II SA/Po 465/15

Dnia 28 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 roku sprawy ze skargi A. K. i K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 roku Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi A. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...] zł ([...]), w tym [...]zł ([...]) tytułem podatku od towarów i usług. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 24.01.2013 r. przeprowadził kontrolę nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina S. (dz. nr ewid. gruntów [...]), w trakcie której ustalił, że na ww. działce Inwestor tj. Państwo A. i K. K. zrealizowali budynek gospodarczy o wymiarach w rzucie ok. [...] m², ww. nie dysponują decyzją o pozwoleniu na budowę, a także nie dokonali zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowłanej. Ponadto organ ustalił, iż na ww. działce Państwo A. i K. K. wykonali zbiornik wodny o powierzchni ponad [...] m². Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 25.01.2013 r., zwrócił się do Starostwa Powiatowego z prośbą o udzielenie informacji, czy w rejestrach Starostwa znajdują się zapisy o uzyskanych pozwoleniach na budowę obiektów budowlanych lub przyjętych zgłoszeniach zamiaru przystąpienia do robót budowlanych wykonywanych w okresie od 01.01.2000 r. do 31.12.2012 r. na działce nr [...]położonej w miejscowości K., gm. S. W odpowiedzi na powyższe Starostwo Powiatowe pismem z dnia 28.02.2013 r. znak: [...] poinformowało, że w archiwach tegoż urzędu brak informacji by, dla działki nr [...] wydane były decyzję o pozwoleniu na budowę oraz brak informacji, że Inwestorzy dokonali skutecznego zgłoszenia w ww. organie. W dniu 05.03.2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pobudowania obiektu budowlanego – budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości K., gm. S., o powierzchni ponad [...] m², bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] 06.2013 r. wydał postanowienie nr [...], którym "wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości K., gm. S.e oraz nałożył obowiązek przedłożenia szeregu dokumentów szczegółowo opisanych w sentencji tegoż postanowienia. Kolejno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po uprzednim zawiadomieniu o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów (art. 10 § 1 K.p.a.), w dniu [...]11.2013r., wydal decyzję, którą nakazał Państwu A. i K. K. rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości K., gm. S, o powierzchni [...] m². Powyższa decyzja w wyniku wniesienia odwołania przez Państwa A. i K. K., decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 03.2014 r. została w całości uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodnie ze zleceniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w dniu 24 kwietnia 2014r. przeprowadził kontrolę na nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina S. dz. nr ewid. gruntów [...], w trakcie której ustalił, że przedmiotowy obiekt wykonany jest w konstrukcji częściowi murowanej oraz drewnianej, szkieletowej z wypełnieniem z wełny, panele PCV od zewnątrz oraz sklejki. Wewnątrz budynku pod linoleum znajduje się posadzka betonowy i częściowo ułożone płytki gresowe. Po wykonaniu odkrywek organ powiatowy ustalił, że wykonano płyty betonowe, do których przymocowany jest szkielet drewniany obiektu budowlanego. Na wezwanie właściciele obiektu wyjaśnili, że obiekt został wykonany przez T. R. około roku 2000 i nie pełni żadnej funkcji. Następnie inspektor powiatowy dodatkowo wskazał, że przedmiotowy budynek został wybudowany na płycie fundamentowej, betonowej, pełni funkcję obiektu gospodarczo-letniskowego, obecnie jest nie użytkowany, pobudowany około 2000r. prze ówczesnego użytkownika działki. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...]10.2014 r. na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r. poz. 1409) wydał decyzję nr [...], którą nakazał Państwu A. i K. K. rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku gospodarczego-letniskowego o powierzchni zabudowy [...] m², na działce nr [...] w miejscowości K., gm. S., pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ argumentował, że wszczął postępowanie w sprawie pobudowania bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego - budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości K., gm. S., o powierzchni [...] m². Właściciele działki zostali wezwani do przedłożenia wymaganych dokumentów, opisanych w postanowieniu z [...] kwietnia 2013r., czego jednak nie wykonali. Organ stwierdził, że zebrany materiał dowodowy potwierdził fakt samowoli budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego –letniskowego na działce nr [...] w miejscowości K., gm. S., o powierzchni zabudowy [...] m². Budowa budynku o powierzchni przekraczającej 25 m² wymaga zawsze pozwolenia na budowę, bez względu na funkcję gospodarczą, letniskową, czy mieszkalną. Właściciele działki w toku postępowania nie przedłożyli żadnych dokumentów pozwalających na legalizację zaistniałej samowoli budowlanej. Z tego względu organ na podstawie art. 48 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązany był do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku. Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji w terminie ustawowym wnieśli Państwo A. i K. K. Odwołujący się zarzucili naruszenie przepisów postępowania art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a., braki w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie przepisów materialnych art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2015r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2014r. Organ II instancji w oparciu o akta sprawy wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątek od tej zasady przewidują art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, które dla wymienionych w nich robót oraz obiektów wyłączają obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na rzecz obowiązku dokonania zgłoszenia. Przedmiotowy obiekt budowlany - z uwagi na funkcję określony przez organ powiatowy jako budynek gospodarczo-letniskowy - jak wynika z akt sprawy organu powiatowego ma powierzchnię zabudowy przekraczającą 25 m2, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, zatem przedmiotowy obiekt budowlany wymagał decyzji o pozwoleniu na budowę, którą Państwo A. i K. K. nie dysponują. W przypadku gdy budowa obiektu budowlanego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a inwestor takiej decyzji nie uzyskał zastosowanie mają przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ powiatowy wdrożył prawidłową procedurą legalizacyjną opartą na treści art. 48 ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 48 ust. 2 prawa budowlanego, jeżeli budowa, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i zgodnie z art. 48 ust 3 ustawy Prawo budowlane, nakłada na inwestora, właściciela lub zarządcę obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie, określonych zaświadczeń i dokumentów w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. W przypadku gdy zobowiązany z nałożonego obowiązku nie wywiąże się, zgodnie z art. 48 ust. 4, zastosowanie mają przepisy art. 48 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którymi organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie obowiązek rozbiórki został nałożony na Państwa A. i K. K., z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w postanowieniu nr [...]z dnia [...]04.2013 r. W postanowieniu tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, a także zobowiązał Państwa A. i K. K. do przedłożenia: a) ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albo zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości K., gmina S. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego b) 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniami o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, c) oświadczenia o posiadanym prawnie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Termin na przedłożenie wskazanych dokumentów został określony na 90 dni. Na marginesie WINB zauważył (mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych), że w postanowieniu z dnia [...].04.2013r. PINB nieprecyzyjnie określił obowiązek nakazując przedłożenie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niemniej fakt ten pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, skoro obowiązek został nałożony zgodnie z brzmieniem przepisu art. 48 ust. 2 Prawa Budowlanego. Należy bowiem wskazać, iż zobowiązani przedłożyli kopię decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 01.2007 r. znak: [...], ustalającej na rzecz Pana K. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego, na dz. nr [...], położonej w miejscowości K., gm. S. Jednakże zobowiązani nie przedłożyli pozostałej dokumentacji nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]04.2013. PINB nałożył na Państwa A. i K. K. obowiązek dostarczenia również 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniami o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, a także oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co prawda do sporządzenia prawidłowego projektu budowlanego potrzebna jest wspomniana decyzja o warunkach zabudowy, jednakże organ podkreślił, iż Państwo A. i K. K. nie przedłożyli (poza decyzją Wójta o warunkach zabudowy z dnia 10.01.2007 r.) pozostałych spośród wymaganych dokumentów, w tym oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego złożenie nie wymaga od skarżących spełnienia żadnych dodatkowych warunków ani podjęcia dodatkowych działań. Skarżący nie wykazali podjęcia jakiekolwiek działania mającego na celu realizację nałożonych na nich obowiązków. Przewidziana w art. 48 § 2 i 3 Prawa budowlanego możliwość następczej legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem. Jego realizacja uzależniona jest od spełnienia przez podmiot, który dopuścił się samowoli budowlanej, obowiązków nałożonych przez właściwy organ. Natomiast ich niespełnienie w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 48 § 4 w