IV SA/Po 884/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Anna Jarosz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska ( spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargę w całości UZASADNENIE Dnia [...] października 2010 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Pana A. B. o zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na budynek inwentarski - chlewnia. W dniu [...] października 2010 r. Starosta [...] decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W dniu [...] grudnia 2010 r. Pani E. T., reprezentowana przez radcę prawnego P. T., wniosła o wznowienie postępowania w sprawie powyższej decyzji, argumentując to brakiem uznania za stronę w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Starosty [...]. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wznowił postępowanie w danej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] października 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania Pani [...] Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 522/11, uchylił powyższą decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Organ I instancji po otrzymaniu akt sprawy przeprowadził postępowanie wyjaśniające podczas którego uzupełnił materiał dowodowy oraz umożliwił stronom czynny udział. W dniu [...] sierpnia 2012 r. Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła Pani E. T.. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o wydaniu decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r. z naruszeniem prawa oraz jako powód odmowy jej uchylenia wskazał na przesłanki wynikające z art. 146 § 2 k.p.a., tj. w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało zaskarżone przez pełnomocnika Pani E. T.. Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. Akt IV SA/Po 183/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniesioną skargę. W stosunku do wskazanego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1923/13, uchylił wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 412/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. Na powyższy wyrok wniesiona została przez Pana A. B. skarga kasacyjna, którą wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2712/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Starosta [...] na podstawie art. 145 §1 pkt 4 i art. 151 §2 w zw. z art. 146 §1 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r. z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, w ustawowym terminie, wniosła Pani E. T.. Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2018r. na podstawie art. 151 §2 k.p.a. w zw. z art. 146 §1 k.p.a. mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1923/13, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 412/15, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2712/15, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w części dotyczącej sentencji i orzekł, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa polegającym na tym, że Pani E. T. nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym ww. decyzją, jako okoliczność z powodu, której nie uchylił decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] wskazał upływ 5 lat od daty doręczenia decyzji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach uzasadniania Wojewoda odwołując się do przepisów 145 k.p.a. opisał instytucję wznowienia postępowania stwarzającą możliwość prawną odstępstwa od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. i ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W ramach postępowania wznowieniowego ustawodawca przewidział w art. 151 K.p.a dopuszczalne sposoby zakończenia postępowania, w tym organ stwierdzenie, że ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa oraz może wskazać okoliczności, z powodu których tej decyzji nie uchylił, wynikające z art. 146 k.p.a. (art. 151 § 2 k.p.a.). Okolicznościami wymienionymi w art. 146 k.p.a., z powodu których nie można uchylić ostatecznej decyzji we wznowionym postępowaniu są natomiast: upływ czasu tj. gdy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.) lub gdy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a.) - art. 146 § 1 k.p.a., oraz sytuacja, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - art. 146 § 2 k.p.a. Organ administracyjny rozpoznając sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko to, czy istniały przyczyny wznowienia, ale również to czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 k.p.a., który wprowadza ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wdrożenia procedury wznowienia. Wystąpienie przesłanek, o których stanowi art. 146 § 1 i 2 k.p.a. nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania, ogranicza natomiast możliwość rozstrzygania przez organ we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Przepis art. 146 k.p.a. zawiera przesłankę negatywną uchylenia decyzji (w trybie nadzwyczajnym) w postaci terminów pięcio i dziesięcioletniego. W kwestii terminu przedawnienia uchylenia decyzji, który wynosi pięć lub dziesięć lat Wojewoda wyjaśnił, że jest on liczony od daty doręczenia decyzji na piśmie lub jej ustnego ogłoszenia na stronie. Jest to termin prekluzyjny a jego wprowadzenie ma na celu stabilizację stanu prawnego. Faktu doręczenia, ewentualnie ogłoszenia, decyzji nie można domniemywać. Stanowi on przesłankę warunkującą zastosowanie przewidzianego