II SA/Rz 1279/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków we wznowionym postępowaniu -skargę oddala- Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "WINGiK", lub "organ II instancji") z dnia [...] września 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] orzekającą po wznowieniu postępowania o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] orzekającej o wprowadzeniu zmiany w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków wsi [...] w zakresie działek nr 3684 i 3685, polegającej na zmianie konfiguracji i powierzchni ww. działek. Wydanie decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o wprowadzeniu zamiany w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków wsi [...], zgodnie z załączoną do decyzji mapą uzupełniającą, polegającej na zmianie konfiguracji granic i powierzchni działek ewidencyjnych w następujący sposób: - działka ewidencyjne nr 3684 o pow. 0,3300 ha będąca własnością TD wpisana w pozycji rejestrowej nr 2224 zmieniła konfigurację granic i powierzchnię na 0,2100 ha, - działka ewidencyjna nr 3685 o pow. 0,6900 ha będąca własnością JC wpisana w pozycji rejestrowej nr 2172 zmieniła konfigurację i powierzchnię na 0,8100 ha. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 15 maja 2015 r. TD reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 147 K.p.a. złożył w Starostwie Powiatowym w [...] wniosek z dnia 27 kwietnia 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie o rozgraniczenie zostało wszczęte z jego wniosku. Większość kierowanej do niego korespondencji adresowana była na wcześniejszy, nieaktualny adres tj. ul. A, w miejsce prawidłowego: B. W związku z nieprawidłowym adresowaniem poszczególnych pism, nie posiadał należytych informacji, co do całościowego i faktycznego przebiegu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a. wznowił postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 lutego 2015r., jak i decyzja z dnia [...] kwietnia 2015r., znak [...] wysłano do TD na adres wykazany w operacie ewidencyjnym, a następnie korespondencja wróciła do organu z adnotacją: "adresata nie zastano". Korespondencja była podwójnie awizowana, co odpowiada warunkom domniemania doręczenia z art. 44 K.p.a., Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w [...] znajdującym się w aktach sprawy oznaczonej numerem [...] według stanu na dzień 12 lutego 2015 r., TD jest właścicielem działki o nr ewid. 3684 w [...], a adres zamieszkania zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków to ul. A. Z załączników do wniosku o wszczęcie postępowania z dnia 27 kwietnia 2018 r., zaświadczenia o zameldowaniu wydanego przez Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. wynika, że zmiana adresu zameldowania TD z adresu na pobyt stały z ul. A na ul. B nastąpiła w dniu 20 listopada 2012 r. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2017. 2101 z późn. zm.; dalej: "P.g. i k.") TD jako właściciel miał obowiązek zawiadomić Starostę [...], jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków o zmianie danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w tym o zmianie adresu zamieszkania w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Odnosząc się do argumentów, że organowi administracyjnemu w początkowym stadium postępowania znany był adres wnioskodawcy (ul. Rzeszowska 14), skoro pierwotne pismo w przedmiocie wszczęcia postępowania zostało skierowane właśnie pod wskazany adres wyjaśnił, że wnioskodawca odwołuje się do dwóch różnych postępowań, prowadzonych niezależnie przez dwa różne organy administracyjne. Podając "pierwotne pismo w przedmiocie wszczęcia postępowania" powołuje się na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zainicjowane wnioskiem TD. Organ wyjaśnił, że postępowanie rozgraniczeniowe prowadzi wójt, burmistrz, prezydent miasta, a w szczególnych przypadkach sąd. Organ prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe, w tym przypadku Wójt Gminy [...] był w posiadaniu właściwego adresu TD, który został podany we wniosku inicjującym to postępowanie. Wyjaśnił przy tym, że do chwili obecnej nie został wydany żaden akt kończący wszczęte w 2014 r. postępowanie rozgraniczeniowe. Późniejsze skierowanie pism dotyczy postępowania w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków powadzonego przez Starostę [...], które jest odrębnym postępowaniem od postępowania rozgraniczeniowego, a Starosta posługiwał się danymi zawartymi w operacie ewidencji gruntów i budynków (o czym świadczy zalegający w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów z dnia 12 lutego 2015 r.). Wszystkie pisma powstałe w toku tego postępowania kierowane były na adres uwidoczniony w operacie ewidencyjnym. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego ustalenia stanu faktycznego – niezgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego w sprawie; nieuwzględnieniu dowodów z dokumentów załączonych do wniosku o wznowienie postępowania z dnia 27 kwietnia 2018 r.; - art. 80 K.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego (bez dokonania oceny powołanych przez skarżącego dowodów) i wydanie decyzji w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] maja 2015 r. w skutek apriorycznego założenia, że ww. (tj. pierwotna decyzja) jest właściwa stąd brak jest podstaw do jej uchylenia; - art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do wniosku z dnia 27 kwietnia 2018 r. o wznowienie postępowania, a które miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, jako nowe i nieznane organowi podczas wydawania decyzji w dniu [...] maja 2015 r., znak: [...] stanowiły też dodatkową przesłankę wznowienia postępowania (z art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a.); - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia decyzji w zakresie opisu stanu faktycznego oraz prawnego wbrew nałożonemu ustawą obowiązkowi. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji niezasadnie skupił się wyłącznie na ustosunkowaniu się do podniesionych przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania zarzutów przytaczając przy tym przepisy dotyczące podstaw wznowienia postępowania bez podajnia motywów swego rozstrzygnięcia w kwestii odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] (decyzji pierwotnej) - w tym zakresie organ nie przytoczył również przepisów prawnych; - art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zachodziły podstawy do zastosowania tego przepisu i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] maja 2015 r. orzekającej o wprowadzeniu zmian w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków wsi [...] mimo, że prawidłowa analiza przedłożonych przez skarżącego dowodów dokonana w kontekście decyzji pierwotnej wydanej przez Starostę [...] z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] prowadzi do wniosku, że pierwotną decyzję należało uchylić w oparciu o ust. 2 ww. przepisu i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] nie podzielił powyższych zarzutów i zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał na granice rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Zdaniem organu II instancji podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania. Organ prowadzący postępowanie dla ustalenia podstaw wznowienia nie może wyjść poza nie. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, to znaczy może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. została przedstawiona we wniosku TD reprezentowanego przez adwokata, zatem właściwie Starosta [...] przystąpił do oceny, czy przyczyna wznowienia wskazana przez stronę w ww. wniosku faktycznie wystąpiła. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 12 października 2012 r. Sygn. akt II OSK 1925/12 podkreślił, że gdy wniosek o wznowienie postępowania jest przedłożony w ustawowym terminie, zakres postępowania organu ogranicza się do wyjaśnienia wskazanych przez stronę w tym wniosku przesłanek wznowieniowych (art. 149 § 2 K.p.a.) a w przypadku, gdy organ ustali, że nie występuje żadna ze wskazanych we wniosku strony podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, tylko podejmuje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. WINGiK podzielił stanowisko organu I instancji, że dla stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie jest wystarczające ustalenie braku uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym, konieczne jest również wykazanie, iż ww. brak udziału w sprawie nastąpił bez winy strony. Tymczasem z ustaleń organu I instancji, które organ odwoławczy w pełni zaakceptował wynikało, że skarżący nie dopełnił obowiązku aktualizacji danych w ewidencji gruntów, w związku z czym ponosi winę za kierowanie do niego korespondencji na nieaktualny adres. W świetle powyższego powołanie w postępowaniu odwoławczym nowych przesłanek nie może zostać rozpoznane. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: – art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], mimo, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], a po wydaniu ww. decyzji o wprowadzeniu zmiany w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków wsi [...] w zakresie działek nr 3684 i 3685 ujawniły się nowe istotne dowody, wskazujące na wadliwość pierwotnego rozstrzygnięcia; – art. 138 § pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] w sytuacji istnienia podstaw prawnych do wyeliminowania jej z obrotu prawnego; – art. 151 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zachodziły podstawy do zastosowania tego przepisu i wydanie decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] maja 2015 r. orzekającej o wprowadzeniu zmiany części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków wsi [...], a prawidłowa analiza przedłożonych przez skarżącego dowodów w kontekście decyzji pierwotnej wydanej przez Starostę [...] z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] prowadzi do wniosku, że pierwotną decyzję należało uchylić na podstawie ust. 2 ww. przepisu i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy; – art. 39 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący został prawidłowo poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego i wydanej w jego toku decyzji; – art. 7 i art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przyjęcia braku podstaw do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a. (brak podstawy prawnej wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania), podczas gdy dokumenty dołączone do wniosku o wznowienie postępowania z dnia 27 kwietnia 2018 r. świadczyły o istnieniu ww. podstawy wznowieniowej; – art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę budowania zaufania obywatela do organów władzy państwowej poprzez dokonanie oceny prawnej bez uwzględnienia materiału dowodowego załączonego przez skarżącego do wniosku o wznowienie postępowania, które miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, de facto dowody te, jako nowe i nieznane organowi podczas wydawania decyzji w dniu [...] maja 2015 r., znak: [...] stanowiły również dodatkową przesłankę wznowienia postępowania (z art. 145 § 1 pkt. 5 kpa); W oparciu o powyższe zarzuty skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej - w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz.2107 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych ww. przepisami, doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2018 r. wniósł do Starosty Powiatu [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmiany w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków wsi [...]