zw. z art. 48 § 1 ustawy, skutkuje wydaniem przez organ decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. A zatem w przypadku stwierdzenia takich okoliczności, wydanie zaskarżonej decyzji jest wynikającym z ustawy obowiązkiem organu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżących organ powiatowy w sposób wyczerpujący wyjaśnił i uzasadnił, że przedmiotowy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, a także w oparciu o prawidłowe przepisy przeprowadził procedurę legalizacyjną tj. art. 48 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że PINB podjął wszelkie niezbędne kroki do ustalenia stanu faktycznego, zatem nie można zgodzić się z zarzutem przeprowadzenia w sposób niewyczerpujący postępowania dowodowego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że "nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony" - tak NSA w wyroku z dnia 20.05.1998r., sygn. I SA/Ka 1605/96 (CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego nastąpiła po 1995 roku. Ponadto jak wnika z odwołania skarżących, pełnomocnik ww. przyznaje, iż Inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr [...] w miejscowości K., gmina S. był T. R. oraz kwestionuje fakt nałożenia przez organ powiatowy zaskarżoną decyzją obowiązku dokonania rozbiórki na Państwa A. i K. K. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wydawanym w oparciu o art. 52 ustawy Prawo budowlane, pojawiały się dwie odmienne koncepcje. Według jednej z nich, nieuzasadnione jest nakładanie obowiązków na właściciela niebędącego inwestorem, przy czym nałożenie obowiązku na inwestora nieposiadającego tytułu prawnego do obiektu budowlanego nie czyni decyzji niewykonalną. Jednakże w ostatnim czasie, coraz częściej dopuszczalność nałożenia nakazu na inwestora, sądy administracyjne obwarowują dodatkowym tytułem posiadania przez niego tytułu prawnego do obiektu budowlanego/nieruchomości. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 15.05.2012r. (sygn. akt II OSK 338/11), " wymieniony przepis [tj. art. 52 Prawa Budowlanego - przyp. WWINB] nie wskazuje przy tym kolejności, w jakiej są obciążone wymienionymi obowiązkami podmioty wskazane tym przepisem. Natomiast w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został trafny pogląd, że w pierwszej kolejności obowiązkami takimi powinien być obciążony inwestor, jednakże pod warunkiem że posiada on w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu (por. wyroki NSA z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 522/06, Lex nr 339391 i z dnia 6 marca 2008 r" II OSK 158/07, Lex nr 468723)". Podobne stanowisko zajął również WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 15.10.2008r. (sygn. akt II SA/Po 109/08) oraz w wyroku z dnia 29.04.2009r. (sygn. akt II SA/Po 1009/08), w którym wskazano: ,,w pierwszej kolejności obowiązek dokonania rozbiórki na własny koszt ciąży na inwestorze mającym tytuł prawny do obiektu, a w przypadku braku takiego podmiotu adresatem decyzji może być właściciel lub działający w jego imieniu zarządca (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 562)". Jak to wynika z akt sprawy M. K. twierdzi, że wszelkie koszty związane z budową i rozbudową przedmiotowego obiektu ponosił K. K. - co oznacza że był on inwestorem, natomiast A. i K. K. konsekwentnie twierdzą, że inwestorem tych robót był T. R. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skoro z jednej strony członkowie rodziny prezentują odmienne, wzajem sprzeczne stanowiska i z tego względu, nie można jednoznacznie ustalić inwestora, a z drugiej strony nawet gdyby przyjąć, że inwestorem był Pan T. R. to nie posiada on już tytułu prawnego do nieruchomości, a właścicielami działki, na której mieści się przedmiotowy obiekt są Państwo A. i K. K., to w ocenie WINB nałożenie obowiązku na właściciela działki jest prawidłowe. Kwestie związane z samowolnym posadowieniem obiektu na jego gruncie przez osoby trzecie, czy też byłych właścicieli nieruchomości są zagadnieniem cywilnym i pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli Państwo A. i K. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 15 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na wydaniu przez organ drugiej instancji merytorycznej decyzji w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego w sprawie, czym naruszył art. 7 i art. 77 K.p.a. 2. art. 89 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej pomimo takiego obowiązku skutkiem czego stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo ustalony, 3. art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez: a) niewyjaśnienie daty powstania obiektu dowolnie przyjętej nazwy budynku gospodarczo-letniskowego, dowolnie i arbitralnie przyjmując, że powstał on po 06.06 2000r. Podczas, gdy z oświadczenia M. K. z 23.09.2014r. wynika, ze część obiektu zostało dobudowana przez niego osobiście w 2007r. b) rażąco dowolne, nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym uznanie przez organ II instancji, że prawidłowo zakwalifikowano