IV SA/Po 713/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. L. - C. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego południowej części B. i J. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej Agnieszce Lopez - Chavez kwotę [...]zł ([...]) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. IV SA/Po [...] Uzasadnienie Właściciele nieruchomości mieszkalnych i usługowych posadowionych wzdłuż ulicy [...] w B. , tj. A. C. – L., G. W., M. B., I. B., A. W., P. C., J. C., J. P., J. K., D. K., M. J., M. K., M. H., E. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części B. i J. (dalej jako zaskarżona uchwała) zarzucając naruszenie ich prawa w taki sposób, że zaskarżona uchwała, zmieniająca status jedynej drogi gminnej, stanowiącej dostęp do nieruchomości skarżących, oraz drogi publicznej na drogę wewnętrzną, pozbawiła ich jedynego dojścia i dojazdu do nieruchomości mieszkalnych i usługowych posadowionych w ulicy oraz w nieuprawniony sposób odebrała dostęp do drogi publicznej. W związku z powyższym skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania : - naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez nieprzystąpienie przez Gminę S. do sprawy II Co [...] prowadzonej z wniosku wierzyciela I. M. N. o świadczenie pieniężne przeciwko Z. D. od której Gmina S. uzyskała zarząd trwały nad przedmiotową nieruchomością, aby nie dopuścić do przysądzenia działek [...] i [...] na rzecz wierzyciela I. M. N., a tym samym pozbawić skarżących dotychczasowego dostępu do drogi publicznej, - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżących o odwołaniu zarządu trwałego dla działek [...] i [...] stanowiących wcześniej jedyną publiczną drogę dojazdową w przedmiotowym obszarze i rozmyślne doprowadzenie przez Gminę S. do pozbawienia skarżących dostępu do drogi publicznej, - naruszenie art. 77 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie II Co [...] oraz Km [...] poprzez nieuczestniczenie w w/w postępowaniach i tym samym niedopełnienie obowiązku przeprowadzenia całego postępowania wyjaśniającego na okoliczność postępowania egzekucyjnego. Skarżący zarzucili nadto obrazę prawa materialnego, które miało wpływ na skuteczność sprawy Co [...], tj. art. 10 w zw. z art. 7 ustawy o drogach publicznych poprzez pominięcie procedury koniecznej w przypadku pozbawiania drogi (ulica Kolarska) dotychczasowej kategorii i dopuszczenia do licytacji działek [...] i [...], jak również przysądzenia działek będących drogą publiczną na rzecz nabywcy I. M. N. w wyniku licytacji, o której skarżący nie byli poinformowani, a tym samym nie mieli możliwości przystąpienia do czynności uregulowania prawnego dostępu do drogi, którego pozbawiła ich Gmina S.. Nadto, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej p.p.s.a.) wnieśli o skierowanie spraw do rozpoznania w trybie uproszczonym. Gmina S. mimo złożonego przez skarżących wniosku o wykup nieruchomości gruntowych do dnia złożenia niniejszej skargi do Sądu nie udzieliła odpowiedzi skarżącym, nie poinformowała także o trybie i czasie rozpatrywania tego postępowania, co spełnia przesłanki o warunkowaniu zasadności skargi na uchwałę organu administracji publiczne) wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że pas przedmiotowe] drogi z nazwą ulicy "K. " wytyczają działki [...] oraz [...] położone w B. w obrębie ewidencyjnym [...]. Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa W. z dnia [...] maja 2013 roku na mocy Rozporządzenia Ministra Infrastruktura o sposobie numeracji i ewidencji dróg publicznych (Dz.U nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 oraz Dz.U nr [...], poz. 82 z dnia [...] kwietnia 2005) drodze gminnej publicznej nadano numer [...] P (poz. 164 w Załączniku do przedmiotowej Uchwały). Droga ta stanowi jedyny dojazd do czternastu nieruchomości z wzniesionymi budynkami usługowymi oraz mieszkaniowymi, zamieszkanymi od lat 60 XX wieku. Od strony ulicy [...], będącej drogą wojewódzką DW nr [...] o klasyfikacji SKJZ G (droga główna