wart. 146 § 1 k.p.a. przedawnienia, wobec czego musi zostać przez organ wykazany. Obowiązkiem organu jest wyjaśnienie, czy decyzje zostały doręczone, czy ogłoszone, a jeśli doręczone - to komu i w jakim dniu. Przyjmuje się, iż w rozumieniu tego przepisu chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony. Doręczenie decyzji, o jakim mowa w tym przepisie, to skierowanie decyzji do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji, a termin pięcioletni, wymieniony w tym przepisie, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. Treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywna przesłanka uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby została wydana z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do którego zachowania obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ, i jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (podobnie też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2012 r., IV SA/Po 1014/12). Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 30 kwietnia 2009 r" II OSK 124/09, po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci wobec tego uprawnienie nie tylko do uchylenia decyzji, lecz także do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie Pani E. T. wniosła o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wobec spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek formalnych organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wznowił postępowanie w niniejszej sprawie, w związku z czym możliwe było merytoryczne rozpoznanie sprawy. Dalej przedmiotowa sprawa stanowiła kilkukrotnie przedmiot badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt: IV SA/Po 522/11, wyrok z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt: IV SA/Po 183/13, wyrok z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt: IV SA/Po 412/15) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt: II OSK 1923/13, wyrok z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt: II OSK 2712/15). Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu już w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt: IV SA/Po 522/11, w sposób jednoznaczny przesądził, że Pani E. T. przysługiwał status strony w podstawowym postępowaniu o pozwolenie na budowę, na co wskazują fragmenty uzasadnienia przedmiotowego wyroku. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda stwierdził, że od daty odbioru decyzji z dnia [...] października 2010 r. minęło ponad 5 lat. Jak wynika bowiem z adnotacji na decyzji o pozwoleniu na budowę znajdującej się w aktach sprawy, inwestor, będący jedyną stroną postępowania odebrał decyzję dnia [...] października 2010 r. Zatem skoro termin, o którym stanowi art. 146 § 1 k.p.a. biegnie od dnia ostatniego doręczenia jakie miało miejsce w sprawie, wyjaśnić należy, iż pięć lat przesądzających o przedawnieniu uchylenia decyzji minęło w dniu [...] października 2015 r. Natomiast upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 kpa oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci kompetencję nie tylko do uchylenia decyzji, ale też do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła E. T. reprezentowana przez r. T. zaskarżając decyzję Wojewody w całości, jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, tj.: 1. naruszeniem art. 151 § 2 K.p.a w związku z art. 146 § 1 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na wydaniu tej decyzji z zaniechaniem wskazania wszystkich naruszeń prawa, których dopuścił się Starosta [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r., opisanych szczegółowo w uzasadnieniu niniejszej skargi 2. art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak zastosowania z uwagi na dokonanie przez organ administracji, orzekający w warunkach uchylenia jego poprzedniej decyzji przez sąd administracyjny, własnej oceny prawnej okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny i sprzeczny, aniżeli zawarł to sąd administracyjny w wyroku uchylającym uprzednio wydane przez organy administracji decyzje w niniejszej sprawie 3. art. 7 W zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności pominięcie ustaleń odnośnie naruszeń prawa przy wydaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że Wojewoda zasadnie przyjął jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 151 § 2 k.p.a. wedle którego w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zarzuciła, jednak, że organ drugiej instancji co do zasady - uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. - orzekł o istocie sprawy w sposób niepełny, gdyż nie uwzględnił wszystkich naruszeń prawa, których dopuścił się organ pierwszej instancji i uzupełnił sentencję decyzji wskazując wyłącznie jedno z naruszeń prawa z pominięciem pozostałych podniesionych przez skarżącą w odwołaniu. Ponadto Wojewoda nie ustalił, co w świetle wytycznych sądów administracyjnych orzekających w sprawie nie winno budzić wątpliwości, że Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], z naruszeniem prawa tego rodzaju, iż gdyby nie doszło do swoistego przedawnienia możności wzruszenia decyzji (upływ pięcioletniego terminu), to zostałaby ona uchylona z obrotu prawnego w wyniku niniejszego postępowania wznowieniowego. Skarżąca argumentowała, że zakaz uchylania decyzji dotkniętych wadami wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. po upływie