I SA/Rz 154/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki oddala skargę. I SA/Rz 154/16 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) po rozpatrzeniu odwołania S.K. (dalej: podatnik/skarżący) członka zarządu Spółki "A" sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka) od decyzji Wójta Gminy K z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...] orzekającej o odpowiedzialności S. K. - członka zarządu spółki za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2009r. w kwocie 5.723,90zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.451,00zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. Wójt Gminy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2009r. Organ I instancji wskazał, że Spółka w styczniu 2009r. była wieczystym użytkownikiem i właścicielem zabudowanych nieruchomości, położonych na terenie gminy Korczyna. Spółka złożyła – podpisaną przez podatnika - deklarację podatkową na 2009r., a następnie jej korektę, w której wykazała kwotę podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2009r. w wysokości 7.612,00zł. Z ustaleń organu I instancji wynikało, że Spółka nie uiściła w całości wskazanego w deklaracji zobowiązania podatkowego w ustawowym terminie płatności, tj. do 15 dnia miesiąca. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r., nr [...], Wójt Gminy określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2009r. w kwocie 7.612,00zł. Po nieudanych próbach doręczenia tej decyzji na adres Spółki wskazany w deklaracji podatkowej została ona złożona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia. Wynikająca z ww. decyzji kwota nie została zapłacona w terminie. Na wniosek organu I instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego K. wszczął postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego, część zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie 1.888,10zł została wyegzekwowana i przekazana organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla K., działając z wniosku wierzyciela - "B" w W. - o stwierdzenie upadłości Spółki, zabezpieczył majątek spółki przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Celem wyegzekwowania należnej kwoty dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki. Organ I instancji ustalił, że ostatnia wypłata miała miejsce w kwietniu 2009r., od tamtego czasu nie zostały zrealizowane żadne wypłaty. Z relacji poborcy skarbowego wynikało, że pod adresem K., przy ul. [...], Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, jak też nie przechowuje mienia. Ponadto jak ustalił organ I instancji, Spółka nie figuruje w rejestrach ewidencji gruntów Urzędu Miasta K. i Starostwa Powiatowego w K. Organ przyjął również, że Spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 2 lipca 2009r. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki nie przyniosło zamierzonego rezultatu - postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. umorzył postępowanie z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Organ I instancji ustalił, że w styczniu 2009r. podatnik pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Wobec niewyegzekwowania zobowiązania podatkowego od spółki na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.) – dalej: O.p., organ I instancji decyzją z dnia 21 sierpnia 2012r. ustalił odpowiedzialność S. K. za zobowiązanie podatkowe spółki za styczeń 2009r. w kwocie 5.723,90zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.451,00zł. Od ww. decyzji podatnik złożył odwołanie do SKO, które powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2012r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Analizując obowiązujące w tym zakresie przepisy organ odwoławczy wskazał, że podstawowym warunkiem odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest wykazanie przez organ podatkowy, że egzekucja do całego majątku spółki okazała się bezskuteczna. Kolejnym warunkiem jest stwierdzenie, że zaległości podatkowe powstały w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Trzecim z kolei warunkiem jest ustalenie, że nie zaistniały żadne okoliczności zwalniające członka zarządu od tej odpowiedzialności. Z ustaleń organu I instancji wynikało, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, co potwierdza postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] grudnia 2010r. oraz że w miesiącu styczniu 2009r. S. K. pełnił funkcję członka zarządu spółki. Skarżący tego faktu nie kwestionował wskazując, iż dopiero w dniu 6 marca 2012r. złożył skuteczną rezygnację ze sprawowania tej funkcji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na zaistnienie przesłanek określonych w art. 116 § 1 O.p., które mogłyby uwolnić go od odpowiedzialności. Organ II instancji wyjaśnił, że członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może bowiem skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej, jeżeli zgodnie z art. 116 o.p. wykaże, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe); albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, ewentualnie wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Ciężar udowodnienia ww. okoliczności obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi określone okoliczności, czyli w niniejszej sprawie członka zarządu. Jako chybioną SKO oceniło argumentację skarżącego, że wydana przez organ I instancji w dniu [...] czerwca 2009r., decyzja w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009r. była nieważna i nie mogła rodzić skutków w postaci powstania obowiązku podatkowego, stwierdzając, że kierowanie korespondencji przez organ I instancji na adres Spółki było w pełni prawidłowe, albowiem podmiot ten nadal istniał. Wyznaczony w sprawie nadzorca tymczasowy miał jedynie zabezpieczyć majątek dłużnika Spółki i kontrolować jej czynności. Jako skuteczne i zgodnie z art. 146 § 2 O.p. organ odwoławczy ocenił również kierowanie korespondencji na adres Spółki wskazany w deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009r. Na decyzję organu odwoławczego S. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów: 1. art. 116 oraz art. 187 § 1 O.p., przez brak zebrania i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji, z pominięciem istotnych dla sprawy dowodów i interesu strony skarżącej, który poddany wyczerpującej ocenie, przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego, prowadził do wniosków odmiennych, których konsekwencją winno być uwzględnienie odwołania strony; 2. art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) przez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego. 3. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia; 4. art. 116 O.p., przez błędną jej wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że strona jako były członek zarządu Spółki ponosi odpowiedzialność podatkową z tytułu zaległego podatku od nieruchomości za miesiąc styczeń 2009r., w sytuacji gdy wykazane zostało że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, przez co wystąpiła przesłanka egzoneracyjna względem odpowiedzialności strony jako byłego członka zarządu Spółki; 5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na ustaleniu, że skarżący złożył rezygnację z funkcji Prezesa zarządu w dniu 6 marca 2012r., podczas gdy skarżący złożył rezygnację z funkcji Prezesa zarządu w dniu 6 marca 2009r., a więc trzy lata przed dniem przyjętym przez organ jako dzień rezygnacji. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że w sprawie zaistniały przesłanki egzoneracyjne określone w art. 116 O.p., polegające na zgłoszeniu wniosku o ogłoszeniu upadłości spółki zobowiązanej, o czym organ I instancji wiedział, gdyż powołał się na postanowienie z dnia [...] maja 2009r. Sądu Rejonowego dla K. w K., którym ogłoszono upadłość Spółki i zabezpieczono jej majątek przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Skarżący podniósł, że decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. organ I instancji wydał w dniu [...] czerwca 2009r., zatem już po ogłoszeniu upadłości. Zobowiązanie określono zatem podatnikowi będącemu w stanie upadłości. Wskazał, że upadła spółka w dniu 1 czerwca 2019r. nie miała majątku, a ponadto miała ustanowionego nadzorcę. Wysyłanie korespondencji, w tym decyzji o zobowiązaniu podatkowym za 2009r. nie mogło wywrzeć skutków prawnych, gdyż spółka nie miała organów mogących działać w jej imieniu. Z tych względów, zdaniem skarżącego, na podstawie art. 247 O.p., decyzja jest nieważna. Ponadto skarżący wskazał, że w dniu 6 marca 2012r. złożył skuteczną rezygnację ze sprawowanej funkcji prezesa jednoosobowego zarządu Spółki, o czym poinformował sąd rejestrowy pismem z dnia 6 kwietnia 2009r. Od tego czasu Spółka pozbawiona była organów mogących działać w jej imieniu. Sąd Rejonowy dla K. w K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r., dokonał wykreślenia strony z funkcji prezesa zarządu - na skutek w/w rezygnacji. Skarżący wskazał również, że zawnioskował o przeprowadzenie dowodów z dokumentów zalegających w aktach rejestrowych spółki w Sądzie Rejonowym dla K. w K. Skarżący zarzucił, że organ II instancji odniósł się do zarzutów w sposób lakoniczny, bez wyczerpującego uzasadnienia przyczyn odmowy uznania ich skuteczności. W ogóle natomiast nie odniósł się do zarzutu braku organów w spółce, w dniu wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej spółki. Wskazał jedynie, że skarżący błędnie twierdzi, iż nadzorca sądowy zastąpił organy spółki, czego skarżący nie podnosił. Pominął również zastrzeżenia skarżącego, że - wbrew temu co stwierdził organ I instancji - spółka nie została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 21 lipca 2009r. Zdaniem skarżącego, nie można stwierdzić bezskuteczności egzekucji, gdyż organ I instancji uznając, że spółka została w ww. dniu wykreślona