II SA/Po 374/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2016 r. Nr [...]w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] 2016 r. nr [...], II. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2015 r. nr [...] oraz postanowienie Wójta Gminy Przykona z dnia [...] 2015 r. nr [...] III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...], Wójt Gminy P. udzielił zezwolenia na wycinkę drzew na działce [...], będącej własnością A. J.. Pismem 23 marca 2015 r. M. K. wniósł do Wójta Gminy P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] 2012 r. nr [...] W kolejnym piśmie z 1 kwietnia 2015 r. wnioskodawca wskazał, iż powodem wystąpienia o wznowienie postępowania był fakt, iż bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją. W piśmie z 27 kwietnia 2015 r. M. K. sprecyzował, iż jego wniosek z 23 marca 2015 r. dotyczy decyzji Wójta Gminy P. z [...] 2012 r., nr [...], w sprawie zezwolenia na wycinkę drzew. Zdaniem wnioskodawcy prawo do wznowienia postępowania przysługuje mu zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2014 r. oraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 26 lutego 2015 r. Postanowieniem z 4 maja 2015 r. nr [...] Wójt Gminy P. wznowił, na wniosek M. K., postępowanie administracyjne zakończone decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w sprawie wycinki drzew. Decyzją z 10 lipca 2015 r. o nr [...], Wójt Gminy P. odmówił uchylenia ww. decyzji z [...] 2012 r. o nr [...] w sprawie wycinki drzew dokonanej na nieruchomości nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania M. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 września 2015 r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji wskazując, iż organ ten powinien przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia granicy pomiędzy działkami [...] i [...], ewentualnego istnienia rowu odwadniającego oraz jego położenia oraz miejsc gdzie rosły wycięte olchy, których współwłaścicielem mógł być M. K.. W dniu [...] 2016 r. Wójt Gminy P. wydał, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015r., poz. 1651 ze zm.) oraz art. 104 §1, art. 107, art. 145 §1 pkt. 4, 151 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), decyzję nr [...], którą odmówił uchylenia decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] 2012 r. w sprawie wycinki drzew dokonanej na nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości B. D., gm. P.. W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż istotne dla rozstrzygnięcia wznowionego postępowania jest ustalenie lokalizacji drzew, których dotyczył decyzja z [...] 2012 r. względem granicy działek [...] w B. . Wójt Gminy P. wskazał dalej, iż w tym celu dopuścił dowód z opinii biegłego geodety z dnia 19 listopada 2015 r. Na wykonanej przez biegłego mapie (w skali 1:100) oznaczono miejsca, w których rosły drzewa wskazane przez M. K., tj. na działce nr [...] w odległości 0,53m od granicy działek oraz miejsca wskazane przez Pana A. J. na działce nr [...] w odległości 1,55-1,60m od granicy działki. Ze sporządzonej opinii wynika, że wskazane przez obie strony miejsca rosnących drzew znajdują się na działce [...], będącej własnością A. J.. Organ dał wiarę opinii biegłego geodety. Stwierdził , iż zwarte w niej oraz w odpowiedzią na uwagi wniesione przez M. K., wyjaśnienia są przekonujące, spójne z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, w szczególności z zeznaniami poprzedniego właściciela nieruchomości o nr [...] - H. Ś., oraz stanowiskiem strony - A. J.. W tej sytuacji organ uznał, iż wyrazem ustalenia, że podanie o wznowienie wniósł podmiot niebędący stroną, będzie decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji (zatytułowanym jako zażalenie) M. K. zakwestionował ustalenia dokonane przez biegłego geodetę. Zdaniem strony przy sporządzaniu tej opinii biegły zastosował niewłaściwy przepis wykonawczy oraz przyjął, że ustalona przez niego granica ewidencyjna jest jednocześnie granicą według ostatniego stanu spokojnego posiadania z 1960 r. , ale tego w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Zgodnie ze zleceniem organu I instancji powinien był określić stan istniejący współcześnie. Odwołujący podniósł także, iż wskazał dwie instytucje, które są w posiadaniu map ewidencyjnych, na których granic ewidencyjnych jest inny niż ustalony przez biegłego geodetę, jest on natomiast zgodny ze stanem faktycznym, czyli granicą istniejąca w chwili obecnej. Ponadto mapy ewidencyjne wydane przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Tureckiego będące w posiadaniu skarżącego nie potwierdzają ustaleń biegłego. Decyzją z dnia 1 marca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z [...] 