IV SA/Po 1101/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. i J. Ś. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] października 2018r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. A. Ś. i J. Ś. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] października 2018r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że złożyli skargę na uchwałę z dnia [...] kwietnia 2002r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybranych terenów gminy K., domagając się unieważnienia załącznika nr [...], ewentualnie skorygowanie części graficznej zawartej w tym załączniku i usunięcie odznaczenia działki nr [...] (aktualnie [...] i [...]). Rada Gminy uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2018r. uznała zasadność skargi. Skarżący podkreślili, że żadnego wniosku o objęcie działek nr [...] i nr [...] planem zagospodarowania przestrzennego nie składali, a Gmina nie prowadzi działań dotyczących opracowania nowego planu w szerszym zakresie, w tym w S. . Zdaniem skarżących nie ma zatem podstaw do sporządzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego tylko dla ich działek, a uchwała [...] do tego zmierza i nie obejmuje działki nr [...], której dotyczy załącznik [...]. W efekcie jak wskazali skarżący Gmina dąży do usankcjonowania objęcia ich działek planem i ponownie odznaczenia ich jako MN, tak jak poprzednio, co jest sprzeczne z uznaną skargą. Zdaniem skarżących nie jest zasadne przystąpienie do sporządzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek [...] i [...] w miejscowości S. w celu usunięcia załącznika [...]. Rady Gminy w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i wskazała, że zaskarżona uchwała realizuje możliwość " zmiany" wadliwego zdaniem skarżących obowiązującego planu, obejmującego ich działkę [...] (obecnie po podziale decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2018r. nr [...] zatwierdzającą podział nieruchomości działki nr [...] i [...]). Bez zmiany planu nie jest możliwa administracyjna, odgórna, zmiana zapisów planu w żadnym zakresie. Jedynie - po przeprowadzeniu procedury planistycznej- jest możliwe dokonanie zmiany planu. Gmina K. przystępując do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek należących do skarżących będzie mogła w konsekwencji uwzględnić wnioski skarżących. W piśmie 26 listopada 2018r. skarżący podtrzymali argumentację zawartą w skardze podkreślając, że zaskarżona uchwała została podjęta wbrew ich woli i nie wyczerpuje żadnego wniosku skargi na uchwałę z dnia [...] kwietnia 2002r. nr [...] Zdaniem skarżących wszczęcie procedury zmiany planu i procesowanie kolejnego planu jest zatem bezpodstawne, gdyż się o to nie starali, a gmina nie wykazała, aby rozpoczęciem procedury uchwalania planu zmierzała do wykorzystania nieruchomości na cele pożytku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym o jakim mowa w tym przepisie jest m.in. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2018r. poz. 994 ze zm. – dalej u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W myśl art. 101a ust. 1 u.s.g. – przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Z unormowań tych wynika, iż uprawnionym do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone na skutek uchwalenia aktu prawa miejscowego lub podjęcia czynności prawnych bądź faktycznych. (por. wyrok NSA z 18 lipca 2008r., sygn. akt I OSK 107/08, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Zatem prawo kwestionowania uchwały organu gminy w tym trybie przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W doktrynie prawa administracyjnego i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że interes prawny strony skarżącej, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Eksponuje się przy tym bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego zaskarżonym aktem (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010r., sygn. akt I OSK 1016/09, wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2008r., sygn. akt II SA/Gd 492/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 września 2010r., sygn. II SA/Go 476/10 - CBOSA). Inaczej rzecz ujmując, strona skarżąca musi wykazać, że zaskarżona uchwała wpływa na sferę materialnoprawną strony, pozbawiając pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację. W niniejszej sprawie skarga dotyczy uchwały intencyjnej wydawanej na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945), zgodnie z którym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta rozpoczyna prace planistyczne przy tworzeniu planu miejscowego, określając jedynie terytorialne granice zamierzonych działań planistycznych. Z tego względu nie można nadać uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego charakteru normatywnego, kształtującego sytuację materialnoprawną zainteresowanych podmiotów. To zaś wyklucza co do zasady możliwość naruszenia jej postanowieniami czyjegokolwiek interesu prawnego. Stanowisko takie jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13; z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12; z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1825/13; z dnia 24 stycznia 2018r., sygn. akt II OSK 13/18, publ. CBOSA). Dopiero uchwalony plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, będzie miał charakter normatywny, będzie kształtował prawa i obowiązki na obszarze nim objętym. Wówczas skarżący będą mogli kwestionować ustalenia przeznaczenia terenu, co do którego przysługuje im prawo własności. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie cytowanego art. 58 § 1 ust. 5a P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.