I SA/Rz 1073/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015r. spraw ze skarg P. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, - nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, 1) oddala skargi, 2) zarządza na rzecz skarżącego P. K. zwrot kwoty 81 (osiemdziesiąt jeden) złotych tytułem nadpłaconych wpisów od skarg. I SA/Rz 1073/15 Uzasadnienie Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...] i [...], Dyrektor Izby Celnej w P., po rozpatrzeniu odwołań P. K. (dalej: podatnik/skarżący), utrzymał w mocy własne decyzje z dnia [...] maja 2015r., nr [...] i [...] odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R: - z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan Titan w kwocie 5.407,00zł, - z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan Titan w kwocie 6.594,00zł. Z uzasadnień zaskarżonych rozstrzygnięć oraz akt sprawy wynika, że podatnik zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w P. z wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] i [...] sierpnia 2013r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego (dwóch) samochodów osobowych marki Nissan Titan zarzucając, że ww. decyzje w sposób rażący naruszają przepisy ustawy o podatku akcyzowym w zakresie definicji pojazdu ciężarowego oraz osobowego, jak również przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie zgromadzenia rzetelnego materiału dowodowego i jego oceny. Ponadto w ocenie podatnika, decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, jak również dotyczą spraw już rozstrzygniętych innymi decyzjami, gdyż przy dokonywaniu transakcji wszystkie formalności zgłoszeniowe zostały przez stronę wypełnione. Postanowieniami z dnia [...] lutego 2014r. Dyrektor Izby Celnej w P. zawiesił z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] i [...] sierpnia 2015r. do czasu otrzymania przez organ prawomocnych rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawach ze skarg podatnika na postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. określających zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych marki Nissan Titan. Postępowania zostały podjęte w dniu 26 marca 2015r. w związku z powzięciem przez Dyrektora Izby Celnej w P. wiadomości o wydaniu w dniu 15 grudnia 2014r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyroku (sygn. akt I SA/Rz 128/14) oddalającego skargi podatnika na powołane powyżej postanowienia. Decyzjami z dnia [...] maja 2015r. Dyrektor Izby Celnej w P. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] i [...] sierpnia 2013r. uznając, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych określone w art. 247 § 1 pkt 1 – 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej: O.p. Od powyższych decyzji podatnik złożył odwołania, po rozpatrzeniu których, decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015r. Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy własne decyzje z dnia [...] maja 2015r. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego w R. wydając rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku akcyzowego działa na podstawie przepisów prawa i nie dopuścił się ich naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego, cechy przedmiotowych samochodów w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego uzasadniały uznanie ich za pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, klasyfikowane do pozycji taryfowej CN 8703. Ogół cech i konstrukcja pojazdów wskazują bowiem, że główną funkcją użytkową przedmiotowych samochodów jest przewóz osób, a możliwość przewożenia towarów - jedynie funkcją dodatkową. Organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy dokonując klasyfikacji posiłkował się wytycznymi zawartymi w Notach Wyjaśniających do HS i CN - pozycja 8703 i 8704 - zawierających cechy pojazdów, które przesądzają o zaklasyfikowaniu do jednej z w/w pozycji. Podkreślił, że Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN) mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS), jednakże nie zastępują tych ostatnich i powinny być uważane jako ich uzupełnienie i być używane w połączeniu z nimi. Zdaniem organu odwoławczego, wyliczenie cech pojazdów w Notach Wyjaśniających do HS dotyczących pozycji 8703 i 8704 nie należy rozszerzać w taki sposób, że zwykłe dodanie cech odpowiadających danym pojazdom byłoby samo w sobie decydujące dla ich klasyfikacji. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, warunkiem przesądzającym o klasyfikacji taryfowej samochodu są ustalenia, co do zasadniczego przeznaczenia pojazdu przeprowadzone na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu, które w niniejszej sprawie wskazują, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że klasyfikacji spornych pojazdów do pozycji 8703 nie może odwrócić stwierdzenie, iż maksymalna wewnętrzna długość podłogi części towarowej spornych pojazdów jest większa niż połowa długości rozstawu osi, gdyż cecha ta nie może stanowić decydującego kryterium klasyfikacji pojazdu. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej nie zastępują bowiem Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, lecz należy je traktować jako ich uzupełnienie. Dlatego w sytuacji, gdy pojazd zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS, powinien być klasyfikowany do pozycji 8703, nie jest dopuszczalne przyjmowanie - na podstawie jednej cechy pojazdu opisanej w Nocie wyjaśniającej do CN - innej klasyfikacji towarowej. Organ odwoławczy zaznaczył, że podatnik nie powołał żadnego konkretnego przepisu prawa, którego rażącego naruszenia się dopatruje. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły wskazane przez podatnika przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego działał na podstawie przepisów prawa, nie stwierdzono rażącego naruszenia przepisów prawa, a sprawa nie została poprzednio rozstrzygnięta innymi decyzjami ostatecznymi. Na powyższe decyzje P. K. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji z dnia [...] maja 2015r. i stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R., ewentualnie o przekazanie spraw do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono rażące naruszenie zasad oraz norm prawa podatkowego (materialnego i procesowego): zasady ekonomiki procesowej, nakazującej organom podatkowym wydawanie aktów zgodnych z prawem w sytuacji oczywistej bezzasadności stanowiska fiskusa lub przedawnienia jego praw, wynikających z zaskarżonych decyzji podatkowych zgodnie z przepisami art. 8, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 125 O.p. postulatu orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario), zgodnie z przepisami art. 8 Konstytucji RP w zw. z art. 42 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 121 § 1 O.p. 3) zasady praworządności (legalności), polegającym na odmowie przyjęcia dowodów od strony oraz na zamykaniu postępowania dowodowego przed zebraniem całego materiału dowodowego, oraz na nielogicznych wymówkach w uzasadnieniach decyzjach pozbawionych powszechnie chronionych zasad etyki i nieszanujących praw i wolności konstytucyjnych, a przez to bezprawnych zgodnie z przepisami art. 8 w zw. z art. 2 w zw. z art. 30 Konstytucji RP w zw. z art. 120 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. 4) zasady zaufania obywatela do organów państwa, nakazującej organom podatkowym orzekanie zgodnie z prawem, bez oglądania się na doraźne korzyści materialne dla fiskusa, wynikające z nielegalnego narażania majątku osobistego strony przez szereg lat, także mimo upływu przedawnienia związane z koniecznością opłacenia odsetek od zaległości, chociaż nie stało nic na przeszkodzie, aby organy podatkowe mogły w przedmiotowej sprawie orzekać znacznie wcześniej, naruszają rażąco normy prawne zawarte w przepisach art. 121 § 1 w zw. z art. 123 § 1 oraz art. 124 O.p., 5) zasady prawdy obiektywnej, zakładającej, że dla strony liczy się tylko wyjaśnienie prawdy w jego sprawie podatkowej przez organ władzy publicznej orzekający zgodnie z przepisami art. 8 Konstytucji RP w związku z art. 7 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 122 O.p., 6) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 247 § 1 pkt. 2, 3, 4 O.p., przez nie stwierdzenie nieważności w związku z: a) art. 3 ust. 2, art. 2 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym, przez przyjęcie, że przedmiotowy towar powinien być objęty podatkiem akcyzowym jako samochód osobowy, w związku z poz. 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, b) poz. 8704 i 8703 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r., w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 256 z 7 września 1987r., str. 1 ze zm. Dz. U. UE Polskie Wydanie specjalne rozdz. 2 t.2 str. 382 ze zm.), przez niewłaściwe zakwalifikowanie przedmiotowych pojazdów do poz. 8703 zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, zamiast do poz. 8704, c) z ostrożności procesowej - naruszenie art. 59 § 1 pkt 9 w zw. 70 § 4 O.p., w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, co skutkowało wygaśnięciem tego zobowiązania, gdyż zdaniem skarżącego do przerwania biegu terminu przedawnienia nie doszło w wyniku dokonanych czynności egzekucyjnych - strona wnosiła o wstrzymanie się z czynnościami egzekucyjnymi, w tym zakresie wniosek strony został zignorowany. W przypadku nieuwzględnienia powyższej argumentacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć i decyzji je poprzedzających oraz stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej odsetek za okres od dnia 17 września 2008r. do dnia 29 sierpnia 2013r. w związku z bezczynnością organu w tym okresie. W uzasadnieniu skarg skarżący zarzucił, że decyzje wymiarowe są wadliwe w stopniu rażącym. Zdaniem skarżącego, zgromadzony w sprawie materiał nie jest kompletny, gdyż organ nie ustosunkował się do wniosków strony, co mogło mieć wpływ na rozpatrzenie sprawy. Opinie sporządzone przez biegłego na zlecenie organu I instancji są nieobiektywne i stronnicze, uwzględniają wartość pojazdów w sposób korzystny dla organu. Skarżący bezskutecznie wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii Państwowego Instytutu Motoryzacyjnego PIMOT w Warszawie, w zakresie wartości pojazdu, jak również o ponowne oględziny pojazdów oraz zmierzenie długości części towarowej w stosunku do rozstawu osi tych pojazdów. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe decyzje w sposób rażący naruszają przepisy prawa, o czym świadczy m.in. orzeczenie WSA w Rzeszowie z dnia 5 sierpnia 2014r., sygn. akt I SA/Rz 517/14. Według skarżącego, sporne pojazdy nie są samochodami osobowymi, ani też ciężarowymi, gdyż producenci tych pojazdów używają określenia "półciężarówka". Przepisy wspólnotowe przez wyjaśnienie Komisji Europejskiej, takie półciężarówki proponują potraktować w kwestii klasyfikacji na potrzeby podatku akcyzowego w zależności od wielkości przestrzeni ładunkowej. Komisja Europejska ustaliła normę prawną, zgodnie z którą, jeżeli długość przestrzeni ładunkowej jest większa niż część między osiami, to można taki samochód potraktować jako używany do przewozu towarów zgodnie z poz. 8704 nomenklatury. Skarżący zarzucił, że organ podatkowy nie wykazał, iż przedmiotowe samochody są wykorzystywane do przewozu osób. Z akt sprawy nie wynika też informacja, jaka jest długość przestrzeni ładunkowej w przedmiotowych pojazdach. Zdaniem skarżącego, organ podatkowy naruszył normę wspólnotową o wyższej randze niż ustawa, pomijając przepisy mające pierwszeństwo przed prawem krajowym. Ponadto skarżący zarzucił, że decyzje wymiarowe są nieważne przynajmniej w części dotyczącej odsetek, gdyż organ "czekał" 5 lat na wydanie decyzji. W ocenie skarżącego, w sprawie występuje oczywista sprzeczność pomiędzy przepisem prawa, a podjętymi w decyzjach rozstrzygnięciami, powodująca, że mimo ostateczności nie mogą one pozostawać w obrocie prawnym. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skargi są niezasadne. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje Dyrektora Izby Celnej w P., którymi organ ten utrzymał w mocy własne decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. w sprawach określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych. Zaskarżone decyzje zostały wydane w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, unormowane w rozdziale 18 Działu IV O.p. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, stanowiącym odstępstwo od określonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania, mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Z uwagi na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011r., sygn. akt II FSK 1051/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dost. https:/cbois.nsa.gov.pl/). Instytucja stwierdzenia nieważności nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Podkreślić należy, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie to ogranicza się do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygnięcie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p., uzasadniających stwierdzenie nieważności. W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji, organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Rolą sądu administracyjnego w prowadzonym wskutek skargi strony postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zbadanie, czy odmowa stwierdzenia nieważności była uzasadniona i zgodna z prawem. Sąd nie może natomiast oceniać decyzji, której stwierdzenia nieważności odmówiono. Nie ma więc obowiązku (ani podstaw) do badania legalności decyzji ostatecznej, bowiem wówczas wykroczyłby poza granice sprawy, poza zakres naruszeń prawa zakreślony wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt II FSK 714/11, https:/cbois.nsa.gov.pl/). W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane przez skarżącego, który domagał się stwierdzenia nieważności decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, twierdząc, że rozstrzygnięcia te rażąco naruszają prawo, zostały wydane bez podstawy prawnej, a ponadto sprawa została poprzednio rozstrzygnięta innymi decyzjami ostatecznymi. W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym wskazuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Najogólniej mówiąc, proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na ich wzajemną sprzeczność. Ponadto, strona domagając się stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa powinna wykazać, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym, rażące naruszenie prawa nie występuje, gdy na tle tych samych przepisów możliwe jest wyrażenie rozbieżnych poglądów (por. wyrok NSA z 13 lipca 2001 r., III SA 1110/00, niepubl., wyrok NSA z 18 sierpnia 2009 r., II FSK 534/2008, LexPolonica nr 2077334, wyrok NSA z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/2000, LexPolonica nr 2318324, wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995r., sygn. akt III ARN 22/95). Skarżący zarzucił, że przedmiotowe samochody - typu pick-up - zostały błędnie zaklasyfikowane jako samochody osobowe, podczas gdy są to półciężarówki, których zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz towarów. Zdaniem skarżącego, organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa - Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej – komunikatu Komisji Europejskiej dotyczącego Not wyjaśniających do CN: 2007/C 74/01 zgodnie z którymi, pojazdy typu pick – up mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Celnej trafnie ocenił, że nie miało miejsca rażące naruszenie prawa, tj. naruszenie takiej wagi, by konieczne było złamanie zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, przez jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Jak już wcześniej wspomniano, postępowanie nadzwyczajne nie podlega rygorowi ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego, a jedynie prowadzenia postępowania pod kątem wystąpienia przesłanek wynikających z treści art. 247 § 1 O.p. Z tego