IV SA/Po 244/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody W. z dnia 28 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Wojewoda W.po rozpoznaniu odwołania J. W. uchylił decyzję Starosty P. z [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w części przywołania podstawy prawnej to jest w miejsce: art. 30 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm. – dalej Prawo budowlane) przywołał art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia z [...] grudnia 2013 r. Starosta P. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 Prawa Budowlanego zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących budowę budynku gospodarczego na terenie nieruchomości obejmującej działki o nr ewid. [...] w B. gmina K.. W uzasadnieniu wskazano, iż z załączonego szkicu sytuacyjnego wynika, że teren na którym planuje się budynek stanowi las, który nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano dla wnioskowanych obiektów ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zatem przedmiotowa nieruchomość nie stanowi działki budowlanej w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 647), w której w art. 2 pkt 12 podano definicję działki budowlanej. Następnie organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji uznał, iż przewidziany w zgłoszeniu zakres robót budowlanych wykracza poza dopuszczalny dla zgłoszenia i podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast przywołany w sentencji zaskarżonej decyzji art. 30 ust. 6 pkt 2 oznacza cyt. " Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 2) budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy ". Dalej organ wskazał, że od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor podnosząc, iż sprzeciw został wniesiony z naruszeniem obowiązującego prawa w tym Prawa budowlanego i przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący podniósł, iż w zgłoszeniu jednoznacznie określił budynek gospodarczy o powierzchni do 25 m2, który zgodnie z Prawem budowlanym nie wymaga pozwolenia na budowę, a niejako budynek gospodarczy funkcjonalnie związany z innym budynkiem. Natomiast przywołując art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołujący wskazał, iż roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę nie wymagają decyzji o warunkach zabudowy. Projektowany budynek gospodarczy nie jest zlokalizowany na terenie stanowiącym las co wynika z wypisu z ewidencji gruntów. Przechodząc do meritum organ wskazał, że decyzja sprzeciwu organu I instancji została wydana w terminie o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił, że z przekazanych akt sprawy wynika, iż inwestor w dniu [...] grudnia 2013 r. zgłosił zamiar budowy budynku gospodarczego niezbędnego do prac związanych z utrzymaniem działki w B. przy ul. [...] gmina K. (działki o nr ewid. [...]). Do zgłoszenia załączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opis techniczny budynku wskazujący między innymi na powierzchnię zabudowy 24 m2, rysunki - rzut, przekrój i elewacje, mapę zasadniczą nieaktualizowaną z usytuowaniem planowanego budynku względem granic działek o nr ewid. [...] oznaczonych symbolem Ls co oznacza tereny leśne. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ przyjmujący zgłoszenie winien rozpatrzyć czy planowana inwestycja mieści się w katalogu budów i robót budowlanych wymienionych w 29 Prawa budowlanego jako niewymagających pozwolenia na budowę. Ponieważ zgodnie z ust. 1 pkt 2 wskazanego artykułu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki należy uznać, iż zgłoszona przez skarżącego inwestycja podlega zgłoszeniu. Stąd sprzeciw wniesiony przez organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego jest niezasadny i dlatego należało w tym zakresie uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. Po analizie organ odwoławczy uznał, iż sprzeciw jest słuszny ale z uwagi na przywołany w sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa Budowlanego. Jak wskazał w zaskarżonej decyzji organ I instancji na przedmiotowym terenie brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także nie wydano dla wnioskowanych obiektów ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Starosta P. rozpatrzył sprawę bazując na załączonej do zgłoszenia mapie zasadniczej na której zgłoszona nieruchomość oznaczona jest jako Ls (las). Następnie organ wskazał, iż mając na uwadze odwołanie, w którym wskazano, iż z ewidencji gruntów wynika, iż przedmiotowe działki nie są lasami organ odwoławczy wystąpił do Starostwa Powiatowego o przekazanie faxem wypisu z ewidencji gruntów dotyczących przedmiotowych działek. Przekazane wypisy oraz treść księgi wieczystej Nr [...] prowadzonej dla działki [...] potwierdziły, iż przedmiotowa nieruchomość nie stanowi lasu tylko obejmuje łąki, pastwiska, nieużytki, rolę. Stąd należałoby uznać, iż na załączonej mapie zasadniczej nieaktualizowanej nie ujęto stanu wynikającego z KW i ewidencji gruntów. Organ odwoławczy podniósł, iż ponieważ zgłoszona nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a inwestor nie załączył do zgłoszenia decyzji o warunkach zabudowy, która jest wymagana w tym przypadku przepisami ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stąd sprzeciw jest słuszny w oparciu o wskazany art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana zarówno wtedy, gdy zmiana zagospodarowania terenu polega na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, oraz na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jak i w momencie, gdy przeprowadzenie robót nie wymaga uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 oraz w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Zauważyć jednak należy, że przepis