terminu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a. nie oznacza sanacji takich decyzji. Pomimo braku możliwości ich wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia, są one decyzjami nieprawidłowymi, wydanymi z naruszeniem prawa. Podnosiła, że decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. może być podstawą dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z tytułu szkody spowodowanej przez wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa, przy czym koniecznym warunkiem dochodzenia takiego odszkodowania jest stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem decyzji (art. 417ą k.c.). Konieczne jest więc we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcie o wszystkich wadach ostatecznej decyzji, a więc nie tylko o tym, że została ona wydana w wadliwym postępowaniu (np. bez udziału strony postępowaniu), ale także o tym, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zostałaby wydana inna decyzja. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja Wojewody nie zawiera w swojej treści elementów pozwalających na przyjęcie tezy, iż dokonane rozstrzygnięcie uwzględnia wytyczne przedstawione w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podkreślono, że Starosta [...] trzykrotnie podejmował próbę dokonania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r., znak [...] nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Panu A. B. obejmującego przebudowę obiektu "kurnik" i przystosowania go dla potrzeb budynku inwentarskiego - chlewnia oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na budynek inwentarski - chlewnia na działce nr [...] w [...] gm. [...]. Każda z wydanych przez Starostę [...], tj. decyzja z dnia [...] lutego 2011 r., decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2018 r. została ostatecznie uchylona i nie ostała się w obrocie prawnym. Starosta [...] miał zatem sposobność, a zarazem obowiązek, orzec zgodnie z obowiązującymi przepisami, iż nie ma w realiach niniejszej sprawy podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Panu A. B. obejmującego przebudowę obiektu "kurnik" i przystosowania go dla potrzeb budynku inwentarskiego - chlewnia oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na budynek inwentarski - chlewnia na działce nr [...] w [...] gm. [...]. Z uwagi jednak na upływ pięcioletniego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji wnioskodawcy, na co wpływ miało wyłącznie wydawanie przez Starostę [...] decyzji niezgodne z prawem, opisane wyżej przedsięwzięcie budowlane zostało zrealizowane i użytkowane, i to pomimo tego, że ustalenia i wytyczne orzekających w toku niniejszego postępowania sądów administracyjnych wskazują, że decyzja zezwalająca na wykonanie tej inwestycji nigdy nie powinna być wydana. Nie można zgodzić się zatem ze stwierdzeniem Wojewody, iż jedyne naruszenie prawa w niniejszym postępowaniu polegało na braku uznania za stronę postępowania skarżącej. Organowi drugiej instancji uniknęło, iż, co przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 412/15, inwestor - A. B. - nie dokonał w ramach odpowiedniej procedury administracyjnej przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i nie uzyskał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Powołana wyżej konstatacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uwarunkowana była zaś wcześniejszym ustaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny - w wyroku z dnia 13 marca 2015 r., II OSK 1923/13, również wiążącego organy administracji zgodnie z przepisem art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego, aby stwierdzić, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej organy administracji musiałyby dysponować postanowieniem stwierdzającym, że nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko lub decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jeśli uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia byłoby konieczne, to ustalenie, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej wymagałoby dokonania oceny, czy wydane pozwolenie na budowę spełnia warunki wskazane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. W ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę [...] po uchyleniu jego decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ pierwszej instancji ustalił, iż inwestor - A. B. - nie dokonał w ramach odpowiedniej procedury administracyjnej przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i nie uzyskał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stanowi to samoistną i niezależna od innych wad formalnych przesłankę nakazującą organom administracji stwierdzenie, iż decyzja z dnia [...] października 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa. Wojewoda w zaskarżonej decyzji okoliczność tą zupełnie pominął i to pomimo wyraźnego zarzutu skarżącej podniesionego w tym zakresie w odwołaniu. Ponadto, zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracji naruszyły art. 7 k.p.a. i 77 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organy administracji, czy pozwolenie na budowę spełnia wymóg wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu. Przepis ten stanowi, że gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej czteromiesięcznej produkcji tego nawozu. Starosta [...] nie zbadał w ramach prowadzonego postępowania, czy