IV SA/Po 920/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Sędziowie: WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 09 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania D. T-W, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Ś. z [...] czerwca 2021 r. nr [...] odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja SKO zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Przywołaną wyżej decyzją z [...] czerwca 2021 r. Burmistrz Ś. odmówił D. T-W (zwanej też dalej "skarżącą" lub "wnioskodawczynią") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej w skrócie "u.ś.r."), na osobę A. W.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zaznaczył, że wnioskodawczyni, jako żona wymagającego opieki A. W., nie jest osobą zobowiązaną do alimentacji wobec niego. Ponadto organ przywołał art. 17 ust. 1b u.ś.r. podnosząc, że niepełnosprawność męża powstała po osiągnięciu wieku wskazanego w tym przepisie. Burmistrz miał na uwadze treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., jednak, jak stwierdził, skutkiem tego wyroku nie jest zmiana przepisów u.ś.r., zatem nie ma podstawy do pozytywnego rozpoznania wniosku. Organ I instancji wskazał również, że zachodzi negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., bowiem wnioskodawczyni posiada prawo do emerytury, które jest prawem niezbywalnym – wniosek o zawieszenie prawa do emerytury spowoduje jedynie wstrzymanie jej wypłaty, a nie rezygnację z emerytury, co nie stanowi utraty tego prawa. Dlatego organ nie wezwał wnioskodawczyni do złożenia dokumentów dotyczących zawieszenia prawa do emerytury i wstrzymania jej wypłaty. Nadto przeprowadzony 25 maja 2021 r. wywiad środowiskowy nie potwierdza związku przyczynowego pomiędzy opieką sprawowaną nad mężem, a rezygnacją z zatrudnienia. W odwołaniu od opisanej decyzji Burmistrza wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a i pkt 2a u.ś.r. Utrzymując w mocy tę decyzję – przywołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2021 r. – SKO w motywach swego rozstrzygnięcia wskazało w pierwszej kolejności, że wbrew twierdzeniom organu I instancji żona należy do kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., co potwierdza judykatura. Po drugie, w ocenie SKO, od momentu wejścia w życie przywołanego przez organ I instancji wyroku TK z 21 października 2014 r. (K 38/13) przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może być stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu, zatem nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części ww. przepisu, która została uznana za niezgodną z Konstytucją. Jednakże pomimo powyższego, rozstrzygnięcie organu I instancji jest – zdaniem SKO – prawidłowe. Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niezbędne jest spełnienie przesłanek rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz sprawowanie opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1 u.ś.r.). Opieka taka musi być stała lub długoterminowa i skutkować faktycznym brakiem możliwości podjęcia zatrudnienia. Konieczne jest zatem ustalenie związku przyczynowo-skutkowego między niepodejmowaniem zatrudnienia lub pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Dnia [...] maja 2021 r. przeprowadzono ze Skarżącą wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz synem legitymującym się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca jest na emeryturze, tak jak mąż, który choruje na nowotwór i ma liczne problemy zdrowotne. Mąż porusza się samodzielnie po mieszkaniu, a poza nim z pomocą skarżącej, jest osobą zdolną do samoobsługi, tzn. samodzielnie się ubiera, je posiłki, dba o higienę; czynności takie jak przygotowanie posiłków, zakupy, sprzątanie wykonuje skarżąca, a nadto zmienia opatrunki po operacji. Skarżąca pobiera emeryturę z powodu wieku, nie ma zatem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a wsparciem męża; nie ma także konieczności nieustannego wspierania męża. Pomoc skarżącej sprowadza się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego, niewykraczających poza podstawowe obowiązki domowe, wykonywane także przez osoby pracujące nawet w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto skarżąca uzyskała prawo do emerytury po osiągnięciu wieku emerytalnego w 2017 r., a wniosek o ustalenie prawa do świadczenia złożyła dopiero w maju 2021 r. – zatem po przyznaniu jej świadczenia emerytalnego z ZUS, [...] roku od wydania wobec męża orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i po [...] latach od zaistnienia tej niepełnosprawności. W tym czasie, jak zaznaczył organ II instancji, skarżąca jeszcze pracowała, a następnie uzyskała prawo do emerytury powszechnej. W ocenie SKO nie wystąpił zatem związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaniem opieki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, D. T-W, reprezentowana przez ad Ż. – zarzuciwszy naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię: - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. polegającą na pominięciu celów tej ustawy i przyjęciu, że pobieranie przez opiekuna emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, - art. 17 ust. 1 u.ś.r. przez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności z odnośnymi wskazaniami – wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej rozwinął i umotywował podniesione zarzuty, z powołaniem się na wybrane orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a."). Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2021 r. ([...]) – utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Ś. z [...] czerwca 2021 r. ([...]) w przedmiocie odmowy świadczenia pielęgnacyjnego – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, z późn. zm.; w skrócie "u.ś.r."), na czele z jej art. 17 ust. 1, określającym przesłanki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W myśl tego przepisu: "Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji." Wnioskowane świadczenie może zostać przyznane, jeżeli są spełnione łącznie wszystkie przesłanki pozytywne określone w cytowanym przepisie oraz w dalszych ustępach art. 17 u.ś.r., a zarazem nie zachodzi żadna z przesłanek negatywnych, wyszczególnionych zwłaszcza w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko i argumentację SKO, że wbrew twierdzeniom organu I instancji, nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej: a) fakt, że niepełnosprawność wymagającego opieki A. W. powstała po upływie okresów wskazanych w art. 17 ust. 1b u.ś.r. – a to w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 (OTK-A 2014, nr 9, poz. 104), stwierdzającym zakresową niekonstytucyjność ww. przepisu, oraz interpretacją jego skutków przyjmowaną jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych; b) okoliczność, że o świadczenie pielęgnacyjne ubiegała się żona niepełnosprawnego wymagającego opieki, która, dodajmy, nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności – gdyż zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych małżonek jest osobą zobowiązaną do alimentacji, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., a zarazem w przypadku wnioskującego o świadczenie małżonka nie znajduje zastosowania przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. (por. np. wyrok NSA z 19.07.2013 r., I OSK 2277/12; por. też wyroki NSA: z 20.09.2013 r., I OSK 2796/12; z 27.06.2014 r., I OSK 789/13; z 14.12.2018 r., I OSK 3539/18 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Zarazem jednak nie ulega wątpliwości, że "podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga" (zob. wyrok NSA z 02.02.2017 r., I OSK 2792/16, CBOSA). Zgodnie z przywołanym wyżej art. 17 ust. 5 u.ś.r.: "Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu; 3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury; 4) [uchylony]; 5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej." Należy zatem podkreślić – co stwierdził uprzednio m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z 25 lutego 2021 r. o sygn. akt IV SA/Po 1627/20 (CBOSA) – że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego musi poprzedzać szczegółowa analiza warunków, jakie muszą zostać spełnione łącznie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na część wspólną przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r., w którym ustawodawca określa, kto jest destynatariuszem ww. świadczenia. Ustawodawca stanowi mianowicie o konieczności rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osoby, o których mowa w pkt 1-4, celem sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Osoba ubiegająca się o przedmiotowe świadczenie musi więc zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, względnie jej niepodejmować. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem "rezygnacji", oznacza ona: "zrzeczenie się czegoś, odstąpienie od czegoś [rzeczownik]; zrzekać się czegoś dobrowolnie, odstępować od czegoś, dawać za wygraną [czasownik]" (zob. Popularny słownik języka polskiego PWN, pod red. E. Sobol, Warszawa 2003, s. 846). Zgodnie z przywołaną definicją "rezygnacji", wnioskodawca musi celowo, intencjonalnie zaprzestać wykonywania pracy w formach prawem przewidzianych, z którego tytułu otrzymuje wynagrodzenie (przy czym pojęcie "wynagrodzenia" należy wykładać szeroko). Z kolei słowo "podjąć" znaczy tyle, co "przedsięwziąć, postanowić wykonywanie czegoś, zdecydowanie się na coś, wziąć coś na siebie, rozpocząć np. obowiązki, pracę, zadanie" (zob. Popularny słownik języka polskiego PWN, pod red. E. Sobol, Warszawa 2003, s. 692). Część wspólna przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi o tym, że wnioskodawca nie podejmuje pracy, a więc należy wziąć pod uwagę negację słowa "podjąć", co