II SA/Po 967/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej J. W.-B. sprawy ze skargi "A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania określonych robót budowlanych; oddala skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ E.Podrazik Wojewoda [...] decyzją z dnia 12 września 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną przez "A" Sp. z o.o. " Sp.Komandytowa w [...] decyzję Starosty [...] z dnia 18 lipca 2008 r., którą Starosta wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania instalacji urządzenia reklamowego dwutablicowego na działce nr ewid. [...] usytuowanej w mieście [...] gm. [...], wobec uznania, że zamierzenie inwestycyjne objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W motywach powyższej decyzji Wojewoda przedstawił następujące ustalenia i wnioski. Dnia 27 czerwca 2008 r. powołana na wstępie Spółka zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych dołączając między innymi mapę zasadniczą oraz rysunki konstrukcyjne obiektu. Zaskarżoną decyzją organ I instancji wniósł sprzeciw podając, że przedmiotowa inwestycja jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) a wobec tego nie dotyczy robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Stanowisko organu I instancji jest słuszne. Z rysunków konstrukcyjnych złożonych wraz ze zgłoszeniem z 27 czerwca 2008 r. wynika, że inwestor planuje wykonanie robót budowlanych polegających na umieszczeniu konstrukcji reklamowej o całkowitej wysokości 16 m, składającej się z 2 tablic o wymiarach 12 x 4 m, słupa stalowego, i żelbetowej stopy fundamentowej 3,5 x 5,6 m, posadowionej na głębokości 1,5 m pod powierzchnią terenu. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, do budowli zalicza się miedzy innymi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". W omawianym przypadku ewidentnie przedmiotowa inwestycja, jako trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Uproszczonym jest pogląd, według którego ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są one trwale lub nietrwale związane z gruntem. Według orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego można mówić o co najmniej dwu rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi (wyrok NSA z 20.VI.2008 r. II OSK 681/07). Podobnie w wyroku z 25.V.2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06 NSA stwierdził, iż nie ma wątpliwości, że w przepisach art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 mówi się o dwu różnych rodzajach urządzeń reklamowych. Pierwsze z nich, jako wolnostojące i trwale związane z gruntem wymagają pozwolenia na budowę. O tym zaś, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Wobec powyższego trafnie organ I instancji zauważył, że realizacja przedmiotowej konstrukcji reklamowej posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a tym samym wymaga pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka Komandytowa w [...]. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji. W ocenie skarżącej, prawo budowlane wyraźnie wyłącza instalowanie urządzeń reklamowych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, pomimo, iż są to budowle w myśl art. 3 pkt 3 tej ustawy. Wykładnia przepisów prawa dokonana przez organy obu instancji ma charakter zawężający, a więc jest błędna. Praktyka orzecznicza (wyrok WSA w Warszawie z 13.VI.2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 2008/07, wyrok WSA w Warszawie z 5.II.2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1847/07, wyrok WSA w Warszawie z 30.V.2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04) podkreśla, że z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Bogate orzecznictwo jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych kryteriów, których spełnienie uprawnia do skorzystania z przywileju ustawowych zwolnień od uzyskania pozwolenia na budowę. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Również o oddalenie skargi wniosła Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w P. J. W-B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z konsekwentnym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd podziela w niniejszej sprawie, przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tj. wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi. Wbrew zatem, przekonaniu skarżącej Spółki, należy rozróżnić co najmniej dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Mianowicie urządzenia stanowiące budowle, na które wymagane jest w świetle art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę oraz urządzenia i tablice reklamowe, na zainstalowanie których wymagane jest jedynie zgłoszenie (art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) - por. wyrok NSA z 23.VI.2006 r. II OSK 923/05; wyrok NSA z 28.VI.2006 r. II OSK 931/05; wyrok NSA z 10.XI.2006 r. II OSK 132/06; wyrok NSA z 25.V.2007 r. II OSK 754/06 oraz wyroki powołane w zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że zgłoszona przez skarżącą Spółkę budowa w postaci wykonania instalacji urządzenia reklamowego dwutablicowego objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Trafne jest bowiem stanowisko tych organów, że przedmiotowe urządzenie jest budowlą przewidzianą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Należy bowiem przypomnieć, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej (rysunków technicznych, map stref obciążenia wiatrem) wynika, że omawiane urządzenie o wysokości całkowitej 16 m, składa się z dwóch tablic reklamowych o powierzchni 48 m2 (12 x 4 m), słupa stalowego oraz żelbetowej stopy fundamentowej o powierzchni 19,6 m2 (3,5 x 5,6 m), osadzonej w gruncie na głębokości 1,5 m. Taka charakterystyka przedmiotowego urządzenia reklamowego oznacza, że jest to samodzielny, wolnostojący i trwale związany z gruntem obiekt stanowiący budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Dlatego brak było podstaw do podzielenia stanowiska skarżącej Spółki o naruszeniu zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy uzasadnienia, a stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony przez organ odwoławczy dawał podstawy do stanowczego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych wszystkich przyczyn skargę oddalono, orzekając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ E.Podrazik MK