inwestycja objęta decyzją z dnia [...] października 2010 r. pozostaje w zgodzie z normą wyrażoną w tym przepisie ustawy, a zatem również i w tym przypadku dopuścił się naruszenia prawa. Wojewoda do tej okoliczności zaś w ogóle się nie odniósł, i to pomimo wyraźnego zarzutu skarżącej podniesionego w tym zakresie w odwołaniu. Choć upływ określonych w art. 146 § 1 k.p.a. terminów powoduje niemożność uchylenia decyzji ostatecznej, nie oznacza to jednak, że organ jest zwolniony z obowiązku przeprowadzenia wnikliwego postępowania administracyjnego z zachowaniem jego zasad wyrażonych w art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a., a także prawidłowego, pełnego uzasadnienia takiej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., II SA/Kr 951/10). Wojewoda w zaskarżonej decyzji w sposób nieuprawniony zupełnie pominął aspekt naruszeń prawa opisanych wyżej ograniczając się jedynie do wskazania podstawowej wady formalnej postępowania (brak udziału strony) i wskazania przesłanki niemożności uchylenia decyzji w postaci upływu pięcioletniego terminu od dnia doręczenia decyzji stanowiącej przedmiot wznowienia. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r., poz. 1207), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] czerwca 2018r., w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w części dotyczącej sentencji i orzekł, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa polegającym na tym, że Pani E. T. nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją, jako okoliczność z powodu, której nie uchylił decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] wskazał upływ 5 lat od daty doręczenia decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie - we wznowionym postępowaniu - w powodu braku udziału strony bez jej własnej winny (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Zgodnie tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Słusznie wskazują zatem organy w zaskarżonych decyzjach, że okoliczność ta została już przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 września 2011r. wydanego uprzednio w niniejszej sprawie. Zgodnie zatem z dyspozycją art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w niniejszej sprawie Sąd obecnie rozpoznający sprawę oraz organ, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, jak zasadnie wskazuje organ odwoławczy, że przepis ten ma charakter bezwzględnie wiążący i ani organ ani Sąd nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w wyroku Sądu, gdyż są nimi związane. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżąca winna być stroną postępowania co do istoty sprawy dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę obiektu "kurnik" i przystosowania go dla potrzeb budynku inwentarskiego – chlewni oraz zmianę sposobu użytkowania obiektu "kurnik" na chlewnię na działce ewidencyjnej o numerze [...] w [...], zakończonego decyzją z [...] października 2010r. Jednocześnie, na podstawie art. 190 P.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest także związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 13 marca 2013r., sygn. akt II OSK 1923/13 i 8 czerwca 2017r., sygn. akt II OSK 2712/15. Wobec powyższego nie ulega też wątpliwości, co zostało także przesądzone przez Sądy uprzednio rozpoznające sprawę, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. uzasadniająca wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 2010r. Z uwagi jednak na treść art. 146 §1 K.p.a. organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na pominięciu skarżącej w powyższym postępowaniu zakończonym decyzją z [...] października 2010r. To nie oznacza jednak, iż organ "automatycznie" winien uchylić decyzję, której dotyczy wznowione postępowanie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą zasadniczo możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną – według stanu prawnego i faktycznego z daty wydania nowej decyzji w sprawie (por. wyrok NSA z 10.03.2015 r., II OSK 1903/13, dostępne www.orzeczenia,nsa.gov.pl) – jeżeli postępowanie, w którym ową decyzję ostateczną ("decyzję dotychczasową") wydano, było dotknięte wadą wyszczególnioną w przepisie art. 145 § 1 K.p.a., a w szczególności, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie: w jego pkt 4. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. mogą zapaść jedynie rozstrzygnięcia wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i 2 K.p.a. W świetle art. 151 § 1 K.p.a. organ może wydać decyzję, w której: (1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednakże zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przez doręczenie decyzji, o którym mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie (zob. wyroki NSA: z 28.11.1996 r., II SA/Gd 766/96, LEX nr 44242; z 12.01.2009 r., II OSK 1776/07, z 24.02.2017 r., II OSK 1591/15, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi przy tym o doręczenia uskutecznione osobom biorącym udział w tym postępowaniu administracyjnym jako strony, nie zaś osobie domagającej się na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowienia postępowania, której decyzja w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie, nie była doręczona (por. wyrok NSA z 15.12.2017 r. II OSK 687/16, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, w aktach sprawy, na dokumencie decyzji o pozwoleniu na budowę, znajduje