IV SA/Po 352/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. na postanowienie Wojewody W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. W dniu [...]grudnia 2014 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...] (znak [...]) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy [...]. Zarządcy drogi, działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm. zwanej dalej "specustawą drogową") wystąpił z wnioskiem o nadanie decyzji z dnia 18 grudnia 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że dotyczy on decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowiącej przebudowę głównej arterii komunikacyjnej miasta P. (ulicy stanowiącej wspólny fragment dla I. i II. ramy komunikacyjnej), a zatem inwestycji poprawiającej ruch oraz jego płynność na terenie całego miasta P.. Konieczność natychmiastowej realizacji inwestycji wnioskodawca uzasadnił również poprawą jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi oraz potrzebą przebudowy i budowy infrastruktury poprawiającej bezpieczeństwo pieszych i rowerzystów. Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. wskazując, że natychmiastowa realizacja inwestycji leży w interesie gospodarczym i społecznym, a nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest w pełni uzasadnione. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła B. C. wskazując, iż przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ całkowicie pominął fakt, że wskutek wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nastąpi pozbawienie skarżącej przysługującego jej prawa współwłasności nieruchomości - działek nr ewid. [...]. Zdaniem skarżącej organ wydający decyzję wziął pod uwagę jedynie istnienie interesu gospodarczego oraz powołał się na użytkowników rozbudowywanej drogi, bez ustosunkowania się do prywatnych interesów, których naruszenie wskutek wydania decyzji wydaje się skarżącej ewidentne. Ponadto zażalenie na powyższe postanowienie wniósł I. S. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 17 ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. 108 § 1 Kpa poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i wydanie postanowienia w tym przedmiocie w sytuacji, kiedy nie zaistniały kutemu przesłanki. W ocenie skarżącego truizmem jest uzasadnienie zaskarżonego postanowienia związkiem inwestycji z poprawą jakości ruchu i bezpieczeństwa użytkowników drogi, bowiem każda inwestycja drogowa ma na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu i użytkowników dróg. Ponadto zdaniem skarżącego rygor jest uzasadniony interesem prywatnego inwestora, który realizuje w tej okolicy inwestycję związaną z budową galerii handlowej. Strona żaląca nie zgadza się z tak krótkim okresem przygotowania się do wydania nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza. W ocenie skarżącego przy nadawaniu rygoru natychmiastowej wykonalności organ winien uwzględniać nie tylko interes zarządcy drogi i powiązany z nim interes podmiotu prywatnego, ale również interes podmiotów, wobec których decyzja taka wywołuje skutki związane z odjęciem prawa własności nieruchomości i koniecznością jej wydania. Ponadto zażalenie złożyła S., zarzucają mu naruszenie: 1. art. 11, art. 124 ust. 2 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kpa poprzez wydanie postanowienia nie zawierającego uzasadnienia faktycznego, nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, 2. art. 7 Kpa poprzez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, 3. art. 8. Kpa poprzez prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, 4. art. 10 Kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie i uniemożliwienie stronie postępowania wypowiedzenia się co do zasadności wniosku inwestora o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, 5. art. 17 ust. 1 specustawy drogowej poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie pomimo braku ku temu przesłanek. Postanowieniem z dnia [...]marca 2015 r., nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy oraz treści przepisów prawa wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie ustawy mającej charakter wyjątkowy i epizodyczny, której celem jest uproszczenie i przyśpieszenie procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej, w tym przyśpieszenie nabywania gruntów na potrzeby inwestycji drogowych. Temu też służy objęcie jedną decyzją administracyjną rozstrzygnięć dotyczących różnych kwestii (występujących przy realizacji tego typu inwestycji), jak ustalenie lokalizacji drogi, zatwierdzenie podziału nieruchomości i przejmowanie jej na własność publiczną oraz zatwierdzenie projektu budowlanego stanowiącego pozwolenie na budowę, jak również wprowadzenie przepisu art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, regulującego kwestię nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w sposób odmienny niż mato miejsce w art. 108 ust. 1 Kpa. Organ podniósł, Iz literalna wykładnia wskazanej normy ustawy wskazuje przede wszystkim, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, gdy właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Brak określenia w tym przepisie rodzaju i natężenia tego interesu wskazuje, że chodzi tu o jakikolwiek interes społeczny lub gospodarczy, co odróżnia instytucję uregulowaną w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej od regulacji dotyczącej nadawania decyzjom administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności, zawartej w art. 108 Kpa, gdzie nadanie decyzji rygoru możliwe jest ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, pozostawiona została organowi rozpoznającemu sprawę. Ustawodawca nie ustanowił przy tym żadnych szczegółowych kryteriów dla takiej oceny. Warunkiem legalności zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności jest