. We wniosku za podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 K.p.a. Z pisma wnioskodawcy z dnia 23 maja 2018 r., jako datę powzięcia wiadomości o wydanej decyzji podano "połowę kwietnia" 2018 r. W stanie faktycznym sprawy Sąd stwierdza, że organy orzekające wyjaśniły, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Przepis ten stanowi, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej we wniosku, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, który zgodnie art. 148 § 1 K.p.a. wynosi jeden miesiąc. Z przepisu art. 147 K.p.a. wynika, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Postępowanie w niniejszej sprawie z racji wskazania przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nastąpiło na wniosek skarżącego. Oznacza to, że organ był związany granicami wniosku o wznowienie i podstawami wznowieniowymi w nim podanymi. Podana przez stronę przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. mogła skutkować tylko wszczęciem postępowania na wniosek strony, której ta przesłanka dotyczy. por.m.in. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1044/15, LEX nr 2297031, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1763/15, LEX nr 238630, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1999/12; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1162/11; wyrok NSA 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 487/11, LEX nr 106962, wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12; wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 263/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., i wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 818/05, LEX nr 189789. I SA/Wa 864/08). Naczelny Sąd Administracyjny wyraził też pogląd, że jeżeli organ wznowił postępowanie z urzędu, to postanowienie o wznowieniu postępowania nie zawęża granic tego postępowania tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w tym postanowieniu, a zatem przedmiotem badań i ustaleń w tym zakresie mogą być wszystkie podstawy określone w art. 145 § 1 k.p.a., z wyjątkiem określonej w pkt 4 tego przepisu (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 3202/15). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Zatem zarzut skargi, że organy orzekające nie uwzględniły zarzutu o naruszeniu art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów, które skarżący dołączył do wniosku o wznowienie postępowania, a które miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jako nowe i nieznane organowi dowody podczas wydania decyzji w dniu [...] maja 2015 r. nr [...] stanowiły również dodatkową przesłankę wznowieniową Sąd uznał za nietrafny. Trzeba też mieć na względzie, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która ma na celu usuwanie następstw kwalifikowanych wad postępowania administracyjnego wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 K.p.a. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada trwałości decyzji wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. zgodnie z którym, przypadki zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji muszą wynikać wprost z treści przepisów kodeksu postępowania administracyjnego lub z przepisów szczególnych. Zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej mają charakter wyjątkowy, a przepisy stanowiące podstawę jej wzruszenia muszą być interpretowane ściśle. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że podniesiona w odwołaniu przesłanka wznowieniowa może być rozpatrzona przez organ I instancji w odrębnym postępowaniu. Zasadnie też organy przyjęły, że dla stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie jest wystarczające ustalenie braku uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym konieczne jest też wykazanie, że brak udziału strony nastąpił bez winy strony. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że ostateczna decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] była kierowana na adres ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i ww. decyzja wysłano pod adres figurujący w ewidencji gruntów wg wypisu sporządzonego na dzień 5 kwietnia 2014 r. dla działki 3684 (k. 83 akt I instancji). Powyższe pisma były dwukrotnie awizowane, a po upływie terminu wobec ich nieodebrania z placówki pocztowej zwrócone do organu, który przyjął domniemanie prawidłowego doręczenia stosownie do art. 44 K.p.a. Organ II instancji wskazał, że to na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek informowania organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków o zmianie adresu w terminie 30 dniu licząc od dnia tych zmian (art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Skarżący TD zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków dokonał na podstawie zgłoszenia z dnia 19 marca 2018 r., czyli po dniu wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] maja 2015 r. Prawidłowo zatem organy wykluczyły istnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co obligowało do podjęcia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Okoliczność, że w postępowaniu o rozgraniczenie skarżący wskazał inny adres, dla postępowania ewidencyjnego nie miała znaczenia. Stosownie do art. 20 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania; 2) miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że organy prowadziły postępowanie z poszanowaniem reguł wynikających z przepisów procesowych i wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do ich naruszenia. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.