się potwierdzenie osobistego odbioru decyzji przez inwestora w dniu [...] października 2010r. (k. 34 akt adm. I inst., adnotacja u dołu decyzji). Zatem pięcioletni okres, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., upłynął w dniu [...] października 2015r. Tym samym organ I instancji, orzekając w dniu [...] kwietnia 2018r. po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego po wyroku z 8 czerwca 2017r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2712/15, obowiązany był uwzględnić okoliczność upływu 5 lat od doręczenia decyzji z [...] października 2010r. Przy czym należy stwierdzić, że na tle cytowanej regulacji k.p.a. kwestia przyczyn upływu owego pięcioletniego terminu "przedawnienia" nie może mieć w niniejszej sprawie istotnego znaczenia. Sąd podziela bowiem wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie stanowisko, iż treść art. 146 § 1 K.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji dotychczasowej, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które go spowodowały. Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, iż decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ. Jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 K.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w ww. przepisie naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Podkreślić przy tym należy, że upływ okresu przedawnienia oznaczonego w art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (por. wyroki NSA z 25.06.1999 r., IV SA 1018/97, LEX nr 47227; z 18.02.2010 r., I OSK 561/09, CBOSA). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w rozpatrywanym przypadku upłynął termin przedawnienia określony w art. 146 § 1 K.p.a., co implikowało konieczność zastosowania art. 151 § 2 K.p.a. i wydania orzeczenia stwierdzającego wydanie decyzji z [...] października 2010r. z naruszeniem prawa, z jednoczesnym wskazaniem przyczyny nieuchylenia tej decyzji, określonej w art. 146 § 1 K.p.a. Ponadto należy stwierdzić, że z upływem terminu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 P.p.s.a. nie wiąże się wyłącznie niemożność uchylenia decyzji z [...] października 2010r., ale również brak kompetencji organu do ponownego merytorycznego, co do istoty, rozpoznania sprawy zakończonej tą decyzją. Jak bowiem trafnie wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1783/15 (CBOSA) "postanowienie o wznowieniu postępowania, wydawane na podstawie art. 149 K.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wynika z niego, iż po wydaniu postanowienia organ bada, czy rzeczywiście zaistniała przyczyna z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazana jako podstawa wznowienia, a następnie bada istotę sprawy, mając na względzie obowiązujące przepisy, w tym przepisy K.p.a. o wznowieniu postępowania. Jednak zakres rozpoznania sprawy, co należy szczególnie podkreślić, zależy od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 K.p.a., czy też przeszkody takie nie wystąpiły. W wypadku wystąpienia takiej przeszkody zakres rozpoznania sprawy określa art. 151 § 2 K.p.a. Pełne badanie "istoty sprawy" ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), albo gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w jego ocenie, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.). Z przepisu art. 149 § 2 K.p.a. wynika więc, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, lecz nie nakłada na organ obowiązku badania tej istoty w każdej sytuacji. Zakres rozpoznania sprawy określają bowiem przepisy o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 K.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania co do istoty sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji." Wskazany brak możliwości rozpoznania sprawy co do istoty powoduje ponadto, że w istotnej części zdezaktualizowały się, a co za tym idzie - nie wiążą Sądu w niniejszym składzie, wskazania zawarte w zapadłych w tej sprawie prawomocnych orzeczeniach WSA i NSA. Chodzi mianowicie o wytyczne uwypuklone w wyroku z 12 sierpnia 2015r., sygn. akt IV SA/Po 412/15 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017r., sygn. akt II OSK 2712/15, w których zwrócono uwagę że w sprawie znajduje zastosowanie przepis §3 ust. 1 pkt 103 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Skutkiem powyższego sądy wskazały, że w stosunku do inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub rozstrzygnięcia organu właściwego do jej wydania, że uzyskanie takiej decyzji nie jest konieczne. W toku postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 2010r. organy administracji nie zbadały także, czy spełnione zostały wymogi wynikające z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. Nr 147, poz. 1033 ze zm.). W ocenie Sądu w niniejszym składzie upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., i związana z tym niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, powoduje również, że organy nie miały obowiązku – a wręcz już nie powinny – wypowiadać się w niniejszym postępowaniu wznowieniowym w kwestii konieczności uzyskania bądź nie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, spełnienia wymogów ustawy o nawozach i nawożeniu, a w konsekwencji prawidłowości wydania decyzji z [...] października 2010r. Organy z uwagi na niemożność przeprowadzenia postępowania merytorycznego co do istoty sprawy, nie określiły zatem naruszeń jakich ewentualnie dopuściły się w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 2010r. Jak już wskazano powyżej w myśl z art. 153 P.