca podała także parametry osadnika, tj. powierzchnia całkowita: 6,4 ha, pojemność całkowita: 62.800 m3, średnia głębokość: 1,74 m. Na tle powyżej opisanego stanu faktycznego spółka zadała organowi następujące pytanie: czy osadnik wód brudnych lub jego część należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu art. 1a ust. i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn. zm.; dalej: "u.p.o.l."), a jeśli część, to którą? Skarżąca przedstawiła własne stanowisko w sprawie. Podała, iż w jej ocenie osadnik wód brudnych w całości nie stanowi budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W interpretacji indywidualnej z 17 września 2025 r. nr [...], Burmistrz uznał przedstawione we wniosku stanowisko za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ nadmienił, że pomimo obowiązujących od 1 stycznia 2025 r. zmian w u.p.o.l., przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są nadal obiekty budowlane, co wynika z niezmienionej treści art. 2 u.p.o.l. Przytoczywszy treść art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., Burmistrz stwierdził, że osadnik wód brudnych należący do skarżącej spełnia definicję budowli wyrażoną w tym przepisie, ponieważ mieści się w kategorii obiektów wymienionych w poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. Przemawia za tym fakt, że w osadniku wód brudnych spółki gromadzona jest woda, niezależnie od tego, że woda w tym zbiorniku stale się przemieszcza. Nawet jeśli podstawową funkcją zbiornika nie jest magazynowanie, dla opodatkowania obiektu podatkiem od nieruchomości wystarczy, że gromadzenie jest jedną z kilku funkcji pełnionych przez obiekt. Skoro obiekt wykorzystywany jest przez spółkę poprzez jego wypełnienie wodą, nie można także stwierdzić, że podstawowym parametrem technicznym osadnika jest jego powierzchnia, a nie pojemność. W ocenie Burmistrza, przedmiotowy obiekt został wykonany w wyniku robót budowlanych, ponieważ w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za roboty budowlane uznaje się także wybranie ziemi z terenu w celu wykonania wykopu pełniącego funkcję zbiornika. Mając na uwadze powyższe organ wywiódł, że przedmiotowy osadnik wód brudnych jest obiektem niebędącym budynkiem, wymienionym w poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. oraz wykonanym w wyniku robót budowlanych, a tym samym spełniającym definicję budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W skardze skierowanej do tutejszego Sądu na wskazaną wyżej interpretację indywidualną spółka zarzuciła Burmistrzowi naruszenie: 1. art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2385, dalej: O.p.) poprzez naruszenie przepisów postępowania, tj. zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie, z uwagi na nieuwzględnienie w zaskarżonej interpretacji celu i kontekstu znowelizowanego brzmienia definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., 2. art. 14c § 1 i § 2 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie przepisów postępowania polegające na sporządzeniu uzasadnienia prawnego interpretacji niewyjaśniającego prawnych przesłanek decydujących o niezasadności stanowiska spółki oraz prawidłowości stanowiska organu, 3. art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegają na przyjęciu, że: a) opodatkowaniu jako budowla może podlegać obiekt, w którym są lub mogą być gromadzone wszelkie substancje, jeśli podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. 4 i poz. 5, podczas gdy ustawodawca w poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. ograniczył opodatkowanie do obiektów, w których są lub mogą być gromadzone materiały, a przez takie należy rozumieć tylko to, z czego się wytarza lub z czego się składają albo powstają jakieś rzeczy lub obiekty, a wód brudnych pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, z których nic się nie wytwarza, nie sposób uznać za materiał w ww. znaczeniu, b) opodatkowaniu jako budowla może podlegać każdy obiekt, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. 4 i poz. 5, podczas gdy opodatkowane jako budowla na tej podstawie powinny być tylko te obiekty, które służą stricte gromadzeniu, a wiodącą funkcją osadnika jest oczyszczanie wód brudnych, a nie ich gromadzenie, c) obiekty ziemne, do których wzniesienia nie użyto materiałów budowlanych (są wykonane wyłącznie z ziemi), niewyposażone w jakiekolwiek instalacje, w których zachodzą wyłącznie naturalne procesy, mogą podlegać opodatkowaniu jako budowla, podczas gdy opodatkowany powinien być wyłącznie grunt pod nimi, 4. art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. poprzez błędną ocenę co do jego zastosowania i przyjęcie, że: a) w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. opodatkowane jako budowla