z rejestru, że nie podejmował po tej dacie żadnych czynności egzekucyjnych. Niesłusznie, według skarżącego, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie udowodnił przesłanek egzoneracyjnych. Zdaniem skarżącego, wykazał on, że zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości. Art. 116 O.p nie wymaga osobistego złożenia wniosku przez członka zarządu. Skoro skarżący powołał się na fakt zgłoszenia wniosku, organ - w ramach postępowania wyjaśniającego - powinien uzyskać wszelkie dane dotyczące zaistnienia tej przesłanki egzoneracyjnej, w szczególności przeprowadzić dowód z dokumentów postępowania upadłościowego oraz akt rejestrowych spółki. Ponadto nieprawidłowo, według skarżącego, organ II instancji traktuje obie przesłanki kumulatywnie, w sytuacji gdy wobec zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, kwestia winy strony w ogóle nie powinna być brana pod uwagę. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędnie przyjął, że skarżący złożył rezygnację z funkcji prezesa zarządu w dniu 6 marca 2012r., podczas gdy miało to miejsce "6 marca 2012r.". W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013r., sygn. akt I SA/Rz 55/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA w Rzeszowie) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, stwierdzając, że naruszają one przepisy prawa procesowego oraz materialnego. Sąd I instancji określił, że przedmiotem postępowania jest zaległość spółki z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń 2009r. oraz że termin płatności tego podatku upływał w dniu 31 stycznia 2009r. Odpowiedzialność majątkową powinni ponosić wszyscy, którzy w tym czasie pełnili funkcje członka zarządu. Następnie Sąd I instancji zaznaczył, że organy przyjmując, że w okresie tym członkiem zarządu był S. K., oparły się na akcie notarialnym z dnia 15 stycznia 2009r., z którego wynikało, że w imieniu spółki występował skarżący, uprawniony do reprezentacji spółki na podstawie odpisu z rejestru przedsiębiorców wydanego przez Oddział Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w K. z dnia 17 października 2008r. W ocenie Sądu I instancji, w aktach nie ma wypisu z tego rejestru. Nie ma również wypisu z rejestru aktualnego na czas upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego. Dołączono jedynie wydruk ze strony internetowej Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, który nie zawierał zapisów dotyczących osób wchodzących w skład zarządu. Zdaniem Sądu I instancji, samodzielnym dowodem na powyższą okoliczność nie może być powoływanie się przez organ na podpisanie korekty deklaracji za styczeń 2009r. przez skarżącego. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że z ustalenia osób pełniących funkcję członków zarządu spółki w czasie upływu terminu płatności podatku nie zwalniało przyznanie przez skarżącego, że z funkcji tej zrezygnował w marcu 2009r. W ocenie Sądu, skarżący nie wyrażał się pewnie co do tej daty wskazując raz marzec 2009r., raz marzec 2012r. W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że organ nie wywiązał się z obowiązku ustalenia osób mogących ponosić odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Sąd zwrócił również uwagę na uchybienia procesowe. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. organ wyznaczył stronie 7-dniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, jednak zalegające w aktach sprawy dokumenty nie zostały formalnie dopuszczone jako dowód w sprawie. Od powyższego wyroku SKO wniosło skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), po rozpoznaniu której, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016r., sygn. akt II FSK 2981/13, NSA uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie. NSA orzekł, że zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., stwierdzając, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest wskazania podstaw prawnych przyjętego rozstrzygnięcia, które pozwoliły Sądowi zanegować stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym skarżący był członkiem zarządu Spółki. NSA stwierdził, że Sąd I nie wyjaśnił dlaczego treść aktu notarialnego nie ma wartości dowodowej wskazującej, że skarżący był prezesem zarządu Spółki. Wskazał, że analizując ten środek dowodowy Sąd I instancji powinien zwrócić uwagę, że na podstawie art. 2 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991r. Prawo o notariacie (Dz. U. 1991r., Nr 22, poz. 91 ze zm.) czynności notarialne, dokonane przed notariuszem zgodnie z prawem, mają charakter dokumentu urzędowego. Sąd kasacyjny uznał, że Sąd I instancji nie ocenił wartości dowodowej tego rodzaju dokumentu, nie zanegował także wypisu aktu notarialnego jako dowodu w postępowaniu podatkowym i nie wskazał potrzeby oraz przesłanek wzruszenia domniemania jakie towarzyszy tego rodzaju dokumentom urzędowym. Orzekł, że oceniając wartość dowodową wypisu aktu notarialnego z dnia 15 stycznia 2009r., Sąd obowiązany był powiązać ten fakt z terminem złożenia przez spółkę deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2009 (15 stycznia, a nie 31 stycznia jak błędnie podał to Sąd w swoim rozstrzygnięciu). Sąd I instancji nie wyjaśnił również na jakiej podstawie odrzucił środek dowodowy w postaci deklaracji podatkowej jako samoistny dowód w sprawie, wbrew treści przepisu art. 180 § 1 O.p., który nie wprowadza ani katalogu środków dowodowych, ani ich hierarchii. Natomiast przepis art. 187 § 1 O.p. każe oceniać je w sposób wyczerpujący oraz we wzajemnej łączności. Zdaniem Sądu kasacyjnego, nieuzasadniony jest wniosek Sądu I instancji, że organy podatkowe nie podjęły czynności dowodowych mających na celu ustalenie stanu faktycznego, lecz poszukiwania członka zarządu spółki kapitałowej oparły na przyznaniu faktu, że skarżący pełnił tę funkcję do marca 2009r. NSA podkreślił, że przyznanie jest jednym ze sposobów ustalania stanu faktycznego, a ocena jego wiarygodności należy do organów podatkowych. Ten sposób ustalania stanu faktycznego należy, tak jak pozostałe, skonfrontować z innymi środkami zgromadzonymi w toku postępowania, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Ponadto w ocenie NSA, pozbawiona podstaw prawnych jest również ocena Sądu I instancji dotycząca szczególnej wartości dowodowej odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Odpis z tego rejestru, wbrew twierdzeniom Sądu, znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. NSA podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 1997 Nr 121, poz. 769 ze zm.), w tym art. 39 pkt 1, wskazują na deklaratoryjny charakter wpisu dotyczącego osób wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania danego podmiotu. Szczególnej mocy dowodowej wpisowi danych, osób wchodzących w skład zarządu spółki, nie przyznają przepisy O.p. Zdaniem Sądu II instancji, brak wpisu w załączonym do akt administracyjnych sprawy odpisie Krajowego Rejestru Sądowego danych dotyczących skarżącego jako członka zarządu Spółki nie może być dowodem na to, że nie był on członkiem zarządu Spółki w interesującym okresie. Z tych względów, w ocenie NSA, Sąd I instancji naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a. NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd obowiązany jest ocenić zgromadzony w sprawie cały materiał dowodowy, tak aby w uzasadnieniu wyroku znalazła się pełna podstawa prawna oraz jej pełne i przekonywujące wyjaśnienie oraz dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji podatkowych w sposób zupełny i merytorycznie pogłębiony. Przedmiotem ponownego badania poddane zostać musi postępowanie organów podatkowych w nawiązaniu do wzorców zachowania zawartych w art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Jeśli stan faktyczny na podstawie zgromadzonych środków dowodowych ustalony został w sposób zgodny z prawdą materialną (art. 122 O.p.), wówczas należy ocenić trafność zastosowania normy prawa materialnego wywiedzionej z art. 116 § 1 O.p. w celu rozciągnięcia odpowiedzialności podatkowej na skarżącego jako członka zarządu spółki kapitałowej. NSA nie stwierdził natomiast naruszenia przez WSA w Rzeszowie przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej: P.u.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie orzekał już WSA w Rzeszowie, którego wyrok z dnia 6 czerwca 2013r., sygn. akt I SA/Rz 55/13, na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej, został uchylony przez Sąd II instancji wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016r., sygn. akt II FSK 2981/13, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Podstawą uchylenia było stwierdzenie przez Sąd II instancji naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 180 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p.)., które doprowadziło Sąd I instancji do wadliwego rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 190 P.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza, że nie można oprzeć treści orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. Ponownie rozpoznając sprawę, wojewódzki sąd administracyjny nie może też formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonymi wcześniej poglądami, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. NSA we wskazaniach dotyczących ponownego postępowania zobowiązał Sąd I instancji, aby ponownie rozpoznając sprawę ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy w taki sposób, by w uzasadnieniu wyroku znalazła się pełna podstawa prawna oraz jej pełne i przekonujące wyjaśnienie. Jeżeli Sąd uzna, że stan faktyczny sprawy został, na podstawie zgromadzonych środków dowodowych, ustalony zgodnie z prawdą materialną (art. 122 O.p.), powinien ocenić trafność zastosowania normy prawa materialnego wywiedzionej z art. 116 § 1 O.p., w celu rozciągnięcia odpowiedzialności podatkowej na