I SA/Rz 400/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. S. spółka z o.o. w R. - Syndyka Masy Upadłości E. T. G. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 26 czerwca 2025 r. nr 1801-IOV-1.603.1.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 roku oddala skargę. Przedmiotem skargi K. sp. z o.o. w R. - Syndyka Masy Upadłości E. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej (dalej: spółka/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z dnia 26 czerwca 2025 r. nr 1801-IOV-1.603.1.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. Z akt sprawy wynika, że na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego z 28 sierpnia 2014 r. oraz upoważnienia do przeprowadzenia postępowania kontrolnego z 28 sierpnia 2014 r. i z 26 stycznia 2015 r. wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie, przeprowadzono wobec spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. Ustalono, że w okresie objętym kontrolą spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami przemysłowymi, tekstylnymi, obuwiem, sprzętem AGD, artykułami motoryzacyjnymi, spożywczymi (kawą), nasionami buraka pastewnego, akcesoriami meblowymi. Ustalono, że większość zakupionych towarów handlowych Spółka na podstawie paragonów fiskalnych i dokumentów TAX FREE sprzedawała podróżnym z Ukrainy oraz dokonywała zwrotu podatku od towarów i usług podróżnym. Ponadto w niewielkim zakresie spółka eksportowała towary handlowe do krajów spoza Unii Europejskiej. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji stwierdził, że spółka we wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2013 r. niezasadnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony (w kwocie łącznej 317.802,89 zł), wynikający z 32 faktur VAT (wymienionych szczegółowo w protokole badania ksiąg doręczonym stronie w dniu 23.02.2016 r.), dotyczących zakupu odzieży i obuwia na łączną wartość netto 5.729.577,80 zł, podatek VAT 1.317.802.89 zł, w których jako sprzedawca figuruje P. sp. z o.o., [...]. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ pierwszej instancji stwierdził, że faktury te nie dokumentowały rzeczywiście przeprowadzonych transakcji pomiędzy wskazanymi w nich kontrahentami. Dokonane ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z 30 sierpnia 2016 r. znak: UKS1891/W3P2/42/38/14/161/025, którą określono spółce w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2013 r. kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokościach wymienionych w tej decyzji. W wyniku wniesienia przez Stronę odwołania, ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie stało się przedmiotem postępowania odwoławczego przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, który decyzją z 29. sierpnia .2019 r. znak: 1801-IOV-1.4103.202.2018 (poprzedni znak sprawy: 1801-IOV2.4103.162.2017,1801-PT3.4213.119.2016), utrzymał je w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyrokiem z 23.06.2020 r., sygn. akt I SA/Rz 748/19 oddalił skargę podatnika na ww. decyzję organu drugiej instancji. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1697/20 oddalił skargę kasacyjną strony W trakcie postępowania przed WSA w Rzeszowie - wnioskiem z 30 grudnia 2019 r. - spółka powołując się na art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), dalej: o.p., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 29 sierpnia 2019 r. wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z 30 sierpnia 2016 r. i umorzenie postępowania w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 16.10.2019 r., sygn. akt C- 189/18 (opublikowanym 16.12.2019 r.), w sprawie Glencore Agriculture Hungary Kft. v Nemzeti Adó- es Vamhivatal Fellebbviteli Igazgatósaga. Podkreśliła, że powyższy wyrok ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości decyzji, w szczególności decyzji organu drugiej instancji. DIAS, po dokonaniu analizy wniosku spółki pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, postanowieniem z 28 stycznia 2020 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 