IV SA/Po 145/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. 3 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej W. 3 kwotę [...]zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. [...] z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (zwana też dalej "Wnioskodawcą" lub "Inwestorem") złożyła w dniu [...] września 2017 r. w Urzędzie Miasta P. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami w parterze, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...], ark. [...], obręb W., położonej w P. przy ul. [...] (k. 1 akt adm. I inst.). Pismem z [...] października 2017 r. znak: [...] Prezydent Miasta P. (dalej też jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej w skrócie "PINB") o udzielenie informacji, czy organ ten prowadzi postępowanie w sprawie legalności okien wykonanych w ścianie południowej elewacji budynku położonego przy ul. [...] w P.. W odpowiedzi PINB poinformował – pismem z [...] października 2017 r. – że w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu okien w granicy na nieruchomości przy ul. [...] w P. przeprowadzono czynności wyjaśniające, w szczególności podczas wizji terenu ustalono, do jakich lokali przynależą znajdujące się w szczytowej ścianie okna, oraz przesłuchano obecnych właścicieli tych lokali. Ponadto wystąpiono do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. oraz do Miejskiego Konserwatora Zabytków z prośbą o udostępnienie dokumentacji dotyczącej budynku przy ul. [...] w P.. Po otrzymaniu stosownych dokumentów, w związku z ich treścią, "sprawę przekazano do Oddziału Orzecznictwa Administracyjnego [PINB] celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowlanym". Postanowieniem z [...] października 2017 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 i 3 oraz art. 123 k.p.a., Prezydent Miasta P. zawiesił z urzędu – do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ – postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedstawiony przez Wnioskodawcę sposób zagospodarowania nieruchomości objętej wnioskiem zakłada realizację sześciokondygnacyjnego budynku, w zabudowie pierzejowej, w granicy z nieruchomością położoną przy ul. [...], stycznie do sąsiedniej ściany z oknami. Dalej stwierdził, że z ww. pisma PINB z [...] października 2017 r. wynika, iż organ ten prowadzi postępowanie w sprawie legalności istniejących okien w ścianie szczytowej kamienicy przy ul. [...] w P., która to kwestia ma kluczowe znaczenie w zagospodarowaniu nieruchomości położonej przy ul. [...], ponieważ dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ nadzoru budowlanego będzie możliwe ustalenie parametrów zabudowy, a następnie wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Na opisane postanowienie Prezydenta [...] zażalenie złożył Wnioskodawca, reprezentowany przez r.pr. A. R., który powołując się na zarzuty naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.") przez jego niezastosowanie, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu pełnomocnik Inwestora stwierdził, że kwestia legalności okien w południowej ścianie budynku przy ul. [...] w P. nie ma w przedmiotowym postępowaniu charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie warunkuje ona ustalenia warunków zabudowy. Istotą postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest bowiem zbadanie – przed postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę – zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującymi na danym terenie przepisami planistycznymi, nie zaś budowlanymi. W związku z tym, zdaniem Inwestora, organ nie miał podstaw do zawieszenia postępowania, gdyż jest on w stanie załatwić sprawę bez ustalenia przez organ budowlany legalności okien na nieruchomości sąsiedniej. Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako "SKO" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta [...] w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu SKO wskazało, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, iż PINB prowadzi postępowanie legalizacyjne w sprawie wykonania okien w południowej ścianie budynku przy ul. [...] w P. – co według organu I instancji stanowi zagadnienie wstępne dla niniejszego postępowania – a w szczególności zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w tymże przedmiocie, bądź też innych stosownych aktów administracyjnych. W ocenie SKO powyższe uchybienie organu I instancji stanowi naruszenie zasady obiektywizmu (art. 7 k.p.a.), nakazującej organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także zasady wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji powinien wyjaśnić wskazaną kwestię. Ponadto winien ustalić – jak "na marginesie" wskazało SKO – kto jest umocowany do reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Na opisane postanowienie SKO skargę (błędnie oznaczoną jako "sprzeciw") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła [...] (zwana też dalej "Skarżącą" lub "Wspólnotą Mieszkaniową"), reprezentowana przez pełnomocnika, A. W., który zarzucając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie pomimo zaistnienia przesłanek do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organ II instancji nieprawidłowo uznał, iż w aktach sprawy nie ma dokumentu, z którego wynikałoby, że PINB prowadzi postępowanie legalizacyjne w sprawie wykonania okien w południowej elewacji budynku położonego przy ul. [...] w P.. Zdaniem Skarżącej tym dokumentem jest zalegające w aktach pismo PINB z [...] października 2017 r., gdyż można z niego wyprowadzić wniosek, iż wzmiankowane w nim czynności kontrolne są konsekwencją uprzedniego wszczętego przez PINB postępowania administracyjnego