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w sytuacji, gdy nieruchomość na której rosną drzewa i krzewy objęte stosownym wnioskiem o ich usunięcie jest przedmiotem współwłasności, to stronami postępowania powinni być wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Zarówno właścicielowi jak i współwłaścicielom przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. w toczącym się postępowaniu. Zgodnie z postanowieniami art. 154 § 1 Kodeksu cywilnego domniemywa się, że m.in. drzewa i krzewy rosnące na granicy służą do wspólnego użytku sąsiadów. Tym samym, z punktu widzenia postępowań w sprawie zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów oznacza to, że wszyscy sąsiedzi, pomiędzy którymi rośnie drzewo lub krzew, będą stronami postępowania. Dalej Kolegium zauważyło, iż organ I instancji starał się podjąć niezbędne kroki w celu ustalenia przebiegu granicy, a tym samym ustalenia, czy w rzeczywistości M. K. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym wydania zgody na wycinkę drzew. Organ odwoławczy zauważył jednak, iż granica pomiędzy stronami niniejszego postępowania jest sporna, a w postępowaniu o wznowienie postępowania organ administracji nie może rozstrzygać sporów o tytuł własności do określonego gruntu. Decyzje organów wydane w sprawie nie przesądzają w żaden sposób komu przysługuje prawo własności spornych drzew, stwierdzają jedynie, że z dowodów zgromadzonych w sprawie należało wywnioskować, iż posadowione są one przy granicy. Stan ten może zmienić jedynie postępowanie rozgraniczeniowe rozwiązujące w sposób definitywny spory sąsiedzkie o własność gruntu. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, w toku kontynuowanego postępowania, prowadzący postępowanie organ I instancji powinien wezwać strony do przeprowadzenia administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego dla ustalenia przebiegu granicy pomiędzy spornymi nieruchomościami. W przeciwnym razie wobec braku możliwości ustalenia właściciela gruntu na którym rosną drzewa, decyzja organu I instancji odmawiająca uchylenia decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] 2012 r. byłaby zasadna. Dopiero powstałe w wyniku postępowania rozgraniczeniowego dokumenty prawne (ugoda, decyzja administracyjna, postanowienie sądu) mogą stać się podstawą do ustalenia bezspornego stanu faktycznego i prawnego uprawniającego do skutecznego ubiegania się o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew. Zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie M. K. powinien dążyć do przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Natomiast w sytuacji gdy strony nie wyraziłyby woli przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego organ I instancji, zobowiązany będzie do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych (również na podstawie opinii biegłego geodety), w tym do oceny na terenie czyjej nieruchomości tj. M. K., czy A. Ś. znajdowały się sporne drzewa. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. K. podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu, dotyczące ustalenia przez biegłego geodetę przebiegu granicy między działkami [...] i [...], twierdząc iż opinia ta został sporządzona z licznymi błędami i jest fałszywa, a przedmiotowe drzewa rosły w granicy tych działek. Zdaniem strony granica nie jest sporna, a jej przebieg potwierdzili świadkowie. Organ odwoławczy powiela jedynie błędy organu I instancji. Przebieg granicy nie uległ zmianie. Za niedorzeczne uznał zalecenie Kolegium, aby przeprowadzić postępowanie rozgraniczeniowe mimo istnienia granicy. Według skarżącego organ I instancji winien odsunąć od prowadzenia sprawy J. C., która przyczyniła się do nierzetelnego prowadzenia sprawy. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji W piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2016 r. M. K. podtrzymał swoją skargę wskazując na dokumenty i zeznania świadków potwierdzających rzeczywisty przebieg granicy między działkami [...] i [...]