skarżącego jako członka zarządu spółki kapitałowej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd po uwzględnieniu przedstawionych wyżej wskazań Sądu II instancji, stwierdził, że nie narusza ona prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. Zgodnie ze wskazaniami Sądu kasacyjnego, w pierwszej kolejności Sąd ponownie rozpoznający sprawę, dokonał kontroli ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów postępowania. Rozpoznając po raz pierwszy niniejszą sprawę, Sąd I instancji wskazał na uchybienia procesowe w postaci braku formalnego dopuszczenia jako dowód w sprawie zalegających w aktach sprawy dokumentów. W niniejszym postępowaniu Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodów pochodzących z innych postępowań, które wymagały formalnego włączenia w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy, jednakże, w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że cały materiał dowodowy znajdował się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy od wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu Spółki za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za styczeń 2009r. (postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2012r.). Wyznaczony został także - na podstawie art. 200 § 1 O.p. - siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez organ I instancji (postanowienie z dnia [...] lipca 2012r.). W tej sytuacji, brak formalnego włączenia zalegających w aktach administracyjnych dokumentów w poczet materiału dowodowego sprawy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i nie naruszało prawa strony w zakresie możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Analiza akt administracyjnych wskazuje również na uchybienie organu II instancji w postaci braku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 O.p. Jednakże naruszenie przez organ odwoławczy ww. przepisu może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005r., FPS 6/04, publ. CBOiS). W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienie takiego wpływu na rozstrzygniecie nie miało, gdyż organ II instancji nie przeprowadzał postępowania dowodowego, w całości opierając się na materiale zgromadzonym w postępowaniu przed organem I instancji, który jak to już zostało wskazane, z obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego się wywiązał. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Decyzje zapadły z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącego, wyciągnięte przez organy podatkowe wnioski są logiczne i spójne. Reprezentowanie zaś przez organy podatkowe odmiennego od skarżącego stanowiska w zakresie oceny materiału dowodowego, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 187 § 1 O.p. Skarżący miał też zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania i przed wydaniem decyzji umożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 123 §1 O.p.). Stwierdzając, że orzekające w niniejszej sprawie organy podatkowe wypełniły obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, Sąd przystąpił do oceny trafności zastosowania w wydanych rozstrzygnięciach normy prawa materialnego wywiedzionej z art. 116 § 1 O.p. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie obciążyły odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od nieruchomości za styczeń 2009r. wraz z odsetkami za zwłokę, skarżącego, pełniącego funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki w okresie upływu terminu płatności przedmiotowej zaległości podatkowej. Orzekające w niniejszej sprawie organy podatkowe stwierdziły, że skarżący ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki w podatku od nieruchomości za styczeń 2009r., gdyż w tym okresie pełnił funkcję członka (prezesa) zarządu Spółki, wobec której, z uwagi na bezskuteczność egzekucji, nie udało się wyegzekwować przedmiotowych należności. Zdaniem organów podatkowych, skarżący nie wykazał, aby w sprawie ziściła się jakakolwiek przesłanka z art. 116 § 1 O.p., która uwalniałaby go od odpowiedzialności za powyższe zaległości podatkowe Spółki. Według skarżącego natomiast, brak jest możliwości przypisania mu odpowiedzialności za zaległości podatkowe, gdyż w okolicznościach sprawy nie można stwierdzić bezskuteczności egzekucji wobec majątku Spółki, a ponadto wykazał on, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należy przyznać organom podatkowym. Granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zakreśla przepis art. 116 § 1 O.p., zgodnie z którym, za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że: - we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo - niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, - a także nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Stosownie natomiast do art. 116 § 4 O.p., zasady odpowiedzialności stosuje się również do byłych członków zarządu. Istotne jest przy tym, żeby termin płatności