II SA/Po 99/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w przedmiocie wpisania w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia: odrzucić skargę /-/ J. Szuma Pismem z dnia 8 stycznia 2019 r. J. G. wniósł skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (zwanego dalej "Komendantem") polegająca na wpisie do rejestru, o którym mowa w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (przepis ten obecnie został uchylony – obowiązywał on do 3 czerwca 2018 r., wówczas tekst jednolity ustawy był opublikowany w Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm. – uw. Sądu). Zażądał zarazem stwierdzenia bezskuteczności tej czynności oraz natychmiastowego zwrotu prawa jazdy zatrzymanego decyzją Starosty [...] z dnia [...] 2013 r., [...] (k. 2 akt sądowych). Dnia 11 marca 2019 r. zarządzono wezwać J. G. do oświadczenia, jakiej czynność (grupy czynności) Komendanta dotyczy jego skarga oraz oświadczenia, czy kiedykolwiek wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z zarejestrowaniem punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (k. 16, 17 i 19 verte akt sądowych). W odpowiedzi z dnia 20 marca 2019 r. J. G. wyjaśnił, że jego skarga dotyczy wykroczenia z dnia [...] 2013 r. ([...]), za które został ukarany mandatem karnym [...] i za co przyznano mu 6 punktów karnych. Punkty te zostały wpisane przez Komendanta do rejestru, o którym mowa w art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Zarazem skarżący wyjaśnił, że nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa. Kilkukrotnie natomiast zwracał się do Starosty [...] o zwrot prawa jazdy, w tym po raz ostatni pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu nie wypełnienia warunków koniecznych do jej skutecznego wniesienia. Przede wszystkim rozpocząć należy od wskazania, że J. G. na wezwanie Sądu doprecyzował, jaką konkretnie czynność Komendanta skarży. Tą czynnością jest czynności wpisania w odniesieniu do jego osoby punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (potocznie zwanych "punktami karnymi") za wykroczenie odnotowane [...] 2013 r. ([...]), za które został ukarany mandatem karnym [...]. Przystępując do oceny dopuszczalności skargi należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie istotne przepisy procesowe zastosowane zostaną w brzmieniu, jakie obowiązywało przed 1 czerwca 2017 r. Przedmiotem zaskarżenia jest czynność Komendanta dotycząca wpisu punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zasadniczo czynności dokonywane przez właściwy organ prowadzący ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dotyczące ustalenia liczby punktów karnych mogą być kwalifikowane jako czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (przed 1 czerwca 2017 r. tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1413/11, z dnia 9 marca 2010 r., I OSK 329/10 oraz wyrok z dnia 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13, przywołane w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W obecnym stanie prawnym nie ma potrzeby poprzedzania skargi na akty lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Należy jednak zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność podjęta przez organ stosunkowo dawno, bo w 2013 r. Tymczasem w myśl przepisów przejściowych ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935) przepisy art. 52 i 53 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym nowelizacją z 2017 r. stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu jej wejścia, a więc po 1 czerwca 2017 r. (zob. art. 17 ust. 2 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r.). Według stanu prawnego obowiązującego przed 1 czerwca 2017 r., a taki określa reguły procedowania w odniesieniu do czynności zaskarżonej w niniejszej sprawie, warunkiem dopuszczalności skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest skierowanie do właściwego organu przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (dawne brzmienie art. 52 § 3 P.p.s.a.). W takim przypadku skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (dawne brzmienie art. 53 § 2 P.p.s.a.). Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy podkreślić należy, że z akt administracyjnych nie wynika, aby J. G. wezwał Komendanta do usunięcia naruszenia prawa w związku z wpisem punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego za wykroczenie odnotowane [...] 2013 r. ([...]), za które został ukarany mandatem karnym [...]. Sam skarżący na wezwanie Sądu także oświadczył, że wezwania takiego nigdy nie kierował. Występował jedynie do Starosty [...] (a więc innego organu) o zwrot prawa jazdy. Mając na uwadze powyższe J. G. nie wyczerpał warunku skutecznego wniesienia skargi obejmującego złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jest to wystarczający powód do jej odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., I OSK 2492/17 oraz z dnia 26 września 2017 r., II OSK 2034/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wymienionych wyżej względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. Zupełnie na marginesie Sąd zwraca również uwagę, że Komendant uzupełnił akta administracyjne o potwierdzenie odbioru decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2013 r., [...], którą skarżącemu zatrzymano dokument prawa jazdy. Decyzja ta została J. G. doręczona do rąk własnych (co potwierdził podpisem) w dniu 30 grudnia 2013 r. Jednocześnie należy zauważyć, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem przez J. G. liczby 25 punktów za przekroczenie przepisów ruchu drogowego (zob. k. 8 i 4 akt administracyjnych), w tym między innymi punktów za wykroczenie odnotowane [...] 2013 r. Należy zatem przyjąć, że w dacie odbioru decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2013 r. skarżący mógł się dowiedzieć, że za popełnione wykroczenia, w tym kwestionowane w niniejszej sprawie, naliczono mu tzw. punkty karne. Oznacza to, że już wówczas w terminie 14 dniowym powinien był skierować do Komendanta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (zob. art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), czego jednak ani wtedy ani nigdy później nie uczynił. /-/ J. Szuma