więc wskazanie okoliczności, które uprawdopodobniają istnienie interesu społecznego lub gospodarczego, nie zaś udowodnienie ich bezsprzecznego związku z takim interesem. Poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego, usprawnienie transportu, jak i planowane terminy realizacji inwestycji, a także jej powiązanie z innymi inwestycjami, obejmującymi docelowy układ drogowy w rejonie ograniczonym ulicami [...] i trasą tramwajową na R. w P., w pełni uzasadniają nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 187/08; wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1409/10; wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1399/09; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2113/11;). Organ dodał, że żaden przepis nie uzależnia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności od zgodności decyzji z wolą wszystkich stron postępowania. Żaden przepis nie nakłada również na organ prowadzący postępowanie obowiązku przeprowadzenia specjalistycznych badań czy analiz, mających służyć weryfikacji niezbędności wskazanej przez inwestora. W rozpoznawanej sprawie inwestor odrębnym pismem wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, za czym miały przemawiać zarówno względy społeczne jak i gospodarcze, a organ I instancji uznał, że potrzebę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniał interes społeczny wyrażający się poprawą płynności i bezpieczeństwa ruchu, poprawą bezpieczeństwa użytkowników drogi, pieszych i rowerzystów. Taka argumentacja w ocenie Wojewody w pełni uzasadniała nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji. Potwierdza to również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym aprobowane jest stanowisko, iż powoływanie się w decyzji na poprawę jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi jest uzasadnionym przypadkiem o jakim mowa w ustawie, gdyż problem ten dotyczy wszystkich dróg w Polsce (por. również wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2113/11). Odnośnie podnoszonej przez skarżących kwestii naruszenia interesu dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ przypomniał, że ustawa służy realizacji celu publicznego, jakim jest zarówno budowa dróg publicznych, jak i poprawa bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego. Należy tu również przytoczyć stwierdzenie Trybunału Konstytucyjnego, iż drogi są budowane nie w interesie państwa, jednostki samorządu terytorialnego czy zarządcy drogi, lecz w interesie wszystkich członków społeczeństwa, także tych wywłaszczanych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt K 4/10). Budowa dróg publicznych jest niewątpliwie celem publicznym, co jednoznacznie potwierdza przepis art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) który stanowi, iż wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg są celami publicznymi w rozumieniu ustawy. Modernizacja istniejącej i budowa nowej infrastruktury drogowej stanowi niewątpliwie interes publiczny, co zostało podkreślone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., (sygn. akt K 23/05). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła S. zarzucając mu naruszenie 1. art. 17 ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 11, art. 124 ust. 2 oraz art. 107 §3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa w zw. z art. 11 lit.c specustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ pierwszej instancji orzekający w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie był zobligowany do badania czy uzasadniony interes społeczny lub gospodarczy, którym umotywowany był wniosek inwestora o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2014 r. zachodził w okolicznościach tej sprawy skutkujące utrzymaniem w mocy postanowienia organu I instancji nie zawierającego uzasadnienia faktycznego, nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, 2. art. 7 Kpa w zw. z art. 15 Kpa w zw. z art. 11c. specustawy drogowej poprzez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, 3. art. 8. Kpa w zw. z art. l1c. specustawy drogowej poprzez prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, 4. art. 10 Kpa w zw. z art. 108 §2 Kpa zw. z art. 11c. specustawy drogowej poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w przypadku gdy rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu organ administracji publicznej nie jest zobowiązany zapewnić stronie czynnego udział w tym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji (postanowienia) umożliwić jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż zarzut naruszenia art. 7 i 8 Kpa stanowi ocenę subiektywną, wynikająca z odmiennej interpretacji wymogu uzasadnienia wniosku o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy bowiem zauważyć, że skarżący oparł swoją argumentację na przekonaniu o zbędności inwestycji, nie popierając jej jednak żadnymi dokumentami (ekspertyzami czy wynikami badań) uzasadniającymi twierdzenie, iż planowana inwestycja nie przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa użytkowników dróg. Nadanie rygoru było ponadto zgodne z celami przyświecającymi ustawodawcy w trakcie prac nad specustawą drogową, jakimi było maksymalne skrócenie, uproszczenie i przyspieszenie realizacji inwestycji drogowych. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. uczestnik postępowania B.C. wniosła o uwzględnienie skargi wskazując, że nie ma potrzeby przebudowy ulicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody W. o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta P. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz.687 zwanej dalej "specustawą drogową"). Zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Przesłanką nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadniony interes społeczny lub gospodarczy. Jak wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ocena zaistnienia tych przesłanek winna być dokonywana z uwzględnieniem celu i charakteru uregulowań ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawa ta ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Została ona zamierzona jako regulacja czasowa, zgodnie bowiem z art. 45 ust. 2 tej ustawy, ma ona obowiązywać do 31 grudnia 2020 r. Ustawodawca zamierzał w sposób szczególny unormować stosunki prawne w określonej sytuacji gospodarczej. Wyjątkowość uregulowań ustawy wyraża się w uproszczeniu procedur administracyjnych w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestorów budowlanych. Celem uregulowań ustawy jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w Polsce. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy (druk sejmowy nr 858 z 30 sierpnia 2002r.), jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, a przyspieszenie rozwoju sieci dróg krajowych jest warunkiem nadrobienia zaległości w tym zakresie występujących między Polską a większością krajów europejskich oraz podstawą do długotrwałego rozwoju ekonomicznego i cywilizacyjnego kraju. Taka intencja ustawodawcy, nie może pozostać bez wpływu na interpretację przepisów omawianej ustawy. (vide: uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. I SA/Wa 1099/06 Lex Nr 342583, uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. I OSK 1734/07 Lex Nr 510792). Z powyższych względów uznać należy, iż przytoczony przepis art. 17 specustawy drogowej jest jednym z instrumentów mających zapewnić realizację wskazanego na wstępie celu omawianej ustawy. Przez pryzmat takiego celu należy więc odczytywać regulację zawartą w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. Ponadto zgodzić należy się z organem, iż literalna wykładnia omawianego przepisu wskazuje przede wszystkim, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, jeżeli tylko właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Brak określenia w tym przepisie rodzaju i natężenia tego interesu (np. ważny, szczególny, uzasadniony, istotny) wskazuje, że chodzi tu o jakikolwiek interes społeczny lub gospodarczy, co odróżnia instytucję uregulowaną w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, od regulacji dotyczącej nadawania decyzjom administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności, zawartej w art. 108 Kpa, gdzie nadanie decyzji rygoru możliwe jest ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W orzecznictwie wskazuje się, iż konieczność poprawy jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników dróg, poprawy płynności ruchu drogowego i efektywnego gospodarowania publicznymi środkami finansowymi uzasadnia istnienie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 17 ust. 1 ustawy. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1447/06 Lex Nr 355067, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1099/06 Lex Nr 342583). W niniejszej sprawie na co słusznie zwróciły uwagę organy wnioskodawca tj. zarządca drogi uzasadniając wniosek wskazał, że w uzasadnieniu wniosku wskazano, iż dotyczy on decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowiącej przebudowę głównej arterii komunikacyjnej miasta P. (ulicy stanowiącej wspólny fragment dla I. i II. ramy komunikacyjnej), a zatem inwestycji poprawiającej ruch oraz jego płynność na terenie całego miasta P.. Wnioskodawca wskazał również, iż konieczność natychmiastowej realizacji inwestycji wnioskodawca uzasadnił również poprawą jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi oraz potrzebą przebudowy i budowy infrastruktury poprawiającej bezpieczeństwo pieszych i rowerzystów. W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniają nadanie decyzji z dnia [...]grudnia 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 10 Kpa zarzut ten uznać należy za zasadny. Jednakże wskazać należy, iż naruszenie przez organy powyższego przepisu nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie organ uchybił obowiązkowi dokonania stosownego zawiadomienia w trybie art. 10 Kpa. Odnosząc się jednak do zarzutu naruszenia art. 10 Kpa - zwrócić należy uwagę, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 Kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 Kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 Kpa (wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., GSK 4/07, wyrok NSA z 2 września 2009 r., II OSK 1317/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2013 r. , IV SA/Po 1109/12, Lex nr 1287180). W niniejszej sprawie strona wskazała, iż gdyby została powiadomiona o złożeniu przez inwestora wniosku o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to nie tylko przedstawiła by swoje stanowisko, ale także złożyła konkretne wnioski dowodowe. Pomimo powyższych twierdzeń strona zarówno w odwołaniu jak i we wniesionej skardze nie przedstawiła żadnych dowodów mających zaprzeczać twierdzeniom zawartym we wniosku. Z powyższych względów uznać należało, iż powyższe uchybienie nie miała wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż sprowadzają się one do zarzucania organowi niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy związanych z zasadnością przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w postępowaniu o nadanie rygory natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej na podstawie specustawy drogowej organ nie ma obowiązku, jak w postępowaniu zwykłym, powadzenia postępowania dowodowego, w którym zostanie udowodnione, iż istnieje uzasadniony interes społeczny lub gospodarczy. W ocenie Sądu oczywistym jest, iż rozbudowa skrzyżowań w związku z rozbudową drogi ma na celu poprawę ruchu jak również zwiększenie jego bezpieczeństwa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.