II SA/Po 984/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody z dnia 30 września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania; oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 30 września 2016 r. nr [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania S. M. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 lipca 2016 r. nr [...] o wymeldowaniu S. M. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w P. , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższą decyzję Wojewoda wydał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wniosek o wymeldowanie S. M. z przedmiotowego lokalu wniósł M. M. – właściciel nieruchomości. K. M. – pełnomocnik wnioskodawcy poinformował, że S. M. opuścił przedmiotowy dom po uprawomocnieniu się wyroku o jego eksmisji i aktualnie tam nie przebywa. Dołączył kopię wyroku Sądu Rejonowego P. I Wydział Cywilny z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt [...]C [...] o eksmisji S. M. z przedmiotowego lokalu bez prawa do lokalu socjalnego. Decyzją z dnia 15 lipca 2016 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu S. M. z pobytu stałego w tym lokalu w trybie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r. poz. 722 ze zm., dalej: u.e.l.), uznając, że opuścił on przedmiotowy lokal bez wymeldowania. Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji S. M. podniósł, że z przedmiotowego lokalu został usunięty siłą bez prawomocnego wyroku eksmisyjnego, bez udziału komornika. Wyjaśnił, że pod jego nieobecność zmieniono zamki w lokalu oraz zdemontowano liczniki mediów. Wskazał, że jego apelacja od wyroku o eksmisji nie została przesłana do Sądu Okręgowego [...]. Odwołujący podał, że fizycznie nie przebywa w mieszkaniu przy ul. [...], bowiem nie ma do niego dostępu po wymianie zamków. Jednocześnie zaznaczył, że ma zamiar nadal w nim przebywać. W dowód tego wskazał, że utrzymuje kontakt z miejscową parafią, odbiera korespondencję kierowaną pod przedmiotowy adres oraz korzysta z osiedlowej przychodni lekarskiej. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o wymeldowaniu S. M. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w P. Wojewoda powołał przepis art. 35 u.e.l., by następnie wyjaśnić, że ustawowymi przesłankami wymeldowania są: opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Zatem organ prowadzący postępowanie był - zdaniem Wojewody – obowiązany jedynie do ustalenia, czy S. M. faktycznie opuścił lokal bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego. Wojewoda przywołał dowody zebrane przez organ I instancji, w szczególności: - wniosek M. M. informujący, że S. M. opuścił przedmiotowy lokal, po uprawomocnieniu się wyroku eksmisyjnego, - zeznania K. M., iż S. M. w połowie stycznia 2016 r., po eksmisji, w sposób trwały opuścił lokal zabierając swoje rzeczy i zdając klucze, - oświadczenie S. M., że 25 stycznia 2016 r. pod jego nieobecność wywieziono wszystkie jego ruchomości, wymieniono zamki w drzwiach i od tego czasu przebywa poza spornym lokalem, nie posiadając miejsca stałego pobytu i odbierając korespondencję pod dotychczasowym adresem; - informację, że S. M. w dniu 6 sierpnia 2015 r. złożył apelację od wyroku eksmisyjnego i zamierza złożyć pozew o przywrócenie utraconego posiadania lokalu, - pisma S. M. z 7 marca 2016 r., że wyrok eksmisyjny jest nieprawomocny, - zeznania M. N. i R. B. (sąsiadów), potwierdzające, że pod koniec stycznia 2016 r. K. M. pod nieobecność S. M. usunął z lokalu jego dobytek, - oświadczenie K. M., że wyrok o eksmisję jest prawomocny, - oświadczenia S. M., że w dniu 26 stycznia 2016 r. zabrał resztę rzeczy z przedmiotowego lokalu, a także, że K. M. zapłacił za jego miesięczny pobyt w hostelu P. w [...], - oświadczenia S. M., że jako aneks do apelacji złożył pozew o przywrócenie utraconego posiadania, który został uznany przez sąd za pismo procesowe do sprawy sygn. akt [...]C [...], w której wcześniej wydano już prawomocne orzeczenie, - notatki służbowej pracownika organu I instancji z dnia 18 maja 2016 r. potwierdzającej powyższe oświadczenie S. M., - oświadczenie K. M. informujące, że wyrok eksmisyjny nie został wykonany ponieważ na początku 2016 r. S. M. nie mieszkał w przedmiotowym lokalu (w załączeniu prawomocny wyrok eksmisyjny z klauzulą wykonalności z 29 lutego 2016 r.) - wyjaśnienia S. M., że od 4 kwietnia 2016 r. nie złożył w sądzie żadnego pozwu o przywrócenie utraconego posiadania, ponieważ sąd powinien rozpatrzyć już złożony pozew będący aneksem do sprawy [...]C [...]