asfaltowa) znajduje się działka [...] o powierzchni 0,0033 ha której właścicielem, co najmniej do [...], była Z. D., natomiast zarząd trwały nad działką objęła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Kwadrat działki [...] styka się bezpośrednio z działką [...] ułożoną w kształt litery L o powierzchni 0,1400 ha, tworzącą dalszy pas ulicy [...], zamykającą się we wlocie do ulicy [...], która posiada nawierzchnię z masy bitumicznej w klasie D (gminna droga publiczna klasy dojazdowej) oraz na mocy uchwały [...] Zarządu Województwa W. o numeracji i ewidencji dróg publicznych nadano jej numer [...] Ulica [...] na całej swojej długości również należy do klasy D i stabilizowana jest tłuczniem, żwirem lub żużlem. Powyższa Uchwała, zgodnie z oświadczeniem Wicemarszałka Województwa W. z 2014 r. miała na celu aktualizację stanu prawnego sieci dróg publicznych. Właścicielem władającym działki [...] co najmniej do [...] była Z. D.. Do tego czasu zarząd ustanowiono dla Gminy S.. Obowiązkiem zarządcy drogi było poinformowanie właścicieli działek (skarżących), którzy korzystali wcześniej z nieograniczonego dostępu do drogi publicznej o ewentualnej zmianie charakteru stanu władania tych działek z czego Gmina S. się nie wywiązała. Współwłaścicielką działki [...] położonej w ulicy [...] jest A. L. – C.. Skarżący m.in. wyjaśnili, że właścicielka działki posadowionej w ulicy [...] i [...]), D. K. otrzymała w roku 2006 analizę funkcji i cech zabudowy z decyzją [...]/06 Gminy S., określającą posadowienie analizowanej działki w terenie dróg publicznych, gdzie wymieniona z nazwy ul. [...] posiada status drogi publicznej. Droga w pasie działek nr [...] i [...] ma jednak status publicznej drogi gminnej. Skarżący dysponują kolejną decyzją wydaną dla działki [...] i na A. K. z cesją przeniesienia prawa rzeczowego na A. L. - C., zatwierdzającą podział tej działki na dwie odrębne [...] i [...], z której wynika, iż według Gminy S. każda z tych działek posiada dostęp do dróg publicznych, a nazwy ulic wymienione są z nazwy w treści tej decyzji jako adekwatne do numeru działek K. - H.. Skarżący wskazali, że w świetle art.7 ust.1 ustawy o drogach publicznych "do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących potrzebom publicznym, z wyłączeniem dróg wewnętrznych". Zatem o tym, czy dana droga jest wewnętrzną, czy publiczną, decyduje przede wszystkim zaliczenie danej drogi do jednej z kategorii dróg publicznych. Ulica [...] zarówno w decyzjach administracyjnych wydawanych przez Gminę S. latami oraz organ wyższej instancji jakim jest Starostwo P. , a także na mocy zaskarżonej uchwały w niezmieniony sposób kontynuuje przeznaczenie działek nr [...] i [...]. Każda z czternastu nieruchomości, do których tytuł prawny posiadają skarżący położona jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej (12-16MN/U) z pełnym dostępem do drogi publicznej klasy dojazdowej biegnącej jako ulica [...] na całej powierzchni działki [...] (11-12KDD) oraz dostępem do fragmentu drogi wewnętrznej biegnącej jako ulica [...] na całej powierzchni działki [...] (1KDW), jednakże już opis graficzny do zaskarżonej uchwały błędnie wskazuje ulicę K. w całości jednym numerem działki ([...]), a status drogi wewnętrznej z nieujawnionej w tym rysunku działki [...] (droga wewnętrzna dojazdowa) w sposób błędny został przeniesiony na całość ulicy K. . W graficznym rysunku obszaru [...] będącym podstawą dla głosowania nad zaskarżoną uchwałą dla Rady Gminy ma zatem miejsce ewidentny błąd, ponieważ ulica [...] nie składa się z dwóch odrębnych działek, a z jednej. Prawdopodobnie z tej przyczyny uznano, że ulica [...] w całości zmienia swój status na drogę wewnętrzną o statusie [...] Niepowiadomienie o sytuacji zniesienia zarządu spowodowało, że mieszkańcy ulicy [...] dopiero w marcu 2021 na spotkaniu zorganizowanym z nowym właścicielem nieruchomości gruntowych I. M. N. usłyszeli, że nowy właściciel, który w wyniku drugiego przybicia w licytacji nabył przedmiotowe działki za kwotę [...]zł zażądał od mieszkańców ulicy kwoty [...]zł. Drogi krajowe stanowią własność lub też są w zarządzie Skarbu Państwa. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne są własnością właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy lub ww. organy sprawują nad nimi zarząd. Drogi publiczne są zatem drogami, po których może poruszać się każdy, jedynie z ograniczeniami wynikającymi z przepisu o ruchu drogowym. Jeśli zatem zarząd dla obu przedmiotowych działek zgodnie z ustawą z dnia [...] sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami został ustanowiony dla państwowych jednostek organizacyjnych (Skarb Państwa i Gmina S.), to te jednostki mają obowiązek poinformowania mieszkańców o stanie dróg, którymi administrują, ich zmianie i planowanym przekształceniu, czy zbyciu. Tymczasem, mimo wniesienia sprawy o wykup nieruchomości gruntowych do Burmistrza Gminy S., Gmina nadal utrzymuje, że zarząd trwały dla ulicy [...] ustanowiony został w sposób nieuprawniony i nieznana jest ani gminie ani starostwu geneza jego powstania. Reasumując, opisane powyżej okoliczności w nieuprawniony i rażący sposób zmieniły sytuację prawną i naraziły na szkody oraz utratę prawa dostępu do drogi dojazdowej oraz publicznej właścicieli wszystkich nieruchomości położonych w przedmiotowym obszarze i należy je traktować, jako zmianę prowadzącą do rażącego naruszenia interesu prawnego skarżących lub ich uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto, właściciele posesji nr [...] (działka [...]) i [...] (działka [...]) - A. W. i J. K. z dniem ogłoszenia zaskarżonej uchwały stracili realną możliwość zbycia swoich nieruchomości i nie mogą tego zrobić do chwili obecnej. W aktualnej sytuacji gospodarczej windującej ceny nieruchomości na rynku wtórnym realna wartość tych nieruchomości spadła o połowę od przeciętnej wartości szacowanej dla tego obszaru. Każdy z właścicieli nieruchomości położonych przy ulicy [...] w wyniku ogłoszenia zaskarżonej uchwały został narażony na utratę swoich praw. Uznać zatem należy, że skarżący wykazali pełną legitymację do roszczenia naprawy szkody poprzez wykup przedmiotowych nieruchomości przez Gminę S., bądź zagwarantowanie mieszkańcom prawnego i fizycznego dojazdu, przejścia oraz dostępu do drogi publicznej w taki sposób, by nie narażać ich na dodatkowe i nieuprawnione koszty, a także na stres związany z doświadczonymi już próbami szantażu ze strony nowego właściciela drogi. Niedopuszczalne jest także aktualne stanowisko Gminy, jakoby zarząd trwały nad przedmiotowymi działkami nigdy nie został ustanowiony albo ustanowiono go bezprawnie w nieznany Gminie, czy Starostwu sposób, a skarżący powinni ponosić koszty wykupu drogi od osoby prywatnej za kwotę [...]zł pod rygorem całkowitego zamknięcia dostępu do dojścia i dojazdu. Bezpodstawnym także jest żądanie przez Gminę od skarżących, by wystąpili oni do Sądu z wnioskami o ustanowienie drogi koniecznej dla poszczególnych nieruchomości. Generować będzie to dodatkowe koszty względem skarżących. Prawo skarżących do zaskarżenia spornej uchwały wynika z art.101 u.s.g. Rada Miasta w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W jej ocenie skarga nie zasługuje na uwzględnienie w żadnej części, gdyż cała procedura planistyczna została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a wskazywane przez skarżących naruszenia nie odnoszą się do zapisów miejscowego planu, ani trybu jego uchwalenia a do statusu prawnego ul. [...] w B. . Działka o numerze ewid. [...], obręb B. położona jest na terenie objętym zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego. Natomiast działka o numerze ewid. [...] nie jest objęta tym planem miejscowym. W trakcie prac nad planem, na etapie zbierania wniosków oraz podczas wyłożenia do publicznego wglądu skarżący nie złożyli wniosków oraz uwag odnoszących się do przeznaczenia ul. [...]