w tym zakresie. Gdyby nie wcześniejsze wszczęcie postępowania, PINB nie byłby zobowiązany do przeprowadzenia czynności kontrolnych na nieruchomości przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości ustalenia faktyczne i prawne poczynione w postępowaniu odwoławczym oraz swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z [...] marca 2018 r. pełnomocnik Skarżącej uzupełnił swoją dotychczasową argumentację poprzez wskazanie, że organ II instancji nie wykorzystał wszystkich przysługujących mu zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego uprawnień do samodzielnego ustalenia, czy PINB prowadzi postępowanie legalizacyjne w sprawie wykonania okien w południowej elewacji budynku położonego przy ul. [...] w P. – przez co naruszył istotę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego Skarżąca podniosła, że z posiadanych przez nią informacji wynika, iż po mających miejsce [...] stycznia 2017 r. czynnościach kontrolnych, PINB dokonał przesłuchania w charakterze świadków m.in. członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Zdaniem Skarżącej przeprowadzenie ww. czynności procesowych możliwe było wyłącznie po uprzednim wszczęciu przez ten organ postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. Oznacza to zatem, że PINB prowadzi postępowanie legalizacyjne w sprawie wykonania okien w południowej elewacji budynku położonego przy ul. [...] w P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.u.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (a do takich należy niewątpliwie postanowienie o zawieszeniu postępowania – zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a.). Przy tym w sytuacji gdy – tak jak w niniejszej sprawie – przedmiotem skargi jest postanowienie administracyjne, sprawa może być rozpoznana przez sąd w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2017 r. (nr [...]), mocą którego organ ten, na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., uchylił w całości postanowienie Prezydenta Miasta P. z [...] października 2017 r. (znak: [...]) o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wobec tego istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie zaszły okoliczności uzasadniające wydanie przez organ II instancji rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Uzasadniając konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., SKO wytknęło, że organ I instancji naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż w aktach sprawy brak dokumentu, z którego wynikałoby, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. prowadzi postępowanie legalizacyjne dotyczące okien w budynku na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...], którego rozstrzygnięcie miało według Prezydenta [...] stanowić zagadnienie wstępne, uzasadniające zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W związku z tym SKO nakazało organowi I instancji wyjaśnienie powyższej kwestii przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Ponadto "na marginesie" poruczyło temu organowi ustalić, kto jest umocowany do reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej. Przystępując do oceny zaskarżonego postanowienia SKO, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że – stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. – organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. A contrario, w przypadku gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy jest węższy, organ II instancji może i powinien – jako organ powtórnie merytorycznie rozpoznający sprawę, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) – dokonać niezbędnych dodatkowych ustaleń we własnym zakresie, w trybie art. 136 w związku z art. 144 k.p.a., i dopiero w oparciu o nie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Albowiem zakres poruczonego organowi I instancji przez SKO uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, ograniczającego się w praktyce do uzyskania od PINB jednoznacznej informacji, czy wskazane w postanowieniu Prezydenta [...], jako zagadnienie wstępne, postępowanie legalizacyjne zostało wszczęte i toczy się obecnie przed tym organem – a więc postępowania wyjaśniającego sprowadzającego się w istocie do należytego udokumentowania okoliczności uprawdopodobnionej już w treści pisma PINB z [...] października 2017 r. (gdzie wskazano, że "sprawę przekazano do Oddziału Orzecznictwa Administracyjnego celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowlanym") – z całą pewnością mieści się w ramach wyznaczonych przez art. 136 § 1 k.p.a. i jako taki nie uzasadniał zastosowania art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. (podobnie zresztą jak ustalenie, kto jest umocowany do reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej). Zarazem, nawiązując do twierdzeń strony skarżącej, należy wyjaśnić, że choć treść zalegającego w aktach administracyjnych ww. pisma PINB mogła uprawdopodabniać fakt wszczęcia postępowania legalizacyjnego, to jednak, jak trafnie zauważyło SKO, nie dowodziła go w sposób kategoryczny. Obserwacja praktyki administracyjnej pokazuje bowiem, że wbrew twierdzeniom autora skargi, w sytuacji podejrzenia zaistnienia tzw. samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego najpierw podejmują czynności kontrolne (sprawdzające), nie mające cech jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 18.01.2018 r., II OSK 822/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"), i dopiero na podstawie wyników takiej kontroli decydują, czy w danym przypadku należy wszcząć postępowanie w sprawie samowoli, czy brak podstaw ku temu (por. postanowienia NSA: z 27.08.2010 r., II