. Zdaniem strony organ wydający zezwolenie na wycinkę drzew nie miał wiedzy dotyczącej ich rzeczywistej lokalizacji, zatem cała wycinka drzew była nielegalna i nie dotyczy to tylko wycinki drzew położonych w granicy z działką [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Skarga zasługiwała na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesiono. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W ramach sprawowanej kontroli Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 marca 2016 r., uchylająca decyzję Wójta Gminy P. z [...] 2016 r. wydaną po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy P. z [...] 2012 r. o sygn. [...] w sprawie zezwolenia na wycinkę drzew. Przesłanki wznowienie postępowania oraz tryb tego nadzwyczajnego postępowania został uregulowany w Rozdziale 12, działu II ustawy z 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - dalej: K.p.a. Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy P. wydał w dniu 4 maja 2015 r. postanowienie o wznowieniu postępowania na wniosek M. K., nie precyzując przyczyny (przesłanki) jego wznowienia. Dopiero w decyzji z dnia 10 lipca 2015 r. i następnie w decyzji [...] 2016 r. organ ten wskazał, iż przesłanką wznowienia był brak udziału strony, bez jej winy, w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] 2012 r. (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). W tym miejscu zaznaczyć należy, iż organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, to znaczy może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r., II OSK [...] oraz z 23 stycznia 2014 r., II OSK [...] – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ M. K. wyraźnie określił w swoim piśmie z dnia 1 kwietnia 2015 r., iż domaga się wznowienia postępowania z uwagi, iż nie brał, bez swojej winy, udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] 2012 r. o wycince drzew, uznać należy, że granice (zakres) wznowieniowego postępowania został jednoznacznie określone przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przepis art. 148 § 2 K.p.a. określa, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12,; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r., I SA/Wa 2014/12 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak zaś ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., II OSK 2721/13 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi bowiem na szczególny charakter instytucji wznowienia postępowania, ustalenia organu administracji publicznej dotyczące zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania muszą być jednoznaczne. Podkreślić też należy, iż zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Jednakże wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wójt Gminy P. w żaden sposób nie ustalił i nie wypowiedział się, czy podanie M. K. z dnia 23 marca 2015r. (sprecyzowane pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r.) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z [...] 2012 r., zostało wniesione w ustawowym terminie. Nie uczynił tego na etapie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania jak też na etapie wydania decyzji. Ustaleń tych nie poczynił także organ II instancji. Zauważyć należy, że skarżący we wniosku z dnia 30 sierpnia 2012 r. ograniczył się do nieprecyzyjnego wskazania, iż swoje żądanie motywuje treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zgodnie z którym mógł on wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] 2012 r. Tymczasem zważyć należy, iż w wyroku tym Sąd jedynie wyjaśnił, iż argumenty przytaczane przez skarżącego M. K. miałyby znaczenie w sprawie wznowieniowej. Sąd natomiast nie wypowiadał się, czy ewentualny wniosek o wznowienie postępowania mógłby odnieść skutek. Mając zatem tak sformułowany wniosek o wznowienie postępowania, Wójt Gminy P. zobowiązany był ustalić, czy wnioskodawca zachował termin, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zachowanie terminu miesięcznego, o jakim mowa w tych przepisach powinno być wykazane przez stronę, a jej twierdzenia i przedstawione dowody podlegają weryfikacji przez organ, który obowiązany jest z urzędu badać jego dochowanie. Zaznaczyć trzeba, iż dla ustalenia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotne znaczenie ma odkodowanie zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji". Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z kolei bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (por. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1296/09 – oraz z 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 2407/10 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż wynikający z art. 148 § 2 k.p.a. termin nie został przez skarżącego zachowany. Za powyższym stwierdzeniem przemawia treść pisma M. K. z 17 września 2013 r., adresowanego do Wójta Gminy P., z którego wynika, iż już najpóźniej w tym dniu posiadał wiedzę o wydaniu przez ten organ decyzji z [...] 2012 r. o nr [...] oraz o tym, iż jej przedmiotem był zgoda na wycięcie drzew przez A. J.. Natomiast w dniu 25 września 2013 r. doręczono mu kserokopię tej decyzji (karty nr 45 i 50 akt administracyjnych). Przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 23 marca 2015 r. Powyższe oznacza, iż żądanie M. K. o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie miesięcznego terminu, liczonego od momentu, gdy dowiedział się o ostatecznej decyzji w sposób pozwalający na jej identyfikację i treść, tj. najpóźniej od dnia 25 września 2013 r. Tym samym uznać należało, iż postanowienie z dnia 4 maja 2015 r. ( nr [...]) a także wszystkie wydane po nim decyzje organów obu instancji – decyzje Wójta Gminy P. z [...] 2016 r. i [...] 2015 r. oraz decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2016 r. i [...] 2015 r., zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż termin, o których mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. jest terminem prekluzyjnym, co oznacza, iż w razie uchybienia mu może być przywrócony na ogólnych zasadach z art. 58 K.p.a. Orzeka o tym organ właściwy do wznowienia postępowania. Z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby M. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu od wniesienia żądania wznowienia postępowania. Mając na względzie, że kwestia terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania rozstrzyga, czy postępowanie należało wznowić, czy odmówić jego wznowienia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z [...] 2016 r. o nr [...], a także uchylił pozostającą w obiegu prawnym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. o nr [...] oraz postanowienie Wójta Gminy P. z dnia 4 maja 2015 r. o nr [...] Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien zbadać, czy podanie M. K. o wznowienie złożono w terminie, mając na uwadze związanie oceną prawną i wytycznymi co do dalszego postępowania sformułowanymi w niniejszym uzasadnieniu wyroku (art. 153 P.p.s.a.). Zaznaczyć należy, iż niniejszy wyrok i ocena prawna zaprezentowana w uzasadnieniu nie stoi w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2014 r. o sygn. akt II SA/Po 430/14. W orzeczeniu tym, dotyczącym postępowania w sprawie nielegalnej wycinki drzew na działce nr [...] w . [...], gm. P., Sąd wskazał, iż jeżeli zdaniem M. K. został on bez własnej winy pozbawiony możności udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] 2012 r., to może on wystąpić z wnioskiem do tegoż organu o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianą decyzją. W wyroku tym Sąd pouczył skarżącego o możliwości wystąpienia o wznowienie postępowania, jednakże w żaden sposób nie przesadził, iż postępowanie to powinno zostać wznowione bez badania, czy zachowane zostały terminy określone w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Sąd ten nie wskazał też, aby jakiekolwiek wcześniejsze pismo (wystąpienie) M. K. mogło zostać uznane za żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] 2012 r. Innymi słowy, ww. orzeczenie Sądu z 19 września 2014 r. w żaden sposób nie zwalniało organu od badania, czy wniosek M. K. z 23 marca 2015 r. został złożony z zachowaniem terminu z art. 148 § 2 K.p.a., ani też nie dawało gwarancji skarżącemu, iż postępowanie wznowieniowe zostanie skuteczne wszczęte i przeprowadzone. Kończąc wyjaśnić należy, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może odnieść się do zarzutów skargi dotyczących merytorycznych rozstrzygnięć organów obu instancji zapadłych po wznowieniu postępowania, bowiem zakwestionowanie skuteczności wszczęcia postępowania wznowieniowego uniemożliwia merytoryczną ocenę decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 151 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] 2016 r. nr [...], jak również, zgodnie z art. 135 P.p.s.a., pozostałe pozostające w obrocie prawnym decyzje wydane w granicach sprawy oraz postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] 2015 r. nr [...] (pkt I i II sentencji wyroku). O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku.