IV SAB/Po 95/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. do rozpoznania wniosku skarżącego M. W. z [...] lutego 2021r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z [...] lutego 2021r.; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. na rzecz skarżącego M. W. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNENIE Wnioskodawca M. W. zwrócił się do Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. z wnioskiem na podstawie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej o wskazanie kwoty z tytułu kosztów wynagrodzeń osobowych brutto wypłaconych w miesiącu grudniu 2020 roku Dyrektorowi Naczelnemu, Dyrektorowi ds. Technicznych i Inwestycji oraz Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa, a także o wskazanie w jakiej wysokości SP ZOZ S. planuje wydatki w całym bieżącym roku na wynagrodzenia brutto, premie, nagrody i pochodne od wynagrodzeń dla trzech wymienionych dyrektorów. Wskazane pismo nie zawierało daty sporządzenia. Zostało doręczone organowi w dniu [...] lutego 2021r. W dniu [...] marca 2021 r. Dyrektor SP ZOZ w S. wystosował do wnioskodawcy pismo w którym zaznaczył, iż wskazane we wniosku informacje stanowią informację przetworzoną według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2002 r., poz. 2176). Dyrektor wezwał jednocześnie wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego. Dodatkowo na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej Dyrektor wskazał, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wnioskowana informacja o wysokości wynagrodzenia wiąże się z prawem do prywatności. W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu [...] marca 2021 roku wnioskodawca wskazał, że wezwanie organu do usunięcia braków formalnych z dnia [...] marca 2021 roku pozbawione jest podstaw prawnych. M. W. wskazał, że Dyrektor SP ZOZ S. traktuje definicję informacji przetworzonej zbyt szeroko, a wnioskowana przez niego informacja jej nie stanowi, gdyż organ nie musi wykonywać dodatkowej pracy i analizy dokumentów, a jedynie udostępnić część posiadanych zestawień. Pismem z dnia [...] marca 2021 roku Dyrektor SP ZOZ w S. podtrzymał swoje stanowisko w przedmiocie uznania żądanej informacji za przetworzoną i ponownie wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez wykazanie interesu publicznego. Dodatkowo Dyrektor SP ZOZ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem, informacji publicznej nie stanowi odpowiedź na zapytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, powołując się w tym zakresie na wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 roku. W dniu [...] kwietnia 2021 roku M. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Dyrektora SP ZOZ w S. skargę na bezczynność Dyrektora w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lutego 2021r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji zgodnie z żądanym zakresem. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi M. W. wskazał stan faktyczny sprawy. Podkreślał, że do dnia złożenia przedmiotowej skargi, a więc do dnia [...] kwietnia 2021 roku, Dyrektor SP ZOZ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej czym naruszył ustawowy, 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskodawca wskazał, że gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ jest zobowiązany do udzielenia informacji będącej w jego posiadaniu. Skarżący odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej jest mowa w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o udostępnianiu informacji publicznej odpowiednich czynności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor SP ZOZ w S. wskazał, że skarga nie jest zasadna i wniósł o jej oddalenie. Organ przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Następnie wskazał, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmie on żadnych czynności w danej sprawie, organ natomiast nie jest w stanie udostępnić danych wskazanych przez skarżącego z uwagi na nieprzedstawienie interesu publicznego po wezwaniu do uzupełnienia braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia", w tym wniesienie ponaglenia, w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Trafnie wskazywał też na to skarżący w skardze powołując się na dalsze przykłady z orzecznictwa. Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11, CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie". Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania na podstawie akt sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci kwoty z tytułu kosztów wynagrodzeń osobowych brutto wypłaconych w miesiącu grudniu 2020 roku Dyrektorowi Naczelnemu, Dyrektorowi ds. Technicznych i Inwestycji oraz Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa, a także o wskazanie w jakiej wysokości SP ZOZ S. planuje wydatki w całym bieżącym roku na wynagrodzenia brutto, premie, nagrody i pochodne od wynagrodzeń dla trzech wymienionych dyrektorów. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne, w tym organy władzy publicznej, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że Dyrektor SP ZOZ w S. na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.i.d.p. jest podmiotem zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Jakkolwiek wskazać należy, że SP ZOZ w S. jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tj.: Dz.U. z 2021r., poz. 711, dalej "u.d.l."), prowadzącym działalność leczniczą w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Przepis art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej statuuje prawo każdego do ochrony zdrowia, a władze publiczne mają konstytucyjny obowiązek zapewnić obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (art. 68 ust. 2 Konstytucji RP). Wobec tego zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego i warunków zdrowotnych obywateli jest jednym z podstawowych zadań państwa ugruntowanym konstytucyjnie. Trybunał Konstytucyjny opisując rolę samodzielnych zakładów opieki zdrowotnej w realizacji zadań związanych z ochroną zdrowia w wyroku z dnia 27 czerwca 2000 r. (K 20/99 OTK z 2000 r. Nr 5, poz. 140 LEX nr 41210), stwierdził, że mając obowiązek realizowania przekazanych im do wykonania zadań publicznych, stanowią zabezpieczenie możliwość realizowania celów publicznych związanych z ochroną zdrowia. Potwierdzają to przepisy ustawy o działalności leczniczej sytuując samodzielne zakłady opieki zdrowotnej jako podmioty lecznicze, wykonujące działalność leczniczą w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.l., rozumianą jako udzielanie świadczeń zdrowotnych, nie będące przedsiębiorcą. Z kolei za świadczenie zdrowotne rozumie się działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania (art. 2 ust. 1 pkt 10 u.d.l.). Według art. 55 ust. 1 pkt 1 u.d.l. samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe z odpłatnej działalności leczniczej. Umowy o udzielanie tych świadczeń zawiera z kolei ze świadczeniodawcami również Narodowy Fundusz Zdrowia, dysponujący środkami publicznymi określonymi w art. 116 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1285). W świetle powyższego uzasadnione jest przekonanie, że także SP ZOZ jako publiczny samodzielny zakład opieki zdrowotnej w zakresie, w jakim korzysta ze środków publicznych, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji stanowiących informację publiczną. Ponadto, wskazać należy, że SP ZOZ działa w oparciu o mienie publiczne. Oznacza to, że Szpital dysponuje środkami publicznymi. W tym kontekście stwierdzić należy, że SP ZOZ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, dostępny CBOSA). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SAB/Lu 19/06; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., IV SA/Wa 221/04 oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., II SAB/Bk 36/08 (dostępny CBOSA). Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi u.d.i.p. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Analizując treść art. 6 u.d.i.p. Sąd zakwalifikował żądane przez skarżącego informacje jako informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o osobach sprawujących w nich funkcje, ich kompetencjach i majątku którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i f u.d.i.p.), a także o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c i d u.d.i.p.). W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje odnoszące się do kwot wynagrodzeń brutto osób: Dyrektora Naczelnego Ośrodka, Dyrektora ds. Technicznych i Inwestycji oraz Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa we wskazanym przez skarżącego okresie mają charakter informacji publicznej. W tej sytuacji Dyrektor SP ZOZ zobowiązany był do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. Z przepisów u.i.d.p. wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej, albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p., bądź decyzją o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.i.d.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Pismem zawiadamia się wnioskodawcę tylko wówczas, gdyż żądana informacja nie może być udzielona w trybie u.i.d.p. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany uznał, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, zatem podmiot zobowiązany wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego, bez zakreślenia terminu, czego wnioskodawca nie wykonał. Niewątpliwie zagadnienie, czy informacja ma charakter przetworzonej wymaga analizy podmiotu zobowiązanego, co nie może być przedmiotem badania w niniejszej sprawie dotyczącej bezczynności podmiotu zobowiązanego w zakresie załatwienia wniosku skarżącego. W postępowaniu ze skargi na bezczynność sąd administracyjny nie ma prawa dokonywania oceny poprawności wydanego przez organ aktu lub dokonanej przez niego czynności. Zdaniem podmiotu zobowiązanego żądane dane zawierają w istocie wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej, zatem zwrócił się do wnioskodawcy o wykazanie, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jeżeli wnioskodawca tego nie uczyni, wówczas wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również, kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazać. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jeżeli uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji. Natomiast w sytuacji, jeśli ocena przeprowadzona przez podmiot zobowiązany będzie negatywna - powinien na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Przepisy u.d.i.p. nie znają instytucji "pozostawienia wniosku bez rozpoznania" w sytuacji, gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania się interesem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyr. NSA z 16 kwietnia 2020r., sygn. akt I OSK 2937/19; z 7 lipca 2021r., sygn. akt III OSK 3142/21, dostępny CBOSA). W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany w istocie pozostawił wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania, nie załatwiając tego wniosku w jeden z powyższych sposobów, zatem podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku z [...] lutego 2021r. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano powyżej podmiot zobowiązany nie załatwił wniosku z [...] lutego 2021r. Niewątpliwie zagadnienie, czy informacja ma charakter przetworzonej wymagać będzie analizy Dyrektora SP ZOZ. Niniejsze postępowanie dotyczy tylko bezczynności organu, a w postępowaniu ze skargi na bezczynność sąd administracyjny nie ma prawa dokonywania oceny poprawności wydanego przez organ aktu lub dokonanej przez niego czynności. W ramach skargi na bezczynność sąd administracyjny bada tylko terminowość działania organu. Z tych też względów przedstawione już wcześniej wyjaśnienia prawne w zakresie, w jakim dotyczą one hipotetycznych przyszłych działań organu, nie mogą być przy załatwianiu sprawy poczytywane jako wskazania co do sposobu merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego. Z akt sprawy nie wynika, by do dnia wyrokowania podmiot zobowiązany udzielił informacji publicznej, wydał decyzję, albo pisemnie poinformował wnioskodawcę, że udostępnienie informacji publicznej jest niemożliwe na gruncie u.d.i.p. Należało zatem stwierdzić, że Dyrektor SP ZOZ w S. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z [...] lutego 2021r. (data doręczenia wniosku do podmiotu zobowiązanego z uwagi na brak opatrzenia datą samego wniosku) i zobowiązać podmiot do rozpoznania powyższego wniosku we wskazanym przez skarżącego terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, w jeden ze sposobów opisanych powyżej. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Sąd nadto wskazuje, że zgodnie z art. 46 ust. 1 u.d.l. odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą ponosi kierownik. Zgodnie ze Statutem Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S. przyjętego uchwałą Rady Powiatu S. Nr [...] z [...] września 2020r. zakładem i jego działalnością kieruje Dyrektor Zakładu, który samodzielnie podejmuje decyzje o jego funkcjonowaniu i ponosi za nie odpowiedzialność (§ 11 ust. 1 i nast. Statutu). Nadto Dyrektor wykonuje zadania kierownicze przy pomocy zastępcy Dyrektora do spraw Medycznych, w przypadku gdy dyrektor nie jest lekarzem oraz zastępcy Dyrektora do spraw Technicznych i Inwestycji (§ 12 pkt 1 i 2 Statutu). Jednocześnie przypomnieć należy, że ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444, dalej "k.k.") zawiera definicję funkcjonariusza publicznego (art. 115 § 13 k.k.) oraz osoby pełniącej funkcję publiczną (art. 115 § 19 k.k.). Odnosząc się do odpowiedzialności karnej lekarza, jako funkcjonariusza publicznego, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie o sygn. akt WKN 27/00 podniósł, że "lekarz zatrudniony w publicznej służbie zdrowia może być uznany za funkcjonariusza publicznego w rozumieniu art. 115 § 13 k.k. jedynie wówczas, gdy swój zawód łączy z funkcjami o charakterze administracyjnym. Natomiast, za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyr. Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, publ. OTK-A 2006/3/30). Rozpoznając zatem wniosek z [...] lutego 2021r. organ rozważy na jakiej zasadzie udostępni żądanej informacji albo z powołaniem się na jakie przesłanki (informacja przetworzona, prawo do prywatności, tajemnica przedsiębiorstwa) odmówi jej udostępnienia uwzględniając, że żądanie podania kwot wynagrodzeń Dyrektorów dotyczy funkcjonariuszy publicznych. Przyjąć bowiem należy, że sprawowanie przez Dyrektorów SP ZOZ funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracyjnej instytucji publicznej. Wskazanie, że mamy do czynienia z funkcją publiczną wiąże się z tym, że Dyrektorzy w ramach instytucji publicznej realizują w pełnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Nie budzi wątpliwości, że przysługuje im zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej, co powoduje dalsze konsekwencje na gruncie u.d.i.p. wyłączające ograniczenie prawa do informacji publicznych w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p., i których sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji, a wręcz wyłączona, jak to wynika z treści art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. (por. wyr. NSA z 28 listopada 2018r., sygn. akt I OSK 72/17, dostępne CBOSA). Odnosząc się do części wniosku o planowane wydatki w całym bieżącym roku na wynagrodzenia brutto, premie, nagrody i pochodne od wynagrodzeń dla wymienionych Dyrektorów, wskazać należy, że stanowisko podmiotu zobowiązanego wyrażone w tym zakresie w piśmie z [...] marca 2021r. co do zasady jest słuszne, ale na gruncie niniejszej sprawy jest przedwczesne. Nie można zatem przyjąć, że co do tej jego części podmiot rozpoznał wniosek z [...] lutego 2021r. udzielając odpowiedzi, że żądana informacja w tej części nie jest informacją publiczną. Zgodzić się należy z poglądem prezentowanym przez Dyrektora SP ZOZ, że orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, że informacją publiczną nie jest odpowiedź na wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe i takie, które jeszcze nie nastąpiły (przywołano w tym zakresie wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 roku, II SAB Wa 219/10, tak samo: wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2021 roku, II SA/Wa 1603/20 oraz postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 18 listopada 2020 roku, III SAB/Gl 315/19, dostępne CBOSA). W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany nie wykazał, bowiem że na dzień złożenia wniosku nie dysponował informacją w zakresie planowanych wydatków w cały bieżący rok na wynagrodzenia brutto, premie, nagrody i pochodne od wynagrodzeń dla wskazanych Dyrektorów. Udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlegają te informacje, które mają charakter publicznych i gdy podmiot zobowiązany nimi dysponuje. Stanowisko podmiotu odnosi się zatem do informacji, których podmiot jeszcze nie posiada z uwagi na okoliczność, że mogą dotyczyć zdarzeń przyszłych lub takich które jeszcze nie zaistniały. Tymczasem, zgodnie z art. 53 u.d.l. podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest plan finansowy ustalany przez kierownika. Stwierdzić należy, że SP ZOZ w S. w pierwszej kolejności winien wyjaśnić, czy jest w posiadaniu wnioskowanych informacji na temat planowanych wydatków w bieżącym roku na wynagrodzenia brutto, premie, nagrody i pochodne od wynagrodzeń Dyrektora Naczelnego, Dyrektora ds. Technicznych i Inwestycji oraz Zastępcy Dyrektora ds. Lecznictwa. Jeśli jednak organ na dzień złożenia wniosku nie był w posiadaniu wskazanych prognoz winien wyjaśnić powód nieudzielenia informacji w tym zakresie, nie ograniczając się tylko do zacytowania treści orzeczenia sądu administracyjnego odnoszącego się do informacji przyszłych. Stwierdzić także należy, że jeśli organ jest w posiadaniu takowych planów finansowych to nie można ich uznać za informacje przyszłe i takie, które jeszcze nie nastąpiły, mimo że co do istoty dotyczą one przyszłości. Udzielenie tych informacji, z takich samych względów jak wniosek o udzielenie informacji o wynagrodzeniach wskazanych Dyrektorów w miesiącu grudniu 2020 roku, podlegać będzie również rozważeniu ze względu na ograniczenia lub nieograniczenia z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, jak o tym było powyżej. W tej sytuacji Dyrektor Szpitala zobowiązany jest do rozpoznania wniosku M. W. z [...] lutego 2021r. w całości. Sąd ocenił, że bezczynność Dyrektora nie miała charakteru rażącego, jak orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Jest to, bowiem pojęcie nieostre, wymagające interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, tym niemniej w świetle ugruntowanego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że powinno być odnoszone do sytuacji oczywistego, nie budzącego żadnych zastrzeżeń, poważnego naruszenia obowiązku działania przez podmiot zobowiązany. Musi chodzić o znaczące opóźnienie w podejmowanych czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Podmiot zobowiązany pozostawał w błędnym przekonaniu, że brak wykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego zwalnia podmiot z obowiązku załatwienia wniosku w sposób o jakim mowa w ustawie u.d.i.p., jak to wskazano powyżej. Przy czym podmiot zobowiązany podejmował działania w zakresie rozpoznania wniosku bez zbędnej zwłoki pozostając jednak w błędnym przekonaniu o słuszności swojego zachowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł, określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 120 p.p.s.a.