29 sierpnia 2019 r. nr: 1801- IOV-1.4103.202.2018 (poprzedni znak sprawy: 1801-IOV2.4103.162.2017, 1801-PT3.4213.119.2016) - w celu zbadania wskazanych przez podatnika przesłanek wznowienia postępowania. Postanowieniem z 18 Lutego 2020 r. DIAS, działając na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p., zawiesił z urzędu wznowione postępowanie z uwagi na złożoną przez podatnika do WSA w Rzeszowie skargę na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 29 sierpnia 2019 r. wskazując, że ewentualne postępowanie nadzwyczajne może toczyć się dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego Postanowieniem z 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Rzeszowie V Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych ogłosił upadłość Spółki i wyznaczył syndyka – K. sp. z o.o., [...] W dniu 24 stycznia 2025 r. do Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie wpłynął wraz z aktami sprawy odpis prawomocnego - od 5 listopada 2024 r. wyroku WSA w Rzeszowie z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 748/19. Mając na uwadze powyższe postanowieniem 27 stycznia 2025 r. organ podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. Następnie decyzją z 3 marca 2025 r. nr 1801-IOV-1.603.59.2019 odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 29 sierpnia 2019 r. W ocenie organ nie zaistniała przesłanka określonej w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. ponieważ orzeczenie TSUE z 16 października 2019 r. wydane w sprawie C-189/18 pozostaje bez wpływu na treść ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 29 sierpnia 2019 r. W ocenie organu wszelkie wytyczne wypływające z analizowanego orzeczenia w zakresie dopuszczalności korzystania przez organy podatkowe z dowodów zgromadzonych w ramach powiązanych postępowań podatkowych dotyczących kontrahentów strony postępowania mają swoje umocowanie również w przepisach Ordynacji podatkowej, w oparciu o które organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie. Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, że organy podatkowe (pierwszej i drugiej instancji) prowadziły postępowanie podatkowe w pełnej zgodzie z wytycznymi określonymi przez TSUE w wyroku z 16. października2019 r. wydanym w sprawie C-189/18; nie wystąpiła zatem przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem syndyk masy upadłości E. sp. z o.o. w upadłości - działając przez pełnomocnika - pismem z 21 marca 2025 r. odwołał się od ww. decyzji z 3 marca 2025 r Po rozpatrzeniu odwołania DIAS decyzją z 26 czerwca 2025 r. nr 1801-IOV-1.603.1.2025 utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z 3 marca 2025 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 29.08.2019 r. znak: 1801-IOV-1.4103.202.2018 (poprzedni znak sprawy: 1801-IOV2.4103.162.2017, 1801-PT3.4213.119.2016) określającej spółce w podatku od towarów i usług kwotę zwrotu różnicy podatku za: wrzesień 2013 r. w wysokości 670.053 zł, październik 2013 r. w wysokości 447.883 zł, listopad 2013 r. w wysokości 222.566 zł, grudzień 2013 r. w wysokości 476.294 zł W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przesłanki wznowienia postępowania. odnosząc się do przywołanego przez stronę wyroku TSUE z 16 października 2019 r. wydanego w sprawie C-189/18 organ stwierdza, że wyrok ten zapadł w oparciu o pytanie prejudycjalne skierowane przez węgierski sąd administracyjny i pracy oraz z uwagi na funkcjonujący w tamtejszym systemie prawnym paragraf 1 ust. 3a adózas rendjeröl szóló 2003. evi XCII. törveny (ustawy nr XCII z 2003 r. ordynacja podatkowa, zwanej dalej: węgierska ordynacja podatkowa), który stanowi, że: "W ramach kontroli stron stosunku prawnego (umowy, transakcji), którego dotyczy obowiązek podatkowy, organ podatkowy nie może zakwalifikować tego samego stosunku prawnego objętego kontrolą, który był już przedmiotem kwalifikacji, w różny sposób w odniesieniu do każdego podatnika, i stosuje z urzędu ustalenia poczynione w odniesieniu do jednej ze stron stosunku prawnego w toku kontroli wszystkich