mogą być wszelkie obiekty, w których są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, których podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inne niż wymienione w poz. 4 i poz. 5, podczas gdy poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. odnosi się wyłącznie do tych obiektów, na tle których w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. dochodziło do powstania wątpliwości co do ich zaliczenia do kategorii budynku lub budowli, a taki dylemat w odniesieniu do osadnika wód brudnych z przyczyn oczywistych nie zachodził, b) w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. osadnik wód brudnych może być opodatkowany jako budowla, podczas gdy w myśl zasady określoności prawa podatkowego, jako budowlę należy zakwalifikować tylko ten obiekt, który został expressis verbis wymieniony w załączniku nr 4 do u.p.o.l., co nie miało miejsca w przypadku osadnika wód brudnych. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto i umotywowano podniesione w niej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm., dalej: "P.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a., w przypadku skargi na interpretację indywidualną, sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd uznał, że narusza ona przepisy w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie Sądu za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p. i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna powinna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Jak wynika z art. 14c § 2 O.p., w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, konieczne jest wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Uzasadnienie stanowiska organu interpretacyjnego musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, dlaczego stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Podstawową kwestią jest powołanie prawidłowej podstawy prawnej i dokonanie wykładni powołanych przepisów wraz z oceną możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II FSK 1814/20 - wszystkie powołane orzeczenia są publicznie dostępne na stronie internetowej: publ. CBOSA). Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p., powinno zatem zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion. Na tle uregulowania art. 14c O.p. zauważyć trzeba, że z pisemnej interpretacji powinna wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, a zaprezentowane przez organ stanowisko winno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie interpretacji podatkowej formułują liczne wyroki sądowe podkreślając, że szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowo - prawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową wykładni prawa, jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca. W orzecznictwie (por. m.in. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 274/11 i z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 806/11) podkreśla się także, że wypracowane na tle art. 14c § 1 i 2 O.p. standardy prawidłowo - pod względem formalnym - udzielonej interpretacji prawa podatkowego potwierdzają konieczność uwzględnienia m.in. konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawno-podatkowego oraz motywów prawnych, na których opiera się taka konkluzja. Brak uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej może bowiem polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, a także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 227/22 czy wyrok WSA w Krakowie z 11 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Kr 79/25). Co więcej, za wadę uzasadnienia interpretacji indywidualnej w świetle treści art. 14c § 1 i § 2 O.p. należy uznać brak pełnego odniesienia się przez organ do istoty argumentacji wnioskodawcy. Uzasadnienie prawne organu powinno zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie stanowiska organu, ale również powinno wskazywać, za pomocą argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Brak uzasadnienia prawnego może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Za nieprawidłowe uznaje się takie działanie organu podatkowego, w którym nie wyjaśnia on w sposób precyzyjny i przekonujący, dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe, przez nie odniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 362/24). Takimi brakami dotknięta jest zaskarżona interpretacja. W kontekście powyższego słuszny okazał się również zarzut naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, która znajduje zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych na podstawie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. - w kontekście prawidłowego zastosowania art. 14c § 1 i § 2 O.p. W zaskarżonej interpretacji organ w sposób lakoniczny przedstawił