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w cytowanym przepisie zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 9 do art. 153). Słusznie zatem organ odwoławczy zwrócił uwagę na taką okoliczność, że obowiązek podporządkowania się wskazaniom wyroku sądu może być wyłączony tylko w przypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Trzeba mieć, bowiem na uwadze, iż uprzednio wydane w sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 522/11; z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 183/13; wyrok z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt: IV SA/Po 412/15 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1923/13 zapadły przed październikiem 2015, tj. przed upływem 5-letniego terminu określonego w art. 146 § 1 K.p.a. Wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2712/15 został wprawdzie wydany po upływie 5-letniego terminu przedawnienia, ale dotyczył oceny i prawidłowości wyroku WSA w 12 sierpnia 2015r., zatem wydany był w oparciu stan faktyczny i prawny obowiązujący na dzień wydania wyroku sądu I instancji. W konsekwencji należy stwierdzić, iż upływ terminu przedawnienia, o którym mowa wyżej, spowodował istotną zmianę stanu faktycznego sprawy, co w dalszej kolejności skutkować musiało stwierdzeniem braku związania poprzednimi wyrokami (zawartymi w nich wskazaniami) odnoszącymi się do badania istoty sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] października 2010r. W świetle powyższych uwag, upływ w kontrolowanej sprawie 5-letniego terminu określonego w art. 146 § 1 K.p.a. generalnie uniemożliwia badanie okoliczności wskazanej w art. 146 § 2 K.p.a., czy mianowicie w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W szczególności oznacza to zaś niedopuszczalność badania we wznowionym postępowaniu, konieczności uzyskania bądź nie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a także spełnienia wymogów ustawy o nawozach i nawożeniu, jak to wskazywano w wyrokach WSA i NSA. Organy z uwagi na niemożność przeprowadzenia postępowania merytorycznego co do istoty sprawy, nie określiły zatem naruszeń jakich ewentualnie dopuściły się w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 2010r., czego w istocie domagała się skarżąca. Z tego względu Sąd w niniejszym składzie nie był władny odnieść się merytorycznie do oceny prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 2010r. Słusznie także i organy w zaskarżonych decyzjach obu instancji nie poczyniły rozważań dotyczących badania decyzji o pozwoleniu na budowę z perspektywy powyższych przesłanek – uznając je za już niedopuszczalne na obecnym etapie sprawy z powodu upływu okresu przedawnienia o jakim mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Wobec powyższego, skoro organy nie były władne do ustalania i oceny ewentualnych naruszeń prawa w decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] października 2010r., organ odwoławczy nie mógł też ich zawrzeć w swoim rozstrzygnięciu w części dotyczącej wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił decyzji, jak tego domagała się skarżąca w niniejszej sprawie. Z przepisu art. 151 §2 K.p.a. wynika, że jeżeli organ w niniejszej sprawie nie może uchylić decyzji we wznowionym postępowaniu na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 §1 K.p.a., tj. z uwagi na upływ 5-letniego terminu do merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty, organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania, że okolicznością z powodu której nie uchylił decyzji jest właśnie upływ tego 5-letniego terminu. Jednocześnie organ wskazał, że naruszenie prawa, którego skutkiem było wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] października 2010r. polegało na pominięciu skarżącej bez jej winy jako strony postępowania. Brak zatem podstawy prawnej do wskazania innych jeszcze naruszeń prawa, a tym bardziej merytorycznych ewentualnych niezgodności z prawem decyzji z [...] października 2010r., które należałoby zawrzeć w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji Wojewody. W kontrolowanym tu postępowaniu wznowieniowym, takie badanie sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę celem wskazania naruszeń prawa w rozstrzygnięciu decyzji, jak tego domaga się skarżąca, prowadzące w istocie do merytorycznej oceny kwestionowanej decyzji z [...] października 2010r., nie było już możliwe, z uwagi na wskazany wyżej upływ 5-letniego terminu przedawnienia. Chybione są zatem zarzuty skarżącej zawarte w punkcie 1 i 2 skargi kwestionujące wydanie zaskarżonej decyzji z zaniechaniem wskazania wszystkich naruszeń prawa, których dopuścił się Starosta [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. i w konsekwencji naruszenie art. 153 P.p.s.a. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jak i jego uzasadnienie było prawidłowe i zawiera wymagane elementy. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń postępowania, w szczególności zarzucanych przez skarżącą naruszeń art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a., skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, skargę należało oddalić jako niezasadną. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.