pozostałych stron rzeczonego stosunku". Wskazał, że analiza przepisów o.p. wskazuje na brak bezpośredniego odpowiednika ww. przepisu węgierskiej ordynacji podatkowej w polskim systemie prawnym. Wobec powyższego należy uznać, że obowiązujące w Polsce przepisy regulujące postępowanie podatkowe nie zawierają regulacji przewidujących związanie organów podatkowych ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań podatkowych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika. Z uwagi na powyższe stwierdzono, rozważania TSUE zawarte wyroku TSUE z 16 października 2019 r. wydanego w sprawie C-189/18 nie mogą zostać w prosty, przełożone na reguły polskich postępowań podatkowych oraz kontrolnych. Na gruncie polskiej procedury podatkowej decyzja wydana względem kontrahenta podatnika, jak i ewentualne dowody zgromadzone w toku postępowania prowadzonego względem kontrahenta nie są w żadnej mierze wiążące dla organu prowadzącego postępowanie względem podatnika. Dowody tego rodzaju mają moc dowodową równą innym środkom dowodowym oraz podlegają regułom swobodnej oceny. Dodatkowo podkreślono, że orzeczenie TSUE, na które powołuje się spółka we wniosku o wznowienie postępowania, nie ma charakteru precedensowego. W skardze do tut. Sądu na powyższą decyzję DIAS z 26 czerwca 2025 r. spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od DIAS na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT w związku z art. 167 i 168 Dyrektywy 2006/112AVE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L 2006.347.1 z późn. zm. dalej: "Dyrektywa 112") poprzez dokonanie błędnej subsumpcji stanu faktycznego ze stanem prawnym przez organ I Instancji, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahentów skarżącego, mimo iż ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do zastosowania takiego ograniczenia, a zgromadzony materiał dowodowy świadczył o faktycznym wykonaniu przez stronę czynności opodatkowanych, a także dochowaniu należytej staranności w doborze swoich kontrahentów; - art. 167, art, 178 lit, a, art. 220 ust. 1 i art. 226 Dyrektywy 112 poprzez odmowę uwzględnienia przez organ I instancji w rozliczeniu podatku VAT skarżącego podatku naliczonego zapłaconego kontrahentom, mimo iż transakcje z tymi podmiotami prowadzone były przez podatnika w dobrej wierze, z dopełnieniem wszelkich czynności pozwalających na stwierdzenie wiarygodności kontrahentów oraz z dołożeniem należytej staranności; - art. 187 o.p. art. 121 § 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4. art. 2a o.p. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz art. 191 o.p. poprzez: a) wykroczenie poza zakres swobodnej oceny dowodów, pomijanie dowodów korzystnych dla strony i wyciąganie z dowodów, niedotyczących bezpośrednio strony, negatywnych dla niej skutków, dokonywanie ustaleń nieznajdujących odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym, jak również sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, b) wydanie zaskarżonej decyzji w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jako iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji opiera się na z góry założonym celu, tj. udowodnieniu winy strony, pomimo braku istnienia i zgromadzenia obiektywnych dowodów potwierdzających jej świadomy udział w zarzucanym procederze wyłudzenia VAT, c) rozstrzyganiu wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, bez podejmowania działań niezbędnych do ich wyjaśnienia z rażącym naruszeniem zasady in dubio pro tributario, d) pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego przez stronę ze spornych faktur mimo braku udowodnienia, iż skarżący wiedział lub mógł wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia podatku, mogła wiązać się z przestępstwem popełnionym przez dostawców i odbiorców towarów handlowych, - art. 165 § 2 o.p. w zw. z art. 180 i 181 o.p. poprzez włączenie do akt przedmiotowego postępowania rozstrzygnięć i dokumentów, które zostały wydane i zgromadzone w toku postępowań prowadzonych przez inne organy podatkowe, wobec innych podatników i dotyczących innych okresów, które wykraczają poza zakres wyznaczony w ramach postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego czym organy dopuściły się nienaruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu poprzez brak zapewnienia możliwości wglądu do akt postępowań, w ramach których rozstrzygnięcia te zostały wydane, - art. 120. art. 121. 