. Rozstrzygnięcie Rady Miasta o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu stanowi załącznik nr [...] do Uchwały. Zaskarżony plan został zweryfikowany pod kątem zgodności z przepisami prawa przez Wojewodę W., a następnie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa W. w dniu [...] września 2019 r. W dniu [...] kwietnia 2021 r. do Urzędu wpłynął e-mail od J. i A. P. z prośbą o wykup nieruchomości. W e-mailu pojawiła się również informacja, iż Państwo P. nie mieli świadomości, że ul. [...] jest własnością prywatną. W piśmie z dnia [...] maja 2021 r. Zostali oni poinformowani o przeznaczeniu drogi w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego (teren drogi wewnętrznej), oraz o fakcie, iż zgodnie z ustawą o drogach publicznych Gmina S. nie nabywa do swojego zasobu dróg wewnętrznych, a także o kwestii służebności przejazdu jaką należy uzgodnić z właścicielem nieruchomości, na podstawie ustawy z dnia [...] kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Skarżący wnioskiem z dnia [...].05.2021 r. wystąpili o wykup nieruchomości stanowiących działki o numerze ewid. [...] i [...], obręb B. przez Gminę S.. Burmistrz wystąpił do Starosty [...], Wojewody W. oraz Marszałka Województwa W. w celu ustalenia szeregu sprzecznych informacji związanych ze statusem ul. [...]. Zgodnie z pismem Urzędu Marszałkowskiego Województwa W. o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. zmiany w wykazie dróg gminnych dla Miasta i Gminy S., stanowiącym załącznik do uchwały zmieniającej uchwałę Nr [...] Zarządu Województwa W. z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych w województwie wielkopolskim, zostaną wprowadzone przy najbliższej aktualizacji uchwały. Natomiast pismo z dnia [...] czerwca 2021 r. o numerze [...] Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zawiera informację, że w zasobie geodezyjnym i kartograficznym brak jest dokumentu stwierdzającego postawę prawną wpisu trwałego zarządu, a następnie zarządu Gminy S. dla przedmiotowej działki. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że nie występuje niezgodność zapisów planu z przepisami prawa. Przedmiotowa droga - ul. [...] - nie posiada uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych i nadaniu jej statusu drogi publicznej, a więc brak było przesłanek do określenia jej w planie jako drogę publiczną. Skarżący nie zgłaszali w trakcie trwania procedury planistycznej ani wniosków, ani uwag do planu. Co istotne, nie występuje żadna sprzeczność pomiędzy tekstem a rysunkiem planu. Zgodnie z rysunkiem działka o numerze ewid. [...] oznaczona jest jako 1KDW - tereny dróg wewnętrznych. Natomiast w tekście dostęp do terenów [...], [...], [...] oraz [...], na których znajdują się nieruchomości skarżących, zapewniony został przez zapisy zawarte w § 10 ust. 21 lit. b "poprzez drogi publiczne klasy dojazdowej lub drogi wewnętrzne" oraz zapisy zawarte w § 12 ust. 18 i § 14 ust. 13 "poprzez drogi publiczne klasy dojazdowej, drogi wewnętrzne lub poprzez ul. [...] zlokalizowaną poza obszarem planu". Zaznaczono, że wskazane tereny przylegają do kilku dróg, a uchwała nie opisuje obsługi komunikacyjnej każdej nieruchomości na terenie planu. Zatem uchwała nie zawiera błędu a jedynie została przez skarżących źle zinterpretowana. W aktach sprawy znajduje się pismo Wydziału Architektury i Urbanistyki wskazujące prawidłowe przeznaczenie nieruchomości. Ponadto nie można uznać za błąd w planie brak objęcia nim nieruchomości o numerze ewid. [...]. Granice określone zostały uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] marca 2010 r o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ustawy o z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej u.p.z.p.) to rada gminy podejmując uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa granice obszaru objętego projektem planu. Natomiast działka o numerze ewid. [...] objęta jest innym opracowaniem, w związku z lokalizacją w ciągu pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...]