zaległości podatkowej upływał w okresie, w którym członek zarządu pełnił tę funkcję w spółce. Odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe ma zatem charakter akcesoryjny i następczy - występuje jedynie w sytuacji niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego przez podatnika i jest uzależniona od istnienia jego odpowiedzialności. Jest to także odpowiedzialność subsydiarna. Kontrola zasadności przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki sprowadza się do zbadania, czy w sprawie zostały spełnione, wymienione w art. 116 O.p., przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią tj. egzekucja do całego majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, zaległość podatkowa Spółki powstała w czasie faktycznego pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu tej Spółki (tzw. przesłanki pozytywne) oraz czy w toku postępowania skarżący wykazał zaistnienie ewentualnych negatywnych przesłanek przypisania mu odpowiedzialności (tzw. przesłanki egzoneracyjne lub ekskulpacyjne). Przytoczony wyżej przepis wskazuje jak rozłożony jest ciężar dowodzenia powyższych przesłanek. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji wobec Spółki oraz okoliczności pełnienia przez członka zarządu funkcji w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, natomiast członka zarządu (byłego członka zarządu) obciąża wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność. W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały wszystkie określone w art. 116 § 1 i 2 O.p. przesłanki warunkujące odpowiedzialność skarżącego za zaległości podatkowe Spółki (przesłanki pozytywne). W pierwszej kolejności organy podatkowe poczyniły ustalenia w celu wykazania bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki. Organy podatkowe powołały się na postanowienie o bezskuteczności egzekucji, wydane wobec majątku Spółki przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] grudnia 2010r., z którego wynika, że organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne, gdyż stwierdził, że nie uzyska się w nim kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny wskazał, że spółka nie prowadzi działalności, nie pozostawiła mienia w lokalu, w którym prowadziła działalność i jest on zajmowany przez inny podmiot. Spółka nie składała deklaracji mogących świadczyć o dochodach (ostatnia deklaracja VAT-7 za 2/2009). Zajęto rachunek bankowy Spółki, jednakże ostatnia wpłata miała miejsce w dniu 16 kwietnia 2009r. Organ egzekucyjny ustalił, że Spółka nie jest właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a posiadany pojazd, z uwagi na wartość złomową, nie stanowi majątku do egzekucji. W myśl utrwalonego już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu, o bezskuteczności egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. można mówić dopiero w sytuacji, w której nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Taką pewność daje zaś tylko stosowny formalny akt organu egzekucyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010r., sygn. akt III SA/Wa 631/10, LEX nr 757717, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2012r., sygn. akt II FSK 1583/10, publ. w CBOiS). W ocenie Sądu, zalegające w aktach administracyjnych sprawy postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Spółki, uprawniało organy podatkowe do uznania, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 116 § 1 O.p., tj. egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. W odniesieniu do kolejnej z przesłanek przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią, w ocenie Sądu, organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła do stwierdzenia, że skarżący był członkiem zarządu (prezesem) Spółki w terminie płatności zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należnym za styczeń 2009r., tj. w dniu 15 stycznia 2009r. Zdaniem Sądu, fakt ten został przez organy podatkowe wykazany w sposób nie budzący wątpliwości. Organy powołały się na treść aktu notarialnego, sporządzonego w dniu 15 stycznia 2009r., [...], do którego skarżący stanął jako przedstawiciel Spółki, by zawrzeć umowę przeniesienia użytkowania wieczystego i związanej z nim własności - jako prezes zarządu Spółki jednoosobowo uprawniony do jej reprezentowania. Wskazano w nim, że notariuszowi został przedłożony odpis z aktualnego rejestru przedsiębiorców wydanego przez Oddział Centralnej Informacji Krajowej Rejestru Sądowego. Należy wskazać, że akt notarialny jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 194 O.p. Dokument urzędowy posiada zwiększoną (szczególną moc dowodową), która sprowadza się do przyjęcia domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (z rzeczywistością). Nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jej podstaw do zanegowania wypisu z aktu notarialnego jako dowodu w postępowaniu podatkowym. Sąd nie dostrzegł okoliczności, które