III SA/Po 1014/12

Dnia 05 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia ... roku nr .... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy T z dnia 22 lutego 2012r. ... , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P na rzecz strony skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wójt Gminy decyzją z dnia 22 lutego 2012 r., na podstawie art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9 z 2002 r., poz. 84), określił Sp. z o. o. w T wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 309.917,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 29 grudnia 2011 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 36.437 zł, podnosząc, że w 2006 r. drogi wewnętrzne, zewnętrzne, place manewrowe i parking samochodowy podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej Wójt podał, że w ewidencji gruntów i budynków działka podatnika o nr ... jest oznaczona jako "inne tereny zabudowane" Bi, a działki ... są oznaczone jako Bi i grunty orne. Zgodnie z obowiązującą w 2006 r. treścią art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnieniu podatkowemu podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Podstawę wymiaru podatków stanowi art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027). Na jej podstawie wydano rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38, poz. 454). Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt. 7 ppkt. a rozporządzenia grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na tereny komunikacyjne, w tym drogi oznaczone symbolem "dr". Według pkt. 3 ppkt. 7 a do załącznika nr 6 do rozporządzenia do użytku gruntowego o nazwie drogi zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.). Dla skorzystania z powyższego zwolnienia podatkowego należało wykazać, że w ewidencji gruntów i budynków dana nieruchomość jest oznaczona symbolem "dr". Symbol ten nie przesądza o fizycznym istnieniu danej budowli drogi, jednak brak zapisu "dr" w ewidencji wyłącza dany grunt z niepodlegania opodatkowaniu. Zapisy powyższej ewidencji (jako dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej) mają dla organów podatkowych wiążący charakter i nie mogą one samodzielnie czynić własnych ustaleń co do wielkości i klasyfikacji gruntu, które byłyby sprzeczne z danymi z ewidencji gruntów i budynków. Na koniec organ wskazał sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na podstawie stawek określonych w uchwale Rady Gminy T z 29 listopada 2005 r. W odwołaniu od tej decyzji Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, zarzuciła dokonanie błędnej wykładni art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (poprzez przyjęcie, że o istnieniu zwolnienia podatkowego przesądza oznaczenie danego gruntu w ewidencji symbolem "dr"), naruszenie art. 217 Konstytucji poprzez oparcie się na przepisach rangi podustawowej w kwestiach regulowanych przez ustawy oraz naruszenie art. 210 § 1 pkt. 6 i art. 121 § 1 O. p. poprzez pominięcie argumentacji i orzecznictwa sądowego powoływanego przez podatnika. W ocenie strony dla istnienia zwolnienia podatkowego w 2006 r. bez znaczenia jest to, jak dana droga została sklasyfikowana w ewidencji gruntów, gdyż ewidencja ta nie obejmuje budowli (czyli drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych) oraz pojęcia obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Odwołująca podkreśliła też, że droga i pas drogowy to nie tożsame pojęcia. Wskazała, że definicja drogi przyjęta na potrzeby ustawy o drogach publicznych jest szersza od definicji przyjętej na potrzeby ustawy o ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że dany obiekt będzie drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, lecz nie zostanie oznaczony symbolem "dr". Według Spółki w 2006 r. omawiane zwolnienie obejmowało również parking i plac manewrowy, czyli obiekty związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Na poparcie swego stanowiska, a w szczególności celem wykazania, że błędna jest teza organu podatkowego, iż ewidencja gruntów i budynków jest bezwzględnie wiążąca w każdej sytuacji strona powołała się na orzeczenia NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P decyzją z dnia 30 lipca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego pogląd o wiążącym charakterze danych z ewidencji gruntów i budynków dla oceny istnienia zwolnienia w podatku od nieruchomości za 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że w orzecznictwie sądowym istniały rozbieżne poglądy co do wiążącego charakteru danych z ewidencji gruntów i budynków przy badaniu istnienia podstaw do wyłączenia z podatku od nieruchomości pasów drogowych wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu (art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) w okresie od 19 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. Organ odwoławczy przychylił się w całości do stanowiska wyrażonego w wyroku NSA z 29 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 854/08), akcentującego wagę danych z ewidencji jako dokumentu urzędowego. W uzasadnieniu decyzji przytoczono w bardzo obszernym zakresie uzasadnienie tego wyroku. Kolegium podkreśliło też, że drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu nie mogą istnieć samoistnie w oderwaniu od pasów drogowych, wobec czego nie mogą stanowić odrębnego przedmiotu zwolnienia podatkowego. Według organu II instancji nie ma ponadto sprzeczności pomiędzy przepisami ustawy o drogach publicznych a regulacjami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Rozporządzenie to nie używa terminu pas drogowy, jednak tłumaczy ono na gruncie ewidencji geodezyjnej praktyczny sens tego pojęcia. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 121 § 1 O. p. w zw. z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię opartą na nieaktualnej linii orzeczniczej NSA, a polegającą na uznaniu, że o istnieniu pasa drogowego, drogi oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu decydują wyłącznie zapisy w ewidencji gruntów i budynków - art. 120 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. poprzez uzależnienie zastosowania wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości od oznaczenia gruntu zajętego pod drogą wewnętrzną w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", jak również poprzez niewłaściwe uznanie, że posiadane przez Spółkę drogi, plac manewrowy i parking nie są wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. - art. 217 Konstytucji w zw. z art. 4 pkt. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych i art. 21 Prawa geodezyjnego poprzez rozumienie pojęcia zawartego w ustawie podatkowej według definicji sformułowanych na potrzeby rozporządzenia jako aktu podustawowego. - art. 233 § 1 pkt 2 O.p. Strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dla wyłączenia z podatku od nieruchomości za 2006 r. nie miał znaczenia sposób zakwalifikowania danej drogi w ewidencji gruntów i budynków, ponieważ ewidencja ta nie obejmuje budowli, czyli drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych oraz pojęcia obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Powyższa ewidencja nie może być zatem wiążąca dla powyższych celów podatkowych. Obiekt będący drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych nie musi być oznaczony w ewidencji symbolem "dr". Ewidencja gruntów i budynków nie uwzględnia pewnej kategorii gruntów i dlatego zapisy w niej zawarte mają drugorzędne znaczenie. Determinantem wymiaru podatku od nieruchomości jest natomiast wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Strona powołała się na uzasadnienia wyroków NSA i WSA oraz doktrynę prawa podatkowego, potwierdzających jej stanowisko prawne. Spółka podkreśliła, że podatek od dróg, placu manewrowego i parkingu samochodowego za 2006 r. w wysokości 36.437 zł był podatkiem nienależnym. W odpowiedzi na skargę SKO w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że odmowa zakwalifikowania terenu jako pasa drogowego przesądzała o niemożności zastosowania wyłączenia podatkowego do usytuowanych na tym terenie budowli. Organ I instancji prawidłowo określił wysokość podatku według wcześniejszych deklaracji Spółki na kwotę 308.917 zł Na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej powołał się na aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych w tym na wyrok NSA o sygn. akt II FSK 2094/11 podkreślając, że dane z ewidencji gruntów nie przesądzają, czy dany grunt stanowi budowlę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy w 2006 r. powierzchnia gruntu zajęta pod drogi wewnętrzne oraz budowle w postaci placu manewrowego i parkingu samochodowego powinny być wyłączone od opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a także, czy zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają w tej kwestii decydujące znaczenie. Różnica stanowisk sprowadza się do tego, że zdaniem organów, o zaliczeniu danej nieruchomości do kategorii drogi przesądzają dane z ewidencji gruntów i budynków (oznaczenie symbolem "dr"), podczas gdy, w ocenie Spółki, dane te nie mogą decydować o klasyfikowaniu danego gruntu do kategorii gruntów objętej (nie objętej) podatkiem od nieruchomości. Ponadto, według skarżącej, plac manewrowy i parking samochodowy, jako obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, winny być również wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2006 r. Wskazać należy na wstępie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są dwa odmienne poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich przypisanie ewidencji gruntów i budynków przesądzającej roli w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, nie jest działaniem prawidłowym. O wymiarze podatku od nieruchomości decyduje w tej sytuacji stan faktyczny (wystąpienie danego zdarzenia), a nie dane z ewidencji (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 784/08; z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2383/10; z 19 września 2012 r., sygn. akt II FSK 2094/11; z 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1105/09; z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2354/10 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 52/09; WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1219/07; WSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1440/07; WSA w Opolu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Op 527/09; WSA w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 523/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 1134/12; WSA w Krakowie z 30 października 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1167/12; WSA w Gdańsku z 11 lipca 2012, sygn. akt I SA/Gd 470/12; WSA w Szczecinie z 19 września 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 433/12 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwstawne stanowisko odmawia natomiast organom określającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości prawa do przyjęcia innych danych niż wynikających z zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Dane z powyższej ewidencji mają, według tej koncepcji, walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (zob. wyroki NSA: z 29 października 2009 r., sygn. akt II FSK 854/08 – powołany przez organ II instancji; z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08; z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07 oraz wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 461/10; WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09; WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 363/09 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy i orzecznictwa Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielił linię orzeczniczą, zgodnie z którą przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak i powiązanych z tą ustawą aktów normatywnych nie dają podstaw do twierdzenia, że drogi wewnętrzne, które nie znajdują się na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", nie są objęte zwolnieniem określonym w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (zob. m. in. wyroki NSA z 16 października 2009, sygn. akt II FSK 784/08; z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2383/10; z 19 września 2012 r., sygn. akt II FSK 2094/11; z 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1105/09; z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2354/10). Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 19 września 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2094/11 jest to dominujący pogląd. W myśl art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., (stan prawny obowiązujący od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały również pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W powyższym brzmieniu ustawodawca objął więc wyłączeniem z podatku od nieruchomości: 1) pasy drogowe, 2) drogi, 3) obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, uznając jednocześnie, że pojęcie "pas drogowy" nie jest tożsame z pojęciem "droga" i każde z nich stanowi różny przedmiot opodatkowania. W § 68 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38, poz. 454) wskazano, że grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m. in. na tereny komunikacyjne, w tym drogi, oznaczone symbolem – dr. Nie wymienia się tutaj pojęcia "pas drogowy". Już tylko z tego powodu brak jest, w opinii Sądu, podstawy prawnej do stosowania do wyłączenia z opodatkowania przedmiotów określonych w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. przepisów art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (por. L. Etel, R. Dowgier, glosa do wyroku WSA w Olsztynie z 18 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 582/06, Finanse Komunalne 2007, nr 3, str. 52; wyrok NSA z 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 483/07, niepubl.; wyrok WSA w Szczecinie z 23 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 171/08, niepubl.). Niezasadnie w związku z tym organy obu instancji przyjęły, że przypisanie ewidencji gruntów i budynków decydującej roli w zakresie stosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. jest działaniem prawidłowym. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odmiennie niż w przypadku ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatku leśnym brak jest bowiem bezpośredniego odniesienia do ewidencji gruntów i budynków. Omawiana ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości z wystąpieniem określonego zdarzenia i to ono wyznacza przede wszystkim wymiar tego podatku. Przedmiotem ustaleń winno być wobec tego rzeczywiste istnienie na danym gruncie budowli drogi, gdyż jedynie w tym przypadku można mówić o gruncie jako o pasie drogowym. Ewidencja gruntów i budynków nie jest dokumentem obejmującym budowle (w tym drogi). Zawiera ona dane dotyczące gruntów i budynków, ale nie budowli. Dane zawarte w tej ewidencji są wobec tego niewystarczające do jednoznacznego ustalenia, czy na danym terenie znajduje się budowla, np. droga. Wskazać należy ponadto, że nie wszystkie grunty pod drogami są w ewidencji gruntów i budynków klasyfikowane jako "dr". Zgodnie bowiem z poz. 3 pkt 7 lit. a) załącznika Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych i poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego i wobec tego nie oznacza się ich symbolem "dr". W związku z tym w rozpatrywanej sprawie rację ma skarżąca, że brak sklasyfikowania gruntów zajmowanych przez stronę skarżącą jako "dr" ma znaczenie drugorzędne dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Treść art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest jednoznaczna, co przesądza o tym, że tylko w sytuacji, gdy ewidencja gruntów zawiera dane dotyczące przedmiotu opodatkowania (rodzaju gruntu lub budynku), dane te stanowić mogą podstawę określenia wymiaru podatku. Reasumując stwierdzić trzeba, że treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz poz. 3 pkt 7 lit. a) in fine załącznika Nr 6 do tego rozporządzenia nie dają podstaw do przyjęcia za wiążące danych z ewidencji gruntów i budynków w zakresie opodatkowania przedmiotowych nieruchomości. Tym samym Sąd podziela w całości pogląd przedstawiony w wyroku NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 483/07, że jeżeli treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. została wprowadzona ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 ze zm.), w której ustawodawca równocześnie zdefiniował pojęcie "pas drogowy" i "droga", a w art. 2 zmienił brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. obejmującym te pojęcia, to oznacza to, że te właśnie definicje należy stosować także na gruncie wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Zauważyć należy ponadto, że we wniosku o stwierdzenie nadpłaty Spółka wskazywała jako przedmiot opodatkowania podlegający zwolnieniu w 2006 r. także drogi zewnętrzne, plac manewrowy i parking samochodowy. W toku całego postępowania podatkowego organ I i II instancji skupiał się natomiast praktycznie jedynie na wyjaśnieniu, dlaczego wyłączeniu z opodatkowania nie podlegały w 2006 r. wskazane przez stronę drogi wewnętrzne. Pominięto przez to inne obiekty budowlane ujęte w przepisie art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l., mówiącym o obiektach budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Zaniechanie organów obu instancji w tym zakresie to istotne uchybienie procesowego, będące kolejnym powodem uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej jej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe uwagi i rozważania Sądu, a w szczególności ustali (np. w oparciu o dowód z dokumentacji budowlanej, ewidencję środków trwałych, opinię biegłego), czy na nieruchomości skarżącej w 2006 r. znajdowały się drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności pozwoli organowi na prawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za wyżej wymieniony rok, przy zastosowaniu wyłączenia wskazanego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (w obowiązującym wówczas brzmieniu). W uzasadnieniu decyzji organ wskaże natomiast wszystkie elementy wymagane przepisem art. 210 § 4 O.p. w sposób umożliwiający weryfikację zawartych w uzasadnieniu twierdzeń. W tym stanie rzeczy, ponieważ doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.) i przepisów postępowania (art. 122, art. 187 § 1 O.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 270), orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania i wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 152 p.p.s.a. – jak w punktach II i III orzeczenia.