. Wspomniane opracowanie zostało przyjęte przez Radę Miejską na sesji w dniu [...] lipca 2021 r. i oczekuje na publikację w dzienniku urzędowym województwa wielkopolskiego (Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "D. R. G.", gmina S.). Nieprawdziwe jest również stwierdzenie, iż wszelkie czynności w zakresie uchwalenia planu odbyły się bez konsultacji ze stroną zainteresowaną. Zgodnie z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Burmistrz zapewnił pełen dostęp społeczeństwa do brania udziału w procedurze planistycznej poprzez zebranie wniosków do planu oraz wielokrotne wyłożenia do publicznego wglądu. Obwieszczenia znajdują się w kopii procedury planistycznej stanowiącej załącznik nr [...] do niniejszej odpowiedzi na skargę. W zakresie zarzutu niezgodności zapisów planu z przepisami prawa wskazano, że procedura planistyczna została sporządzona z poszanowaniem prawa oraz zweryfikowana przez Wojewodę W., który nie dopatrzył się błędów ani w treści uchwały, ani uchybień proceduralnych. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze zauważono, że nie dotyczą one zapisów planu miejscowego, a opisują jedynie sytuację pomiędzy właścicielami nieruchomości, w którą nie ingeruje Gmina. Z informacji zawartych w skardze wynika, że I. M. N. nabył nieruchomość w trakcie aukcji komorniczej, a fakt ustanowienia służebności i ewentualnej zapłaty za wpis w księdze nie stanowi ustalenia planu, lecz jest prywatną sprawą I. N. i skarżących. Jak wskazuje korespondencja ze Starostą oraz Urzędem Marszałkowskim trwały zarząd wpisany w księdze wieczystej był ewidentną omyłką. Wskazano, że plan miejscowy uchwalany jest na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a nie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, którego naruszenie zarzucają skarżący. Postanowieniem z dnia [...].09.2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargi wszystkich skarżących z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego za wyjątkiem A. L. – C.. W rezultacie Sąd rozstrzygał jedynie skargę A. L. – C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu ostatecznie jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części B. i J.. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art.119 pkt 2 p.p.s.a. Zmiana ustawy o samorządzie gminnym i postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie w dniu [...].06.2017 r., usunęła z trybu skargowego wymóg uprzedniego wezwania organu do usunięcia skutków naruszenia prawa, zaś zgodnie z nowym brzmieniem art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę - co do zasady - wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W myśl art. 17 ust. 2 ustawy z dnia [...].04.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw znowelizowane przepisy art. 52 i art. 53 stosuje się do aktów i czynności organów dokonanych po dniu wejścia w życie w/w ustawy nowelizującej z dnia [...].04.2017 r. W konsekwencji w związku z podjęciem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego w dniu [...].08.2019 r. do terminu wniesienia skargi stosować należy znowelizowany przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi - skargę do sądu administracyjnego na akty lub czynności o których mowa w art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd przyjął jednak, że termin do wniesienia skargi został dochowany, gdyż zastosowanie znajduje tu art.53 § 2a p.p.s.a. stanowiący, że w przypadku innych aktów jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. W świetle powyższego Sąd miał obowiązek rozpoznać skargę A. C. – L. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowej części B. i J.. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), zwanej dalej u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga w niniejszej sprawie niewątpliwie wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W związku z treścią ww. przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy wnoszący skargę legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) jest bowiem w myśl art. 14 ust.8 u.p.z.p. prawem miejscowym. Tym samym jest ona aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art.3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. i na mocy tego przepisu sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli działalności administracji publicznej w tym zakresie. Dlatego też w dalszej kolejności Sąd orzekający zmuszony był ocenić, czy skarżąca posiadała interes prawny do wniesienia niniejszej skargi. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżąca nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Należy podkreślić, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, a obecnie przede wszystkim zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na stronie skarżącej. Musi ona wykazać, że istnieje związek pomiędzy jej prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, musi to być interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżącego (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie jego praw (pogorszenie jego sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym, owo oddziaływanie musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, a więc jego stwierdzenie nie może opierać się na antycypacji, że może ono wystąpić (a nie musi) w przyszłości. Cytowany przepis kreujący legitymację skargową przesądza bowiem o naruszeniu interesu prawnego, a nie możliwości jego naruszenia. Zarazem, powołany przypis akcentuje naruszenie interesu prawnego, a więc jednoznacznie umocowanego w prawie materialnym, a nie interes faktyczny, jako podstawę legitymacji skargowej. Wymaga również podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. OSK 1437/04, a także wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14). W związku z powyższym nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyroki NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, z 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2451/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień prawnych konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 22 lutego 2006 r. sygn. II OSK 1127/05, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest on zobligowany wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie (a nie faktycznie) gwarantowaną sytuacją. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości. Związek ten powinien mieć charakter aktualny, realny i indywidualny. Wymogu tego nie spełnia zatem hipotetyczne oddziaływanie normy prawnej na sytuację prawną danego podmiotu albo wnoszenie skargi w interesie innego podmiotu niż skarżący, lub w interesie ogólnym. W szczególności interesem prawnym nie legitymuje się podmiot jedynie zainteresowany podjęciem albo uchyleniem określonego aktu, który nie oddziałuje bezpośrednio na jego sferę prawną. Podmiot ten dysponuje bowiem jedynie interesem faktycznym (por. m.in.: wyroki NSA z 12 marca 2019 r. II OSK 231/19, z dnia 19 czerwca 2019 r., II OSK 3147/17, a także WSA w Opolu z 3 października 2017 r., II SA/Ol 707/17, CBOSA). O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego, wobec czego w danej sprawie należy wykazać naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, które wpływa negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89) interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego - z przepisu prawa - nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA i powołane tam stanowisko doktryny oraz komentarz do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym A.Matan w Dolnicki Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II, WKP 2018). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca A. C. - L. w skardze twierdzi, że legitymuje się prawem współwłasności działki nr [...] położonej przy ulicy [...] i objętej zaskarżonym planem miejscowym. Na potwierdzenie tegoż skarżąca nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów. Ponieważ skarżąca nie wykazała, że jest współwłaścicielem w/w działki nr [...], to oznacza, iż nie przysługuje jej prawo własności do działek objętych zaskarżonym planem, a tym samym nie mógł zostać naruszony jej interes prawny, skoro nie ma ona żadnych praw do nieruchomości na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Nawet jednak gdyby przyjąć założenie, iż w rzeczywistości jest ona współwłaścicielem działki nr [...], to w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie skarga i tak zasługiwała na odrzucenie. Z treści skargi wprost nie wynika w jaki sposób zaskarżona uchwała miała naruszyć interes prawny skarżącej. W szczególności skarżąca nie wskazała naruszenia przez zaskarżoną uchwałę konkretnego przepisu prawa materialnego, które wpływa negatywnie na jej sytuację prawną. Tym samym nie wykazała ona związku pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną, a zaskarżoną uchwałą powodującą następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia jej konkretnych uprawnień lub nałożenia na nią obowiązków. Należy się zgodzić z organem, że większość zarzutów skargi w ogóle nie dotyczy zapisów zaskarżonego planu miejscowego, a jedynie relacji pomiędzy właścicielami nieruchomości. Wskazywane w skardze naruszenia nie odnoszą się do zapisów miejscowego planu, ani trybu jego uchwalenia, lecz do klasyfikacji drogi w postaci ul. [...] w B. . Status prawny tej drogi jednak nie jest regulowany zapisami zaskarżonego planu, który nie określa praw właścicielskich, ani statusu i klasyfikacji dróg, a jedynie określa planowane przeznaczenie terenu nim objętego. Pamiętać należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ewentualne stwierdzenie nieważności planu miejscowego. Zatem kwestie dotyczące praw właścicielskich oraz innych praw rzeczowych dotyczących nieruchomości położonych na obszarze objętym zaskarżonym planem nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania. Zasadniczy zarzut zawarty w skardze dotyczy tego, że prawo skarżącej zostało naruszone poprzez zmianę klasyfikacji ul. [...] (a więc działek nr [...] i [...]). Pomijając nawet fakt, że działka nr [...] nie jest objęta tym planem miejscowym zarzut ten jest niezasadny. Zdaniem skarżącej jej prawo zostało naruszone w taki sposób, że zaskarżona uchwała, zmieniająca klasyfikację jedynej drogi gminnej, stanowiącej dostęp do jej nieruchomości oraz drogi publicznej na drogę wewnętrzną, pozbawiła ją jedynego dojścia i dojazdu do nieruchomości mieszkalnych i usługowych posadowionych w ulicy oraz w nieuprawniony sposób odebrała dostęp do drogi publicznej. Pomijając nawet to, że z akt sprawy nie wynika, by doszło do owej zmiany statusu drogi podkreślić należy, że do kompetencji rady gminy stanowiącej plan miejscowy nie należy określanie statusu i klasyfikacji dróg istniejących na obszarze objętym planem. Z treści art. 3 ust. 1 u.p.z.p. wynika bowiem, iż ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów tej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W art.15 ust.2 pkt 10 u.p.z.p. wskazano wprawdzie, że obligatoryjnym elementem planu miejscowego są zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, lecz określenie owych zasad nie obejmuje rozstrzygania, czy dane drogi są publiczne bądź niepubliczne i jakiej kategorii, a jedynie wskazanie, gdzie i jakiego rodzaju drogi będą lokalizowane. Na gruncie art.61 ust.1 pkt 2 u.p.z.p. ukształtowało się już jednolite stanowisko judykatury, że są trzy możliwe sposoby dostępu do drogi publicznej : dostęp bezpośredni, gdy działka bezpośrednio przylega do drogi publicznej; dostęp pośredni poprzez drogę wewnętrzną oraz dostęp poprzez inną działkę (tak m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z 10.03.20201 r. o sygn. II SA/Gd 575/20, publ. CBOSA). Przy czym dostęp przez inną działkę może być realizowany na podstawie służebności przechodu i przejazdu. Jak trafnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 09.01.2019 r. o sygn. IV SA/Wa 1699/18 (publ. CBOSA) żaden przepis prawa nie wprowadza obowiązku gminy zapewnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego bezpośredniego dostępu do drogi publicznej każdej działce, na której dopuszczalna jest zabudowa. Możliwa jest bowiem zabudowa nieruchomości, która ma jedynie pośredni dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Podkreślić należy, że na etapie postępowania planistycznego nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej. Organ planistyczny w planie miejscowym nie jest także uprawniony do rozstrzygania o statusie danych dróg. Może jedynie przeznaczyć określony teren pod drogi. Uchwalenie m.p.z.p. ma na celu wskazanie kierunków ładu przestrzennego dla terenu objętego dla terenu objętego opracowaniem planu, w tym także w zakresie obsługi komunikacyjnej tego terenu. Przeznaczenie w planie danego obszaru pod drogę publiczną nie nadaje mu jednak kategorii drogi publicznej, gdyż zaliczenie danej dróg publicznych następuje w trybie przepisów ustawy o drogach publicznych (tak w wyroku NSA z dnia 21.09.2017 r. o sygn. II OSK 98/17). Jak trafnie wyjaśnił WSA w Krakowie w wyroku z 06 marca 2020 r. o sygn. II SA/Kr 1242/19 (publ. CBOSA) organ planistyczny nie posiada upoważnienia do zmiany lub pozbawienia w planie miejscowym kategorii istniejącej drogi publicznej bez wcześniejszego podjęcia przez radę stosownej uchwały w tej sprawie. Organ w niniejszej sprawie wskazał, że takiej uchwały wydanej na podstawie art.7 ust. 2 u.d.p. nie podejmował. Nie przedłożyła jej także skarżąca. Sąd nie stwierdził również opublikowania takiej uchwały w BiP Gminy S.. Jak ustalił Sąd istnieje wprawdzie uchwała Nr [...] Zarządu Województwa W. z dnia [...] 2013 roku zmieniająca uchwałę Nr [...] Zarządu Województwa W. z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie: nadania numerów dla dróg gminnych w województwie wielkopolskim, w której ulica [...] została określona jako droga gminna i nadano jej numer [...] P (poz. 164 w załączniku nr [...] do uchwały). Jednak uchwała ta została wydana na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym numery drogom, po zaliczeniu ich do kategorii dróg publicznych, nadają odpowiednio: 2) drogom powiatowym i gminnym - zarządy województw. Z ww. przepisu wynika, że taką uchwałę podejmuje się już po wcześniejszym zaliczeniu drogi do kategorii dróg publicznych – na mocy uchwały wydanej na podstawie art.7 ust. 2 u.d.p. - a jej skutek w ocenie Sądu ma charakter wyłącznie ewidencyjny. Natomiast zgodnie z art. 7 ust.2 ustawy o drogach publicznych zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Jak już jednak wspomniano nie ma takiej uchwały. Sąd wyjaśnia, że opisywane wyżej uchwały nie są przedmiotem planu miejscowego i dlatego nie mogą być skutecznie objęte skargą na plan miejscowy. W świetle powyższego, jeśli nawet skarżąca jest współwłaścicielem działki nr [...], to zaskarżona uchwała nie wpłynęła na jej sferę prawnomaterialną, nie pozbawiła jej żadnych uprawnień ani nie uniemożliwiła ich realizacji. Zaskarżona uchwała w żaden sposób nie może zmienić sytuacji prawnej skarżącej. Przedmiotowa uchwała w ocenie Sądu nie będzie wpływać na możliwość korzystania przez skarżącą z przysługujących jej ewentualnych praw do działki nr [...]. Jak również nie będzie wpływać na prawny sposób zagospodarowania tej nieruchomości. Ponadto zaskarżona uchwała nie zawiera żadnych zakazów czy nakazów, których adresatem byłaby skarżąca. Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu. Jeszcze raz przypomnieć należy, że osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę materialnoprawną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Przedstawiona przez skarżącą argumentacja nie dowodzi istnienia jej interesu prawnego, dlatego też złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z bowiem przepisem art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Powyższa konstatacja powoduje, że Sąd nie może rozpoznać sprawy merytorycznie. Twierdzenia strony skarżącej o niezgodności z prawem uchwały sąd administracyjny może bowiem weryfikować dopiero po stwierdzeniu, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot, co nie ma miejsca w kontrolowanej sprawie. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu uiszczonego od skargi orzeczono w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.