uzasadniałyby wzruszenie domniemania jakie towarzyszy tego rodzaju dokumentom urzędowym. Przeciwko temu domniemaniu, nie świadczy dowód z załączonego do akt administracyjnych odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS), nie zawierającego wpisu danych dotyczącego skarżącego jako członka zarządu Spółki. Jak bowiem wskazał Sąd kasacyjny, brak wpisu w odpisie KRS powyższych danych, nie może być dowodem na to, że skarżący nie był członkiem zarządu Spółki, gdyż wpis dotyczący osób wchodzących w skład organu uprawnionego do reprezentowania danego podmiotu ma charakter deklaratoryjny, szczególnej mocy dowodowej nie przyznają mu również przepisy O.p. Ponadto potwierdzeniem pełnienia funkcji członka zarządu przez skarżącego w styczniu 2009r. jest również znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy deklaracja podatkowa, wypełniona w dniu 14 stycznia 2009r., zawierająca oświadczenie i podpis skarżącego jako osoby reprezentującej składającą deklarację Spółkę. Ustawowy termin złożenia deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości upływał, stosownie do art. 6 ust. 9 u.p.o.l., w dniu 15 stycznia 2009r. Co więcej, skarżący przyznał w postępowaniu administracyjnym, co podkreślił w skardze, że pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki do marca 2009r. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, wnioski wyciągnięte przez organy podatkowe z dokonanej oceny dowodów, odnośnie pełnienia przez skarżącego funkcji członka (prezesa) zarządu, są logiczne i spójne. Podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, że skarżący złożył rezygnację z funkcji prezesa zarządu w dniu 6 marca 2012r., podczas gdy było to w dniu 6 marca 2009r., nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest bowiem, że pełnił tę funkcję w styczniu 2009r. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w sprawie wystąpiły obie pozytywne przesłanki warunkujące orzeczenie odpowiedzialności skarżącego - byłego członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za styczeń 2009r., tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku Spółki - art. 116 § 1 O.p. oraz pełnienie przez osobę trzecią funkcji w zarządzie Spółki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych tej spółki - art. 116 § 2 O.p. Do rozważenia przez Sąd pozostawała zatem kwestia, czy skarżący wykazał, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniających go od tej odpowiedzialności. W ocenie Sądu, skarżący nie zwolnił się z odpowiedzialności przez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności, o jakich mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p. Pierwszą z przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu, jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki i powołuje się na zgłoszenie go przez inny podmiot –wierzyciela Spółki. Jednakże użycie w art.116 O.p. określenia "zgłoszono" zamiast wyrażenia "członek zarządu zgłosił" wyraźnie wskazuje na to, że dla wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu spółki nie ma znaczenia, kto zgłosił żądanie ogłoszenia upadłości, byleby tylko żądanie ogłoszenia upadłości było zgłoszone we właściwym czasie (por. wyroki NSA z dnia 12 marca 2008r., I FSK 744/06 i z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 759/08, publ. CBOiS). Zakres użytego w treści art. 116 § 1 O.p. pojęcia "właściwy czas", należy ustalać na podstawie regulacji zawartej w art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012, oz. 1112 ze zm). "Właściwym czasem" dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest termin dwóch tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, czyli termin, który pozwoli na równomierne, choćby tylko częściowe, zaspokojenie wszystkich wierzycieli. Określenie tej chwili powinno być ustalane obiektywnie, w zależności od okoliczności konkretnego wypadku, w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy, dla określenia której nie ma znaczenia subiektywne przekonanie członków zarządu spółki (por. wyroki WSA w Lublinie z dnia 20 lutego 2008r., I SA/Lu 794/07, LEX nr 462725, z dnia 8 lutego 2012 r., I SA/Lu 770/11, LEX nr 1134130). Członek zarządu spółki może również po zakończeniu pełnienia funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości - postępowania układowego (por. uchwała NSA z dnia 10 sierpnia 2009r., II FPS 3/09, publ. CBOiS). Należy podkreślić, że ustawodawca uzależnia odpowiedzialność członków zarządu od tego, czy brak złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spowodowany był zawinionym działaniem (winą) odpowiedzialnego, czy też nie. Rozważając przesłankę braku winy, stwierdzić należy, iż jako kryterium w tym zakresie powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Osoba zainteresowana (w tym członek zarządu) winna wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niej niezależne (por.wyrok NSA z dnia 12 lutego 2002r., III SA 2544/00, publ. CBOiS). Drugą z przesłanek wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o., jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazanie mienia możliwe jest więc także po stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji. Istotne jest, żeby mienie to faktycznie istniało, nadawało się do egzekucji i przedstawiało realną wartość finansową (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015r., I FSK 366/14, LEX nr 1772796). Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, reprezentowane też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że ciężar wykazania przesłanek egzoneracyjnych obciąża skarżącego, jako osobę, która z faktu tego wywodzi określone okoliczności. Skarżący powinien samodzielnie podjąć działania zmierzające do wykazania przesłanek egzoneracyjnych i to na nim w pierwszej kolejności powinno spoczywać wykazanie tych okoliczności. Organ podatkowy nie ma obowiązku, przy braku aktywnego udziału strony w postępowaniu, dowodzenia z urzędu istnienia przesłanek ekskulpacyjnych, wskazanych w art. 116 O.p. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 lutego 2008r., I SA/Lu 636/07, LEX nr 462703). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek egzoneracyjnych. Nie wskazał na żadne okoliczności świadczące o tym, że wniosek o ogłoszenie upadłości zgłoszony został przez wierzyciela Spółki we "właściwym czasie", ani że w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego. Nie wskazał również żadnego majątku spółki, z którego można byłoby zaspokoić zaległości. Skarżący w zasadzie w ogóle nie podjął inicjatywy dowodowej odnośnie wykazania przesłanek uwalniających go od tej odpowiedzialności. Tym samym, wbrew temu co twierdzi skarżący, nie uwolnił się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut, że organ podatkowy pozostawał w bierności w zakresie ustaleń, czy w sprawie zaistniały negatywne przesłanki odpowiedzialności. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że organ I instancji prowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2009r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009r., należy wskazać, że przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich są wyłącznie kwestie związane z ustaleniem i istnieniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność, zakresem należności objętych odpowiedzialnością, a także określeniem terminu płatności tych należności. Jest to konsekwencją odrębności decyzji o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich w stosunku do decyzji wymierzającej lub określającej podatek podatnikowi. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2000r., I SA/Kr 666/98, LEX nr 45390, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 listopada 2011r., I SA/Lu 291/11, LEX nr 1150287). Z tych względów zarzuty dotyczące decyzji określającej Spółce przedmiotowe zobowiązanie podatkowe w niniejszym postępowaniu nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Jednakże Sąd nadmienia, że niezasadne są twierdzenia skarżącego o nieważności ww. decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2009r., z uwagi na doręczenie tego rozstrzygnięcia Spółce już po ogłoszeniu upadłości, gdy nie miała ona organów mogących działać w jej imieniu. Wbrew zarzutom skarżącego, ww. decyzja nie została wydana w stosunku do upadłego. Przedmiotem postanowienia Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia [...] maja 2009r., sygn. akt [...], na które powołuje się skarżący w skardze, było zabezpieczenie majątku Spółki przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego, nie zaś, jak twierdzi skarżący, ogłoszenie upadłości Spółki. Ponadto stosownie do art. 108 § 2 pkt 3 oraz § 3 O.p., w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe wynika ze złożonych deklaracji, postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przez dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz odsetek. Oznacza to, że doręczenie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2009r. Spółce nie było niezbędne. W ocenie Sądu, wprawdzie organ I instancji błędnie wskazał, że powołanym postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. w K. ogłoszono upadłość spółki, lecz uchybienie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, tj. nie miało znaczenia dla oceny przesłanek z art.116 O.p. i nie stanowi postawy do uchylenia wydanych w niniejszej sprawie decyzji. W świetle zarzutów skargi należy stwierdzić, że w wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymogów art. 210 § 4 O.p. Wbrew twierdzeniom skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w ww. przepisie. Jednocześnie brak było możliwości naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż nie miały one zastosowania w niniejszej sprawie, w której postępowanie toczyło się na podstawie przepisów O.p. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.