II SA/Rz 816/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego K. R. kwotę 217 zł /słownie: dwieście siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 816/20 U Z A S A D N I E N I E Komendant Wojewódzkiej Policji w [...] (dalej: "Komendant", "KWP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: "KMP" lub "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Wydanie decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W dniu 8 czerwca 2020 r. KR (dalej: "skarżący") zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o udostępnienie informacji publicznej odnośnie wysokości mandatów karnych nałożonych na żebrzącą kobietę w dniu [...] czerwca 2020 r. o godz. [...] przed [...]. Komendant Miejski Policji w [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] poinformował skarżącego, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) – dalej: "u.d.i.p." i wezwał do wykazania, że uzyskanie tych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odpowiadając na wezwanie skarżący wyjaśnił, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej przetworzonej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] odmówił udostępnienia skarżącemu informacji publicznej o wysokości mandatów karnych wskazanych we wniosku z dnia 8 czerwca 2020 r. Organ I instancji podał, że skarżący nie wykazał, aby uzyskanie żądanych informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego, a tego rodzaju okoliczność jest warunkiem uwzględnienia wniosku i udostępniania informacji publicznej przetworzonej. Niezależnie od powyższego KMP podał, że treść wniosku skarżącego – precyzyjne wskazanie daty, godziny i miejsca zdarzeń, uprawdopodobnia, że wnioskodawca był ich świadkiem i może zidentyfikować osoby względem, których prowadzona była interwencja poprzez zapoznanie się z ich wizerunkiem. Objęta wnioskiem informacja dotyczy konkretnej osoby fizycznej, której przysługuje prawo do prywatności i dlatego zastosowano ograniczenia w udostępnieniu informacji publicznej zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] uchylił opisaną wyżej decyzją KMP w [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. W ocenie Komendanta, informacje objęte wnioskiem skarżącego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a zatem brak było podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej w oparciu o przepisy wskazane ustawy. Ponadto wniosek dotyczy trzech konkretnych, możliwych do zidentyfikowania osób fizycznych i dodatkowo w kontekście indywidualnego "prywatnego" interesu wnioskodawcy. Wprawdzie przepis art. 5 ust 2 u.d.i.p. wprowadza ograniczenia w udostępnianiu informacji publicznej związane z ochroną prywatności osoby fizycznej, jednakże regulacja ta – wbrew stanowisku organu I instancji – nie miała zastosowania w sprawie. Wniosek skarżącego nie spełnia przesłanek przedmiotowych, gdyż nie dotyczył sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący kieruje się jedynie własnym, prywatnym interesem polegającym na chęci uzyskania za pośrednictwem przepisów u.d.i.p. informacji dotyczącej konkretnych przypadków interwencji funkcjonariuszy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, KR wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że rozstrzygając sprawę w drodze decyzji organ nie powinien opierać się na przypuszczeniach i domniemaniu znajomości skarżącego z osobą względem, której funkcjonariusze Policji prowadzili czynności służbowe. Tym bardziej, że wskazane trzy interwencje były jednymi – jak podał skarżący – z kilkuset innych interwencji związanych z żebractwem zainicjowanych jego zgłoszeniami. Odnosząc się do argumentacji organu odwoławczego skarżący podniósł, że od wnioskującego o informację publiczną nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, co wynika wprost z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym, wnioskowana informacje publiczna winna zostać udostępniona. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyżej nakreślonych Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Okolicznością sporną w niniejszej sprawie jest charakter informacji, których udzielenia domagał się od organu skarżący. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji informacji publicznej, stanowiąc jedynie w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Granice ujawnienia informacji publicznej zakreśla art. 5 u.d.i.p., który wymienia ograniczenia, co do możliwości udostępnienia informacji z uwagi na przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., stanowiący, że informację przetworzoną można uzyskać w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd uznaje za celowe przypomnieć, że bogata praktyka orzecznicza sądów administracyjnych pozwala stwierdzić, że informacją przetworzoną, jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się suma informacji, tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią zatem takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (por.: wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05 dostępny w cbosa). Mając na względzie wyżej opisaną definicję prawidłowo organ II instancji uznał, że stanowisko organu I instancji, co do przetworzonego charakteru informacji publicznej nie jest zasadne. Za błędne natomiast Sąd uznaje stanowisko organu II instancji, że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną, co finalnie doprowadziło w zaskarżonej decyzji do umorzenia postępowania w całości. W skardze skarżący wskazuje, że tut. Sąd w wyrokach z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt SAB/Rz 75/19 i z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 131/19 wypowiedział się, że rodzaj i wysokość zastosowanej sankcji jest informacją publiczną. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd i uznaje za własny. Informacja ta stanowi informację o działalności organu publicznego, a nadto znajduje się w dyspozycji tego organu. Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego to jest art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. b) u.d.i.p wobec przyjęcia, że wnioskowana do udostępnienia informacją nie jest informacją publiczną. Ponadto organ I instancji odmawiając udzielenia w ramach postępowania o udzielenie informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie wykazał czy i w jakim zakresie nastąpi naruszenie prywatności osoby fizycznej. Zważyć należy, że skarżący domaga się informacji o wysokości mandatu, wydanego w określonym miejscu i o określonej godzinie, a nie podania z imienia i nazwiska osoby ukaranej tym mandatem. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania obligował Sąd do uchylenia decyzji obydwu instancji. Skoro żądana informacja jest informacją publiczną to nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a. Bezsporne jest też, że organy Policji są w posiadaniu żądanej informacji i z mocy art. 4 ust. 3 u.d.i.p. są zobowiązane do udzielenia informacji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ udostępni informację publiczną stosownie do treści wniosku skarżącego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 i art. 206 P.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sąd odstąpił od zasądzenia w całości wynagrodzenia radcy prawnego, który reprezentował skarżącego, a to przy uwzględnieniu dyspozycji zawartej w art. 206 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zawarte w tym przepisie określenie "w szczególności" świadczy o tym, że może on mieć także zastosowanie w innych okolicznościach. "Uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w tym przepisie jest też sprawa sądowoadministracyjna, w której wystąpiły następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. II SAB/Ol 3/20 oraz powołane tam postanowienia NSA: z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 502/18; z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt I GZ 261/19; z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16 oraz wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16). Zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie uzasadnia znana Sądowi z urzędu (na podstawie urządzeń biurowych Sądu) okoliczność, że skarżący w szeregu innych sprawach inicjował postępowania przed sądami administracyjnymi w bardzo zbliżonych stanach faktycznych i na podstawie podobnej treści skarg, będąc reprezentowanym przez tego samego pełnomocnika, wnioskował o zbliżone informacje publiczne (skargi kierowane przeciwko Dyrektorowi Muzeum Okręgowego w [...], Prezesowi Sądu Rejonowego w [...], Prezesowi Sadu Okręgowego w [...], Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] i Komendantowi Komisariatu Policji I w [...] – sprawy o sygn. II SAB/Rz 75/19, II SAB/Rz 105/19, II SAB/Rz 123/19, II SAB/Rz 45/20, II SO/Rz 3/19, II SO/Rz 7/20, II SO/Rz 14/20, II SO/Rz 19/20). Szereg skarg obejmował m.in. zapytanie o wysokość mandatów karnych nałożonych na osoby żebrzące w miejscach wskazanych w skargach, czego nie ukrywa sam skarżący (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie SAB 45/20 powołany w uzasadnieniu; ww. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. II SAB/Ol 3/20, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. II SA/Bd 5/20, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. II SAB/Kr 9/20, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. II SA/Bk 8/20). Dlatego też Sąd uznał, że wynikający z powyżej wskazanej okoliczności niewielki nakład pracy pełnomocnika reprezentującego skarżącego, uzasadnia odstąpienie od zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w całości.