ten dotyczy robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Organ podniósł, iż przedmiotowa inwestycja - budowa budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2, jest budową, a nie robotami budowlanymi nie wymagającymi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Ustawa Prawo budowlane w art. 29 ust. 1 w pkt od 1 do 27 wylicza budowy, które nie wymagają pozwolenia na budowę a w ust. 2 w pkt od 1 do 17 wylicza roboty budowlane, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. W.wskazując, że organ II instancji przyznał że planowana inwestycja mieści się w katalogu budów i robót budowlanych wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego jako niewymagających pozwolenia na budowę. Dalej skarżący wskazał, że ostatecznie Wojewoda W. uznał, że budowa ta wymaga pozwolenia na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy w na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją ponieważ z uwagi na nie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepis ten nie ma zastosowania. Ponadto skarżący wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu, a zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zapadły z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ planowana budowa mieści się w katalogu robót nie wymagających ani warunków zabudowy ani pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Ocena zasadności skargi sprowadzała się do rozważenia czy zgłoszone roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgodnie z twierdzeniami skarżących podlegały wyłącznie zgłoszeniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący zgłosił zamiar realizacji wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 24 m2. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 w pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd podziela pogląd organu, że przedmiotowa inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy. Organ uznając, iż przedmiotowa inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 oraz w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Zauważyć jednak należy, że przepis ten dotyczy robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja - budowa budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2, jest budową, a nie robotami budowlanymi nie wymagającymi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Organ dokonując powyższej wykładni zapomniał, iż zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego pod pojęciem robót budowlanych należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zatem pojęciem robót budowlanych objęta jest również budowa. Stąd stanowisko organu, iż przepis art. 50 ust. 2 pkt 2 oraz w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zastosowania do budów nie znajduje uzasadnienia na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Powyższe nie oznacza jednak, iż Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ nie miał podstaw do wniesienia sprzeciwu. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ zasadnie wniósł sprzeciw. Dokonując powyższej oceny Sąd miał na uwadze brzmienie art. 29 Prawa budowlanego przewidującego zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tym miejscu powtórzyć należy, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 w pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W orzecznictwie sądów administracyjnych budzi wątpliwości zakres zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia wolno stojących parterowych budynków gospodarczych. Możliwa jest bowiem interpretacja, iż przepis ten wprowadza zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich obiektów w każdym przypadku, niezależnie od przeznaczenia i stanu zagospodarowania działki przewidzianej pod zabudowę (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2010 r., II OSK 691/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyrokach z dnia 24 października 2012 r., II SA/Gd 461/12, z dnia 9 grudnia 2009 r., II SA/Gd 780/08 i z dnia 21 maja 2009 r., II SA/Gd 86/09 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 19 stycznia 2012 r., II SA/Ol 947/11). Za dopuszczalną uznać należy także interpretację, zgodnie z którą zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest wyłącznie budowa budynków gospodarczych związanych z budynkami mieszkalnymi na działkach zabudowanych takimi budynkami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2014 r., II SA/Gl 1420/13 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2014 r., VIII SA/Wa 729/13, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 2010 r., II SA/Gd 66/10 i z dnia 9 lutego 2011 r., II SA/Gd 826/10). Wreszcie przyjmuje się, że inwestor może zrealizować budynek gospodarczy na podstawie zgłoszenia również na terenie niezabudowanej nieruchomości ale przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową, przy czym przeznaczenie takie powinno wynikać z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku braku planu z decyzji o warunkach zabudowy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 23 października 2013 r., II SA/Gd 528/13). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela ostatnie stanowisko. Przede wszystkim stwierdzić należy, że analiza unormowania art. 29 Prawa budowlanego i zakresu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę winna uwzględniać fakt, iż na gruncie ustawy Prawo budowlane zasadą jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przed realizacją robót budowlanych. Przepis normujący zwolnienia w tym zakresie ma charakter wyjątku od zasady, nie powinien być zatem interpretowany rozszerzająco (por. A. Gliniecki [w:] A. Gliniecki red. Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 291). Następnie zauważyć należy, iż Prawo budowlane nie zawiera definicji budynku gospodarczego. Zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.) pod pojęciem budynku gospodarczego należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Zwrócić należy uwagę, iż pojęcie budynku gospodarczego zostało w nim zdefiniowane na potrzeby tego rozporządzenia, w granicach delegacji ustawowej określonych w art. 7 ust. 2 pkt. 1 Prawa budowlanego, który przewiduje określenie rozporządzeniem warunków technicznych jakim winny odpowiada budynki i ich usytuowanie. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie budynku gospodarczego w znaczeniu nadanym mu w § 3 pkt 8 rozporządzenia ma zastosowanie także do zdefiniowania pojęcia budynku gospodarczego użytego w art. 29 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego (A. Gliniecki [w:] A. Gliniecki red. Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 297 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gliwicach w wyroku z dnia 22 stycznia 2014 r., II SA/Gl 1420/13 i Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 27 marca 2014 r., VIII SA/Wa 729/13). Zdaniem Sądu definicja zawarta w § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stanowi definicji legalnej budynku gospodarczego w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu pojęcie "budynek gospodarczy" należy rozmieć jako budynek, który pełni określoną funkcję związaną z gospodarowaniem, przy czym gospodarowanie to może być związane z różnym rodzajem działalności. Pojęcie budynku gospodarczego użyte w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego niewątpliwie nie dotyczy wszystkich budynków gospodarczych. Pojęcie budynku gospodarczego lub szersze pojęcie obiektu gospodarczego pojawia się bowiem w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego w różnych przepisach: art. 29 ust. 1 pkt 1 a, dotyczącym budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową, art. 29 ust. 1 pkt 4, dotyczącym obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych, art. 29 ust. 1 pkt 6, dotyczącym budynków gospodarczych stanowiących zaplecze do utrzymania linii kolejowych, art. 29 ust. 1 pkt 13 dotyczącym obiektów gospodarczych przeznaczonych na cele gospodarki leśnej. W ocenie Sądu przyjąć należy, iż przepis art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego wprowadza zwolnienie od uzyskania pozwolenia na budowę obiektów wnoszonych na działce budowlanej, towarzyszących zabudowie mieszkaniowej. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 528/13) istotną wskazówką interpretacyjną w tym zakresie jest fakt, iż ustawodawca w treści przepisu w jednej jednostce redakcyjnej zamieścił wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty, altany i przydomowe oranżerie. Określenie "przydomowe" zostało użyte jedynie w odniesieniu do oranżerii. Wspólne zamieszczenie wszystkich tych obiektów w jednej jednostce redakcyjnej świadczy jednak, zdaniem Sądu, o zamiarze uregulowania w tym przepisie zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich obiektów, które są związane z zabudową mieszkaniową. Gdyby oranżerie mogły być wybudowane bez pozwolenia na budowę, jedynie w sytuacji gdy mają one charakter przydomowy, a pozostałe wymienione w tym przepisie obiekty nie musiały spełniać tego wymogu, racjonalny ustawodawca powinien bowiem zamieścić uregulowanie dotyczące przydomowych oranżerii oraz pozostałych obiektów o innym charakterze w odrębnych jednostkach redakcyjnych, tak jak to ma miejsce w pozostałych przypadkach art. 29 ust.1 pkt 1-27. Z powyższych względów uznać należy, że wspólne uregulowanie zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę szeregu różnych obiektów - budynków gospodarczych, wiat, altan oraz oranżerii w jednym przepisie nastąpiło właśnie z tego powodu, że zgodnie z intencją ustawodawcy stanowią one zabudowę związaną z zabudową mieszkaniową. Skoro zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego podlegają jedynie budynki gospodarcze związane z zabudową mieszkaniową, to fakt przeznaczenia danej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową winien być możliwy do stwierdzenia przez organ przyjmujący zgłoszenie. Jak wynika z akt sprawy dla przedmiotowej nieruchomości brak jest planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku istnienia dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego, organ przyjmujący zgłoszenie ma możliwość ustalenia zaistnienia przesłanki art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego t.j. przeznaczenia danej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową w oparciu o ustalenia planu. W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu realizacja planowanej inwestycji wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Na gruncie niniejszej sprawy celem oceny czy planowana inwestycja objęta jest obowiązkiem pozwolenia na budowę czy też wymaga wyłącznie zgłoszenia koniecznym jest ustalenie czy teren na którym ma być ona zrealizowana może być przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe. Uznanie, iż roboty te wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, usuwa niebezpieczeństwo realizacji obiektu bez kontroli jego zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takim przypadku, w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak w przypadku pozwolenia na budowę, inwestora obciąża obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która to decyzja zostanie wydana jedynie w przypadku spełnienia warunków, o jakich jest mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższych względów organ na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego zasadnie wniósł sprzeciw. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.