obiekt pełniący funkcję letniskowo-gospodarczą podczas, gdy w obiekcie nie ma wody, prądu, gazu, ogrzewania, toalety, łazienki, ściany obiektu składają się z cienkiej oleiny a sama konstrukcja przymocowana jest do podłoża giętkim i cienkim drutem, a nadto skarżący oświadczyli, że w żaden sposób obiektu nie użytkują, tym samym w żadnym razie nie można przypisać obiektowi funkcji letniskowej połączonej z możliwością czasowego zamieszkiwania, c) niewyjaśnienie na jakiej podstawie organ uznał, że obiekt jest trwale związany z gruntem, gdy z protokołu kontroli wynika, że jest to szkielet drewniany posadowiony na płycie betonowej, z dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez skarżącego wynika, że jest przymocowany do starych słupów telefonicznych, d) błędne przyjęcie, że przeprowadzono prawidłową procedurę legalizacyjną, podczas gdy postanowienie z 22 kwietnia 2013r. dotyczyło budynku gospodarczego, nie zaś gospodarczo-letniskowego, wymagana jest bowiem prawidłowa kwalifikacja funkcji obiektu, czego organ zaniechał, e) dowolne i błędne przyjęcie, że skarżący nie współdziałali przy zebraniu materiału dowodowego mającego na celu ustalenie stanu faktycznego, podczas, gdy skarżący przedkładali kilkakrotnie pisemne oświadczenia, zastrzeżenia wraz z dokumentacją fotograficzną do protokołu kontroli z 24.04.2014r., odbierając w grudniu 2014r. oświadczenie od J.K., uzyskali oświadczenia bura nieruchomości AONI z siedzibą w [...] o tym, iż zamieszczone ogłoszenie przedłożone przez składającą donos E. M. K. do protokołu z dnia 21.03.2014 r. dotyczące rzekomej sprzedaży działki [...] w miejscowości K. gmina S. jest w rzeczywistości fałszywe, składając do organów ścigania oświadczenia o podrobionym dokumencie, f) niedokonanie wykładni pojęcia budynek gospodarczo-letniskowy i tym samym błędne przyjęcie, że obiekt jest budynkiem, g) nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia 27.12.2014 r., wnioskowanych dowodów oraz dodatkowych dokumentów załączonych do odwołania szerzej omówionych w uzasadnieniu skargi, h) nieustosunkowanie się do wszystkich dowodów zebranych w sprawie szerzej omówionych w uzasadnieniu skargi, i) niewyjaśnienie, czy T. R. inwestor wszelkich prac na działce [...] posiada jakikolwiek tytuł prawny do działki i dowolne przyjęcie, iż takiego tytułu nie posiada, j) nieustalenie wszystkich właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z działką [...] w miejscowości K. gmina S. i nie przesłuchanie ich oraz inwestora T. R. w charakterze świadków na okoliczność powstania obiektu jako osób, które powinny posiadać wiedzę na temat genezy powstania budynku na działce [...] oraz nie poinformowanie ich przez organ o toczącym się postępowaniu mającym przecież wpływ na ich prawa i obowiązki. k) prowadzenie postępowania z pominięciem ustalenia stron postępowania oraz nieustalenie interesu prawnego E. M. K. oraz M. K. do występowania w charakterze stron w sprawie, I) niewyjaśnienie, jaka cześć obiektu i o jakim charakterze powstała ok. 2000 r., a jaka jak twierdzi M. K. w oświadczeniu z dnia 23.09.2014 r. i o jakim charakterze i funkcji powstała po 2007 r. i tym samym dowolne całkowite pominięcie i niewyjaśnienie tak istotnych informacji zawartych w niniejszym oświadczeniu, ł) wydanie decyzji mimo niewykonania przez PINB zaleceń WINB zawartych w decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i nieustalenie w sposób precyzyjny, czy obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania jest trwale związany z gruntem, jaką pełni funkcję, i jakim okresie powstał oraz kto był jego inwestorem, a w szczególności pominięcie, iż organ pierwszej instancji nie udał się mimo niewyjaśnienia powyższych okoliczności po dacie 02 września 2014 r., (tj. po uchyleniu decyzji i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania) do miejsca posadowienia obiektu i nie sprawdził i nie ustalił dokładnego sposobu rzekomego połączenia z gruntem szkieletu drewnianego, nie ustalił funkcji obiektu, podłączenia do mediów, nie ustalił jaka część obiektu powstała w 2000 r. a jaka jak twierdzi M.K. w oświadczeniu z dnia 23.09.2014 r. po 2007 r. Tym samym decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o te same dowody znajdujące się w aktach tylko inaczej dowolnie ocenione, co całkowicie zignorował organ drugiej instancji, m) niewyjaśnienie czy obiekt będący przedmiotem postępowania znajduje się w ogóle na terenie działki nr [...] w miejscowości K. gmina S. w sytuacji, gdy z pisma K. K. z dnia 20.08.2014 r. oraz załączonego do niego załącznika pisma Kierownika Posterunku Policji z dnia 20.01.2014 r. wynika, iż granice działki są sporne i nieustalone, n) pominięcie okoliczności, że organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zaniedbał wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy przez co nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a uzasadniając swoją decyzję nie podał stronie przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wskazanym przez stronę skarżącą dowodom