122, art. 123 oraz art. 124 o.p. w zw. z art. 187 o.p. i art. 199 o.p. poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego przez organ I instancji; - art. 7 ust. 1, oraz art. 2 pkt 6, a także art. 22 ustawy o VAT- polegające na przyjęciu, iż skarżąca celowo dokonała ułożenia stosunku prawnego w celu uzyskania korzyści zwrotu podatku VAT w rozumieniu wskazanych przepisów; - art. 191. art. 121 § 1 art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 5 1 o.p. poprzez: a) przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń nieznajdujących jakiegokolwiek oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i co do których organ podatkowy nie prowadził postępowania dowodowego; b) dokonanie ustaleń dokonanych na podstawie dowolnej oceny nakierunkowanej na wykazanie z góry obranej tezy, tj. w kierunku pozbawienia podatnika prawa do odliczenia VAT naliczonego; c) pominięcie kluczowych okoliczności, które w świetle orzecznictwa TSUE przesądzały o braku podstaw do pozbawiania podatnika do odliczenia podatku VAT; - art. 191 w związku z art. 121 § 1, art. 122. art. 180 § 1 i art. 187 § 1 o.p. poprzez dowolną i sprzeczną z logiką ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i prowadzenie postępowania w celu wykazania z góry obranej tezy; - art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i w zw. z art. 17 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 22 ust. 8 VI Dyrektywy, oraz art. 249 TWE oraz w związku z wyrokami TSUE: z 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach C-80/11 i C- 142/11: z 6 września 2012 r. w sprawie C-324/11: z 31 stycznia 2013 r. w sprawie C-642/11) i z 31 stycznia 2013 r. w sprawie C-643/11 oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na rozszerzającym traktowaniu wyjątków od zasady neutralności VAT, w szczególności z pominięciem treści prawa wspólnotowego oraz wydanych na jego podstawie orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; - art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu pomimo niezaistnienia przesłanek do zakwestionowania skarżącemu, jako podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego; - art. 120 o.p., art. 121 § 1, art. 122. art. 180 § 1 i art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. w zw. z art. art. 210 § 4 o.p. przejawiającej się w -przyjęciu stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o wyselekcjonowane twierdzenia organu przy odrzuceniu dowodów przeczących z góry założonej tezie organu oraz nieustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów i wniosków strony skarżącej zawartych w zarzutach do protokołu kontroli mogących przemawiać na jej korzyść, przez co organ błędnie wydał decyzję; - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku VAT poprzez: wydanie decyzji odmawiającej podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego od należnego, mimo rażących błędów popełnionych przez organy podatkowe podczas ustalania okoliczności oraz powierzchowne i wadliwe rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego skutkujące niewyjaśnieniem stanu faktycznego i nieuprawnionym dokonaniem oceny, że zostały udowodnione okoliczności uzasadniające: odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego; - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT przez zastosowanie tego przepisu; - art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT przez niezastosowanie tego przepisu i odebranie skarżącemu uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego; - art. 125 o.p. poprzez wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie, co z kolei powoduje naruszenie naczelnych zasad postępowania podatkowego; - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie do okoliczności stanu faktycznego zaistniałych w przedmiotowej sprawie; - art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT poprzez nieuzasadnioną odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego; -art. 120 o.p. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; -art. 120,121 § 1 i 2, art. 122,art. 124, art. 125, art. 127,. art. 180, art. 181, art.187 o.p., w zw. z art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej, a także naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie podstawowej zasady prowadzenia postępowania podatkowego, jaką jest obowiązek starannego i całościowego zebrania materiału dowodowego, przy zachowaniu podstawowych zasad prowadzenia postępowania tj. ekonomiki postępowania, zgodnie z którą organ podejmuje wyłącznie czynności zmierzające do jak najszybszego rozstrzygnięcia sprawy, ale bez naruszania zasady zaufania podatnika do organu podatkowego oraz w sposób, który przekona podatnika do wykonania zaskarżonej decyzji bez środków przymusu; -art. 120 o.p. w zw. z art. 86 ust. 1-2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 8, art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT. w zw. z art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zw. z art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z Deklaracją nr 17 do Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, z dnia 13 grudnia 2007r. poprzez ignorowanie przez Organ wniosków płynących z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), podczas gdy na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem ETS, który został powołany w celu kontrolowania, przestrzegania oraz dokonywania wykładni prawa wspólnotowego, przez co organ naraził się na zarzut niedziałania w oparciu o przepisy prawa, w konsekwencji je naruszając; - art. 121 oraz 124 o.p. poprzez naruszenie podstawowej zasady prowadzenia postępowania podatkowego, jaką jest prowadzenie postępowania w sposób wzbudzający zaufanie podatnika do organów podatkowych, gdyż organ nie odnosi się rzeczowo do argumentów przedstawianych przez stronę, wyjaśnienia organu są chaotyczne, a jego wnioski często nawet nie są oparte o konkretne przepisy o VAT. Organ przeinacza twierdzenia strony. Wiąże się to również z kolejną zasadą postępowania organu podatkowego, jaką jest wyjaśnianie przesłanek, jakimi kieruje się organ podatkowy, tak aby doprowadzić w miarę możliwości do wykonania przez stronę decyzji bez środków przymusu, o czym mowa w art. 124 o.p.; - art. 86 ust. 1-2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 8, art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT w zw. z art. 167. art. 168 lit. a) art. 178 lit. a i art. 273 Dyrektywy poprzez odmowę prawa do obniżenia podatku należnego od kwoty podatku naliczonego, wykazanego na spornych fakturach VAT, błędnie twierdząc, że stronie nie przysługuje to prawo; - art. 64 ust 2 i ust. 3 art. 84 Konstytucji RP w zw. z art. 86 ust. 1-2 oraz art. 88 ust. 3a i:kt 4 lit, a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1. art. 7 ust. 8, art. 15 ust. 1-3, ustawy o VAT oraz w zw. z art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy, poprzez dążenie organu I instancji do wzbogacenia budżetu państwa kosztem podatnika, z pogwałceniem naczelnej zasady neutralności obrotu między przedsiębiorcami, wynikającej z Dyrektywy, co skutkuje automatycznym pogwałceniem zasady prawa własności oraz nakładania podatków w drodze ustawy, o którym to wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2004 r. (SK 22/03), gdzie w uzasadnieniu Trybunał jasno wskazuje, że odmowa prawa do odliczenia podatku VAT, który został zapłacony do budżetu państwa przez wystawcę faktury jest niezgodna z wyżej wskazanymi przepisami Konstytucji RP. W niniejszej sprawie organ I instancji dąży do tego by budżet państwa wzbogacił się kosztem podatnika, któremu odmawia się prawa do odliczenia podatku VAT; - art. 120 o.p. w zw. z art. 86 ust. 1-2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 tkt 1, art. 7 