III SA/Po 135/17

Dnia 22 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Izabela Paluszyńska Protokolant: ref. staż. Marta Chocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], o nałożeniu na N. Sp. z o.o. Sp. k. w D., zwanej dalej skarżącą, kary pieniężnej w wysokości 15000 zł oraz nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniach od 03.11.2015 do 19.11.2015 r. w przedsiębiorstwie skarżącej przeprowadzono kontrolę, której przedmiotem były regulacje związane przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęto okres od 03.11.2014 r. do 02.11.2015 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorstwo w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniało średnio 8 kierowców. Do kontroli okazano zaświadczenie nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli z dnia 19.11.2015 r. W trakcie kontroli stwierdzono następujące naruszenia: 1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 4. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 5. udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, 6. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, 7. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, 8. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, 9. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, 10. niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. Wobec powyższych ustaleń, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7-8, art. 10, art. 77 - 78 kpa oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92c ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., zwanej dalej u.t.d.) poprzez jego niezastosowanie. Pełnomocnik wskazał , że zaskarżonej decyzji brak informacji co do dowodów, na których organ się oparł, co uniemożliwia merytoryczną polemikę z rozstrzygnięciem organu. Ponadto organ nie informował o czynnościach postępowania i uprawnieniach strony. Zdaniem skarżącej w sprawie zachodzą przesłanki z art. 92b i 92c u.t.d., tj. wyłączającego jej odpowiedzialność. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2016 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15000 zł. W uzasadnieniu organ odniósł się szczegółowo do poszczególnych naruszeń, wskazując, że analiza wykresówek oraz danych cyfrowych z kart kierowcy uzasadnia nałożenie na skarżącą kary z tytułu naruszeń lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. (przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy) w wysokości 150 zł, 5.3 (skrócenie dziennego czasu odpoczynku) w wysokości 1700 zł, 6.3.11 (naruszenie obowiązku wczytywania danych karty kierowcy) – 2000 (4x 500) zł. Ponadto analiza powyższych dokumentów uzasadniała nałożenie na skarżącą kary za naruszenie lp. 6.3.9 (udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy), przy czym organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji powinien zakwalifikować stan faktyczny nie jako naruszenie lp. 6.3.8 (okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy), lecz 6.3.9. Nie miało to jednak wpływu na wysokość kary, bowiem zarówno za naruszenie lp. 6.3.8, jak i 6.3.9 przewidziano karę w wysokości 300 zł, stąd zasadne było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5700 (19x 300) zł. W zakresie naruszenia lp. 1.8 organ odwoławczy wskazał, że skarżąca wykonywała przewozy drogowe na potrzeby własne 9 pojazdami zgłoszonymi do zaświadczeń na potrzeby własne oraz 3 pojazdami niezgłoszonymi do przedmiotowych zaświadczeń, zatem zasadne było nałożenie kary w wysokości 800 zł. Zasadne było również nałożenie na stronę kary pieniężnej z tytułu naruszenia lp. 6.3.12 (naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego) w wysokości 500 zł, bowiem do kontroli przedsiębiorca okazał dane cyfrowe sczytane po upływie 200 dni. Ponadto podczas kontroli stwierdzono, iż skarżąca nie okazała wykresówek, danych z karty kierowcy lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez 9 kierowców za łącznie 39 dni, zatem zasadne było również nałożenie na skarżącą kary w wysokości 19500 (39x 500) zł za naruszenie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie wymierzył karę pieniężną za naruszenie lp. 5.1.1 (przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do 1 godziny) w wysokości 600 (2x 300) zł, bowiem kara pieniężna za to naruszenie powinna wynosić 200 (2x 100) zł. Podstawę uchylenia decyzji stanowiło błędne stwierdzenie przez organ I instancji naruszenia lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do u.t.d. (brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy), bowiem analiza 24 wykresówek kierowcy K. M. wskazała, że zawierały one wpis w postaci nazwiska oraz pierwszej litery imienia kierowcy, co pozwala na bezsporne przypisanie tarcz tachografu danemu kierowcy. Na skarżącą niezasadnie nałożono zatem karę w wysokości 1200 (24x 50) zł. Końcowo organ zauważył, że z uwagi na poczynienie odmiennych ustaleń w przedmiocie naruszenia lp. 5.1 oraz 6.3.6 załącznika nr 3 do u.t.d., całkowita kara pieniężna z tytułu wszystkich stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń wynosi 47950 zł, jednak należało ograniczyć karę do wysokości 15000 zł. Ponadto w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności, nie dopuszczając się przy tym obrazy zasady swobodnej oceny dowodów. Z treści decyzji wynika również, że ustalenia organu oparte zostały na okazanych wykresówkach, danych cyfrowych oraz zaświadczeniach działalności kierowców. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o jej uchylenie w całości i w konsekwencji nałożonej kary pieniężnej oraz zasądzenie kosztów. Zarzucono też naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, 8, 77, 78 § 1 kpa w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł na skarżącą, podczas gdy w niniejszej sprawie podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia prawa procesowego oraz prawa materialnego wobec postępowania organu I instancji dawały podstawę do uchylenia decyzji i uchylenia nałożonej kary. W uzasadnieniu podniesiono, że strona nie wie na jakim materiale dowodowym oparł się organ, co uniemożliwiło merytoryczną polemikę z rozstrzygnięciem organu administracji. Ponadto nie został przeprowadzony dowód z przesłuchań kierowców, co miałoby znaczenie dla ewentualnego uwzględnienia podniesionego w odwołaniu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie skarżącej naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, gdyż wynikało ono wyłącznie z zachowania pracowników – kierowców. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał, że wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z uchybieniami stwierdzonymi w wyniku jednej kontroli na drodze lub w przedsiębiorstwie zapoczątkowuje jedną sprawę administracyjną. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i był prezentowany w licznych wyrokach: np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 29/08, wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1109/08, wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II GSK 46/09, wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 94/09, wyrok NSA z 25 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1544/11, publikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl. W Kodeksie Postępowania Administracyjnego nie przewidziano możliwości prowadzenia jednego postępowania administracyjnego w kilku sprawach administracyjnych, dlatego, że dotyczą tego samego podmiotu. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział też takiej możliwości w u.t.d., która to ustawa nie zawiera przepisów pozwalających na uznanie, że kontrola drogowa powoduje jednoczesne wszczęcie wielu samodzielnych spraw administracyjnych i prowadzenie ich łącznie w jednym postępowaniu. Przeciwnie – przepisy u.t.d. wyraźnie wskazują, że etapem początkowym postępowania jest jedna kontrola, a etapem końcowym jedna kara. Zasadnie więc organ II instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił decyzję z dnia [...].XII. 2015 r. w całości, orzekł na nowo, zauważając, że niektóre składniki kary (kary jednostkowe) są uwzględnione nieprawidłowo. Trafnie zatem uchylił całą decyzję i wydał decyzję zmieniającą po korekcie obliczeń oraz umorzył postępowanie w zakresie niektórych uchybień. Podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej stanowi art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), zwanej dalej u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (ust. 6). Ustalenia faktyczne dokonane przez organy w kontrolowanej sprawie nie budzą wątpliwości. W wyniku przeprowadzonej kontroli u skarżącej stwierdzono następujące naruszenia: 1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 4. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu 5. udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy 6. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy 7. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów 8. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego 9. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy 10. niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie Przedmiotowe naruszenia nie były praktycznie kwestionowane przez stronę. W istocie zarzut skargi sprowadza się do niewskazania, jak twierdzi strona, na jakim materiale dowodowym oparł się organ, co uniemożliwiło merytoryczną polemikę z rozstrzygnięciem organu administracji. Ponadto starała się ona wykazać brak podstaw do nałożenia na nią kary pieniężnej, ze względu na przepis art. 92b i art. 92c u.t.d. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wyrażone w decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w art. 107 § 3 k.p.a. W decyzjach obu organów szczegółowo odnoszono się do określonych wykresówek, danych z kart kierowców oraz innych dokumentów, co przeczy tezie pełnomocnika skarżącej o niewskazaniu na jakim materiale dowodowym oparł się organ. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie zachodziła potrzeba przesłuchania kierowców lub samego przedsiębiorcy na okoliczność stwierdzonych naruszeń, gdyż odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy nie jest oparta na zasadzie winy, lecz jest odpowiedzialnością ustawową za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli. Organ jest zobowiązany do stwierdzenia w czasie kontroli czy nastąpiło samo naruszenie, bez wnikania w jego przyczyny. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły i oceniły, że stwierdzone w trakcie kontroli uchybienia należało zakwalifikować, jako wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d naruszenia, skutkujące nałożeniem kary. Jednocześnie, w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń, zdaniem Sądu, organy również prawidłowo oceniły, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącej regulacji art. 92 b i art. 92 c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z przepisem art. 92 b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 92 c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do jego powstania. Sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń, z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Wskazany wyżej przepis odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Wykroczenie przeciwko wymogowi należytej staranności, jeżeli prowadzi to do naruszenia prawa mającego postać deliktu administracyjnego, jest zawsze przejawem winy przedsiębiorcy i tym samym wyklucza możliwość powołania się na przepis art. 92 c u.t.d. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjąć zatem należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry, w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego, między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie środków dyscyplinujących. Przyjmuje się, że okoliczności wskazane w ww. przepisie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu będącego jego pracownikiem (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2011 r., II GSK 510/10 oraz z dnia 20 października 2010 r., II GSK 936/09). W kontrolowanej sprawie należy przyznać rację organom, że skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć. Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ) oddalił skargę