swoje stanowisko w zakresie opodatkowania przedmiotowego osadnika wód brudnych jako budowli, nie przeprowadzając uprzednio wykładni istotnych przepisów u.p.o.l. i nie wyprowadzając z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przesłanek, jakie powinien spełniać obiekt dający się zakwalifikować jako budowla w rozumieniu tego przepisu. Organ interpretacyjny ograniczył się do zacytowania treści ww. przepisu, a następnie do stwierdzenia, że obiekt skarżącej spółki tej definicji nie spełnia. Burmistrz nie odniósł się do faktycznych cech obiektu, opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i nie wyjaśnił, w jaki sposób w opisywanym stanie faktycznym relewantne przepisy prawne powinny znaleźć zastosowanie. W szczególności, na tle stanu faktycznego i prawnego przedstawionego przez skarżącą, obowiązkiem organu było wyjaśnienie, dlaczego uznaje, że przedmiotowy osadnik wód brudnych w całości nie stanowi budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Sąd zwraca uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji nie znalazło się wyjaśnienie na gruncie art.1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. w zw. z poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. i przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, dlaczego organ przyjął, że w przedmiotowym osadniku dochodzi do "gromadzenia" i w związku z tym, dlaczego podstawowym parametrem technicznym tegoż osadnika jest "pojemność". Organ nie wypowiedział się również, dlaczego wskazywaną przez skarżącą spółkę "wodę brudną" kwalifikuje jako "materiały w postaci ciekłej". Wreszcie, zabrakło również w stanowisku organu wypowiedzi, jakie działania, prace budowlane świadczą o tym, że ów osadnik wód brudnych został wzniesiony w wyniku robót budowlanych. Należy stwierdzić, że organ odniósł się do stanu faktycznego opisanego przez wnioskującą spółkę jedynie a contrario, wywodząc wnioski w zakresie funkcji obiektu oraz jego podstawowych parametrów w sposób odmienny niż zostało to wskazane we wniosku. W takiej sytuacji konieczne jest przeprowadzenie wykładni przepisów prawa, która w ocenie organu uzasadni, że wybrane okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka wykładnia nie została przez organ interpretacyjny zaprezentowana. Nadto, wywody Burmistrza na temat wzniesienia obiektu w wyniku robót budowlanych nie mogą ograniczać się do stwierdzenia o braku wątpliwości organu co do zakresu tego pojęcia. Rekonstrukcja znaczenia tego pojęcia, powołanego w treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., powinna zostać poprzedzona analizą przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2b u.p.o.l. zawierającego definicję legalną pojęcia robót budowlanych, a także odpowiednich przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418; dalej: "P.b."), do których ten przepis odsyła. Za niewystarczające – z punktu widzenia zasady zaufania oraz wymogów treściowych interpretacji podatkowej indywidualnej z art. 14c O.p. – należy uznać powołanie się wyłącznie na orzecznictwo NSA wydane w poprzednim stanie prawnym. Organ podatkowy powinien dokonać samodzielnej analizy przepisów prawa stanowiących przedmiot interpretacji indywidualnej, chociaż oczywiście wykładnia sądów administracyjnych może w tym zakresie stanowić istotny drogowskaz. Niezależnie od tego, za szczególnie istotne naruszenie art. 14c § 1 i § 2 O.p., art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h o.p. należy jednak wskazać fakt, że organ nie wskazał, na podstawie jakich okoliczności faktycznych powziął przekonanie o wzniesieniu obiektu spółki w wyniku robót budowlanych. W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli w toku rozstrzygania sprawy wywołanej przedmiotowym wnioskiem skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, organ powziął wątpliwość co do istotnych okoliczności stanu faktycznego w sprawie, takich jak elementy, z których składa się osadnik wód brudnych spółki, funkcje pełnione przez ten obiekt, w tym mechanizm i czas trwania procesu wymiany wód w osadniku, czy też prace, jakie zostały wykonane celem budowy osadnika w obecnym miejscu przeznaczenia (w tym czy wykonano je na podstawie projektu budowlanego i uzyskanego pozwolenia na budowę), organ miał możliwość wezwania wnioskodawcy do przedstawienia stosownych wyjaśnień, na podstawie art. 169 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Takich działań organ zaniechał, a mimo to rozstrzygająco w kontekście definicji budowli określonej w art. 1a ust.; 1 pkt 2 u.p.o.p. wypowiedział się co do wzniesienia przedmiotowego osadnika wód brudnych w wyniku robót budowlanych. O brakach uzasadnienia zaskarżonej interpretacji świadczy także fakt, że organ nie odniósł się kompleksowo do