ust. 8, art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT, w zw. z art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zw. z art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez ignorowanie przez organ I instancji wniosków płynących z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej) w szczególności wniosków, co do konieczności bezwzględnego przestrzegania naczelnej zasady neutralności podatku VAT, w szczególności ograniczania prawa do odliczenia VAT w drodze wyjątku, obwarowanego szeregiem warunków i postępowań dowodowych przeprowadzonych z urzędu przez organ podatkowy), podczas gdy na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem ETS, który został powołany w celu kontrolowania, przestrzegania oraz dokonywania wykładni prawa wspólnotowego, przez co organ I instancji naraził się na zarzut niedziałania w oparciu o przepisy prawa, w konsekwencji je naruszając. Tymczasem ETS w pełni akceptuje odliczenie podatku VAT nawet w przypadku transakcji które nie miały miejsca czy też nie zostały wykonane przez danego podatnika, jeżeli na żadnym etapie łańcucha transakcji nie doszło do oszustwa podatkowego, o którym dany podatnik wiedział lub mógł wiedzieć (wyroki ETS ws. C-18/13, C-285/11 oraz C-642/11, C-277/14 oraz C-354/03); - art. 240 § 1 pkt 11 o.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania podatkowego, pomimo występowania okoliczności uzasadniających wznowienie takiego postępowania oraz merytoryczne rozpoznanie ponowne sprawy, a w szczególności wzięcie pod uwagę aktualnych wytycznych wynikających z orzecznictwa ETS w analogicznych sprawach. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona pomimo podniesienia całego szeregu zarzutów naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Zarzuty te są przy tym tak dalece chybione, że brak jest podstawy by do większości z nich się odnosić. Postępowanie niniejsze ma bowiem charakter wznowieniowy, jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, w trakcie którego obowiązują szczególne unormowania prawne co do zakresu prowadzonego postępowania, kolejności poszczególnych czynności organu podatkowego i możliwości składania określonych zarzutów, jak także uwzględnienia podniesionych argumentów. W postępowaniu wznowieniowym uregulowanym w treści art. 240 § 1 i nast. O.p. nie dochodzi bowiem do badania sprawy w jej całokształcie, ale postępowanie ogranicza się do konkretnej okoliczności podniesionej jako przesłanka wznowienia przez stronę . Jest to bowiem odrębnie uregulowany typ postępowania, w trakcie którego może dojść do wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej, co jest naruszeniem jednej z podstawowych zasad tego postępowania czyli stabilności decyzji ostatecznych. Zgodnie z omawianą regulacją dopuszczalne jest wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej, jednak może to nastąpić tylko i wyłącznie w ściśle określonych w ustawie przypadkach wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1 12 o.p. W przepisie tym wymienione zostały przyczyny, których zaistnienie i wykazanie w trakcie takiego właśnie postępowania może skutkować wzruszeniem takiej właśnie ostatecznej decyzji podatkowej. Jak już podniesiono są to przyczyny ściśle określone i mogą one skutkować uchyleniem zaskarżonej skargą o wznowienie decyzji ostatecznej tylko w sytuacji, gdy jej wystąpienie miało istotny i nie budzący wątpliwości wpływ na treść rozstrzygnięcia. Składający wniosek o wznowienie musi przy tym wskazać na przyczynę, dla której zaskarżona decyzja podlegać musi uchyleniu zaś wydane już rozstrzygniecie jest nieprawidłowe i narusza prawo. Przyczyna uzasadniająca wydanie takiego właśnie rozstrzygnięcia może opierać się na naruszeniu zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Naruszenie prawa procesowego np.: w zakresie prawa dowodowego może , co oczywiste mieć wpływ na wynik sprawy - wydane przez organ administracji orzeczenie i może skutkować utratą mocy prawnej przez zaskarżone orzeczenie. Podobnie w przypadku wykazania naruszenia prawa materialnego