OSK 1500/09; z 05.11.2010 r., II OSK 2132/10 – CBOSA). Niezależnie od powyższego przedwczesność kontrolowanego rozstrzygnięcia SKO wynikała – w ocenie Sądu – także stąd, że ww. organ w zaskarżonym postanowieniu, wbrew obowiązkowi wypływającemu z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), w ogóle nie odniósł się do podniesionych w zażaleniu Inwestora zarzutów, które podważały wystąpienie w sprawie podstaw do zawieszenia postępowania, a to z uwagi na brak, zdaniem Inwestora, bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy sprawą główną (w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy), a zagadnieniem wstępnym (postępowaniem legalizacyjnym na działce sąsiedniej), mającym to zawieszenie uzasadniać. Wobec tego organ II instancji powinien w pierwszej kolejności rozważyć właśnie zasadność ww. zarzutu i odpowiedzieć na pytanie, czy w okolicznościach kontrolowanej sprawy o ustalenie warunków zabudowy, w tym z uwagi na treść wniosku Inwestora oraz cechy projektowanej zabudowy, postępowanie legalizacyjne dotyczące okien w budynku na sąsiedniej nieruchomości może w ogóle stanowić przesłankę zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Od razu należy podkreślić, że wobec braku stanowiska organu II instancji w ww. kwestii, Sąd nie był władny zastąpić tego organu w przeprowadzeniu niezbędnych rozważań i w wyrażeniu wiążącej oceny w omawianej kwestii. Sąd administracyjny bowiem, będąc powołanym zasadniczo tylko do kontroli działalności organów administracji publicznej, nie może zastępować tych organów w merytorycznym rozpoznaniu i załatwieniu sprawy administracyjnej (por. R. Hauser, Nieporozumienia wokół charakteru orzeczeń sądów administracyjnych [w:] Ratio est anima legis. Księga pamiątkowa ku czci Profesora Janusza Trzcińskiego, po red. J. Repela i in., Warszawa 2007, s. 237–238); w tym przypadku – w jednoznacznym, wiążącym odniesieniu się do zarzutów i twierdzeń Inwestora o braku prejudycjalnego związku pomiędzy spornym postępowaniem legalizacyjnym, a przedmiotowym postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. Tym bardziej, że obowiązek odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu (odpowiednio: zażaleniu) stanowi jeden z istotnych i niekwestionowanych komponentów zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. art. 15 oraz art. 78 Konstytucji RP). W orzecznictwie podkreśla się, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym (por. wyrok WSA z 18.08.2010 r., IV SA/Wa 622/10, CBOSA). Brak w motywach postanowienia jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów zażalenia uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania zażaleniowego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z zasady dwuinstancyjności (por. wyrok NSA z 27.05.1998 r., IV SA 1130/96; por. także wyroki WSA: z 05.11.2010 r., I SA/Wa 539/10; z 0212.2008 r., II SA/Rz 502/08; z 05.03.2014 r., IV SA/Po 1084/13 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). Godzi się jeszcze zauważyć, że powinność odniesienia się przez organ wyższego stopnia do zarzutów podniesionych w rozpoznawanym środku zaskarżenia stanowi refleks bardziej ogólnego obowiązku – spoczywającego na każdym organie rozstrzygającym sprawę, zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji, w ramach uzasadniania podjętego rozstrzygnięcia – ustosunkowania się do wszystkich istotnych zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Wykonanie tego obowiązku winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia (decyzji albo postanowienia). Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyroki WSA: z 20.11.2007 r., II SA/Bd 786/07; z 04.06.2014r., IV SA/Po 951/13 – CBOSA). Z tych wszystkich względów Sąd, mając na uwadze niezasadność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. przez SKO, nie był władny poddać kontroli postanowienia organu I instancji, co oczywiście nie daje żadnych podstaw do wnioskowania w kwestii jego prawidłowości. Ocena w tym względzie należeć będzie do organu II instancji, który przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien upewnić się, czy przed PINB toczy się postępowanie w sprawie legalności okien wykonanych w ścianie południowej elewacji budynku położonego przy ul. [...] w P., a przede wszystkim dokonać merytorycznej oceny, czy fakt (ewentualnego) prowadzenia takiego postępowania stanowi w ogóle, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Niezależnie od tego organ II instancji powinien jednoznacznie ustalić, kto jest wnioskodawcą i składającym zażalenie w przedmiotowej sprawie – z nagłówka wniosku i nagłówka zażalenia (k. 1 akt adm. I inst. i k. 6 akt adm. II inst.) wynika bowiem, że: "[...] z ograniczoną odpowiedzialnością", natomiast z treści zaskarżonego postanowienia, że: "[...] z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k." – oraz czy r.pr. A. R. jest umocowany do reprezentowania tak określonego wnioskodawcy / składającego zażalenie (zalegające w aktach pełnomocnictwo zostało jemu udzielone przez "[...] z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.", k. 5 akt adm. I inst.). Nie ulega wszak wątpliwości, że "[...] z ograniczoną odpowiedzialnością" oraz "[...] z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.", to dwa różne podmioty prawne, które nie mogą być w pismach procesowych i aktach administracyjnych traktowane zamiennie. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie SKO (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie należne pełnomocnikowi Skarżącej ustalone według stawek minimalnych (480 zł), a także koszt opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie [...] zł.