II SAB/Rz 82/21

II SAB/Rz 82/21 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Okręgu [...] na bezczynność Burmistrza [...] w sprawie rozpatrzenia skargi - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. II SAB/Rz 82/21 UZASADNIENIE Okręg [...] w piśmie z 26 maja 2021r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący w pismach z 7 lipca 2020r. oraz 20 lipca 2020r. złożył do Burmistrza [...] skargi w sprawie dotyczącej sytuacji w Zespole Szkół [...] w [...], w szczególności działalności Dyrektor tej placówki. Skarżący zaznaczył, że pisma te złożył w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.). Skarżący bezczynności Burmistrza upatruje w tym, że organem właściwym do rozpoznania skargi z 20 lipca 2020r. była Rada Miejsca w [...], gdyż jest to w istocie skarga na kierownika gminnej jednostki organizacyjnej. Zatem pismo z 20 lipca 2020r. winno zostać przez Burmistrza przekazane Radzie Miejskiej w terminie 7 dni, stosownie do art. 231 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Złożona w przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia skargi z 20 lipca 2020 r. złożonej w trybie art. 227 k.p.a., nie należy do kognicji sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza akt sprawy, jak również treści skargi wskazuje, że skarga została złożona w trybie wnioskowo – skargowym uregulowanym w Dziale VIII k.p.a., tj. w art. 227 k.p.a. i nast. Strona w skardze zaznaczyła, że pismo z 20 lipca 2020r. składała w trybie skargi, przewidzianej w dziale VIII k.p.a. Intencja strony co do uruchomienia weryfikacji działań Dyrektora placówki oświatowej w trybie skargi powszechnej znajduje również potwierdzenie w aktach sprawy. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa sądów administracyjnych, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por post. NSA z 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99 niepubl.). W konsekwencji, również skargę na bezczynność, dotyczącą załatwienia skargi powszechnej należy ocenić jako niedopuszczalną. Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Skarga złożona do organu administracji publicznej w trybie skargowo – wnioskowym, przewidzianym w dziale VIII k.p.a. jest prawnym środkiem obrony i ochrony interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego, ani też nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania sądowego. Rozpoznanie tego rodzaju skargi nie kończy się wydaniem decyzji, lub też postanowienia. Rezultatem rozpoznania tego rodzaju skargi nie jest również wydanie aktu lub podjęcie czynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, przedmiotem skargi mogą być akty lub czynności, które nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny i dotyczą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisu prawa. Niewątpliwie zawiadomienie o załatwieniu skargi nie spełnia wszystkich tych elementów, gdyż zgodnie z art. 238 § 1 k.p.a., zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1271/04, lex nr 191974, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11; z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; z dnia 8 maja 2009 r. sygn. II OSK 689/09; z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Możliwość wniesienia skargi na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a. istnieje w przypadku spraw, co do których istnieje obowiązek wydania decyzji, postanowienia oraz aktu lub czynności, o których mowa w pkt 1-4 w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w Dziale VIII k.p.a. nie są natomiast aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zatem w przypadku złożenia skargi na podstawie art. 227 k.p.a., tak jak to miało miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy, stronie nie służy na dalszym etapie skarga do sądu administracyjnego, ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, lex nr 205439). Te przejawy działania organów administracji nie mieszczą się w przytoczonym wyżej wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, zatem nie ma podstaw, aby przypisać im cechę aktu lub czynności, o których mówi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wynik postępowania przeprowadzonego przez organ w trybie Działu VIII k.p.a. nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem ocena prawidłowości postępowania skargowego nie podlega kontroli sądowej. (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1271/04, lex nr 191974, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11; z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; z dnia 8 maja 2009 r. sygn. II OSK 689/09; z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarżący na potwierdzenie zasadności skargi powoływał orzecznictwo sądów administracyjnych. Co do zasady dotyczyło ono skarg na rozstrzygnięcia nadzorcze wojewodów, a więc innych rodzajowo skarg, niż będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia skargi złożonej w trybie 227 k.p.a. jest niedopuszczalna i należało ją odrzucić na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.