twierdzeń wnioskodawcy dotyczących treści zacytowanej we wniosku uchwały NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle nie powinny podlegać obiekty ziemne, w tym sztuczne jeziora czy ziemne zbiorniki retencyjne. Burmistrz nie wskazał powodów, dla których, w ocenie organu, na gruncie znowelizowanej treści przepisów u.p.o.l. obiekty ziemne powinny zostać uznane za budowle. W ten sposób, zaskarżona interpretacja nie pełni funkcji wyjaśniającej względem wnioskodawcy, nie podając powodów uznania jego stanowiska za nieprawidłowe. Przy ponownej ocenie stanowiska zawartego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji organ jest obowiązany uwzględnić wszystkie elementy stanu faktycznego opisanego we wniosku i - po jego ewentualnym uzupełnieniu na wezwanie organu (art. 14h w zw. z art. 169 O.p.) - ocenę stanowiska skarżącej spółki poprzez powołanie przepisów prawa mających zastosowanie do opisanego stanu faktycznego i problemu zawartego w zadanym pytaniu, a także przeprowadzić wykładnię tych przepisów. Organ uwzględniając stanowisko judykatury winien powoływać wyłącznie te orzeczenia, które zapadły w podobnym stanie faktycznym i tym samym stanie prawnym. Odnosząc się do twierdzeń organu wyrażonych w odpowiedzi na skargę należy wskazać na prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że interpretacja indywidualna co do zasady realizuje dwie podstawowe funkcje - informacyjną oraz gwarancyjną. Wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku (funkcja informacyjna), jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi (funkcja gwarancyjna). Zainteresowany oczekuje zatem, że poprzez wydanie pozytywnej interpretacji jego sytuacja prawna będzie chroniona i zastosowanie się do niej, na warunkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej, nie będzie mu szkodzić (zob. np. wyroki NSA: z 10 września 2021 r., sygn. akt I FSK 1451/18 i I FSK 407/19; z 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II FSK 118/19). Sąd uznał, że ze względu na stwierdzone naruszenia przez organ przepisów postępowania, odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego byłoby przedwczesne. Na gruncie art. 1 § 1 P.u.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy administracyjne kontrolują zatem działanie administracji publicznej, nie zaś "zastępują" organy w sprawowaniu jej zadań, do których niewątpliwie należy wydawanie interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Sąd naruszyłby swoje kompetencje i zamiast skontrolować działanie organu, dokonałby zamiast niego czynności - sporządzenia uzasadnienia prawnego zaskarżonej interpretacji, czym wykroczyłby poza przyznaną mu ustrojowo kognicję, naruszając wyżej wskazane przepisy (por. wyroki NSA z: 25 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2210/10; 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1388/15; 13 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1230/17; 10 sierpnia 2021 r., sygn. akt II FSK 565/21; 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1561/20). Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z 22 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1067/09, sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżonych braków tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 79/250). Podkreślić należy, że za zagadnienie materialnoprawne należy uznać kwestię odniesienia się bądź nie poz. 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. wyłącznie do obiektów, na tle których w stanie prawnym sprzed nowelizacji powstały wątpliwości co do ich zaliczenia, który to argument podnosi skarżąca w uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa procesowego. Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że błędne jest stanowisko organu, jakoby zmiany wprowadzone do u.p.o.l. ustawą z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej nie powodowało zmian w zakresie opodatkowania obiektów budowlanych. Niezależnie od braku zmian w treści art. 2 u.p.o.l., pojęcie "obiekty budowlane" w rozumieniu u.p.o.l. należy interpretować zgodnie ze znowelizowaną definicją tych obiektów, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. Oznacza to, że przy identyfikacji obiektów budowlanych w rozumieniu u.p.o.l. należy odwoływać się do definicji tego pojęcia zamieszczonych w ustawie podatkowej, a nie - jak zgodnie z dotychczasowym brzmieniem przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.– do przepisów P.b. Mając wszystko to na względzie Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (pkt I wyroku). Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 i 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które to koszty składają się uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).