obowiązku organ wywiązał się należycie, zaś wyniki przeprowadzonego postępowania szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. W konsekwencji podnoszone przez skarżącego żądanie przeprowadzenia dowodów w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych nie mogło zostać przez organ uwzględnione, gdyż prowadziłoby to do ponownego rozpatrzenia sprawy. Postępowanie nadzwyczajne nie zastępuje bowiem postępowania odwoławczego i nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Sąd podziela stanowisko organu, że zarzuty wobec decyzji ostatecznych, sformułowane we wnioskach o stwierdzenie ich nieważności, są bezzasadne. Dyrektor Izby Celnej ustalił, że sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W postępowaniu ustalono, że w prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] z dnia [...] października 2013r. zastosowano środki egzekucyjne, które stosownie do art. 70 § 4 O.p. przerwały bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W odniesieniu do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] sierpnia 2013r. przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu 5 listopada 2013r., odnośnie decyzji z dnia [...] sierpnia 2013r. - w dniu 6 listopada 2013r. Podnoszona przez skarżącego okoliczność złożenia wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie miała wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Natomiast zarzut dotyczący błędnej klasyfikacji przedmiotowych samochodów sprowadza się w istocie do odmiennej kwalifikacji prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej zasadnie uznał, że w spawie nie wystąpiła kwalifikowana przesłanka stwierdzenia nieważności, tj. rażące naruszenia prawa. Stanowisko organu podatkowego, że warunkiem przesądzającym o klasyfikacji taryfowej samochodu typu pick-up są ustalenia, co do zasadniczego przeznaczenia pojazdu przeprowadzone na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech, a cecha odnosząca się do stosunku maksymalnej wewnętrznej długości powierzchni podłogi przeznaczonej do przewozu towarów do rozstawu osi nie może stanowić decydującego kryterium klasyfikacji pojazdu, jest prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2015r. sygn. akt I GSK 655/13, I GSK 807/13, I GSK 712/13), a ponadto jest zgodne ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (pkt 34 wyroku ETS z dnia 6 grudnia 2001r., C-486/06). Stwierdzenie zatem, że w przypadku przedmiotowych pojazdów długość podłogi jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu, nie oznacza, że pojazd powinien być automatycznie zaklasyfikowany do pozycji 8704. Kryterium to należy brać pod uwagę, lecz nie ma ono decydującego znaczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zajęcie odmiennego stanowiska przez WSA w Rzeszowie w przywołanym przez skarżącego wyroku z dnia 5 sierpnia 2014r. sygn. akt I SA/Rz 517/14, nie świadczy o tym, że organ podatkowy wydając decyzje wymiarowe rażąco naruszył prawo. Jak już wskazano, rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe. Występowanie rozbieżności w zakresie wykładni przepisu nie pozwala na uznanie aktu za rażąco naruszającego prawo, z uwagi na brak oczywistości takiego naruszenia. Nie można uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa na tle przepisu, który w orzecznictwie sądowym jest różnie rozumiany – rozbieżnie interpretowany (por. wyroki NSA: z 19 listopada 2015r., sygn. akt I GSK 482/14, z dnia 13 maja 2014r., sygn. akt I GSK 1490/12, oraz z dnia 18 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 1822/09, dost. ). W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie wystąpiła również podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. tj. wydanie decyzji ostatecznej bez podstawy prawnej. O braku podstawy prawnej można mówić wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej albo też przepis istnieje, lecz nie ma charakteru powszechnie obowiązującego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, decyzje wymiarowe zostały wydane na podstawie wskazanych w nich przepisach prawa materialnego. Zupełnie bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, że decyzje ostateczne dotyczą spraw już poprzednio rozstrzygniętych innymi decyzjami ostatecznymi. Decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] i [...] sierpnia 2013r. są jedynymi ostatecznymi decyzjami wydanymi w postępowaniach w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowych samochodów osobowych. Kontrola zaskarżonych decyzji prowadzi zatem do wniosku, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych była uzasadniona i zgodna z prawem - nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 247 § 1 pkt 1 – 8 O.p. podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych. Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji w części dotyczącej odsetek za zwłokę należy stwierdzić, że przedmiotowe decyzje określające zobowiązanie w podatku akcyzowym nie rozstrzygały w kwestii wysokości odsetek. Zgodnie z art.53 § 3 O.p. odsetki za zwłokę nalicza sam podatnik, natomiast okresy, za które odsetek się nie nalicza, w szczególności z przyczyn, o których mowa w art.54 § 1 O.p., wskazywane są w tytule wykonawczym, zatem kwestionowanie prawidłowości naliczania odsetek może odbywać się dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.