i okolicznością, o) błędnym i dowolnym przyjęciu w stanie faktycznym, iż w toku postępowania do organu pierwszej instancji wpłynęły oświadczenia M. K. z dnia 23.09.2014 r., K. K. z dnia 27.09.2014 r. oraz P. W. z dnia 27.09.2014 r., podczas, gdy w rzeczywistości w PINB osobiście M. K. złożył własne oświadczenie z dnia 23.09.2014 r. oraz sporządzone przez niego i następnie jedynie podpisane przez J. K. oświadczenie z dnia 27.09.2014 r. oraz oświadczenie P. W. z dnia 23.09.2014, którego treść wcześniej podyktował mu M. K. przy czym nieprawdą jest, że K. K. złożył jakiekolwiek oświadczenia w dniu 27.09.2014 r. p) błędne przyjęcie, iż PINB podczas kontroli w dniu 24.01.2013 r. ustalił, iż skarżący zrealizowali na działce nr [...] w miejscowości K. gmina S. budynek gospodarczy podczas, gdy powyższa okoliczność nie wynika z ustaleń zawartych w protokole, z akt sprawy wynika, że osobą będącą jedynym inwestorem na działce był T. R. r) błędne przyjęcie, iż PINB podczas kontroli w dniu 24.04.2014 r. ustalił, że obiekt będący przedmiotem postępowania składa się z konstrukcji częściowo murowanej, podczas gdy z niniejszego protokołu kontroli wynika dokładnie, iż część murowaną stanowi jedynie obiekt nazwany przez organ kominkiem, a w rzeczywistości i stanowiący pozostałości starego grilla, s) błędnym, dowolnym i wybiórczym przyjęciu w stanie faktycznym, iż w toku postępowania do WINB wpłynęło w dniu 22.08.2014 r. tylko i wyłącznie podanie K. K. o zawieszenie postępowania, podczas gdy w rzeczywistości pismo zawierające podanie zawierało obszerne opatrzone dokumentacją fotograficzną zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia 24.04.2014 r., wnioski dowodowe, zastrzeżenia do interesu prawnego M. K. i E. M. K. do działania w sprawie oraz wniosek o wyjaśnienie niezawiadomienia mimo obowiązku z art. 304 k.p.k. przez pracownika PINB o podrobieniu podpisu skarżące K. K. na dokumencie stanowiącym dowód w niniejszym postępowaniu, art. 28 K.p.a. poprzez całkowite zaniechanie ustalenia wszystkich stron niniejszego postępowania i nieustalenie interesu prawnego stron występujących w sprawie, art. 75 § 1 K.p.a. polegające na nieustaleniu i nieprzeprowadzeniu przez organ postępowania niezbędnych dowodów dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, skutkujące wydaniem wadliwej decyzji w oparciu o wybiórczo i dowolnie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy, art. 75 § 2 K.p.a. poprzez dokonanie ustaleń na podstawie oświadczeń M. K., J. K. i P. W. – w szczególny sposób zainteresowanych rozstrzygnięciem w sprawie, podczas gdy oświadczenia można odbierać tylko od stron postępowania i w zakresie ustalenia okoliczności, które są bezsporne miedzy stronami, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez: uzasadnienie decyzji z pominięciem dokładnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej, uzasadnienie decyzji w sposób dowolny - a co gorsza nieznajdujący potwierdzenia w materiale dowodowym - lakoniczny i niepełny oraz z pominięciem większości zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz z pominięciem oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie wskazanie, dlaczego i którym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowe, a inne i które uznał za wiarygodne, niedokonanie w uzasadnieniu wykładni pojęcia "budynek letniskowy i obiekt trwale z gruntem związany" i tym samym dowolne przyjęcie, że obiekt jest trwale z gruntem związany o funkcji letniskowej, całkowite pominięcie w uzasadnieniu wyjaśnienia sposobu ustalenia przez organ stron postępowania oraz ich interesu prawnego. art. 107 §3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez pominięcie i przemilczenie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, dlaczego argumentacja skarżących poddana w odwołaniu nie została uwzględniona, art. 84 K.p.a. poprzez niezwrócenie się o wydanie opinii przez biegłego mającej na celu ustalenie czy obiekt jest trwale z gruntem związany oraz kiedy został posadowiony, art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ II instancji i niewydanie w okolicznościach tego wymagających decyzji uchylającej decyzję organu I instancji oraz przekazującej temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, albowiem postępowanie zawiera istotne braki. II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 52 w zw. z art. 3 ust 11 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż T. R., który jako użytkownik i inwestor na działce nr [...] w miejscowości K. gmina S. od momentu jej zakupu i był odpowiedzialny za wszelkie prace na niniejszej działce nie jest podmiotem, na który w przypadku zasadności ewentualnie mogłaby zostać nałożona decyzja nakazująca rozbiórkę w oparciu o przepis art. 49b ust. 1 Prawa Budowlanego w sytuacji, gdy zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego decyzja ta powinna dotyczyć T. R. jako inwestora nieruchomości, a nie A. K. i K. K., 2. art. 3 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że obiekt znajdujący się na działce [...] jest budynkiem trwale z gruntem związanym, o funkcji letniskowo-gospodarczej, gdy w rzeczywistości nie jest to obiekt z gruntem trwale związany, nie jest użytkowany, brak w nim wszelkich mediów, zatem nie można mu przypisać funkcji letniskowej i nie nadaje się do czasowego zamieszkania, 3. art. 48 ust. 1, 2, 3 i 4 prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie polegające na wydaniu postanowienia nr [...] z dn. [...]04.2013 r., dotyczącego legalizacji budowy budynku letniskowego, a następnie nakazu rozbiórki podczas, gdy w toku postępowania nie została ustalona dokładna data powstania obiektu, jego rzeczywista funkcja oraz czy jest trwale z gruntem związany, 4. naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwą interpretację i niezastosowanie, w konsekwencji uznanie, że wzniesiony przez skarżącego obiekt o lekkiej konstrukcji nie jest choćby altaną, mimo spełnienia wszystkich przesłanek omawianego przepisu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze – o uchylenie decyzji organu I i II instancji i o przyznanie kosztów nieopłaconej nawet w części pomocy prawej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, ż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazująca właścicielom działki nr ewidencyjny [...] położonej w miejscowości K. gm. S. rozbiórkę obiektu budowlanego – budynku gospodarczo-letniskowego o powierzchni zabudowy [...] m², wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Kluczowym w sprawie było, więc ustalenie czy budynek gospodarczo-letniskowy usytuowany na działce nr ewid. [...] stanowi samowolę budowlaną, a następnie czy możliwa była jego legalizacja. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Organy administracji obu instancji bezspornie ustaliły i przyjęły, że Państwo A. i K. K. są właścicielami, na podstawie umowy sprzedaży z 06 czerwca 2000r., działki o numerze ewid. [...], stanowiącej grunt orny i pastwiska o powierzchni [...] ha (k. 6 akt adm. I inst.). Przy czym grunt ten w chwili zakupu był niezabudowany, co wynika z załączonej decyzji z [...] października 2007r. o warunkach zabudowy, analizy cech i funkcji istniejącej na terenie działki [...] zabudowy, a także dołączonych map sytuacyjnych (k. 8 akt adm. I inst.). Na załączniku graficznym znajdują się grunty oznaczone symbolem PsVI - pastwiska, oraz RVI- grunty orne, brak oznaczeń o istniejącej jakiejkolwiek zabudowie. Okoliczność zakupu przedmiotowej działki niezabudowanej potwierdził też jej poprzedni właściciel, a także dokumentacja fotograficzna z 27 lipca 1995r. uzyskana z zasobów Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznego, załączona do akt sprawy (k. 34 akt ad. I inst.). Prawidłowo zatem przyjęły organy, że przedmiotowej zabudowy kubaturowej na działce [...] nie było w chwil nabycia działki przez skarżących, powstała zatem okresie późniejszym, tj. po 06 czerwca 2000r. Przy czym podkreślić należy, że wbrew temu co podnoszą skarżący, nie ma potrzeby ustalenia konkretnej daty dziennej powstania tej zabudowy. Dla rozstrzygnięcia sprawy wystarczające jest bezsporne ustalenie, że z zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza w postaci dokumentów wynika, że zabudowa zastała wzniesiona po 2000r., czyli w okresie gdy właścicielami działki stali się już skarżący. Zebrany w sprawie materiał dowodowy zwłaszcza w postaci dokumentów (protokół z kontroli działki [...] wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną k. 128 akt ad. I inst.) potwierdził ustalenia organów administracji, że sporna zabudowa stanowi obiekt budowlany – budynek o powierzchni [...] m², wykonany z lekkiej konstrukcji drewnianej, ocieplony wełną mineralną, pokryty od zewnątrz panelami PCV, trwale z gruntem związany, posadowiony na fundamencie w postaci płyt betonowych zbrojonych (k. 18 akt adm. I inst.). Wzniesiony obiekt wypełnia zatem przesłanki "budynku" w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji ostatecznej Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez pojęcie "budynku" - należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Niezasadne są zatem zarzuty skarżących, że organy nie poczyniły dokładnych i wyczerpujących ustaleń co do stanu faktycznego w powyższym zakresie, wręcz przeciwnie zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zarzutów skarżących, że budynek przymocowany jest drutem do starych słupów telefonicznych. Nieistotne są zarzuty skarżących, że ściany są wykonane z 1 milimetrowej okleiny, zatem nie jest to budynek. Z przepisów prawa budowanego wynika, że dla określenia danego obiektu budynkiem wystarczy, że jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, tak jak sporny obiekt w niniejszej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu budowlanego na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce (wyrok NSA z 1 października 2009 r., II OSK 1461/2008, Lexis.pl nr 2094095; wyrok NSA z 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, Lexis.pl nr 2459510; wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., II