prowadzi do wniosku, że chodzi o to, że wnioskodawca nie rozpoczyna pracy, nie decyduje się na realizację jakiegoś zadania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 7 listopada 2019 r. (I OSK 1549/19, CBOSA) i z 14 września 2017 r. (I OSK 695/17, CBOSA), trafnie wyjaśnił, że wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, iż zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba ta, decydując się na sprawowanie opieki, pozbawia się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, stąd w takiej sytuacji może liczyć na wsparcie ze strony Państwa. Świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej. Zgodzić się trzeba także z poglądem, że istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sprawowanie opieki jest zatem wyłącznym powodem rezygnacji z zatrudnienia; rezygnacja zaś z zatrudnienia oznacza, że podjęcie zatrudnienia było możliwe, gdyż osoba rezygnująca była zdolna do pracy (tak np. wyrok NSA z 28.08.2019 r., I OSK 940/19, CBOSA). Powyższe uwagi mają szczególne znaczenie w kontekście przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., tj. gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tym zakresie, co do zasady, pogląd wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r. o sygn. akt I OSK 1334/20 (CBOSA), zgodnie z którym celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną (por. A. Kawecka, K. Małysa-Sulińska, J. Sapeta [w:] Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, pod red. K. Małysy-Sulińskiej, uw. do art. 17, Lex 2015). Ten cel nie może być – zastrzeżmy: co do zasady (co Sąd rozpoznający niniejszą sprawę rozwinie w dalszej części uzasadnienia) – zrealizowany w sytuacji, gdy dana osoba ma ustalone prawo do emerytury. Tak, jak nie można pobierać równocześnie wynagrodzenia za pracę i świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na cel każdego z tych świadczeń i ich odmienny charakter, tak też nie można równocześnie pobierać świadczenia emerytalnego i świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem świadczenie emerytalne jest świadczeniem zastępującym dochód z pracy po osiągnięciu wieku emerytalnego. Jest niejako odpowiednikiem wynagrodzenia za pracę uzyskiwanym po przepracowaniu określonego czasu i w określonym ustawowo wieku. Świadczenie pielęgnacyjne jest natomiast skierowane do tej grupy osób, która jest aktywna zawodowo i pozostaje w tak zwanym wieku produkcyjnym / przedemerytalnym (wypracowywującym jeszcze swoje świadczenie emerytalne). Okoliczności zatem, dla których osoba będąca już na emeryturze nie podejmuje dodatkowego zatrudnienia (czy to ze względów zdrowotnych, czy z racji wieku lub ze względu na konieczność opieki nad innym członkiem rodziny) są – zasadniczo – z punktu widzenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. obojętne. Treść tego przepisu, a zwłaszcza przesłanki uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, przemawiają za tym, że ustawodawca świadomie z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego wykluczył te, które mają już ustalone prawo do emerytury. Z zatrudnienia bowiem mogą zrezygnować (odpowiednio: nie podejmować go) tylko osoby aktywne zawodowo (w wieku przedemerytalnym) dla których praca, a nie emerytura, jest głównym źródłem utrzymania. Osoby mające ustalone prawo do emerytury "zrezygnowały" z zatrudnienia (lub odpowiednio: nie podejmują go) nie ze względu na opiekę nad inną osobą, lecz z uwagi na nabycie prawa do emerytury, które to prawo jest dużo silniejsze (pewniejsze i stabilniejsze) od prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – na co zresztą, w aspekcie zgodności z konstytucyjną zasadą równości, zwracano uwagę w tym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych, które opowiada się za niedopuszczalnością, w świetle obowiązującego prawa, przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom mającym ustalone prawo do emerytury (por. przykładowo wyroki NSA: z 06.04.2017 r., I OSK 2950/15; z 10.07.2018 r., I OSK 134/18; dostępne w CBOSA). Okoliczność, że świadczenie emerytalne pewnej grupy osób mającej ustalone prawo do emerytury jest kwotowo niższe od świadczenia pielęgnacyjnego, nie uprawnia do stosowania takich zabiegów interpretacyjnych w odniesieniu do przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., które przeczą jego treści wywiedzionej wedle dyrektyw językowych, systemowych i funkcjonalnych. Podkreślić należy, że uprawnienie do wykładni przepisu kończy się tam, gdzie zaczyna się tworzenie nowej normy prawnej, co jest działaniem zastrzeżonym dla ustawodawcy. Tymczasem ani z powołanego przepisu, ani z innych regulacji zawartych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, czy też w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 291, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.e.r.F.U.S."), jak również w Konstytucji RP, nie