. Organ odwoławczy uznał zgromadzone przez organ I instancji dowody, a także podane powody za wystarczające do uznania, że zainteresowany w styczniu 2016 r. opuścił przedmiotowy lokal i nie mieszka w nim w sposób stały. Wojewoda stwierdził, że uczestnicy niniejszego postępowania zgodnie zeznając potwierdzili stan faktyczny sprawy – odwołujący od 25 stycznia 2016 r. nie mieszka w sposób stały w spornym lokalu i lokal ten nie jest już jego centrum życiowego zainteresowania. Zdaniem organu II instancji analiza zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że opuszczenie lokalu przez zainteresowanego miało charakter trwały i dobrowolny. Wojewoda zaznaczył przy tym, że znaczenie pojęć dobrowolności i trwałości oceniać należy mając na uwadze okoliczności konkretnej sprawy. Wyjaśnił, że przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli (bez przymusu), ale i sytuację, w której niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu opuszczający go nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy więc uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu wbrew swej woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Takimi środkami są roszczenia cywilnoprawne. Nieskorzystanie z nich we właściwym czasie, jak i sytuacja, gdy nie odniosły one zamierzonego skutku powoduje, że zachodzą podstawy do wymeldowania, skoro jego przesłanką jest fakt niezamieszkiwania w lokalu. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, że S. M. w toku postępowania informował, że przedmiotowy lokal opuścił w wyniku bezprawnych działań osób trzecich i zamierza do niego powrócić i zamieszkać tam. Wystąpił do sądu z wnioskiem o naruszenie posiadania lokalu, lecz nie został przez sąd rozpatrzony z powodu wcześniej wydanego prawomocnego orzeczenia. Dlatego zdaniem organu odwoławczego niepodjęcie skutecznych środków prawnych zmierzających do powrotu do miejsca zameldowania powoduje, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez S. M. nosi cechy dobrowolności w rozumieniu u.e.l. Niezaprzeczalnie odwołujący nie realizuje trwale swoich podstawowych potrzeb życiowych w przedmiotowym lokalu. Nie mieszka w nim, nie nocuje, nie spożywa posiłków itp. Pozostawienie zatem zameldowania stanowiłoby w takiej sytuacji jedynie fikcję meldunkową. Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Jedynie stwierdzenie faktu przebywania w lokalu powinno być kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu, a podstawę do wymeldowania stanowi ustalenie faktu opuszczenia lokalu. Organ II zaznaczył, że do rozstrzygania sporów właściwy jest sąd cywilny, natomiast organ I i II instancji w trybie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie ustala, czy dana osoba przebywa bądź nie w danym lokalu. Skoro więc S. M. faktycznie nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania argumenty podnoszone w odwołaniu nie mogły mieć wpływu na odmienną ocenę stanu faktycznego sprawy, a decyzja o jego wymeldowaniu jest zgodna z prawem. S. M. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 30 września 2016 r. zarzucił organowi odwoławczemu nieuwzględnienie okoliczności, iż: - złożona przez niego apelacja od wyroku eksmisyjnego nie została przesłana do Sądu Okręgowego [...], - nie opuścił przedmiotowego lokalu dobrowolnie, albowiem w dniu 26 stycznia 2016 r. pod jego nieobecność lokal został splądrowany i okradziony z resztek jego dobytku i wszelkich dokumentów a zamki wymienione przez K. M., - w lutym 2016 r. K. M. legitymując się wadliwym pełnomocnictwem złożył w imieniu M. M. wniosek o wymeldowanie skarżącego, - skarżący wniósł pozew o przywrócenie utraconego posiada spornego lokalu, który został błędnie uznany za pismo procesowe w innej sprawie. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. referendarz sądowy tutejszego sądu zwolnił S. M. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i ustanowił dla niego radcę prawnego z urzędu. Pełnomocnik skarżącego – r. pr. M. P. w piśmie procesowym z dnia 10 maja 2017 r. zarzuciła organom orzekającym naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz przepisów prawa materialnego (art. 35 u.e.l.). Powołując się na zeznania świadków – sąsiadów S. M., podniosła, że opuszczenie przez niego lokalu nie miało cechy dobrowolności. Wskazała, że organy zignorowały wyjaśnienia skarżącego, że pod jego nieobecność wymienione zostały zamki w drzwiach przedmiotowego lokalu, a jego ruchomości zostały z mieszkania usunięte przez K. M. bez zgody skarżącego. Pełnomocnik skarżącego zwróciła też uwagę na okoliczność składania przez skarżącego licznych pism procesowych mających na celu wzruszenie wyroku Sądu Rejonowego P. z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt [...]C [...] orzekającego o eksmisji, a także dążenia do przywrócenia posiadania przez sąd powszechny. Jej zdaniem organy w sposób niewyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy i dowolnie go oceniły. W szczególności zaś nieprawidłowo dokonały oceny przesłanki dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego. Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o zmianę pełnomocnika z urzędu, wskazując, że sabotuje ona jego wnioski. Sad zarządził tego samego dnia o powiadomieniu skarżącego, że o zmianę pełnomocnika wyznaczonego z urzędu winien zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych [...]. Na rozprawie przed Sądem w dniu 10 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego wskazała, że brak dobrowolności opuszczenia spornego lokalu uniemożliwia wymeldowanie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 u.e.l. organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Warunkiem orzeczenia o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 35 u.e.l., a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wskazać przy tym należy, że pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 u.e.l., jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem miejscem pobytu stałego osoby jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega zaś na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, że przesłanka opuszczenia lokalu jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizyczne nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby koncentracji spraw życiowych w innym miejscu. Jednakże przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por.: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 3169/00, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 302/05, wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać nadto należy, co trafnie wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wyrok eksmisyjny zwykle związany jest z brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu i w takim wypadku nieistotne jest badanie woli, czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i w nim nie przebywa - wykonując prawomocny wyrok sądu. Nieprzebywanie bowiem w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania w lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w lokalu (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 18 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Ke 406/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 września 2008r. sygn. akt III SA/Łd 827/07, wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 394/13, dostępne j.w.). Jednocześnie stwierdzić trzeba, że jako równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać również sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu bądź przymuszona do opuszczenia tego lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2005r., sygn. II OSK 127/05, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000r., sygn. akt SA 1424/99, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt SA 3078/00, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2014r., sygn. akt II SA/Gl 346/14, oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2012r., II SA/Ol 674/11, dostępne j.w.). Powyższe wyroki zapadły co prawda w stanie prawnym obowiązywania ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), jednakże są one nadal aktualne na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, w tym art. 35 stanowiącego odpowiednik art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W przypadku istnienia wyroku eksmisyjnego nie jest zatem zasadne badanie przesłanki dobrowolności. Wyrok eksmisyjny, nakazujący skarżącemu opróżnienie, opuszczenie i wydanie lokalu mieszkalnego pozostaje w oczywistej sprzeczności z zaistnieniem obu warunków, jakie muszą być spełnione dla zdefiniowania pojęcia "pobyt stały". Sytuacja uprawomocnienia się wyroku eksmisyjnego wyklucza bowiem zarówno fakt zamieszkiwania, jak i zamiar przebywania pod adresem, względem którego orzeczono eksmisję (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 767/16, Lex nr 2152091). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowo organy orzekające stwierdziły, że zostały spełnione przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Co najistotniejsze wskazać należy, że akta sprawy zawierają wyrok Sądu Rejonowego P. w [...] [...] Wydział Cywilny z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt [...]C [...], którym wobec S. M. orzeczono nakaz opuszczenia, opróżnienia i wydania M. M. przedmiotowego lokalu. Ów wyrok zaopatrzony jest w klauzulę wykonalności wystawioną w dniu 29 lutego 2016 r., świadczącą o tym, iż jest on prawomocny. W związku z tym stwierdzić należy, że trwałe opuszczenie spornego lokalu przez skarżącego w dniu 25 stycznia 2016r., potwierdzone zarówno przez świadków M. N. i R. B. (sąsiadów), samego skarżącego, jak i K. M. – pełnomocnika właściciela lokalu M. M., niezależnie od tego, czy nosiło cechy dobrowolności, spowodowało ziszczenie się przesłanek określonych w art. 35 u.e.l. Zważyć należy, że wprawdzie z zeznań świadków i wyjaśnień skarżącego wynika, że w tej dacie K. M. dokonał czynności opróżnienia spornego lokalu z rzeczy należących do S. M., a skarżący następnie z uwagi na wymienione zamki nie mógł do niego wejść, to okoliczności te wobec niepodjęcia skutecznych środków prawnych celem przywrócenia utraconego posiadania przed uprawomocnieniem się wyroku eksmisyjnego nie mają prawnego znaczenia. Jak bowiem słusznie stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w judykaturze uznaje się za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu wbrew swej woli, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por. wyroki NSA: z dnia 25 października 2005 r. sygn. II OSK 127/99, LEX nr 201427; z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 3078/00, LEX nr 78937; z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. V SA 1424/99, LEX nr 79243). Zważyć należy, że twierdzenia skarżącego o skutecznym wniesieniu apelacji do wyroku eksmisyjnego wyroku wobec wystawienia klauzuli wykonalności tegoż wyroku w dniu 29 lutego 2016 r. uznać należy za gołosłowne. Również nie można uznać za skuteczne podjęcie środków prawnych na rzecz przywrócenia utraconego posiadania spornego lokalu złożenie do Sądu Okręgowego [...] za pośrednictwem Sądu Rejonowego P. wniosku z dnia 4 kwietnia 2016 r. "o przywrócenie prawa do lokalu dot. [...]C [...]", który to wniosek – jak wynika z oświadczeń skarżącego i ustaleń organu I instancji – został potraktowany jako pismo procesowe w zakończonej prawomocnie sprawie eksmisyjnej sygn. akt [...]C [...] i nie został przez sąd rozpatrzony. Skarżący nie złożył zaś powództwa o przywrócenie utraconego posiadania spornego lokalu. Zdaniem Sądu nie można przy tym podzielić zarzutów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego, że organy orzekające w sposób niewyczerpujący rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i dowolnie go oceniły, zwłaszcza w zakresie oceny dobrowolności opuszczenia spornego lokalu przez wymeldowanego. Sąd raz jeszcze pragnie podkreślić, że prowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające jest o tyle nieistotne, że faktyczne trwałe opuszczenie przedmiotowego lokalu zbiegło się z wydaniem, a następnie uprawomocnieniem wyroku o jego eksmisję. Nie było zatem konieczności ustalania, czy skarżący w sposób dobrowolny ów lokal opuścił. Wskazane powyżej okoliczności potwierdzają, że brak decyzji o wymeldowaniu powodowałby utrzymanie fikcyjnego stanu faktycznego i prawnego, naruszając tym samym sens i wiarygodność ewidencji ludności (vide: wyrok NSA z 25.10.2005 r., II OSK 127/05, wyrok WSA w Opolu z 11.03.2008 r., II SA/Op 31/08, wyrok WSA w Bydgoszczy z 2.08.2011 r., II SA/Bd 613/11; dostępne na stronie: nsa.gov.pl). Ewidencja ludności służy bowiem jedynie do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli. Wynika to wprost z art. 28 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Mechanizm wymeldowania polega natomiast na usuwaniu informacji o wymeldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy. Do takiej sytuacji w niniejszej sprawie doszło. Sąd podzielił zatem ustalenia dokonane podczas postępowania administracyjnego, że skarżący opuścił sporny lokal w sposób trwały i nie ma co do tego wątpliwości, w związku z czym zaskarżona decyzja jest decyzją prawidłową i nie ma podstaw do jej uchylenia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono w sentencji wyroku.