OSK 773/2010, Lexis.pl nr 2578136). Wydzielenie budynku z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, bez ich szczegółowego określenia, tworzy w budynku przestrzeń zamkniętą, będąc jednocześnie osłoną przed szkodliwym działaniem czynników klimatycznych, zabezpieczeniem przed wejściem niepowołanych osób oraz takimi czynnikami zewnętrznymi jak hałas czy zapach. O związaniu z gruntem nie decyduje metoda ani sposób związania, ale to, czy wielkość obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (zob. wyroki NSA: z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, LEX nr 573565; z dnia 12 maja 2009 r., II OSK 735/08, LEX nr 574344, oraz powoływany już wyrok z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05). Fundament jest natomiast elementem konstrukcyjnym, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt. Może być on wykonany z różnych materiałów budowlanych. Parametry fundamentu oraz głębokość jego posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, które zależą od wielkości i rodzaju konstrukcji (wyrok NSA z 25 marca 2011 r., II OSK 547/2010, Lexis.pl nr 5187935). Te ustawowe wymogi sporny budynek posiada. Niezasadne są także zarzuty skarżących dotyczące braku precyzyjnego ustalenia funkcji i przeznaczenia obiektu, które zdaniem skarżących rzutują na jego prawidłowe określenie jako budynku. Skarżący zakwestionowali możliwość zamieszkiwania w nim z uwagi na brak wody, prądu, gazu, toalety i łazienki oraz ogrzewania, błędne jest zatem przypisywanie obiektowi funkcji letniskowej. Przepis art. 3 pkt 2 Prawa budowanego nie precyzuje funkcji obiektu dla jego zakwalifikowania jako budynku. Taka przesłanka konkretnej funkcji nie jest wymagana. Z punktu widzenia art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego w brzmieniu z daty wydania decyzji ostatecznej, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych (...) o powierzchni zabudowy do 25 m², co skutkuje tym, że w wystarczające jest zgłoszenie zamiaru wykonania takiej zabudowy, a w przypadku jego braku doprowadzenie samowoli budowanej do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 49b ust. 2, 4, 5 i 6 Prawa budowanego. Z akt sprawy bezspornie wynika, co wykazały organy, że przedmiotowy budynek ma charakter gospodarczy, niemieszkalny i to oznaczenie funkcji jest wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy na gruncie prawa budowlanego. Zapisanie przez organ dodatkowego określenia budynku jako letniskowy ma pełniej oddać sposób użytkowania budynku, na jaki był w istocie wykorzystywany (k. 29). Ubocznie wskazać należy, że brak instalacji na jakie wskazują skarżący nie przeczy letniskowemu przeznaczeniu i wykorzystaniu budynku. Jakkolwiek dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wystarczające jest określenie jego przeznaczenia jako gospodarcze, co organy prawidłowo ustaliły i uzasadniły. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że nie byli inwestorami przedmiotowego budynku, a inwestorem tym na działce nr [...] był T. R., zatem nie do skarżących należy kierować decyzję rozbiórkową, za słuszną należy uznać argumentację organów, że w okolicznościach sprawy na właścicielach nieruchomości ciąży obowiązek doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. Adresatami decyzji, o których mowa w art. 52 Prawa budowanego mogą być: inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Ponieważ decyzje, o których mowa w art. 52 Prawa budowlanego dotyczą samowoli budowlanych lub innych naruszeń przepisów Prawa budowlanego, adresatem tych decyzji powinien być w pierwszym rzędzie inwestor, jako sprawca tych wykroczeń (art. 90 Prawa budowanego). Inwestor bowiem jako jeden z uczestników procesu budowlanego (art. 17 Prawa budowanego) jest odpowiedzialny za prawidłowe zorganizowanie procesu budowy (art. 18 Prawa budowanego), on też jest adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę czy też podmiotem, który dokonuje zgłoszenia. Najczęściej też inwestor jest jednocześnie właścicielem nieruchomości, na terenie której został usytuowany sporny obiekt budowlany. Nie zawsze jednak tak musi być, gdyż prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać z innego tytułu prawnego niż prawo własności (art. 3 pkt 11 Prawa budowanego). Inwestor może w ogóle nie posiadać takiego prawa, kiedy buduje obiekt na terenie, do którego nie ma żadnych praw, bez zgody właściciela nieruchomości gruntowej. W takiej sytuacji decyzje wydawane na podstawie przepisów Prawa budowanego powinny być zawsze skierowane do tego podmiotu, który aktualnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jest właścicielem, chociaż faktycznie mógł nie być inwestorem, który wcześniej dopuścił się naruszeń prawa przy wykonywaniu robót budowlanych. Nakazanie w decyzji wykonania czynności, o których mowa w art. 48, 49b, 50a lub 51 Prawa budowanego, w stosunku do podmiotu, który nie posiada obecnie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub nie jest jej właścicielem, czyniłoby taką decyzję niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie w pierwszym rzędzie powinien być zawsze skierowany do inwestora, przy czym nie ma możliwości nałożenia takiego obowiązku na inwestora, który utracił tytuł prawny do obiektu budowlanego, gdyż to uniemożliwia wykonanie tego obowiązku (zob. wyrok NSA z 6 marca 2008 r., II OSK 158/2007, Lexis.pl nr 3961845; wyrok WSA w Krakowie z 16 czerwca 2008 r., II SA/Kr 388/08, CBOSA; wyrok NSA z 11 kwietnia 2000 r., II SA/Ka 2059/98, niepubl.; wyroki NSA z: 6 marca 2008 r., II OSK 158/2007, Lexis.pl nr 3961845; 23 lipca 2009 r., II OSK 1234/2008, Lexis.pl nr 2475304; 15 maja 2012 r., II OSK 338/2011, Lexis.pl nr 3932896; 30 maja 2012 r., II OSK 431/11, CBOSA; 26 czerwca 2012 r., II OSK 577/11, niepubl.). Wskazanie w art. 52 Prawa budowanego inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego jako adresatów decyzji m.in. o rozbiórce obiektu budowanego, umożliwia też organowi skierowanie do właściwego podmiotu decyzji, jeżeli nie można jednoznacznie ustalić, kto faktycznie i w jakim zakresie był inwestorem lub nie można ustalić jego miejsca pobytu lub siedziby. W takich przypadkach obowiązek wykonania czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanej, a co za tym idzie - także koszty, przechodzą na właściciela nieruchomości, na której dokonano samowoli budowanej. Prawidłowo zatem w okolicznościach niniejszej sprawy organy przyjęły, że skoro rzekomy inwestor budynku gospodarczego aktualnie nie posiada tytułu prawnego do działki [...] to decyzję rozbiórkową skierować należy do skarżących jako właścicieli tej nieruchomości na której dokonano samowoli. Jakkolwiek zasadnie przyjmują też organy, że w istocie inwestorami budynku byli skarżący. Świadczy o tym dodatkowo okoliczności, że to skarżący wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i dopiero na dalszym etapie postępowania administracyjnego zaczął podnosić zarzut, że nie jest inwestorem przedmiotowego budynku. Z akt postępowania administracyjnego wynika, także, iż organy ustosunkowały się do oświadczeń powołanych świadków, oceniły je pod względem wiarygodności i przydatności do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W szczególności organy uwzględniły te oświadczenia świadków, które znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w postaci zwłaszcza bezspornych dokumentów. Brak było zatem podstaw do ponownego prowadzenia postępowania dowodowego i powoływania dodatkowych, nowych świadków, gdyż stan faktyczny został już dostatecznie wyjaśniony i oświadczenia te nie mogły wnieść nowych okoliczności, które przyczyniłyby się do rozpoznania sprawy. Z tych samym względów organy zasadnie przyjęły, że brak podstaw do powoływania biegłych. Organy administracji dały przy tym wyraz swojemu stanowisku w uzasadnieniu decyzji I, jak i II instancji wypełniając dyspozycję art. 107 §3 K.p.a. Skarżący uczestniczyli także w toku całego postępowania administracyjnego, korzystali z pomocy fachowego pełnomocnika, mieli zapewniony udział we wszystkich czynnościach podejmowanych przez organy i prawidłowo zawiadomiono ich o zakończeniu postępowania i możliwości ustosunkowania się rozebranego materiału dowodowego, czyli o treści art. 10 K.p.a. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Ustalenie, że skarżący zrealizowali bez wymaganego pozwolenia na budowę budynek gospodarczo-letniskowy o powierzchni [...] m², zatem przekraczającej 25 m², prowadzi do wniosku, że zasadnym było zastosowanie w sprawie trybu z art. 48 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, a więc wydanie postanowienia o jakim mowa w ust. 3 tego przepisu, a w przypadku niezłożenia wszystkich żądanych dokumentów, wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczo-letniskowego. Mając powyższe na uwadze, skoro skarżący nie dysponowali pozwoleniem na budowę przedmiotowego budynku, następnie nie wykonali obowiązków wynikających z art. 48 ust. 3 Prawa budowanego i nie podjęli działań zmierzających do legalizacji samowoli budowanej, organy nie miały innej możliwości, jak nakazać skarżącym jako właścicielom działki, na której budynek się znajduje, jego rozbiórkę. W tym stanie rzeczy, w niniejszej sprawie argumentacja skarżących nie znalazła uzasadnienia. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. Sąd, nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień organów w postępowaniu w tej sprawie, w szczególności organy nie naruszyły przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 7 - 10 K.p.a., art. 75 §1, art. 79 K.p.a, art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 84 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a.). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił, jak orzeczono w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 250 §1 P.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 i 3, §21 ust. 1 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, Dz.U. z 2015r., poz. 1801) Sąd przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącego z urzędu, jak w punkcie II wyroku.