da się co do zasady wyprowadzić normy uprawniającej osobę mającą ustalone prawo do emerytury do żądania od organu administracji przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce otrzymywanego świadczenia emerytalnego, albo obok tego świadczenia do wysokości wyższego z nich. Relację świadczenia pielęgnacyjnego i emerytalnego omówił także obszernie WSA w Poznaniu w wyroku z 12 sierpnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Po 194/21 (CBOSA), w którym zasadnie wskazał m.in., że cel ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak i istota samego świadczenia pielęgnacyjnego, zostały jasno zdefiniowane przez samego ustawodawcę już na etapie procesu legislacyjnego. W uzasadnieniu projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazano mianowicie, że celem tej ustawy jest budowa nowego, wyraźnie odrębnego od systemu pomocy społecznej, "systemu pozaubezpieczeniowych świadczeń rodzinnych", służących wspieraniu rodziny w realizacji jej funkcji, głównie opiekuńczej, wychowawczej i edukacyjnej. Wolą ustawodawcy było przeznaczenie świadczenia pielęgnacyjnego dla osób rezygnujących z aktywności zawodowej, by opiekować się dzieckiem. W projekcie ustawy wyraźnie wskazano też, że "za osoby korzystające z tej formy świadczenia rodzinnego opłacana będzie składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od kwoty tego świadczenia. Składka ta będzie, podobnie jak obecnie, opłacana przez okres niezbędny do uzyskania uprawnień emerytalnych. Nabycie prawa do emerytury wyklucza możliwość dalszego korzystania z tej formy świadczenia" (zob. druk nr 1555 Sejmu RP IV kadencji). W ocenie Sądu intencje ustawodawcy co do adresata i istoty świadczenia pielęgnacyjnego nie pozostawiają wątpliwości. Wyrażoną wprost wolą ustawodawcy było zabezpieczenie rodziców rezygnujących z aktywności zawodowej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem – do czasu nabycia przez nich prawa do emerytury. W tym zakresie zatem wyniki wykładni przeprowadzonej przy użyciu dyrektyw językowych, systemowych i funkcjonalnych prowadzą do spójnego wniosku. Powyższa zasada w zakresie nieprzysługiwania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom sprawującym opiekę, które mają ustalone prawo do emerytury (albo innych świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.), w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę doznaje jednak pewnego wyłomu, z uwagi na zasady konstytucyjne, w przypadku chociażby tzw. wcześniejszej emerytury, uregulowanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149) – a więc emerytury ściśle związanej ze sprawowaniem opieki nad osobą takiej opieki wymagającą – czy ewentualnie w przypadku, gdy nabycie uprawnień emerytalnych zbiegło się w czasie z uzyskaniem orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności (lub ekwiwalentnym, w myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r.) osoby wymagającej opieki. Przekonujące rozważania w tym zakresie poczynił WSA w Poznaniu w przywołanym wyżej wyroku o sygn. akt II SA/Po 194/21. Niewykluczone są także inne, ekstraordynaryjne przypadki, w których wobec istotnej zmiany okoliczności osoba korzystająca uprzednio z emerytury nie podejmuje pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą takiej opieki wymagającą (tj. legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji) i istnieje ścisły związek pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez taką osobę, a koniecznością sprawowania opieki. W takich sytuacjach jednak ciężar dowodu spoczywa na osobie pobierającej świadczenia emerytalne, dążącej do obalenia występującego w takim przypadku (tj. w przypadku uprzedniego pobierania emerytury) swoistego domniemania braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z (odpowiednio: niepodejmowania) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania opieki. Dla takich sytuacji szczególnych można wskazać, że w przypadku zbiegu uprawnień do dwu lub więcej świadczeń ustawodawca przyjmuje zwykle zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Tego rodzaju zasada znalazła swój wyraz m.in. w art. 27 ust. 5 u.ś.r., w którym wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do: świadczenia rodzicielskiego lub świadczenia pielęgnacyjnego, lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany został również w art. 95 ust. 1 u.e.r.F.U.S., zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie wypłaca się jedno z tych świadczeń – wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisy każdej z cytowanych ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, wypłacanych przez organy określone w każdej nich. Nie ma natomiast jednego przepisu regulującego zbieg uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury – przyznawanych i wypłacanych przez różne organy. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna dokonać wyboru jednego z tych świadczeń i zrezygnować z pobierania świadczenia niższego (tu: emerytury). Swój wybór osoba ta może zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury, na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.F.U.S. Zgodnie z tym przepisem prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu również na wniosek emeryta lub rencisty. Instytucja zawieszenia prawa do świadczenia jest zasadniczo wykorzystywana do uzyskania wyższych świadczeń w przyszłości. Nie ma jednak przeszkód, by znalazła zastosowanie również w innych przypadkach – dla celów pozaubezpieczeniowych. Ustawodawca bowiem nie wprowadził żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalności złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.F.U.S., skutkuje wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.F.U.S.). Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale zawieszenie tego prawa i wstrzymanie jej wypłaty skutkuje – wbrew stanowisku organu I instancji – odpadnięciem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., tj. posiadania prawa do emerytury, które w tym wypadku wiązane jest nie tylko z samym uprawnieniem, ale i z realizacją tego uprawnienia, w postaci wypłaty emerytury. Z kolei zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami – czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury: od miesiąca, w którym strona złożyła wniosek wraz z decyzją o wstrzymaniu wypłaty emerytury. W miesiącu wydania decyzji o wstrzymaniu emerytura nie będzie wypłacana i strona nabędzie prawo do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości. Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż dla opiekuna pobierającego emeryturę złożenie wniosku o jej zawieszenie i wstrzymanie wypłaty wiązać się może z obawą pozostania przez pewien okres bez środków do życia (wznowienie wypłaty, zgodnie z art. 135 ust. 1 u.e.r.F.U.S., następuje nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty), bądź z obawą, czy świadczenie pielęgnacyjne w ogóle zostanie jemu przyznane, na organach przed wezwaniem do złożenia wymaganej decyzji o wstrzymaniu wypłaty ciąży obowiązek ustalenia, czy w realiach danej sprawy wezwanie jest w ogóle celowe. Organ musi więc w pierwszej kolejności ustalić, że wnioskodawca poza tylko wykazaniem okoliczności związanej z zawieszeniem prawa do emerytury, spełnia wszystkie przesłanki do przyznania mu świadczenia z art. 17 u.ś.r. W przypadku uznania, że przesłanek tych nie spełnia z innych przyczyn, niż wskazane w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., ww. wezwanie nie powinno być do strony kierowane. Jednakże, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w tej sprawie nie zachodzi żaden ze wspomnianych wyżej przypadków szczególnych, uzasadniających odstąpienie od zasady, że uprzednie przejście na emeryturę wyklucza późniejsze ubieganie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Organy zasadnie wykazały bowiem brak związku przyczynowo-skutkowego – wymaganego w świetle art. 17 ust. 1 in fine u.ś.r. – pomiędzy skarżącej rezygnacją z (odpowiednio: niepodejmowaniem) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad mężem. Abstrahując nawet od zakresu wykonywanych przez skarżącą czynności opiekuńczych, wskazać trzeba, że skarżąca uzyskała prawo do emerytury ze względu na osiągnięcie powszechnego wieku emerytalnego (60 lat) z dniem [...] kwietnia 2017 r. i zaprzestała wówczas pracy zarobkowej, natomiast wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego złożyła na początku maja 2021 r., a więc po [...] latach od przyznania jej świadczenia emerytalnego i po [...] roku od uzyskania przez męża orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności ([...] października 2018 r., przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od stycznia 2017 r.). Z powyższego zestawienia wynika, że skarżąca zaprzestała pracy zarobkowej z uwagi na osiągnięcie wieku emerytalnego. Nie ma zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy skarżącej rezygnacją z (odpowiednio: niepodejmowaniem) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad mężem – co potwierdzają ustalenia poczynione podczas rodzinnego wywiadu środowiskowego w dniu [...] maja 2021 r. Wobec powyższego zbędne są ewentualne rozważania nad zakresem sprawowanej opieki. Jak wskazano w przytoczonych wyżej orzeczeniach sądowych (m.in. o sygn. akt: I OSK 1334/20, IV SA/Po 1627/20, II SA/Po 194/21), okoliczność, że świadczenie emerytalne pewnej grupy osób mającej ustalone prawo do emerytury jest kwotowo niższe od świadczenia pielęgnacyjnego, nie uprawnia do stosowania takich zabiegów interpretacyjnych w odniesieniu do przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., które przeczą jego treści wywiedzionej wedle dyrektyw językowych, systemowych i funkcjonalnych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.