pojawić się może konieczność eliminacji orzeczenia z obrotu prawnego. Przyczyny dla których należy podjąć taką nadzwyczajną weryfikację prawomocnego orzeczenia opisane zostały w powyżej wskazanym przepisie. W przedmiotowej sprawie skarżący powołał się na okoliczność wymienioną w art. 240 § 1 pkt 11 o.p., który przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. W przepisie tym chodzi o taką zatem sytuację, gdy przeprowadzone postępowanie toczyło się w sposób niezgodny z obowiązkami lub prawami istotnymi w tym postępowaniu wynikającymi z prawa unijnego wskazanego w wyroku przez TS UE, lub też Trybunał ten dokonał odpowiedniej interpretacji prawa materialnego, zaś przyjęte rozumienie przepisu zastosowane w sprawie , stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia jest odmienne od wykładni wskazanej w wyroku Trybunału. Każdorazowo jednak musi istnieć ścisły związek pomiędzy danym orzeczeniem Trybunału a sposobem prowadzenia postępowania i rodzajem jego rozstrzygnięcia polegający na tym, że prawidłowe zastosowanie orzeczenia Trybunału, dostosowanie się do przyjętej przez niego wykładni prawa prowadziłoby do innego przeprowadzenia postepowania ( np.: jego rozszerzenia, niezastosowania dowodów, przyjęcia innego kręgu podmiotów uprawnionych do uczestnictwa w nim ), lub innego rozstrzygnięcia przez odmienną interpretację prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w sprawie zostało przeprowadzone w sposób istotnie odmienny od wskazań Trybunału co do jego prowadzenia, a zastosowanie się do wytycznych TS UE mogłoby prowadzić do innego zakończenia postępowania, to każdorazowo należałoby stwierdzić, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia zaskarżonej, prawomocnej decyzji. Należy jednak stanowczo podkreślić, że musi wyrok TS UE musi wprowadzać takie rozumienie prawa Unii, którego zastosowanie w sprawie prowadzi do wniosku, że już przeprowadzone postepowanie zostało przeprowadzone w sposób z nim niezgodny, a to z kolei miało wpływ na rodzaj podjętego rozstrzygnięcia. Zastosowanie prawa Unii wskazanego w wyroku Trybunału przyznawało by np: stronie więcej uprawnień procesowych. W przedmiotowej sprawie we wniosku o wznowienie postępowania strona powołała się na wyrok TS UE z dnia 16.10.2019 r. sygn.. C-189/18 w sprawie Glencore przeciwko Węgrom. Wyrok zapadły w tej właśnie sprawie dotyczył prawa procesowego stosowanego na Węgrzech w sprawach podatkowych w szczegółowym aspekcie związania organu podatkowego innymi decyzjami podatkowymi wydanymi wobec kontrahenta podatnika, co do którego prowadzi się aktualnie postępowanie. W wyroku tym TS UE stwierdził, że zasady prawa europejskiego nie sprzeciwiają się związaniu organu wydanymi w innych sprawach decyzjami, jednak po pierwsze nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych. Rozstrzygniecie Trybunału odwoływało się więc do węgierskiego stanu prawnego, zakładającego związanie organu innymi decyzjami wydanymi przez organy podatkowe. Rozstrzygniecie nie ma zatem pełnego zastosowania do prawa polskiego bowiem w Polsce nie występuje w prawie podatkowym procesowym instytucja związania organu podatkowego innymi decyzjami podatkowymi. Owszem, w praktyce orzeczniczej dopuszcza się powoływanie dowodów z innych postępowań ( karnych , administracyjnych ) czy tez decyzji administracyjnych, jednak poza pewnym wąskim zakresem nie są one wiążące dla organu i podlegają jego swobodnej ocenie. Wyrok zapadły w tej sprawie nie będzie stanowił podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie niniejszej. Aby bowiem wyrok TS UE mógł stanowić podstawę do takiego rozstrzygnięcie, to musi mieć on charakter precedensowy i wprowadzać nowe wcześniej niestosowane interpretacje przepisów prawa unijnego, co sprawia, że jakieś przepisy prawa unijnego były dotychczas nieprawidłowo wykładane bądź niestosowane a to prowadziło do naruszenia tego prawa. Sąd I instancji w tym zakresie w całości zgadza się z wyrokiem NSA z dnia 30 lipca 2025 r sygn. I FSK 1005/22, który stwierdził, że "aby orzeczenie TSUE C-189/18 mogło wpływać na możliwość uchylenia decyzji ostatecznej organ w postępowaniu wymiarowym musiałby w granicach obowiązującego prawa krajowego: oprzeć się na ustaleniach poczynionych w postępowaniach dotyczących kontrahentów podatnika; uznać, że są to dla niego ustalenia wiążące; nie dokonać w związku z tym własnych ustaleń; odmówić podatnikowi dostępu do dowodów zgromadzonych w sprawie zakończonych decyzją wydaną wobec kontrahenta, którą organ uznał za wiążącą, chociażby w formie zanonimizowanej, czyli po usunięciu danych podlegających np. tajemnicy skarbowej." Sposób przeprowadzenia sprawy przez organy nie wskazuje, aby spełniona została hipoteza wskazana w wyroku jako podstawa do przyjęcia konieczności zastosowania tego wyroku TS UE jako podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy nie uznały, że inne decyzje podatkowe są dla nich wiążące, dokonały własnych ustaleń faktycznych a także nie odmówiono podatnikowi dostępu do innych akt. Jak bowiem wynika z akt sprawy organ włączył w charakterze dowodów dokumenty z innych postępowań, zaś sam podatnik nie wniósł o umożliwienie się zapoznania z jeszcze innymi dowodami. Nie zostały zrealizowane zatem okoliczności, które stały się podstawą wypowiedzi TS UE co do wykładni prawa unijnego. Dodatkowo podnieść należy, że wyrok w sprawie C-189/18 nie ma charakteru wyroku precedensowego, nie stanowi nowego rodzaju wykładni prawa podatkowego w jego procesowym aspekcie i jako taki nie stanowi o zaistnieniu przyczyny do wznowienia postępowania. Stanowisko to jest zasadniczo jednolicie prezentowane przez NSA. Jedynie tytułem przykładu można wskazać wyroki: z dnia 6 listopada 2025 r. I FSK 1700/22, -wyrok z dnia 30 października 2025 r. I FSK 168/22, - wyrok z dnia 24 września 2025 r. I FSK 1208/22, - wyrok z dnia 18 września 2025 r. ,I FSK 1165/22, - wyrok z dnia 26 sierpnia 2025 r. I FSK 1044/22, - wyrok z dnia 13 sierpnia 2025 r. II FSK9/23. Orzeczenie TS UE nie jest więc uznawane, co do zasady za judykat powodujący konieczność uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu w której nie zostało rozważone jego zastosowanie, jeżeli w trakcie tego postępowania nie dopuszczono się naruszenia prawa o którym w nim mowa. Tak się natomiast nie stało. Jednocześnie odnieść się trzeba zbiorczo do wszystkich zarzutów wskazanych powyżej w przedstawieniu skargi. Nie mają one znaczenia przy jej rozpoznawaniu bowiem postępowanie w przedmiocie uchylenia prawomocnej decyzji nie ma charakteru ogólnego, w trakcie którego rozpoznaje się po raz kolejny sprawę. Nie jest dopuszczalne rozpatrywanie wszystkich argumentów strony ( nie jest to rozpatrywaniem sprawy po raz trzeci ) ale dopuszczalne jest tylko rozpatrzenie czy zaistniała przesłanka wznowienia postepowania i czy miała ona istotny wpływ na wynik sprawy. W tym konkretnym przypadku rzeczywiście zostało wydane przez TS UE orzeczenie odnoszące się do zasad prowadzenia postępowania podatkowego, jednak po pierwsze nie może ono zasadniczo stanowić podstawy do wznowienia postępowania podatkowego w Polsce, a po drugie nie zaistniały uchybienia o których mowa w tym orzeczeniu. Stąd też przepis art. 240 § 1 pkt 11 o.p. nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Pozostałe wskazane zarzuty mogłyby co najwyżej podlegać rozpoznaniu przez sąd w postępowaniu zwyczajnym, nie zaś nadzwyczajnym. Należy jednak zauważyć, na co wskazał tez organ, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie skarg na aktualnie kwestionowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję organu II instancji postępowania zwyczajnego toczyło się i zakończyło się w I instancji oddaleniem skargi podatnika ( sygn. I SA/Rz 748/19 ) , zaś w II instancji oddaleniem jego skargi kasacyjnej ( I FSK 1697/20 ). W tamtych postępowaniach mogły podlegać badaniu wszystkie okoliczności i zarzuty naprowadzane aktualnie w skardze. W tym postępowaniu badaniu one nie podlegają bowiem wykraczają poza zakres sprawy sprecyzowany powyżej. Z tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 p.p.s.a.